บทที่ 9 คนกล้าอิ่มหมีพีมัน คนขี้ขลาดหิวจนตาย

“แป๊ก”

อุ้งเท้าหมีขนาดมหึมาตบลงบนสวิตช์ไฟ แสงไฟภายใน 【ห้องพักฟื้นน้ำผึ้ง】 สว่างจ้าขึ้นมาทันที

ดูเหมือนว่าที่พักฟื้นแห่งนี้จะเป็นอาคารสองชั้นขนาดเล็ก ชั้นล่างวางเรียงรายไปด้วยโหลน้ำผึ้งสีเหลืองอำพัน แม้จะมีฝาปิดสนิท แต่กลิ่นหอมหวานในอากาศก็แทบจะปิดไม่อยู่

เจียงอวี้ถึงกับเหลือบไปเห็นผึ้งตัวน้อยสองสามตัวบินวนเวียนอยู่แถวริมหน้าต่าง

ส่วนชั้นบนมีราวระเบียงไม้สีน้ำตาลเข้มล้อมรอบ แต่เขายังมองไม่เห็นว่าด้านในนั้นมีอะไรอยู่

เจียงอวี้เดินสำรวจไปรอบ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ต้องยอมรับว่าสภาพภายในที่พักฟื้นแห่งนี้เหนือความคาดหมายของเขามาก เพราะป้ายร้านข้างนอกทั้งเก่าทั้งสกปรก แถมผู้จัดการร้านหมีสีน้ำตาลก็ดูซุ่มซ่าม... ไม่สิ ดูซื่อ ๆ บื้อ ๆ...

แต่ข้างในกลับสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบกว่าที่เขาคิดไว้เยอะ!

แม้แต่โหลน้ำผึ้งที่วางเรียงรายอยู่ยังถูกจัดวางในองศาเดียวกันเป๊ะ ทั้งความลึกและตำแหน่งรูปหน้าเจ้าหมีบนฉลากล้วนอยู่ในระนาบเดียวกัน โหลแก้วสะท้อนกับแสงไฟเปล่งประกายแวววาวดูนุ่มนวลเป็นเนื้อเดียวกันไปหมด

เจียงอวี้ไม่ตระหนี่คำชม เขาชูนิ้วโป้งให้ผู้จัดการร้านหมีสีน้ำตาลทันที:

“ความสะอาดของชั้นหนึ่งถือว่าดีมากเลยครับ”

【ค่าความประทับใจของผู้จัดการร้านหมีสีน้ำตาล +1

ค่าความประทับใจของผู้จัดการร้านหมีสีน้ำตาลปัจจุบัน: 13】

ค่าความประทับใจเพิ่มขึ้นอีกแล้ว

ผู้จัดการร้านหมีตบไหล่เจียงอวี้ด้วยความขัดเขินอีกครั้ง “เฮะ ๆ!”

คราวนี้ไหล่ของเจียงอวี้ส่งเสียงกระดูกลั่นเอี๊ยดอ๊าดออกมาอีกครั้งอย่างสุดจะรับไหว

เจียงอวี้: “...”

เขาแอบช่วยชีวิตแขนตัวเองออกมาจากอุ้งเท้าหมีอย่างแนบเนียน ดวงตาดำขลับกรอกไปมาเล็กน้อยก่อนจะกระแอมไอออกมา

“อะแฮ่ม ท่านผู้จัดการร้านครับ สภาพสุขอนามัยถือว่าผ่าน... อืม ขั้นตอนต่อไปคือการสุ่มตรวจสินค้า ท่านผู้จัดการสะดวกไหมครับ?”

แม้ภายนอกเจียงอวี้จะดูนิ่งสงบ แต่ภายในใจกลับเริ่มตึงเครียดขึ้นมา

ตามคำอธิบายอาชีพ เจ้าหน้าที่ตรวจสอบคุณภาพสามารถตรวจสอบคุณภาพของสินค้าได้จริง ๆ แต่เขาไม่รู้ขั้นตอนที่ชัดเจน จึงทำได้เพียงแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปทีละก้าว

แต่ยังโชคดีที่ผู้จัดการร้านหมีไม่ได้สงสัยเลยสักนิด!

มันแค่ดูจะตื่นเต้นไปหน่อยเท่านั้นเอง!

ผู้จัดการร้านหมีพยักหน้าหงึก ๆ “ได้เลย ๆ เดี๋ยวข้าไปหยิบมาให้เจ้าหน้าที่เจียงตรวจสอบเดี๋ยวนี้แหละ!”

ทำได้จริง ๆ ด้วย!

เจียงอวี้ลิงโลดใจอย่างบ้าคลั่ง!

——สินค้าที่ถูกนำมาตรวจสอบเหล่านี้ย่อมไม่สามารถนำไปขายให้ลูกค้าต่อได้ และระบบก็ไม่ได้บอกวิธีจัดการสินค้าที่ผ่านการตรวจสอบแล้วด้วย ดังนั้นถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด—

ของพวกนี้ก็ต้องตกเป็นของเขา!

นี่มันไม่ใช่แค่...

การได้ทรัพยากรมาฟรี ๆ หรอกเหรอ?!

เจ้าหมีบอกให้เจียงอวี้เดินเล่นตามสบาย ส่วนมันจะไปหยิบของมาให้ แม้ในใจจะพะวงถึงทรัพยากรที่กำลังจะได้มา แต่เจียงอวี้ก็ไม่กล้าแสดงอาการตื่นเต้นจนออกนอกหน้า เขาจึงตัดสินใจเดินขึ้นไปเดินเล่นบนชั้นสองฆ่าเวลา

ตึก ตึก ตึก

เมื่อก้าวขึ้นมาบนชั้นสอง เจียงอวี้ถึงได้พบว่าบนนี้มีเตียงนวดตั้งอยู่หนึ่งเตียง?

ข้างเตียงนวดมีโหลน้ำผึ้งวางเรียงรายอยู่เช่นกัน แต่สีสันดูต่างจากข้างล่างเล็กน้อย

เจียงอวี้หยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย:

【[น้ำมันหอมระเหยน้ำผึ้งสูตรพิเศษ]

หลังใช้งานจะได้รับ: ค่าความเหนื่อยล้า -20, พละกำลัง +1, สมรรถภาพร่างกาย +1, ความคล่องตัว +1; หากใช้งานร่วมกับเทคนิคการนวดเฉพาะตัวของผู้จัดการร้านหมีสีน้ำตาล จะได้รับ: ค่าความเหนื่อยล้า -50, พละกำลัง +3, สมรรถภาพร่างกาย +3, ความคล่องตัว +3; ผลลัพธ์จะลดน้อยลงหากใช้ติดต่อกัน ควรพิจารณาระยะเวลาฟื้นฟูตามสภาพร่างกาย】

ของดี! นี่มันของดีชัด ๆ!

เจียงอวี้ถือน้ำมันหอมระเหยพลางตะโกนลงไปข้างล่าง “ท่านผู้จัดการครับ น้ำมันหอมระเหยบนนี้ก็ถือเป็นสินค้าเตรียมจำหน่ายเหมือนกัน ต้องสุ่มตรวจด้วยนะครับ!”

ผู้จัดการร้านหมีที่อยู่ชั้นล่างไม่ได้ตอบกลับทันที

หัวใจดวงน้อย ๆ ของเจียงอวี้กระตุกวูบ หรือว่า...

โชคดีที่ผ่านไปไม่กี่วินาที;

“ได้เลยจ้า รบกวนเจ้าหน้าที่เจียงช่วยหยิบลงมาให้ข้าทีนะ!”

ทันใดนั้น เจียงอวี้ก็ฉีกยิ้มกว้าง!

เขายิ้มอย่างใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับเด็กน้อยวัยไม่กี่ขวบ!

นี่สินะที่เขาว่า คนกล้าอิ่มหมีพีมัน คนขี้ขลาดหิวจนตาย?!

เจียงอวี้หยิบลงไปสามขวด เพราะไม่แน่ใจปริมาณที่ต้องใช้สุ่มตรวจ เขาเลยไม่กล้าหยิบไปเยอะเกิน

เขาถือน้ำมันหอมระเหยสูตรพิเศษเดินสำรวจรอบชั้นสองอีกหนึ่งรอบ นอกจากเตียงนวดแล้ว ยังมีประตูที่ปิดสนิทอยู่อีกสองสามบาน ดูท่าทางน่าจะเป็นที่พักส่วนตัวของเจ้าหมี เจียงอวี้เหลือบมองเพียงเล็กน้อยก่อนจะเดินลงมาจากชั้นสอง

ด้านล่าง ผู้จัดการร้านหมีได้จัดเตรียมสินค้าที่รอการสุ่มตรวจประจำเดือนนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว

เมื่อเห็นเจียงอวี้เดินลงมาพร้อมน้ำมันหอมระเหยสามขวดในมือ ผู้จัดการร้านหมีก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

เจียงอวี้ชะงักฝีเท้าตาม;

เราหยิบมาเยอะไปเหรอ?

ในใจเริ่มหวั่น ๆ เจียงอวี้พยายามปั้นยิ้มกึ่งฝืน กะว่าถ้าสถานการณ์ไม่ดีจะแกล้งทำเป็นเนียนบอกว่าเพิ่งเข้าทำงานได้ไม่นานเลยไม่ค่อยรู้จำนวนที่ต้องตรวจ แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น:

【ค่าความประทับใจของผู้จัดการร้านหมีสีน้ำตาล +10

ค่าความประทับใจของผู้จัดการร้านหมีสีน้ำตาลปัจจุบัน: 23】

...เอ๊ะ?

เจียงอวี้อึ้งไปเลย

เขาไปทำอะไรให้มันประทับใจตอนไหนเนี่ย?

เจียงอวี้มองหมีสีน้ำตาลร่างยักษ์สูงร่วมสองเมตรครึ่งตรงหน้าด้วยความงุนงง แล้วเขาก็เห็นเจ้าสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งตัวนี้ใช้อุ้งเท้ากำผ้ากันเปื้อนขึ้นมาปาดน้ำตา

สมองของเจียงอวี้ว่างเปล่าไปชั่วขณะ

เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย?

“เจ้าหน้าที่เจียง... ท่าน... ท่านเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจสอบคุณภาพที่ดีจริง ๆ ฮืออออ!”

เจียงอวี้ยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่

“เจ้าหน้าที่คนก่อน ๆ ที่มา ทุกครั้งจะหยิบสินค้าไปถึงหนึ่งในห้าของร้านเลย... ข้า... ข้าไม่ได้มีปัญหากับการตรวจสอบหรอกนะ! แต่ร้านข้ามันเป็นธุรกิจเล็ก ๆ กำไรก็น้อยนิด...”

“ฮืออออ เจ้าหน้าที่เจียง... ไม่สิ พี่เจียง ท่านดีกับข้าเหลือเกิน!!!”

——น้ำมันหอมระเหยบนชั้นสองมีตั้งห้าสิบกว่าขวด แต่เจียงอวี้กลับหยิบมาแค่สามขวด! เมื่อเทียบกับเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ แล้ว เจียงอวี้ถือว่าดูแลมันดีมากจริง ๆ!

เมื่อคิดได้ดังนี้ ผู้จัดการร้านหมีก็ปาดน้ำตาอีกครั้ง

...

...

เจียงอวี้ที่ยืนอยู่ตรงบันไดถึงกับอึ้งจนตัวแข็งทื่อ

บ้าเอ๊ย

ไม่มีใครบอกเขานี่หว่า?

ว่ามันหยิบได้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?!

เรื่องดีๆ แบบนี้ทำไมไม่บอกกัน ไอ้ระบบขี้งก!!!

...

(จบตอน)