บทที่ 29 ณ ลานประเมินผู้ฝึกยุทธ์

ทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบสงัด

สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังเครื่องวัดพลังการต่อสู้ที่ล้มกลิ้งอยู่บนพื้นแต่ไกล

สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและไม่อยากจะเชื่อสายตา

เขาซัดเครื่องวัดพลังการต่อสู้จนปลิวด้วยหมัดเดียวเนี่ยนะ?

นั่นมันต้องเป็นพลังที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน!

เจียงหมิงมองภาพนั้นจนยืนอึ้งไปชั่วขณะ

ใบหน้าของหลี่หมิงเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีดสลับกันไป

เมื่อครู่นี้เขาทุ่มสุดตัวใช้พลังไปจนหมดแม็กแล้ว

แต่เครื่องวัดพลังการต่อสู้นั่นกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

อย่าว่าแต่ซัดให้ปลิวเลย แค่ทำให้มันถอยหลังไปสักเซนติเมตรเดียวยังทำไม่ได้

ทว่าเด็กหนุ่มที่เขาตั้งเป้าว่าจะต้องก้าวข้ามไปให้ได้

กลับซัดเครื่องวัดพลังการต่อสู้กระเด็นไปไกลหลายสิบเมตรด้วยหมัดเดียวงั้นรึ?

"พระเจ้าช่วย......"

เจ้าหน้าที่ได้สติกลับมา เขามองซูหงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง

แต่ในฐานะผู้รับผิดชอบการประเมิน

เครื่องวัดพลังการต่อสู้ล้มลงไปแล้ว

เขารีบก้าวเดินเข้าไปข้างหน้า เตรียมจะจับมันตั้งขึ้น

แต่ทว่าจังหวะที่เขายื่นมือออกไปประคองเครื่องวัดพลังการต่อสู้

สายตาของเขาก็กวาดมองไปที่หน้าจอที่ยังคงสว่างวาบด้วยความสงสัย

วินาทีต่อมา

เขาก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว

โครม!

เครื่องวัดพลังการต่อสู้ที่เขาเพิ่งจะจับตั้งขึ้น

ก็ร่วงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นอีกครั้ง

แต่ในตอนนี้ เจ้าหน้าที่ดูเหมือนจะไม่สนใจมันเลยแม้แต่น้อย

สายตาของเขาจับจ้องไปยังตัวเลขพลังการต่อสู้บนหน้าจอตาไม่กะพริบ

ไหล่ของเขาสั่นระริก ก่อนจะเปล่งเสียงตะกุกตะกักออกมา

"พระเจ้าช่วย...... นี่มันเรื่องจริงหรือฝันไปเนี่ย?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

กลุ่มผู้ฝึกยุทธ์ก็ไม่อาจข่มความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ได้

พวกเขาส่งเสียงบอกให้เจ้าหน้าที่หลบไปด้านข้าง

"อ๊ะ อ้อ ขอโทษทีครับ......"

ในที่สุดเจ้าหน้าที่ก็ได้สติ เขารีบขยับตัวหลบทางให้

วินาทีต่อมา หน้าจอก็ปรากฏสู่สายตาของทุกคน

กลุ่มผู้ฝึกยุทธ์วัยกลางคน รวมไปถึงศิษย์อาจารย์อย่างเจียงหมิงและหลี่หมิงที่ยังคงตื่นตระหนก ต่างก็ชะโงกหน้าเข้ามาดู

พลังการต่อสู้: 1862

!!!

เมื่อตัวเลขชุดนี้ปรากฏขึ้นกลางสนามประเมิน

สีหน้าของทุกคนก็แปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

กลุ่มผู้ฝึกยุทธ์เบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"เชี่ยเอ๊ย 1862 มันเหนือกว่าตัวเลขที่พ่อหนุ่มคนเมื่อกี้ทำได้ซะอีก!"

"ซี๊ด...... น่าสะพรึงกลัวจริงๆ ฉันนึกว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะเป็นอัจฉริยะแล้วซะอีก ไม่คิดเลยว่าจะมีคนที่เหนือชั้นกว่าซ่อนตัวอยู่!"

เมื่อได้ยินว่าตนเองถูกก้าวข้ามไปแล้ว

ในเวลานี้หลี่หมิงกลับไม่รู้สึกโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย

เขาจ้องมองหน้าจออย่างเหม่อลอย สองมือสั่นเทา

เขาไม่เคยนึกฝันมาก่อนเลยว่า พลังการต่อสู้ของเด็กหนุ่มคนนี้จะแข็งแกร่งยิ่งกว่าของเขา

คนที่ทะนงตัวว่าเป็นอัจฉริยะมาโดยตลอดอย่างเขา ในวินาทีนี้กลับรู้สึกพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ

"สูงกว่าหลี่หมิงเสียอีก......"

เจียงหมิงมีสีหน้าสับสนงุนงง เขาทอดสายตามองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง

ทว่าตอนนั้นเอง

จู่ๆ เสียงอุทานก็ดังเข้าหูทุกคน

เป็นเสียงสั่นเครือของผู้ฝึกยุทธ์วัยกลางคนคนหนึ่ง

"เดี๋ยวก่อนนะ เด็กหนุ่มคนนี้ เมื่อกี้เขาไม่ได้ใช้วิทยายุทธ์อะไรเลยไม่ใช่เหรอ?"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา

ทุกคนก็ชะงักค้างไปอีกครั้ง

พวกเขานึกย้อนไปถึงภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ในหัว

เด็กหนุ่มคนนั้น ดูเหมือนจะไม่ได้ใช้วิทยายุทธ์อะไรเลยจริงๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น

กลุ่มผู้ฝึกยุทธ์ก็ไม่อาจควบคุมความตกตะลึงในใจได้อีกต่อไป

ซี๊ด ซี๊ด

เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

พวกเขามองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด!

ไม่ได้ใช้วิชายุทธ์ใดๆ อาศัยเพียงพละกำลังของตัวเองล้วนๆ

เขากลับปลดปล่อยพลังการต่อสู้ออกมาได้ถึง 1862 ด้วยหมัดเดียวเนี่ยนะ

แถมยังสูงกว่าหลี่หมิงที่ใช้วิชายุทธ์เข้าช่วยเสียอีก!

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น

เจียงหมิงที่แค่ตื่นตระหนกในตอนแรก ก็ถึงกับยืนตะลึงงันไปในทันที

ราวกับมีกระแสความเย็นเยียบแล่นพล่านจากสันหลังขึ้นไปถึงกระหม่อม ทำเอาร่างกายของเขาแข็งทื่อไปทั้งร่าง

และยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลี่หมิง ขาของเขาอ่อนเปลี้ย สายตาพร่ามัว ก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

"การทดสอบพลังการต่อสู้ครั้งแรกรู้ผลแล้ว...... โปรดเริ่มทดสอบครั้งที่สองได้เลยครับ"

เจ้าหน้าที่ลอบกลืนน้ำลาย ก่อนจะเอ่ยกับซูหงด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ต่างก็เงยหน้าขึ้นมอง

แค่พละกำลังล้วนๆ เขายังแสดงพลังการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวออกมาได้ขนาดนี้

ตอนนี้เขาคงต้องใช้วิชายุทธ์แล้วใช่ไหมล่ะ?

แล้วพลังการต่อสู้ตอนนั้นมันจะฝืนลิขิตสวรรค์ขนาดไหนกัน!?

เจียงหมิงและหลี่หมิงเองก็จ้องมองอย่างเหม่อลอยเช่นกัน

ฟู่—

ซูหงพ่นลมหายใจออกมา

เขารู้สึกพึงพอใจกับพลังการต่อสู้ของตนเองมาก

พละกำลังที่ได้รับการเสริมความแข็งแกร่งจากระดับกายาปุถุชน

มันเหนือล้ำกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก

นี่คือสิ่งที่ผู้ฝึกยุทธ์คนอื่นๆ ไม่อาจเทียบเคียงได้

เพราะพวกเขาไม่สามารถควบคุมความแข็งแกร่งหรือความอ่อนแอของสภาพร่างกายตนเองได้

แต่เขาทำได้

เมื่อเวลาผ่านไป หากระดับความก้าวหน้าของกายาปุถุชนซูหงสูงขึ้นเรื่อยๆ บางทีในอนาคต เขาอาจจะสามารถต่อสู้ข้ามระดับได้ด้วยพละกำลังทางร่างกายเพียงอย่างเดียว

"ต่อไป...... ฉันจะทดสอบพลังการต่อสู้ขั้นสุดยอดของตัวเอง!"

ซูหงมองไปที่เป้าชกพลางปรับลมหายใจ

วินาทีต่อมา เขาก็ซัดดรรชนีพลังเต็มพิกัดเข้าใส่เป้าชก

ดรรชนีทะลวงสูญ!

คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวส่งเสียงคำรามกึกก้องในชั่วพริบตา

เป้าชกส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับไม่อาจแบกรับน้ำหนักของพลังนี้ไว้ได้

วินาทีต่อมา ภายใต้การโจมตีของคลื่นพลัง เป้าชกก็ถึงกับระเบิดตูมออกเป็นเสี่ยงๆ

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า

ผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่รอบๆ ต่างก็อ้าปากค้างโดยสัญชาตญาณ

ถึงขนาดซัดเป้าชกทดสอบจนระเบิดเลยเนี่ยนะ?!

พลังการต่อสู้นี้มันจะเวอร์วังเกินไปแล้ว!

ตัวเลขบนหน้าจอเครื่องวัดพลังการต่อสู้เริ่มพุ่งทะยานขึ้น

ทะลุหลักสองพันไปในพริบตา

ก่อนจะไปหยุดนิ่งอยู่ที่ตัวเลขอันน่าทึ่ง

พลังการต่อสู้: 3004

3004!

ต้องเข้าใจก่อนว่า

มาตรฐานพลังการต่อสู้สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งขั้นสูงนั้นอยู่ที่เพียง 3000 จุดเท่านั้น!

แต่ซูหง ผู้ซึ่งเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งขั้นเริ่มต้น กลับมีพลังการต่อสู้เทียบเท่ากับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งขั้นสูงเสียแล้ว

"หา?!"

"ฉันถึงกับพูดไม่ออกเลยจริงๆ ตัวเลขนี้มัน...... เกินจะจินตนาการได้เลย!"

"พรสวรรค์ระดับสัตว์ประหลาด นี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ!"

......

เสียงอุทานของกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์วัยกลางคนดังขึ้นไม่ขาดสาย

สีหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย

สายตาที่มองไปยังซูหงเปี่ยมไปด้วยความยำเกรง

"พลังการต่อสู้ 3004!"

ตอนนี้เจียงหมิงเสียอาการไปโดยสมบูรณ์แล้ว เสียงของเขาแหลมปรี๊ดขึ้นหลายระดับ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"พลังการต่อสู้ของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งขั้นเริ่มต้น กลับทัดเทียมกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งขั้นสูงเสียแล้ว นี่มันพรสวรรค์บ้าบออะไรกันเนี่ย? หรือว่าเขาจะมีกายาพิเศษกัน!?"

เจียงหมิงลอบกลืนน้ำลาย

ในเมืองชั้นนำอย่างนครหลวง

อัจฉริยะผู้ฝึกยุทธ์บางคนก็ครอบครองกายาพิเศษ

พลังการต่อสู้ของพวกเขาจะสูงลิ่วอย่างเหลือเชื่อ ผู้ฝึกยุทธ์ในระดับเดียวกันไม่อาจต้านทานการโจมตีจากอัจฉริยะเหล่านี้ได้แม้แต่การโจมตีเดียว

เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนที่ซูหงมีพลังการต่อสู้ก้าวข้ามหลี่หมิงไปก่อนหน้านี้โดยที่ไม่ได้ใช้วิชายุทธ์

เจียงหมิงก็ฟันธงได้เลยว่า ซูหงจะต้องครอบครองกายาพิเศษอย่างใดอย่างหนึ่งแน่นอน

เมื่อคิดได้ดังนี้ เจียงหมิงก็รีบหันไปมองหลี่หมิงที่อยู่ข้างๆ

ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดที่จะหาอัจฉริยะสักคนมาช่วยขัดเกลานิสัยเย่อหยิ่งของหลี่หมิง

แต่...... ไม่ได้หมายความว่าจะเอาสัตว์ประหลาดเหนือธรรมชาติแบบนี้มาสิ!

แบบนี้ไม่ใช่การขัดเกลานิสัยแล้ว เผลอๆ มันจะทำลายสภาพจิตใจของหลี่หมิงพังทลายไปเลยต่างหาก!

ในขณะนี้ หลี่หมิงกำลังนั่งกองอยู่บนพื้น ใบหน้าชาหนึบ สายตาจดจ่ออยู่ที่หน้าจอเครื่องวัดพลังการต่อสู้อย่างเหม่อลอย ราวกับวิญญาณได้หลุดออกจากร่างไปแล้ว

หนังตาของเจียงหมิงกระตุกยิกๆ เมื่อเห็นภาพนั้น เขารีบพุ่งเข้าไปตบหน้าลูกศิษย์ฉาดใหญ่เพื่อเรียกสติ

"หลี่หมิง สัตว์ประหลาดพวกนี้เกิดมาพร้อมกับกายาพิเศษอยู่แล้ว การที่แกสู้เขาไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกตินะ...... แกต้องรักษาสภาพจิตใจให้สงบนิ่งเข้าไว้ การสอบประจำเดือนของโรงเรียนมัธยมปลายเมืองดาราใกล้จะมาถึงแล้ว แกควรไปแข่งกับพวกผู้ฝึกยุทธ์รุ่นราวคราวเดียวกันนู่น ไม่ใช่ไปตั้งเป้าหมายสูงลิบลิ่วรวดเดียวแบบนี้......"

อีกด้านหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าเป้าชกถูกซัดจนระเบิดกระจุย

มุมปากของเจ้าหน้าที่ก็กระตุกอย่างควบคุมไม่ได้

"คือ... มันพังซะแล้ว ผมคงไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายใช่ไหมครับ?"

ซูหงรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

เมื่อกี้เขามัวแต่จดจ่ออยู่กับการทดสอบพลังการต่อสู้ขั้นสุดยอดของตัวเอง

จนลืมนึกไปเลยว่าเครื่องวัดพลังการต่อสู้มันจะทนรับไหวหรือเปล่า

"แน่นอนว่าไม่ครับ"

เจ้าหน้าที่ที่เพิ่งได้สติรีบตอบกลับโดยสัญชาตญาณ

"แล้วเป้าชกนี่พังแล้ว ต้องซ่อมไหมครับ?"

"ไม่ต้องหรอกครับๆ ไม่จำเป็นต้องมีการทดสอบครั้งที่สามแล้ว คุณผ่านการประเมินแล้วครับ"

พอได้ยินแบบนั้น เจ้าหน้าที่ก็รีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน

ขืนซ่อมเสร็จก็โดนคุณซัดระเบิดอีกอยู่ดี......

ถ้าอย่างนั้นมันจะต่างอะไรกับไม่ซ่อมเลยล่ะ!