บทที่ 281 ที่แท้ก็เข้าใจผิด

บทที่ 281 ที่แท้ก็เข้าใจผิด

ลีออนฝึกซ้อมเสร็จก็พาแอนนาไปทานมื้อค่ำ ดูหนัง แล้วขับรถไปส่งเธอที่หน้าบ้าน

“ตอนนี้ฉันย้ายออกมาอยู่คนเดียวแล้วนะ... แน่ใจเหรอว่าจะไม่ขึ้นไปดื่มไวน์สักแก้ว? เราจะได้ทำอะไรที่ชอบเหมือนๆ กันด้วย”

“เอ่อ... งั้นขึ้นไปนั่งสักแป๊บละกัน...”

ในเมื่อผู้หญิงเอ่ยปากชวนขนาดนี้... ถ้าปฏิเสธก็ไม่ใช่สุภาพบุรุษแล้ว แต่เป็นคนบ้า!

อากาศในมาดริดช่วงนี้เอาแน่เอานอนไม่ได้ เดี๋ยวร้อนวูบวาบ เดี๋ยวหนาวสะท้าน...

แต่พอลีออนก้าวเข้าห้อง อพาร์ตเมนต์เล็กๆ ก็อบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งฤดูใบไม้ผลิ... คืนนั้นลีออนได้สัมผัสความเร่าร้อนดุจไฟบรรลัยกัลป์ของแอนนาจนสว่างคาตา

ตีสี่ตีห้า... ลีออนตื่นขึ้นมาเห็นแอนนายังหลับสนิท เขาจึงค่อยๆ ย่องออกจากห้อง

พอกลับถึงบ้าน เปิดประตูเข้าไป... ลีออนสะดุ้งเฮือก!

แม่นั่งหน้าตึงอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น! สายตาพิฆาตจ้องเขม็ง

“แม่! ตื่นเช้าจัง... เอ้ย! ทำไมยังไม่นอน? มานั่งทำอะไรตรงนี้ครับ?”

“อ๋อ... เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็ง หัดเที่ยวค้างคืนแล้วเหรอ? โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง!”

ลีออนเกาหัวแกรกๆ “แม่... ผมโตแล้วนะ บรรลุนิติภาวะแล้ว”

“ต่อให้แกแก่จนลงโลง แกก็ยังเป็นลูกแม่! ลูกยังไงก็คือเด็กในสายตาแม่วันยังค่ำ!”

ยังไม่ทันได้เถียงต่อ... ประตูบ้านเปิดผัวะ! หญิงสาวคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

“คุณป้าคะ! หนูว่าคงไม่มีอะไรหรอกค่ะ มาดริดปลอดภัยจะตาย...”

พูดไม่ทันจบ เธอก็ชะงักเมื่อเห็นลีออนยืนหัวโด่กลางบ้าน สีหน้าเปลี่ยนจากตื่นตระหนกเป็นโล่งอกทันที

“อ้าว... กลับมาแล้วเหรอ งั้นก็หมดห่วง... คุณลุงคุณป้าพักผ่อนเถอะค่ะ หนูขอตัวกลับก่อน”

ลีออนเพ่งมองชัดๆ... ยัยนักข่าว ‘แคทเธอรีน’ นี่หว่า!

ลีออนพูดไม่ออก... แค่ไม่กลับบ้านคืนเดียว เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ? โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้ว ยังต้องโดนคุมประพฤติอีก?

แถมยังไปตามยัยนักข่าวมาวุ่นวายอีก... เกิดยัยนี่เอาไปเขียนข่าวเสียหายจะทำยังไง?

“เรื่องแค่นี้... ทำไมต้องบอกคนนอกด้วย”

ลีออนไม่รอแม่ตอบ เขาหันหลังเดินตามแคทเธอรีนออกไปทันที กะจะไปดักคอไว้ก่อนว่าห้ามเอาเรื่องนี้ไปเขียนข่าว

“เดี๋ยวผมเดินไปส่ง”

“ไม่ต้องหรอก ยูรีบกลับไปพักเถอะ”

แคทเธอรีนปฏิเสธตามมารยาท... บอกให้เขากลับไปพักผ่อน แต่ลีออนไม่ได้จะมาส่งเพราะความเป็นสุภาพบุรุษหรอก

เขาเดินตามไปประกบ แล้วพูดเสียงเข้ม

“ผมหวังว่าเรื่องวันนี้จะไม่ไปโผล่ในหน้าหนังสือพิมพ์นะ”

“ไม่มีทางหรอกย่ะ! นี่นายยังคิดว่าฉันเข้าหาพ่อแม่นายเพราะหวังผลประโยชน์? คิดว่าฉันเป็นปาปารัสซี่จ้องจะขุดเรื่องใต้เตียงซูเปอร์สตาร์อย่างนายอยู่รึไง?”

แคทเธอรีนเริ่มฉุน

“ก็ดี... ถ้าผมเข้าใจผิดจนทำให้คุณไม่พอใจ ผมขอโทษอีกครั้ง”

“นิสัยนายนี่มันสวนทางกับฝีเท้าจริงๆ... โอเค ต่อไปฉันจะอยู่ให้ห่างจากครอบครัวนาย พอใจยัง?”

พูดจบ แคทเธอรีนสะบัดผมเชิดใส่ แล้วเดินจ้ำอ้าวจากไป

ลีออนถอนหายใจโล่งอก... อย่างน้อยเธอก็รับปากว่าจะไม่เขียนข่าวมั่วซั่ว

พอกลับเข้าบ้าน แม่ยังนั่งหน้าบึ้งอยู่ที่เดิม

คราวนี้พ่อเดินออกมาจากห้องนอนในชุดนอน... สีหน้าลีออนเริ่มเครียด

ต้องยอมรับว่า การที่พ่อแม่มาอยู่ด้วยนานๆ ความขัดแย้งมันเลี่ยงยาก... ช่องว่างระหว่างวัยมันมีอยู่จริง

ช่วงแรกๆ ที่มาอยู่ด้วยกัน อะไรก็ดูดีไปหมด...

เหมือนตอนกลับบ้านช่วงปิดเทอม... วันแรกกับข้าวเต็มโต๊ะ พ่อแม่เอาใจประดุจฮ่องเต้น้อย

ผ่านไปอาทิตย์นึง... กับข้าวเริ่มซ้ำ บ่นเช้าบ่นเย็น สุดท้ายเหม็นขี้หน้ายิ่งกว่าหมาข้างถนน... ลีออนกับพ่อแม่มาถึงจุดนี้แล้ว

“พ่อครับ แม่ครับ... ผมโตป่านนี้แล้ว ในมาดริดผมก็เป็นซูเปอร์สตาร์นะ คราวก่อนก็บอกไปแล้วว่ามีแฟน... วันนี้ผมก็แค่ไปอยู่กับแฟนดึกหน่อย...”

“แล้วทำไมต้องไปตามยัยนักข่าวนั่นมาด้วย? พ่อแม่ก็รู้นี่ว่าอาชีพเขาเป็นยังไง ขืนเขาเอาไปเขียนมั่วซั่ว ภาพลักษณ์ผมเสียหายหมด...”

พ่อถอนหายใจยาว เดินเข้ามาแตะไหล่ลีออน

“ลูกเอ๊ย... ฝีเท้าลูกยอดเยี่ยม สร้างชื่อเสียงให้ประเทศชาติ พ่อภูมิใจในตัวลูกมาก แต่เรื่องนี้ลูกเข้าใจผิดมหันต์... หนูแคทเธอรีนไม่ได้เป็นคนแบบที่ลูกคิด”

“รู้ไหมทำไมคราวก่อนที่เราไม่ได้ไปเชียร์ลูกตอนไปเยือน? ...เพราะโรคเก่าแม่แกกำเริบ เราทำอะไรไม่ถูก ภาษาอังกฤษก็งูๆ ปลาๆ หาคนช่วยไม่ได้... โชคดีที่หนูแคทเธอรีนมาพอดี เขาเป็นคนจัดการติดต่อโรงพยาบาล หาหมอเก่งๆ ให้... ไม่อย่างนั้นแม่แกคงไม่อยู่มานั่งบ่นแกตรงนี้แล้ว! ที่แม่ไม่บอก เพราะกลัวแกรบกวนสมาธิแข่ง”

ลีออนยืนอึ้ง... เรื่องใหญ่ขนาดนี้!

มิน่าล่ะ พ่อแม่ถึงรักแคทเธอรีนเหมือนลูกในไส้... ตอนแรกนึกว่ายัยนั่นแค่ปากหวานประจบเก่ง

‘คนดีทำดีหวังผล’ ลีออนเคยเชื่อแบบนั้น... แต่เขาคิดผิด เขาเข้าใจแคทเธอรีนและพ่อแม่ผิดไปถนัดใจ

“แม่! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอกผม? ตอนนี้เป็นไงบ้าง? พรุ่งนี้ไปโรงพยาบาลเลยนะ เดี๋ยวผมจัดการให้ เงินเรามีเหลือเฟือ!”

“พ่อกับแม่คุยกันแล้ว... เราไม่อยากเป็นภาระลูก โรงพยาบาลเมืองนอกมันแพงแถมต้องจองคิววุ่นวาย กว่าจะได้ตรวจคงตายก่อน... พ่อกะว่าจะพาแม่กลับไปรักษาตัวที่จีน กลับไปพักฟื้นที่บ้านเราดีกว่า ไม่อยู่กวนลูกแล้ว ลูกจ้างแม่บ้านมาทำกับข้าวแทนละกัน...”

ลีออนคิดตาม... ก็จริง โรงพยาบาลจีนถึงจะเตียงเต็ม แต่หมอจีนเก่งกว่าหมอฝรั่งเยอะ (ในแง่ประสบการณ์) เจอเคสวันละเป็นร้อย เคสยากๆ ผ่านมือมาหมด

อีกอย่าง พ่อแม่เป็นคนมัธยัสถ์มาทั้งชีวิต ต่อให้ตอนนี้รวยแล้ว ก็ยังเสียดายเงินถ้าต้องจ่ายค่ารักษาแพงๆ ที่นี่

แม่ลีออนพูดเสียงอ่อนลง “ลูกเอ๊ย... ลูกไม่อยู่ในสายตา แม่ก็ห่วงเป็นธรรมดา แต่ตอนนี้สุขภาพแม่ไม่ค่อยดี หมอก็บอกว่าอากาศที่นี่ไม่เหมาะกับการพักฟื้น แม่คงต้องกลับไป... หนูแคทเธอรีนเป็นคนดีจริงๆ ลูกอย่าไปมองเขาในแง่ร้ายนักเลย”

“ครับแม่... เดี๋ยวผมไปขอโทษเขา”

พายุอารมณ์สงบลง... ลีออนถอนหายใจกับตัวเอง

บางเรื่องตัดสินจากภายนอกไม่ได้จริงๆ อคติบังตาจนมองข้ามความจริง... ถ้าเขาเอะใจถามสักนิด เรื่องเข้าใจผิดคงไม่เกิด

ลีออนรู้สึกละอายใจที่ทำตัวแย่ๆ ใส่แคทเธอรีน

แต่ชีวิตต้องเดินต่อ... โปรแกรมแข่งโหดนรกแตกกำลังรออยู่

ยูฟ่า แชมเปียนส์ลีก รอบน็อคเอาต์แทรกกลางสัปดาห์... ต้องเตะสัปดาห์ละ 2 นัด ร่างกายแทบไม่ได้พัก!

โปรดติดตามตอนต่อไป ฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═