บทที่ 8 ร้องเพลง (×) จัดเต็ม (√)

ในขณะนี้ คอมเมนต์ออนไลน์กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

"เขาชื่อสวี่เย่สินะ?"

"ดูท่าเขาจะไม่ตื่นเต้นเลยแม้แต่นิดเดียว กำลังจะแข่งแล้วแต่ยังนั่งกินเมล็ดแตงโมอยู่เลย"

"ฉันเริ่มรอคอยการแสดงของเขาแล้วสิ!"

"อย่าบอกนะ เขาหน้าตาดีเหมือนกันนะ"

"พี่มี่เริ่มรู้สึกงงกับชีวิตแล้ว ฮ่าๆๆ!"

พฤติกรรมของสวี่เย่และสีหน้าของเหยียนมี่ทำให้ผู้ชมต่างพากันหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

นี่เป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้เห็นผู้เข้าแข่งขันแบบนี้

ไม่นานนัก สวี่เย่ก็เปิดประตูเวทีเดินเข้ามา ในขณะเดียวกันเขาก็กลืนผลไม้เสียงวิเศษเข้าไป ทำให้ทักษะการร้องเพลงของเขาเพิ่มขึ้นเป็นระดับ A

เวทีนี้เป็นเวทีขนาดเล็กที่อยู่ในห้องถ่ายทอดสดของรายการ ซึ่งทำให้ผู้เข้าแข่งขันและกรรมการอยู่ใกล้ชิดกันมาก

กรรมการก็ไม่ได้มีเก้าอี้หรูหราอะไร แค่นั่งอยู่หน้าสุดแบบสบาย ๆ

“สวัสดีครับ คุณครูเหยียนมี่” สวี่เย่ทักทายพร้อมยิ้ม

เหยียนมี่พยักหน้ายิ้ม ๆ แล้วถามว่า “เมื่อกี้คุณกินเมล็ดแตงโมอยู่เหรอ?”

“หืม? คุณเห็นเหรอ?” สวี่เย่ทำท่าตกใจ

เขาหยุดกินเมล็ดแตงโมไปแล้วเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน นี่แสดงว่าทีมงานตัดภาพไปที่เขาเร็วสินะ?

สวี่เย่ไม่คิดเลยว่าทีมงานจะตัดภาพไปเร็วขนาดนี้

เหยียนมี่ส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจเบา ๆ

แต่ในตอนนั้น สวี่เย่พูดว่า “คุณอยากลองกินไหม? ผมยังมีอีกนะ”

“แค่ก ๆ ๆ...” เหยียนมี่ถึงกับกลั้นหัวเราะไม่ไหว

กรรมการที่เหลืออีกสองคนก็หัวเราะออกมาเช่นกัน

รายการตอนนี้สนุกสุด ๆ แล้ว

นี่เป็นครั้งแรกที่เหยียนมี่เจออะไรแบบนี้ในรายการ

ผู้เข้าแข่งขันถามเธอว่าจะกินเมล็ดแตงโมไหม!

ผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ ก็งงกันไปหมด

“เขาบ้าไปแล้วใช่ไหม?”

“ฉันรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ ตั้งแต่เจอเขาในวันนี้แล้ว!”

“ฉันเริ่มสงสัยว่าเขามีปัญหาทางจิตนะเนี่ย”

ถึงอย่างนั้น ความนิยมของรายการก็พุ่งสูงขึ้น จางกวงหรง ผู้กำกับรายการก็หัวเราะเบา ๆ

"เด็กคนนี้มีปัญหาแน่ ๆ"

เหยียนมี่กลับมาตั้งสติและยิ้มพร้อมถามว่า “แนะนำตัวเองก่อนนะคะ”

สวี่เย่แนะนำตัวเองสั้น ๆ และง่าย ๆ

เมื่อจบการแนะนำตัว เหยียนมี่หยิบแฟ้มเอกสารที่มีเนื้อเพลงของสวี่เย่อยู่ข้างในขึ้นมาอ่าน

เมื่อเห็นชื่อเพลง เธอก็ยิ้มและถามว่า "เพลงที่คุณจะร้องชื่อว่า Love at 105°C

เนื้อเพลงดูหวานมากเลย คุณแต่งเองใช่ไหม?"

สวี่เย่พยักหน้าตอบรับ

“เพลงนี้เป็นแนวไหนคะ?” เหยียนมี่ถามต่อ

“เป็นเพลงที่ให้กำลังใจครับ” สวี่เย่ตอบอย่างไม่ลังเล

เหยียนมี่กวาดตามองเนื้อเพลงอย่างคร่าว ๆ

เนื้อเพลงใช้คำอย่าง "แสงแดด" "ความฝัน" และ "ความรัก" ซึ่งบ่งบอกว่าเพลงนี้น่าจะเป็นเพลงที่สนุกสนานและร่าเริง

เพียงแค่อ่านเนื้อเพลง ก็พอจะเดาได้ว่าทำนองเพลงจะเป็นอย่างไร

ในใจเธอเริ่มตั้งตารอการแสดงของสวี่เย่

ก่อนหน้านี้ยังไม่มีผู้เข้าแข่งขันคนไหนใช้เพลงที่แต่งเองมาแสดงเลย

“เพลงนี้น่าจะดีเลยทีเดียว”

เหยียนมี่คิดในใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองสวี่เย่และยิ้มอย่างอ่อนโยน

“พี่มี่คะ เนื้อเพลงนี้ฟังดูหวานมากเลย รู้สึกสบายใจดี” หนึ่งในกรรมการพูดขึ้น

“ฉันก็สนใจเพลงนี้เหมือนกัน น่าจะไพเราะดี”

“ใช่เลย เสียงของสวี่เย่น่าจะใสอยู่แล้ว ฉันเริ่มรอฟังไม่ไหวแล้วสิ”

การพูดคุยกันของกรรมการทำให้บรรยากาศสนุกสนานขึ้น

“ถ้าพร้อมแล้ว เริ่มแสดงได้เลยค่ะ” เหยียนมี่ยิ้มและเชิญให้เริ่ม

เมื่อเห็นสีหน้าของกรรมการทั้งสาม สวี่เย่เริ่มรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

การแสดงของผมอาจจะไม่เป็นอย่างที่พวกคุณคาดหวังไว้นะ...

“ได้ครับ พี่มี่”

สวี่เย่ทำท่ามือให้สัญญาณ

เสียงดนตรีเริ่มต้นขึ้นช้า ๆ

เวอร์ชันของเพลงนี้ที่ขับร้องโดย เถิงเก๋อ เริ่มด้วยเสียงเครื่องดนตรีที่ไพเราะ

ทำนองฟังสบาย และมีความนุ่มนวล ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจ

เมื่อทำนองเริ่มขึ้น เหยียนมี่และกรรมการต่างยิ้มออกมา

ใช่เลย มันต้องเป็นแบบนี้แหละ

เมื่อทำนองจบลง สวี่เย่ก็เริ่มร้องเพลง

เขายกไมโครโฟนขึ้นใกล้ปาก

"Super Idol รอยยิ้มของพวกเขา หวานไม่เท่ารอยยิ้มของคุณ..."

เมื่อร้องท่อนนี้จบ เหยียนมี่ที่กำลังเตรียมตัวขยับร่างกายตามจังหวะ ถึงกับชะงักค้างไปทันที

ราวกับเธอถูกหยุดเวลาไว้

แม้แต่สองคนที่นั่งข้าง ๆ ก็มีอาการเดียวกัน

นี่มันอะไรกัน?

นี่มันเสียงร้องแบบไหนกัน?

นายจริงจังกับการร้องเพลงใช่ไหม?

ในเสี้ยววินาที ความคิดเต็มหัวของเหยียนมี่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

ในขณะเดียวกัน บนแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดของรายการ Tomorrow's Superstar คอมเมนต์ในห้องสนทนาก็ระเบิดขึ้น

"ขอเตือนว่านี่ไม่ใช่ภาพค้างนะ! ฮ่า ๆ ๆ"

"นี่มันเสียงแบบไหนกัน? ทำไมฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในทุ่งหญ้าในทวีปมองโกเลีย?"

"อะไรคือ Super Idol กันล่ะ นี่มัน Super Cowboy แห่งทุ่งหญ้ามากกว่า!"

"พี่มี่กำลังจะบ้าตายแล้ว!"

ก่อนหน้านี้ มีผู้เข้าแข่งขันที่ร้องเพลงไม่เป็น เต้นไม่เป็น แต่ยังพอเข้าใจได้ว่ามันไม่ได้แย่มากเกินไป

แต่การแสดงของสวี่เย่ถือว่าเกินคาดมาก!

เขาไม่ได้ร้องเพี้ยน แต่ฟังดูแปลกมาก

"แสงแดดยามเที่ยงของเดือนสิงหาคมยังไม่เจิดจ้าพอเท่าคุณ"

" Love at 105°C  เหมือนกับน้ำกลั่นที่ใสบริสุทธิ์"

"เธอไม่รู้หรอกว่าเธอน่ารักขนาดไหน แม้จะล้มลงก็ยังยิ้มและลุกขึ้นใหม่"

"เธอไม่เคยยอมแพ้ในความฝัน ความมุ่งมั่นของเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง"

เหยียนมี่เริ่มขมวดคิ้วขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดเธอก็รู้แล้วว่ามันผิดตรงไหน

ไม่ใช่ปัญหาที่เนื้อเพลง หรือปัญหาที่ทำนอง

แต่เป็นปัญหาที่นักร้อง!

นายร้องเพลงไม่ถูกต้อง!

ทำไมเพลงหวาน ๆ ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้???

นายเคยเรียนร้องเพลงมาบ้างไหม?

ในใจของเหยียนมี่เริ่มตะโกนอย่างดัง

สวี่เย่ในขณะนี้กำลังแสดงด้วยความตั้งใจอย่างเต็มที่

ในขณะที่เขาร้องออกไป เขารู้ว่ามันไม่มีทางย้อนกลับมาได้แล้ว

ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้มันเป็นไปเถอะ!

ฉันไม่ได้ร้องเพลงอยู่

ฉันกำลังจัดเต็ม!

"รู้สึกสบายใจเมื่อเธอบอกว่า ไม่ต้องห่วง มีฉันอยู่ตรงนี้ ให้ฉันจัดการเอง"

"กล้าที่จะไล่ตามความฝันอย่างมุ่งมั่นในแบบของเธอ"

เมื่อเพลงมาถึงท่อนฮุก

ในช่วงที่หยุดร้อง เหยียนมี่หยิบกระดาษ A4 ขึ้นมาอ่านอีกครั้งอย่างละเอียด

คอมเมนต์ในห้องสนทนาก็ยังคงเด้งขึ้นเรื่อย ๆ

"พี่มี่ตอนนี้กำลังสงสัยตัวเองว่าได้ยินอะไรผิดหรือเปล่า ฮ่า ๆ ๆ!"

"เขาร้องเพลงเกี่ยวกับน้ำกลั่น แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนเขาร้องเกี่ยวกับเหล้า!"

"ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าที่สวี่เย่พูดว่าเป็นเพลงให้กำลังใจคือยังไง ตอนนี้ฉันพร้อมจะไปเลี้ยงวัวในทุ่งหญ้าแล้ว!"

"ทำไมเสียงร้องของเขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนขับรถไปในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่แต่ล้อรถเป็นสี่เหลี่ยม!"

ผู้ชมต่างพากันหัวเราะสนุกสนาน

พวกเขาไม่เคยได้ยินการร้องเพลงแบบนี้มาก่อน

ไม่ใช่แค่พวกเขาเท่านั้นที่สงสัย ผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน

นายทำอะไรอยู่น่ะ?

ที่หลังเวที จางกวงหรงก็มองหน้าจอด้วยความตกตะลึง

"ฉันประมาทไป! เจ้าเด็กคนนี้มันจัดเต็มจริง ๆ!"

แต่เมื่อเขาเห็นจำนวนผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็ถึงกับยิ้มออกมา

คุ้มแล้ว คุ้มจริง ๆ!

สวี่เย่ร้องต่อไป ตอนนี้เขาปล่อยตัวเต็มที่แล้ว แม้แต่ร่างกายของเขาก็เริ่มขยับตามจังหวะ

"รอยยิ้มของ Super Idol ยังไม่หวานเท่าคุณ"

"แสงแดดยามเที่ยงของเดือนสิงหาคมยังไม่เจิดจ้าพอเท่าคุณ"

"รักเธอที่ 105 องศา เหมือนกับน้ำกลั่นที่ใสบริสุทธิ์"

"นี่คือยุคสมัยที่ไม่เหมือนใคร ซึ่งเป็นของคุณ"

"อย่ากลัวความล้มเหลว มารักกันอย่างเต็มที่"

"รักเธอที่ 105 องศา เหมือนกับน้ำกลั่นที่ใสบริสุทธิ์"

...

ไม่นานนัก เพลงก็จบลง

เมื่อเขาร้องท่อนสุดท้ายจบ เสียงดนตรีก็หยุดลงเช่นกัน

สวี่เย่ยิ้มเบา ๆ แล้วพูดว่า "พี่มี่ครับ การแสดงของผมจบแล้วครับ"

เหยียนมี่มองไปที่กระดาษ A4 ในมือของเธอ แล้วก็หันมามองสวี่เย่ สีหน้าของเธอดูไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

เธอถอนหายใจยาว แล้วจ้องมองสวี่เย่ด้วยดวงตากลมโตและถามอย่างจริงจังว่า "ใครเป็นคนสอนคุณร้องเพลงแบบนี้?"