บทที่ 20 สถานการณ์ของแต่ละฝ่าย

บทที่ 20 สถานการณ์ของแต่ละฝ่าย

เช้าวันต่อมา ภายในห้องพักของเย่เสี่ยว

ร่างสองร่างนอนเปลือยกายตระกองกอดกันอยู่บนเตียงท่ามกลางความเงียบงันยามนิ่งสนิท บุคคลทั้งสองคือเย่เสี่ยวและโคโจ คานาเอะ

ครู่ต่อมา เย่เสี่ยวค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขาขยับกายพิงหัวเตียงแล้วลุกขึ้นนั่งช้าๆ พร้อมกับหาวออกมาคำหนึ่ง ส่วนคานาเอะที่ยังคงจมอยู่ในห้วงนิทรานั้น แขนของเธอยังคงโอบกอดรอบเอวของเขาเอาไว้แน่น

เย่เสี่ยวยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะเปิดระบบของเขาขึ้นมา เนื่องจากเขายังไม่ได้กดรับรางวัลข้ารับใช้

"เปิดแพ็กเกจของขวัญ"

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ท่านได้รับ: ปราณตะวัน"

เมื่อมองดูข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอแสง เย่เสี่ยวใช้นิ้วลูบคางของตนอย่างใช้ความคิด

"ปราณตะวันงั้นหรือ? รางวัลนี้ก็ไม่เลวนัก แต่ใจจริงข้าอยากได้พรสวรรค์ของโยริอิจิมากกว่า"

ท้ายที่สุดแล้ว สึงิคุนิ โยริอิจิ สามารถปลดปล่อยเพลงดาบได้นับครั้งไม่ถ้วนภายในเวลาเพียงวินาทีเดียว และเย่เสี่ยวเองก็มีความปรารถนาที่จะให้ชายผู้นี้มาเป็นอัศวินของเขา

"จะว่าไป อสูรใช้ปราณตะวันคงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?"

เย่เสี่ยวรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม โครงสร้างทางกายภาพของอสูรและมนุษย์ไม่ควรจะแตกต่างกัน ดังนั้นการใช้ปราณตะวันจึงไม่น่าจะสร้างภาระใดๆ ให้แก่ร่างกาย

จากนั้น เย่เสี่ยวจึงทำการเปิดหน้าต่างสถานะทั้งหมดของเขาขึ้นมา

"โฮสต์: เย่เสี่ยว แอสทารอท"

"สายเลือด: อสูรสายเลือดบริสุทธิ์"

"ความสามารถ: คอนเคอเรอร์ ฟอร์มูล่า, เวทมนตร์อเนกประสงค์, น้ำพุแห่งเวทมนตร์ (คำอวยพรแห่งบ้าน), เวทมนตร์ทำลายล้าง, เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา (โอบิโตะ), ปราณตะวัน"

"เซเครดเกียร์: สวนนวัตกรรมสีคราม, อัลติเมตคาร์มา"

"ข้ารับใช้: เกรเฟีย (ควีนกลายพันธุ์), โยตสึยะ มิโกะ (พอน), โคโจ คานาเอะ (อัศวิน), เอลชา (ตัวหมากกลายพันธุ์หมายเลข 8)"

"โลกถาวร: ดาบพิฆาตอสูร"

"หืม? โลกถาวร?"

เย่เสี่ยวมองดูด้วยความฉงนใจ ก่อนจะทำความเข้าใจได้ว่าโลกแห่งนี้ได้ถูกทำสัญลักษณ์ไว้เรียบร้อยแล้ว ทำให้เขาสามารถเดินทางไปกลับระหว่างโลกของตนและโลกดาบพิฆาตอสูรได้

"นี่เป็นเซอร์ไพรส์ที่คาดไม่ถึงจริงๆ"

เย่เสี่ยวอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจขณะมองดูหน้าต่างสถานะ เพราะในโลกดาบพิฆาตอสูรแห่งนี้ยังมีบุคคลที่มีพรสวรรค์อีกมากมาย

เขาเพียงแต่สงสัยว่าหากเขาสามารถเปลี่ยนอาคาสะและสึงิคุนิ โยริอิจิ ให้กลายเป็นอสูรได้จะเป็นอย่างไร หากทำได้จริง แม้แต่การชุบชีวิตโยริอิจิขึ้นมาเพื่อเป็นข้ารับใช้ก็เป็นเรื่องที่ยอมรับได้

แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงความคิดหนึ่งเท่านั้น เพราะเป้าหมายที่แท้จริงของเขาคือการสร้างฮาเร็มอสูร

เขอปิดหน้าต่างสถานะลง จากนั้นเย่เสี่ยวจึงหยิบตำราเวทมนตร์เกี่ยวกับวิญญาณออกมาและเริ่มอ่านมันอย่างตั้งใจ เนื่องจากในโลกดาบพิฆาตอสูรเองก็มีดวงวิญญาณอยู่เช่นกัน

เขารู้สึกเฝ้ารอที่จะได้เห็นว่ามุซันจะมีปฏิกิริยาอย่างไร หากต้องเห็นโยริอิจิต่อสู้ในฐานะตัวแทนของเขา

เวลาล่วงเลยผ่านไปทีละน้อย

คานาเอะที่โอบกอดเย่เสี่ยวอยู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอฉายแววเหม่อลอยอยู่ชั่วครู่

สถานที่ที่ไม่คุ้นเคย เพดานที่ไม่คุ้นตา

เธออยู่ที่ไหนกันแน่?

จริงด้วย!

คานาเอะเริ่มได้สติกลับคืนมา เธอจำได้ว่าเธอกำลังต่อสู้อยู่กับอสูรข้างขึ้นและได้อัญเชิญอสูรตนหนึ่งออกมา

"เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานเป็นเพียงความฝันอย่างนั้นหรือ?"

"เรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ความฝันหรอกนะ"

เมื่อได้ยินเสียงบุรุษ สายตาของคานาเอะก็จดจ่อในทันที และเมื่อเห็นเย่เสี่ยวที่เปลือยกายอยู่ข้างกายเธอ ใบหน้าของเธอก็กลายเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความตกใจจนเกือบจะกรีดร้องออกมา

คานาเอะตระหนักได้ว่าตนเองก็ไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าเช่นกัน เธอรีบดึงผ้าห่มมาพันกายและถอยกรูดไปที่มุมเตียง จากนั้นจึงชี้นิ้วไปยังเย่เสี่ยวที่นั่งเปลือยท่อนบนอยู่เบื้องหน้าและเอ่ยถามว่า "ท่าน... ท่านเป็นใครกัน?"

"เย่เสี่ยว"

เมื่อได้ยินคำถามของคานาเอะ เย่เสี่ยวจึงบอกชื่อของตนเองออกไป พร้อมกับดึงผ้าห่มมาปกปิดร่างกายท่อนล่างและก้มหน้าอ่านตำราของเขาต่อไป

คานาเอะมองดูสถานการณ์ตรงหน้า ทั้งคู่ต่างอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า เช่นนั้นเย่เสี่ยวก็คือสามีของเธอ

แต่ว่า... ครั้งแรกของเธอเสียไปในขณะที่สติยังพร่าเลือน

เมื่อจ้องมองใบหน้าของเย่เสี่ยวอย่างละเอียด เธอก็รู้สึกคุ้นตาขึ้นมาทันที คานาเอะจดจำได้ในที่สุดจึงเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจ

"ท่าน... ท่านคือคุณอสูรอย่างนั้นหรือ?"

"ย่อมเป็นเช่นนั้น" เย่เสี่ยววางตำราในมือลงแล้วหันไปมองคานาเอะพลางเอ่ยว่า "จะว่าไป เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนบ้างหรือไม่?"

"ร่างกายหรือ?"

คานาเอะเพิ่งตระหนักได้ว่าการหายใจของเธอไม่เจ็บปวดอีกต่อไป และมีพละกำลังมหาศาลไหลเวียนอยู่ภายในร่าง

"ไม่มีอะไรผิดปกติค่ะ"

"ดูเหมือนว่าการรักษาจะเป็นไปด้วยดี"

คานาเอะรู้สึกงงงวยอยู่บ้าง เพราะปอดที่ถูกแช่แข็งของเธอควรจะเป็นเรื่องที่รักษาได้ยากยิ่ง

คานาเอะถามด้วยความสงสัย "การรักษาหรือคะ?"

เย่เสี่ยวมองไปที่คานาเอะและเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า "แน่นอน ข้าได้ถ่ายโอนพลังเวทมนตร์ของข้าเข้าไปในร่างกายที่อ่อนแอของเจ้า แต่ร่างกายของเจ้านับว่าดีมากจึงฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว"

หลังจากได้ฟังคำอธิบายของเย่เสี่ยว คานาเอะก็พยักหน้าแสดงความเข้าใจ แต่การรักษาแบบใดกันที่จำเป็นต้องเปลือยกายเช่นนี้?

อาจเป็นเพราะเย่เสี่ยวเข้าใจสิ่งที่เธอสงสัย เขาจึงเอ่ยต่อ

"การถ่ายโอนพลังเวทมนตร์เพื่อรักษาทำได้ด้วยการสัมผัสธรรมดา แต่เนื่องจากเมื่อวานเจ้าได้รับบาดเจ็บจากไอเย็นที่รุนแรง การสัมผัสอย่างใกล้ชิดจึงเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อให้การรักษาเห็นผลรวดเร็วที่สุด"

คานาเอะเมื่อได้รับฟังคำชี้แจง แม้จะยังรู้สึกขัดเขินอยู่บ้างแต่เธอก็ยอมรับมันแต่โดยดี เธอจำต้องยอมรับความจริงที่ว่าสามีของเธอเป็นอสูร

เธอนึกถึงการต่อสู้กับอสูรข้างขึ้นเมื่อคืนนี้แล้วยังคงรู้สึกหวาดหวั่น

"แล้วอสูรข้างขึ้นลำดับที่สองล่ะคะ? เขาถูกกำจัดไปแล้วหรือยัง?" เธอเอ่ยถามด้วยความกังวล

"ไม่ต้องห่วง ในเมื่อข้าลงมือเอง เขาย่อมถูกข้าจัดการไปเรียบร้อยแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คานาเอะก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก และรู้สึกยำเกรงในความสามารถของเย่เสี่ยวมากยิ่งขึ้น เป็นการดีแล้วที่ข้างขึ้นลำดับที่สองตายไป เพราะความสามารถของอสูรตนนั้นช่างเสียเปรียบต่อเหล่านักล่าอสูรที่ใช้ปราณในการต่อสู้อย่างยิ่ง

"จะว่าไป ตอนนี้เจ้าเองก็กลายเป็นอสูรไปแล้วนะ"

"เอ๊ะ?"

...

ในขณะเดียวกัน ณ โลกดาบพิฆาตอสูร

บรรยากาศภายในกลุ่มพิฆาตอสูรค่อนข้างหม่นหมอง เหล่าเสาหลักต่างตกอยู่ในความเงียบงัน

การจากไปของเสาหลักเป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัส เสาหลักวายุจากสำนักงานใหญ่ไปโดยไม่เอ่ยคำใด ส่วนเสาหลักหินผาทำเพียงสวดภาวนาเงียบๆ เพื่อส่งดวงวิญญาณของเด็กสาวที่เขาเป็นผู้แนะนำเข้าสู่การเวียนว่ายตายเกิด

เหล่าเสาหลักคนอื่นๆ ต่างร่วมกันวางดอกไม้สดที่ป้ายวิญญาณของเสาหลักบุปผา

ณ คฤหาสน์ผีเสื้อ

สึยูริ คานาโอะ ยืนอยู่ริมบ่อน้ำ เธออยากจะร้องไห้แต่กลับไม่มีน้ำตาไหลออกมา

ทางด้านโคโจ ชิโนบุ เธอสวมเครื่องประดับผมชิ้นสุดท้ายของพี่สาว ชิโนบุผู้ที่เคยร่าเริงแจ่มใสได้หายไปแล้ว และตอนนี้เธอสวมหน้ากากแห่งรอยยิ้มไว้แทนที่ เธอต้องการล้างแค้นแต่ไม่รู้ว่าจะตามหาศัตรูได้จากที่ใด

เธอรู้เพียงว่ามันคืออสูรข้างขึ้นลำดับที่สอง

เมื่อเทียบกับบรรยากาศที่เศร้าโศกของกลุ่มพิฆาตอสูร มุซันกลับกำลังอยู่ในอารมณ์โกรธจัด

ณ วิลล่าแห่งหนึ่งในโตเกียว

เด็กชายคนหนึ่งมีเส้นเลือดปูดโปนที่หน้าผาก ร่างไร้วิญญาณของผู้ใหญ่หลายคนนอนระเกะระกะอยู่ใกล้ๆ เลือดไหลนองเต็มพื้น

ใช่แล้ว เด็กชายผู้นี้คือคิบุตสึจิ มุซัน

"โดมะมันคิดอะไรอยู่? การออกไปตากแดดเล่นในตอนเช้าตรู่มันสนุกนักหรืออย่างไร!"

มุซันเอ่ยพลางทุบกำปั้นลงบนโต๊ะจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ในทันที

นั่นเป็นเพราะเย่เสี่ยวได้แก้ไขความทรงจำของโดมะ ให้เขามีความรู้สึกอยากตากแดดขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาจึงวิ่งออกไปตากแดดตั้งแต่เช้ามืด และนั่นทำให้เขาถูกแสงอาทิตย์แผดเผาจนมรณัง

จะให้พูดให้ถูกก็คือ ตอนที่แก้ไขความทรงจำของโดมะ เย่เสี่ยวขี้เกียจเกินกว่าจะกุเรื่องราวให้ซับซ้อน

มุซันที่เพิ่งได้รับความทรงจำสุดท้ายมาตอนนี้รู้สึกหดหู่ใจอยู่บ้าง เพราะไม่มีอสูรข้างขึ้นตายมานานนับร้อยปีแล้ว

ทว่าวันนี้ตำแหน่งข้างขึ้นกลับว่างลงหนึ่งที่ และที่ร้ายไปกว่านั้นคือมันฆ่าตัวตายด้วยการเสนอหน้าไปตากแดดเองเสียอย่างนั้น มันช่างเป็นเรื่องที่ไร้สาระอย่างถึงที่สุด

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ครู่หนึ่ง มุซันจึงออกคำสั่ง

"เห้อ... นาคิเมะ เรียกอสูรข้างขึ้นตนอื่นๆ มา ประชุม!"

"รับทราบค่ะ ท่านมุซัน"

เวลาผ่านไปทีละนิด อสูรข้างขึ้นทั้งหมดก็ได้มาถึง

อาคาสะยืนอยู่เพียงลำพังด้านหนึ่ง ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดอาคาสะถึงรู้สึกสดชื่นและกระปรี้กระเปร่าอย่างยิ่ง แม้แต่อารมณ์ของเขาก็ยังดีขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ