บทที่ 29 หีบทองคำ เปิด!

ดูเหมือนว่าการเพิ่มค่าความประทับใจจะเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าสุดๆ!

เจียงอวี้ถูแก้มตัวเองอย่างเก้อเขิน เมื่อเห็นลูกบาศก์สีฟ้าอ่อนบนพวงมาลัยยังคงกะพริบแสง พร้อมกับข้อความ "ฮ่าฮ่าฮ่า" เต็มหน้าจอ เจียงอวี้ก็หน้าเสียทันที เขาพาดส้อมเหล็กไว้เหนือพวงมาลัย!

ท่าทางเหมือนจะบอกว่าถ้าแกยังขำไม่เลิก ฉันจะเอาส้อมแทงแกให้ตายซะตอนนี้

ทั่งตีเหล็ก: “...จ้ะๆ ไม่ขำแล้วจ้ะ”

เสียงหัวเราะดังลั่นหยุดลงในที่สุด

รอยแดงที่ใบหูของเจียงอวี้จางลงไปบ้าง

ช่วยไม่ได้ ในช่วงเวลายี่สิบปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยเข้าใกล้ผู้หญิง... หรือจะพูดให้ถูกคือเพศเมียขนาดนี้มาก่อน...

เจียงอวี้ในวัยเด็กแทบไม่เคยได้สัมผัสกับเด็กผู้หญิงเลย เพราะแม่ของเขาเป็นครูที่เข้มงวดมาก

พอถึงช่วงมัธยมปลาย ครอบครัวก็เกิดเรื่องวุ่นวายและต้องเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย เขาจึงไม่มีกะจิตกะใจจะไปยุ่งกับเรื่องความรัก

จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัย ทุกนาทีของเขาก็หมดไปกับการทำคะแนนเพื่อชิงทุนและออกไปทำงานพิเศษข้างนอก ยิ่งเป็นการตัดขาดวาสนากับเพศตรงข้ามไปโดยปริ้น

ถึงแม้พิงค์เพิร์ลจะเป็นหมูแคระ แต่ว่า...

จะนับว่าเป็นความหอมหวานนุ่มนิ่มในอีกรูปแบบหนึ่งได้ไหมนะ?

เจียงอวี้รู้สึกขัดเขินเล็กน้อย ทันใดนั้น เสียงเสียดสีที่คุ้นเคยของระบบก็ดังขึ้น:

“เจ้าจะมั่นใจได้ยังไงว่าพิงค์เพิร์ลจะเป็นตัวเมียล่ะจ๊ะ พ่อพนักงานตรวจสอบคุณภาพที่รัก ผู้เล่นเฟิร์สคิลผู้สูงส่ง [เฟรนช์ฟรายส์ผู้หดหู่]~”

ไม่กี่วินาทีต่อมา ทั่งตีเหล็กก็ส่งเสียงประหลาดออกมา “หือออ~?”

จากนั้น เสียงโครมก็ตามมา ส้อมเหล็กถูกปักฉึกลงบนทั่งตีเหล็กในแนวตั้งทันที!

“!”

ทำไมรู้สึกเย็นๆ ที่หัวแวบหนึ่งล่ะเนี่ย?

……

ใบหน้าของเจียงอวี้มืดครึ้มลงทันที ความรู้สึกซาบซ่านแปลกๆ ในใจหายวับไปจนหมดสิ้น เขาเดินตรงไปยังหีบทองคำโดยไม่พูดไม่จาสักคำ

ในขณะที่ทั่งตีเหล็กกำลัง "กุมขมับ" เจียงอวี้ก็ใช้ส้อมงัดหีบทองคำให้เปิดออกทันที!

【คุณได้เปิดหีบสมบัติทองคำ】

【ตรวจพบโบนัสโชคลาภพิเศษ】

ปกติแล้วถ้าได้ยินเรื่องโบนัสโชคลาภ เจียงอวี้ควรจะดีใจมาก แต่หลังจากเจอเหตุการณ์เมื่อครู่เข้าไป เขาแทบจะขำไม่ออก!

เจียงอวี้จ้องมองมอนสเตอร์ที่กำลังจะพุ่งออกมาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง มือซ้ายถือส้อมเหล็ก มือขวาถือมีดพก รังสีอำมหิตแผ่กระจายไปทั่ว

หลังจากเสียงคำรามต่ำดังขึ้น หมูป่าสีดำตัวหนึ่งที่ยาวประมาณหนึ่งเมตรห้าสิบ และสูงกว่าหนึ่งเมตรสามสิบก็พุ่งพรวดออกมา!

ไอ้บ้าเอ๊ย หมูอีกแล้ว!

เจียงอวี้ขมวดคิ้วแน่น ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน เขาชูส้อมเหล็กขึ้นแล้วใช้ท่า "เหวี่ยงส้อมล่ามานพสามร้อยหกสิบองศาใต้แสงจันทร์" แทงออกไปทันที!

ด้วยความเร็วที่สูงมาก ปลายส้อมเหล็กที่พุ่งไปถึงกับเกิดเสียงแหว่งอากาศดังวืด!

การแทงเพียงครั้งเดียวทำเอาหมูป่าสีดำถึงกับผงะ ผู้เล่นสมัยนี้มันใจถึงขนาดนี้เลยเหรอ?

หมูป่าดำคำรามลั่น มันใช้เขี้ยวทั้งสองข้างพุ่งเข้าใส่แบบไม่เกรงกลัว—

เสียง 【ฉึด】 ดังขึ้น เขี้ยวฝั่งขวาของหมูป่าดำถูกส้อมเหล็กเส้นเกลียวอย่างดีแทงจนหักสะบั้น!

“โฮกๆ!”

หมูป่าร้องด้วยความเจ็บปวด มันพุ่งเข้าชนเจียงอวี้อย่างบ้าคลั่ง

เจียงอวี้ไม่ได้ปะทะตรงๆ เขาเริ่มวิ่งอ้อมรถยกเพื่อหาตำแหน่ง

ต้องยอมรับว่า ในฐานะลิงไม่มีหางที่เดินสองขาที่น่ากลัว มนุษย์มีข้อได้เปรียบทางธรรมชาติในเรื่องการหาตำแหน่งหลบหลีก!

เขาวิ่งวนซ้ายวนขวารอบรถยก ไม่กี่ทีก็ทำให้หมูป่ามึนงงจนหยุดยืนอยู่กับที่ ไม่รู้จะพุ่งชนไปทางไหนดี

เจียงอวี้วิ่งไปพลางตะโกนเรียกในใจ:

“ทั่งตีเหล็ก มันอยู่ทางไหน?”

ทั่งตีเหล็กหลอมรวมเข้ากับพาหนะของเขาแล้ว และพาหนะก็เชื่อมต่อกับเจียงอวี้เพียงคนเดียว ดังนั้นพวกเขาสามารถสื่อสารกันผ่านจิตสำนึกได้

“อยู่ทางขวาของตู้บรรทุก!”

ทั่งตีเหล็กเร่งตอบ

“ดี”

เจียงอวี้ตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น โชคดีที่หลายวันมานี้เขาออกกำลังกายทุกวัน ไม่อย่างนั้นนักศึกษาธรรมดามาวิ่งไล่จับแบบนี้ไม่ถึงสิบห้านาทีคงหน้ามืดล้มพับไปก่อนแล้ว!

เจียงอวี้ลดตัวลงต่ำ แอบมุดเข้าไปในตู้บรรทุกสินค้าในทิศทางที่หมูป่ามองไม่เห็น จากนั้นเขาก็คอยเงี่ยหูฟังเสียงฟืดฟาดของมัน จนแน่ใจว่ามันอยู่ตรงตำแหน่งใต้หน้าต่างรถพอดี

วินาทีต่อมา หน้าต่างรถถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เจียงอวี้โผล่หัวออกมาที่ความสูงเมตรครึ่งจากพื้นดิน

จากนั้นก็ตามด้วยครึ่งตัว;

และตามมาด้วยส้อมเหล็กที่เปล่งประกายเย็นเยียบ!

การ์ด [พันธนาการ] ในมือสว่างวาบ แสงสีขาวพุ่งเข้าใส่หมูป่าที่อยู่ด้านล่าง ทันใดนั้นก็มีแถบแสงสีขาวพันรอบตัวมัน หมูป่าพยายามดิ้นรนแต่แถบแสงนั้นไม่มีทีท่าว่าจะหลุดออก มันมัดร่างของหมูป่าไว้อย่างแน่นหนาจนขยับไม่ได้!

จังหวะนี้เอง เจียงอวี้กระโจนลงมาเหมือนเสือหิว พุ่งลงมาจากฟ้าโดยเล็งส้อมเหล็กไปที่ส่วนท้องที่อ่อนนุ่มของหมูป่าแล้วแทงจมมิด!

พริบตานั้น เลือดพุ่งกระฉูดรดใบหน้าของเจียงอวี้

วินาทีที่หนึ่ง!

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ที่ปลายจมูก เจียงอวี้สีหน้าไม่เปลี่ยน เขาบิดส้อมเหล็กอีกครั้ง!

วินาทีที่สาม!

“โฮกๆๆ ฟู่—”

หมูป่าดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ส้อมเหล็กติดแหง็กอยู่ในมวลกล้ามเนื้อ แรงปะทะอันมหาศาลเกือบจะลากเจียงอวี้ให้กระเด็นไป

ผลของ [พันธนาการ] มีเวลาแค่ห้าวินาทีเท่านั้น!

เจียงอวี้กัดฟันสู้ พลิกมีดพกในมือขวาแล้วย่อตัวลง แทงพรวดเข้าที่ดวงตาฝั่งขวาของหมูป่าทันที! หลังจากแทงไปหนึ่งแผล เขายังจะซ้ำที่ตาซ้ายอีก! แต่หมูป่าดิ้นพล่านอีกครั้ง อุ้งตีนทั้งสองข้างของมันถีบเข้าที่ไหล่ของเจียงอวี้ที่กำลังก้มตัวลง

เจียงอวี้รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ไหล่ ร่างทั้งร่างกระแทกเข้ากับตู้บรรทุกสินค้าเสียงดังสนั่น

ตู้บรรทุกสินค้าถึงกับบุบลงไปเป็นแอ่งที่ไม่ตื้นเลย!

ครบห้าวินาที แถบแสงหายไป หมูป่าที่ตาบอดไปข้างหนึ่งดิ้นพล่านอยู่บนพื้น มันมองไม่เห็นว่าเจียงอวี้อยู่ที่ไหนจึงพุ่งชนมั่วซั่วไปหมด

ทว่าเจียงอวี้ได้พยุงร่างไปที่ส่วนท้ายของตู้บรรทุกแล้ว เขาจ้องมองหมูป่าด้วยใบหน้าเย็นชาและทนพิษบาดแผลที่ไหล่ เขามองดูแรงของมันค่อยๆ หมดไป ท่าทางเริ่มโอนเอน และในที่สุดร่างของมันก็กระตุกถี่ๆ ก่อนจะล้มตึงลงกับพื้น!

เลือดสีดำไหลออกจากร่างที่ล้มลงของหมูป่า ค่อยๆ ซึมเปื้อนพื้นถนนไปเป็นวงกว้าง

……

“เฮ้อ—”

เจียงอวี้ผ่อนลมหายใจยาวออกมา จบสิ้นเสียที

เขาลองขยับไหล่และแขนดู ความเจ็บปวดแล่นแปลบเข้ามาจนหน้ามืด สงสัยไหล่จะกระดูกร้าวเสียแล้ว...

เขาสบถออกมาเบาๆ การ์ดนำโชคใบหนึ่ง การ์ดพันธนาการใบหนึ่ง บวกกับส้อมเหล็ก มีดพก และคำเตือนของทั่งตีเหล็ก ถึงจะจัดการมอนสเตอร์ตัวนี้ได้... สมกับที่เป็นหีบทองคำจริงๆ!

การเตรียมตัวหลายชั้นของเขาได้ผล ไม่อย่างนั้นต่อให้เปิดหีบได้ก็ไม่มีความหมาย—

เขาคงจะเป็นคนแรกที่ตายอยู่หน้าหีบสมบัตินั่นเอง!

เจียงอวี้ประคองแขนเดินเข้าไปใกล้ร่างหมูป่า เขาไม่ได้รีบร้อนดูของ แต่กลับระมัดระวังเป็นพิเศษโดยการใช้ส้อมเหล็กแทงซ้ำไปอีกสามที

เลือดสีดำไหลออกมามากขึ้น เจียงอวี้มั่นใจแล้วว่าเจ้านี่ตายสนิทจริงๆ

“คู่หู คุณเป็นอะไรไหม?”

เสียงของทั่งตีเหล็กดังขึ้นด้วยความกังวล

เจียงอวี้ส่ายหัว หลังจากผ่านการต่อสู้กับมอนสเตอร์มาหลายครั้ง ตอนนี้เขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก

ถึงครั้งนี้บาดแผลจะหนักที่สุด แต่เขาก็ได้รับทักษะการต่อสู้เพิ่มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

เจียงอวี้หยิบผ้าพันแผลที่เคยเปิดได้ก่อนหน้านี้ออกมาพันแผลแบบง่ายๆ จากนั้นจึงเดินไปยังตำแหน่งของหีบทองคำที่เปิดค้างไว้

คราวนี้มาดูผลตอบแทนกัน!

คงไม่มีมอนสเตอร์ตัวใหญ่โผล่ออกมาอีกแล้วนะ!

แสงสีขาวจางหายไป เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น:

【คุณได้รับ: คาร์คอยน์ * 10, ชิ้นส่วนอัปเกรดพาหนะ * 10, การ์ดขยายช่องเก็บของ * 1 (ใช้หนึ่งใบได้เพิ่ม 10 ช่อง), มีดสั้นงานประณีต * 1, ชาแดงเย็น 500ml * 5, ฮอทดอกทำมือร้อนๆ * 5, แผ่นเหล็ก * 10, สกรู * 10, กระจก * 5, ล้อรถงานประณีต * 3, ช่องหยุดเวลาสำหรับสิ่งของ (ต้องใช้ร่วมกับช่องเก็บของ) * 5, การ์ดรีเฟรชจุดพักรถ * 1】

ไม่มีแท่นผลิต! หัวใจของเจียงอวี้หล่นวูบ!

สิ่งของกองพะเนินโผล่ออกมาจากแสงสีขาว เจียงอวี้กวาดสายตามองทีละอย่าง และยืนยันได้ว่าไม่มีแท่นผลิตอยู่ข้างใน!

ซวย ซวย ซวยจริงๆ...!

เจียงอวี้ตะโกนก้องในใจด้วยความสิ้นหวัง แม้แต่ทรงผมรังนกที่เขาขี้เกียจจัดยังดูตกลงมาเล็กน้อย

ทั่งตีเหล็กที่ตำแหน่งคนขับสังเกตเห็นอารมณ์ของเจียงอวี้ กำลังจะอ้าปากปลอบใจ ก็เห็นเจียงอวี้เดินกลับไปทางหมูป่าอีกครั้ง ในมือถือมีดสั้นที่เพิ่งเปิดได้จากหีบทองคำ!

เปลือกตาของทั่งตีเหล็กกระตุกวูบ ถ้าสมมติว่าก้อนเหล็กจะมีเปลือกตาละก็นะ

“คู่หู ใจเย็นๆ ก่อนนะ...”

ยังไม่ทันพูดจบ เจียงอวี้ก็ปักมีดลงบนร่างหมูป่าแล้วเริ่มแล่เนื้อทันที!

“!”

เสียงทั่งตีเหล็กสั่นเครือ “คู่หู?”

“วางใจเถอะ ฉันไม่ได้บ้า ฉันแค่จะแล่เนื้อออกมา นี่เป็นวัตถุดิบที่มีค่าไม่ใช่เหรอ?”

เจียงอวี้เหลือบมองทั่งตีเหล็กทีหนึ่งแล้วสับมีดลงไปอีกครั้ง

ลูกบาศก์สีฟ้าสั่นระริก “เหรอ?”

“...ก็ใช่น่ะสิ”

เจียงอวี้ยิ้มออกมาเล็กน้อย

รอยยิ้มนี้ทำเอาทั่งตีเหล็กไม่กล้าพูดอะไรต่ออีกเลย เพราะกลัวว่าเจียงอวี้ที่อยู่ตรงหน้าจะเกิดคลุ้มคลั่งแล้วสับตัวมันเป็นชิ้นๆ ไปด้วย

(จบตอน)