บทที่ 23 ผู้ผลิตอิสระ

บทที่ 23 ผู้ผลิตอิสระ

หยางอันตรวจสอบบัตรธนาคารและผลิตภัณฑ์ทางการเงินทั้งหมดของเขา แล้วก็ต้องพบกับความจริงอันน่าสลดใจว่าเขามีทรัพย์สินเหลือเพียงหมื่นกว่าหยวน หลังจากคิดทบทวนไปมา เขาก็ทำได้เพียงหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างว่าง่ายเพื่อขอความช่วยเหลือจากคุณแม่

"แม่ครับ วันนี้ผมจะกลับไปกินข้าวที่บ้านนะ"

คุณแม่กำลังเล่นไพ่นกกระจอกอยู่ พอได้ยินดังนั้นก็ถึงกับเลิกเล่นไพ่ทันที เธอถามด้วยความดีใจว่า "ลูกจะกลับมาค้างช่วงสุดสัปดาห์เหรอ? ไหนบอกแม่มาตามตรงนะ เงินหมดอีกแล้วใช่ไหม?"

ในโทรศัพท์มีเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมวงไพ่แว่วออกมาจางๆ หยางอันรู้สึกหน้าร้อนผ่าว "แม่ครับ ช่วยไว้หน้าผมหน่อยได้ไหม? พวกเรายังจะใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ด้วยกันอย่างมีความสุขได้อยู่ไหมครับ? ผมอยากจะพาพวกแม่ไปเที่ยวที่อ่างเก็บน้ำชิงซานสักสองวันจริงๆ นะ ว่าอย่างไรครับ?"

คุณแม่หัวเราะฮ่าๆ "แกเป็นลูกฉันนะ แค่แกตดฉันก็รู้แล้วว่าตอนเที่ยงแกกินอะไรเข้าไป! เลิกงานแล้วก็รีบกลับมาเถอะ เดี๋ยวแม่จะโทรหาพ่อแกเดี๋ยวนี้แหละ! ทุกคนคะ ไม่เล่นแล้วนะ ฉันต้องกลับไปทำอาหารมื้อใหญ่ให้ลูกชาย!"

พ่อแม่ของหยางอันอาศัยอยู่ในเมืองหงอันซึ่งเป็นเมืองบริวารของเมืองหงเฟิง เขาต้องนั่งรถไฟฟ้าความเร็วสูงสายสั้นโดยใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง ทันทีที่ออกจากสถานีรถไฟฟ้า เขาก็เห็นคุณพ่อโบกไม้โบกมือพลางตะโกนเรียกชื่อเขา

หยางอันวิ่งเข้าไปหา "พ่อครับ พ่อมาได้อย่างไรครับ?"

คุณพ่อยยิ้มมพลางกล่าวว่า "ช่วงเวลาเร่งด่วนแบบนี้หารถแท็กซี่ยาก พ่อกับคุณลุงเลยมารับแก"

ทั้งสองคนเดินมาที่ลานจอดรถ คุณลุงกำลังนั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้าเพื่อรออยู่ หยางอันหัวเราะออกมา "โอ้ คุณลุงครับ ท่านที่เป็นคนขับรถมือเก่าคนนี้มาคอยคุมตลอดทางเลยหรือครับ?"

คุณลุงกล่าวอย่างจริงจังว่า "แกรีบคาดเข็มขัดนิรภัยซะ แกไม่รู้หรอกว่าพ่อแกขับรถได้น่ากลัวขนาดไหน ฉันแทบอยากจะติดตั้งเบรกเท้าเพิ่มที่ฝั่งคนนั่งข้างเลย จะได้เหยียบได้ตลอดเวลา!"

หยางอันหัวเราะเสียงดัง คุณพ่อเพิ่งจะได้ใบขับขี่มาเพียงเดือนเดียว ประจวบเหมาะกับที่บ้านของเพื่อนร่วมงานมีรถยนต์ที่ผลิตในประเทศซึ่งซื้อมายังไม่ถึงปีและกำลังจะตกรุ่นพอดี ท่านจึงรับช่วงต่อมาด้วยความกระตือรือร้น แต่น่าเสียดายที่ท่านขาดประสบการณ์บนท้องถนนอย่างรุนแรง ประกอบกับตอนนี้เป็นช่วงเวลาเล่งด่วนหลังเลิกงาน ท่านจึงขับรถด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่งยวด ความเร็วไม่ได้มากกว่าคนที่ขี่จักรยานเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งยังตื่นเต้นจนเหงื่อท่วมศีรษะ

เกือบจะถึงเวลาหนึ่งทุ่ม ทั้งสามคนถึงได้กลับมาถึงบ้าน หลังจากคุณป้าเปิดประตูบ้านและเห็นเขาก็เอ่ยปากชมทันที "หยางอัน ทำไมหลานหล่อขึ้นอีกแล้วเนี่ย!"

หยางอันเรียกคุณป้าและยิ้มตอบ "เมื่อเช้าผมแต่งหน้าอ่อนๆ น่ะครับ คุณป้าเองก็ยังดูสาวและสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ!"

คุณป้าหัวเราะจนหุบปากไม่ลง "ฉันจะอายุห้าสิบอยู่แล้วยังจะสาวและสวยอะไรกัน ดูสิปากหวานเสียจริงเหมือนป้ายน้ำผึ้งไว้เลย! รีบไปล้างมือซะ แม่ของหลานเพิ่งจะทำกุ้งอบน้ำมันของโปรดหลานเสร็จพอดี!"

หยางอันล้างมือแล้วเข้าไปในครัวเพื่อช่วยแม่ยกจานอาหาร ทั้งห้าคนนั่งล้อมวงที่โต๊ะสี่เหลี่ยม รินเหล้าขาวและเครื่องดื่ม แล้วเริ่มลงมือกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย

คุณแม่ยื่นถุงมือพลาสติกสำหรับกินกุ้งมาให้ แล้วถามว่า "คุณป้าบอกว่าหลานแต่งหน้า หลานต้องแต่งหน้าทำไมกัน? หลานไม่ได้ไปช่วยงานจิปาถะในกองถ่ายหรอกหรือ?"

หยางอันกล่าวว่า "ตอนนี้ผมได้เป็นผู้กำกับใหญ่แล้วครับ และยังเป็นพิธีกรในรายการด้วย อ้อ จริงด้วย พวกพ่อได้ดูรายการเรื่องขำขันในยุทธจักรเมื่อสัปดาห์ก่อนหรือเปล่าครับ? ผมมีภาพปรากฏในจอด้วยนะ รับบทเป็นตัวละครเล็กๆ ตัวหนึ่ง"

คุณพ่อวางจอกเหล้าลงแล้วถามด้วยความสงสัย "เดี๋ยวนะ แกได้เป็นผู้กำกับใหญ่แล้ว? แถมยังเป็นพิธีกรด้วย?"

หยางอันพยักหน้า "ใช่ครับ ผมลืมบอกพวกพ่อไปเลย ตั้งแต่สัปดาห์ก่อนรายการเรื่องขำขันในยุทธจักรมีการปรับโฉมใหม่ ผมรับผิดชอบในช่วงลื่นปรื๊ดขำขัน และสัปดาห์นี้ในทีมงานเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย ผมจึงได้รับมอบหมายให้รับตำแหน่งผู้กำกับใหญ่ในยามวิกฤต และเป็นพิธีกรไปพร้อมกันด้วยครับ"

จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงสองสัปดาห์นี้ให้ฟังคร่าวๆ หลังจากคุณป้าฟังจบ เธอก็ตบไหล่หยางอันด้วยความดีใจ "โอ๊ย หยางอัน หลานนี่มีความสามารถจริงๆ เลยนะ! บ้านเราถึงกับมีอัจฉริยะด้านการกำกับโผล่ออกมาแล้ว รายการเรื่องขำขันในยุทธจักรใช่ไหม ฉันจำได้ว่ารายการนี้ไม่ค่อยสนุกเท่าไร แต่ก็พูดไม่ได้ว่าดูไม่ได้นะ แล้วผลลัพธ์จากการปรับโฉมของหลานเป็นอย่างไรบ้าง?"

หยางอันยิ้มพลางกล่าวว่า "ผลลัพธ์ก็พอถูไถครับ เรตติ้งของเทปที่แล้วเพิ่มขึ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์เมื่อเทียบกับก่อนที่ผมจะมารับช่วงต่อ และเทปนี้ผมคาดว่าน่าจะเพิ่มขึ้นอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ อย่างไรเสียก็ถือเป็นต้นไม้แก่ที่ออกดอกและได้เกิดใหม่อีกครั้ง เอ๊ะ พวกท่านเป็นผู้ใหญ่ของผมหรือเปล่าเนี่ย วันอาทิตย์ไม่ยอมดูรายการเพื่อสนับสนุนเรตติ้งให้ผมเลยเหรอ?"

"รายการที่น่าเบื่อขนาดนั้น ฉันไม่ขี้เกียจดูหรอกนะ!" คุณป้าหัวเราะและหยอกล้อกับหยางอันไปไม่กี่ประโยค

คุณพ่อถามว่า "หลังจากแกได้เป็นผู้กำกับใหญ่แล้ว เรื่องตำแหน่งงานในอัตราจ้างประจำของรัฐจัดการอย่างไร? จะเปลี่ยนจากพนักงานสัญญาจ้างเป็นพนักงานประจำที่มีสวัสดิการรัฐไหม? เงินเดือนเพิ่มขึ้นหรือเปล่า? แล้วเรื่องสวัสดิการล่ะ?"

หยางอันถอดถุงมือ วางตะเกียบลง แล้วกล่าวอย่างเป็นทางการว่า "นี่คือเหตุผลที่ผมกลับมาในวันนี้ครับ ผมอยากจะเป็นผู้ผลิตอิสระ และก่อตั้งบริษัทผลิตภาพยนตร์และโทรทัศน์ขึ้นมา ผมจะอธิบายให้พวกพ่อฟังก่อนว่าการแยกส่วนผลิตและออกอากาศคืออะไร"

การก่อตั้งบริษัทผลิตภาพยนตร์และโทรทัศน์อิสระนั้น ความยากไม่ได้มีมากนัก คนทำโทรทัศน์รุ่นเก่าหลายคนที่ทำงานในสถานีมานานสิบกว่าปี ต่างก็มีความคิดที่จะออกไปเริ่มต้นธุรกิจของตัวเองไม่มากก็น้อย โดยเฉพาะพนักงานที่เป็นกำลังหลักที่มีความสามารถ มีสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น และมีทรัพยากรมากมาย ขอเพียงแค่มีไอเดียที่ดี ประกอบกับโอกาสและความกล้าหาญในระดับหนึ่ง ส่วนใหญ่ก็สามารถสร้างชื่อเสียงออกมาได้บ้าง

หยางอันกล่าวว่า "ทางสถานีอยากจะให้ผมบรรจุเป็นพนักงานประจำที่มีสวัสดิการรัฐ แต่ผมไม่ตกลงครับ ผมมีไอเดียดีๆ หลายอย่าง ขอเพียงนำมาใช้ในรายการ ผมเชื่อว่าไม่ถึงครึ่งปี เรตติ้งจะต้องทะลุหนึ่งเปอร์เซ็นต์แน่นอน นี่คือแนวคิดแบบไหนรู้ไหมครับ? รายการวาไรตี้ที่อยู่อันดับสามของสถานีหงเฟิงเว่ยซื่อคือรายการแฮปปี้แซตเทอร์เดย์ ซึ่งมีเรตติ้งเพียงประมาณหนึ่งจุดสองเปอร์เซ็นต์เท่านั้นเองครับ"

คุณลุงถามว่า "ความหมายของแกคือ แกอยากจะตั้งบริษัท รับเหมาทำรายการนี้ แล้วนำไปขายให้สถานีโทรทัศน์ออกอากาศ ใช่ไหม?"

หยางอันพยักหน้า "ใช่ครับ ตำแหน่งงานประจำมันเหมือนมงคลรัดเกล้า ฟังดูดีแต่มีข้อจำกัดมากมาย ดังนั้นผมต้องยกเลิกสัญญาและสละสิทธิ์ในตำแหน่งงานประจำ เพื่อก้าวไปเป็นผู้ผลิตอิสระอย่างเต็มตัวครับ"

คุณลุงกล่าวว่า "ฉันไม่เห็นด้วย แกยังไม่มีประสบการณ์ ทั้งการกำกับ การเป็นพิธีกร และการเป็นผู้ผลิต แกเพิ่งจะเริ่มเรียนรู้ทั้งนั้น แกจะรู้ได้อย่างไรว่ารายการจะได้รับความนิยมหรือจะดูสนุกหรือไม่?"

หยางอันจนปัญญา เขาไม่สามารถพูดออกมาได้ว่า ผมรู้จริงๆ ว่ารายการวาไรตี้ที่ยอดเยี่ยมและสมบูรณ์แบบที่สุดคืออะไร และผมก็รู้ว่ารายการไหนจะดัง รายการไหนจะไม่สนุก

คุณลุงกล่าวต่อว่า "ประการที่สอง ตอนนี้แกหนึ่งคือไม่มีชื่อเสียง สองคือไม่มีสายสัมพันธ์ ถึงเวลาต่อให้ทำรายการออกมาได้ สถานีโทรทัศน์จะยอมออกอากาศรายการของแกหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ ต่อให้แกพยายามแทบตายจนได้โอกาสในการออกอากาศ ถ้าเกิดสถานีโทรทัศน์กลั่นแกล้งแก ค้างจ่ายค่าผลิตรายการให้ หรือทำสัญญาซ่อนเงื่อนเรื่องค่าโฆษณา หรือแม้แต่ฟ้องร้องว่าแกละเมิดลิขสิทธิ์ แกจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะขัดขืนเลยนะ"

หยางอันค่อนข้างมั่นใจในจุดนี้ "ท่านวางใจเถอะครับ รายการที่ดีก็เหมือนกับทองคำ มันจะเปล่งประกายได้เอง สถานีโทรทัศน์ทั่วประเทศมีตั้งมากมาย ถ้าหงเฟิงเว่ยซื่อไม่รับ ผมก็ไปที่ต่างเมือง ย่อมต้องมีสถานีโทรทัศน์สักแห่งที่เต็มใจยอมรับครับ"

คุณลุงส่ายหน้า "ฉันยังคงแนะนำให้แกก้าวไปอย่างมั่นคงดีกว่า บรรจุเป็นพนักงานประจำที่มีสวัสดิการรัฐให้เรียบร้อยก่อน นั่งตำแหน่งผู้กำกับให้มั่นคง ทำรายการเรื่องขำขันในยุทธจักรให้มีผลงานและสร้างชื่อเสียงออกมา ในอนาคตเมื่อแกเตรียมความพร้อมในทุกด้านแล้ว ทั้งสายสัมพันธ์ เงินทุน และประสบการณ์ เมื่อถึงตอนนั้นแกค่อยลาออกจากสถานีมาทำเองก็ยังไม่สาย"

คุณป้าเออออตามว่า "หยางอัน ป้าว่าที่คุณลุงพูดมีเหตุผลมากนะ สมัยนี้ การที่หลานจะได้ตำแหน่งงานประจำที่มีสวัสดิการรัฐมันยากขนาดไหนเชียว! เพื่อนร่วมงานของป้าคนหนึ่ง ลูกชายเขาจะเข้าทำงานที่กรมอุตุนิยมวิทยาเมืองหงเฟิงในปีนี้ ต้องไปไหว้วานขอความช่วยเหลือจากคนนั้นคนนี้ จัดการเส้นสายไปตั้งแสนกว่าหยวน สุดท้ายถึงได้ตำแหน่งงานประจำที่เงินเดือนแค่สองพันกว่าหยวนมา แต่ทุกคนต่างก็บอกว่าเธอได้กำไร เพราะงานที่กรมอุตุนิยมวิทยามันสบาย มั่นคงแน่นอน มีงบประมาณจากคลังจ่ายให้ และในอนาคตอาจจะมีสวัสดิการเรื่องที่พักอาศัยด้วย สถานีหงเฟิงเว่ยซื่อของพวกหลานดีกว่ากรมอุตุนิยมวิทยาตั้งเยอะใช่ไหมล่ะ? ป้ากล้าพูดเลยว่า ต่อให้ใช้เงินห้าแสนก็ไม่แน่ว่าจะซื้อตำแหน่งนี้ได้!"

อย่างไรเสียคุณแม่ก็เป็นผู้หญิง เธอเพียงอยากเห็นลูกชายมีสุขภาพแข็งแรงและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเท่านั้น เธอจึงช่วยเกลี้ยกล่อมด้วยว่า "ใช่จ้ะ ลูกก็ได้เป็นผู้กำกับแล้ว เงินเดือนก็เกือบหมื่น สถานีโทรทัศน์ก็เป็นหน่วยงานที่ดี ไม่รู้ว่าจะมีเด็กสาวนิสัยดีตั้งเท่าไรที่เต็มใจจะคบหาด้วย ลูกก็ใช้เวลาสักสามห้าปีแต่งงานมีลูก ตั้งใจทำรายการในหน้าที่ให้ดี เมื่อลูกมีชื่อเสียงในวงการแล้ว ถึงตอนนั้นถ้าอยากจะเปลี่ยนงานก็ยังไม่สายนะลูก"

สามต่อหนึ่งแล้ว หยางอันเคยคิดถึงตอนจบแบบนี้ไว้ตั้งนานแล้ว

พูดตามตรง เมื่อครึ่งเดือนก่อนความปรารถนาสูงสุดในชีวิตของเขาคือการเป็นผู้กำกับตัวเล็กๆ หรือไม่ก็ผู้ผลิตที่มีเงินเดือนสูงกว่าค่าเฉลี่ย เพื่อที่จะได้หาโอกาสใช้กฎกติกาที่มองไม่เห็นกับดาราสาวระดับสามระดับสี่บ้าง ในตอนนั้นถ้ามีคนมอบตำแหน่งผู้กำกับใหญ่ของรายการให้เขาจริงๆ เขาคงจะรีบขายวิญญาณให้ด้วยความยินดีไปนานแล้ว จะมาพิจารณาเรื่องอะไรอยู่อีก!

แต่ตอนนี้มันต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ในหัวของเขามีรายการวาไรตี้อยู่มากมายเหลือเกิน และมีความจำที่ดีเยี่ยม สิ่งที่เขาเคยดูในชาติที่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นรายการหรือบทเพลง ตอนนี้เขาสามารถจำได้เกือบแปดเก้าส่วน หากเขายังถูกกักขังอยู่ในมุมหนึ่งของสถานีโทรทัศน์ มันก็คงจะไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

โดยเฉพาะซีรีส์ "อ้ายเสี้ยว" นี่คือรายการวาไรตี้สุดคลาสสิกชุดแรกที่หยางอันหยิบออกมา เขาไม่อยากให้สถานีโทรทัศน์ได้ผลประโยชน์นี้ไปฟรีๆ หากในอนาคตเมื่อเขามีชื่อเสียงแล้ว แล้วมีข่าวลือในวงการหลุดออกมาว่า ค่าสนับสนุนหลักต่อปีของรายการเรื่องขำขันในยุทธจักรซึ่งเป็นรายการคลาสสิกชุดแรกของผู้ผลิตชื่อดังอย่างหยางอันนั้นมีราคาเพียงหนึ่งล้านห้าแสนหยวน เขาคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน การเริ่มต้นที่ต่ำเกินไปจะทำให้การขึ้นราคาในอนาคตเป็นเรื่องยาก

ยังเหลือคุณพ่ออีกคนหนึ่ง หยางอันคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณพ่อจะสนับสนุนเขา

คุณพ่อกล่าวว่า "ตำแหน่งงานประจำในสถานีโทรทัศน์ก็ใช่ว่าจะเป็นข้อดีเสมอไป พวกคุณไม่ใช่คนในหน่วยงานราชการ ไม่เข้าใจหรอกว่าข้างในนั้นมันมืดมนขนาดไหน อย่างที่หยางอันเพิ่งพูดถึง คนที่ชื่อหลี่หยางนั่น และคนกลุ่มที่อยู่เบื้องหลังหลี่หยาง ต่างก็ไม่ใช่คนดีอะไรเลย ต่อให้หยางอันได้เป็นผู้กำกับใหญ่ ถ้าสถานีโทรทัศน์คิดจะกลั่นแกล้งเขา ก็สามารถลิดรอนอำนาจของเขาได้ทุกเมื่อ"

หยางอันดีใจเป็นล้นพ้น "ใช่ครับพ่อ ผมก็หมายความแบบนี้แหละ หากในราชสำนักไม่มีคนของตนเองก็อย่าริเป็นขุนนาง หากผมเข้าไปอยู่ในตำแหน่งงานประจำ เพียงคำสั่งทางปกครองแค่คำสั่งเดียวก็สามารถทำให้ความทุ่มเททั้งหมดของผมกลายเป็นสูญเปล่าได้ รายการของผม ผมต้องเป็นคนตัดสินใจเองครับ!"

คุณพ่อถามว่า "พ่อถามแกหน่อย ถ้าแกเปิดบริษัทผลิตภาพยนตร์และโทรทัศน์ขึ้นมา เพื่อให้มันดำเนินกิจการไปได้ ในแต่ละเดือนต้องใช้เงินประมาณเท่าไร?"

หยางอันคำนวณอย่างละเอียด "เกือบหนึ่งแสนหยวนครับ"

ช่วงลื่นปรื๊ด บ้านกระจก และห้องมืด ทั้งสามช่วงนี้หลักๆ คือเรื่องการจัดเตรียมอุปกรณ์ประกอบฉาก และอุปกรณ์หลายอย่างสามารถนำกลับมาวนใช้ใหม่ได้ เทปหนึ่งรวมๆ กันแล้วไม่เกินสามพันหยวน หนึ่งเดือนก็คือหนึ่งหมื่นหยวน ส่วนช่วงละครสั้น ละครเวที ช่วงสัมภาษณ์ และช่วงทอล์กโชว์อื่นๆ นั้นไม่ได้ใช้เงินมากนัก

ค่าใช้จ่ายที่มากที่สุดคือเงินเดือนพนักงานและการเช่าอุปกรณ์เครื่องมือ แค่กล้องถ่ายวิดีโอก็ต้องเช่าอย่างน้อยห้าตัวขึ้นไป เงินเดือนพนักงานต่อเดือนอย่างน้อยก็ต้องจ่ายสี่ห้าหมื่นหยวน การเชิญศิลปินที่ไม่ใช่ดาราดังมา ค่าตัวต่อเทปอย่างมากที่สุดคือห้าพันหยวน ดาราระดับสามระดับสี่บางคนถึงกับไม่ต้องจ่ายเงินให้ด้วยซ้ำ นอกจากนี้ยังมีค่ารับรอง ค่ารับรอง ค่าน้ำค่าไฟ ค่าเช่าห้อง และค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่นๆ ดังนั้นหนึ่งเดือนหนึ่งแสนหยวนจึงเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องมี

คุณพ่อถามต่อว่า "แกต้องเป็นทั้งผู้ผลิต เป็นทั้งผู้กำกับ และยังต้องเป็นพิธีกรอีก แกจะมีแรงไปบริหารบริษัทนั้นหรือ?"

หยางอันกล่าวว่า "ผมคิดไว้แล้วครับ จะให้แม่เป็นผู้จัดการใหญ่"

คุณแม่ทำท่าเอียงอาย "ฉันเนี่ยนะ? อย่ามาล้อเล่นเลย ฉันเป็นแค่แม่บ้าน จะไปเป็นผู้จัดการใหญ่อะไรกัน อย่ามาตลกน่า!"