บทที่ 607 - ความเคลื่อนไหวนี้ มันใหญ่โตเกินไปหรือไม่?

"ข้าไม่ไปแล้ว!"

ป๋ายจิ่งกล่าวขึ้นทันที "สิ่งที่ข้าพูดไป เจ้าต้องจำให้ขึ้นใจ ระวังตัวด้วย"

"ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนแปลกประหลาดที่มีความเป็นไปได้ไร้ขีดจำกัด ทว่าพูดจากใจจริงนะ การที่ไร้ซึ่งผู้หนุนหลัง ในตอนนี้เจ้าก็ยังเป็นเพียงไม้ซีกที่งัดไม้ซุงไม่ได้อยู่ดี"

เยี่ยอู๋โยวตบไหล่ป๋ายจิ่งเบาๆ ก่อนจะยิ้มและกล่าว "ขอบคุณมาก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าขอตัวลาก่อน"

"อืม"

มองดูเยี่ยอู๋โยวและเจียงหนานหนิงจากไปพร้อมกัน ในใจของป๋ายจิ่งก็เกิดความสับสนวุ่นวายขึ้นมา

"ศิษย์พี่ป๋าย เยี่ยอู๋โยวผู้นี้ คือคนเดียวกับที่ผู้อาวุโสซูอิ้งหลงพูดถึงใช่หรือไม่" ศิษย์หุบเขาหลีฮั่วที่เดินทางมาพร้อมกับป๋ายจิ่งก้าวเข้ามาเอ่ยถามในเวลานี้

"เป็นเขาเอง!"

ป๋ายจิ่งพยักหน้า

"ยอดเยี่ยมอย่างที่คิดไว้จริงๆ!"

ศิษย์ที่เอ่ยถามกล่าวด้วยความตกตะลึง "เขาดูเหมือนจะอยู่ในขั้นหยั่งรู้ความว่างเปล่าหกวัฏจักร ทว่าการลงมือสังหารยอดฝีมือขั้นเจ็ด แปด และเก้าวัฏจักรจากสามสุดยอดขุมอำนาจเหล่านั้น กลับดูง่ายดายและไม่ต้องออกแรงเลยแม้แต่น้อย!"

ต้องรู้ไว้ก่อนว่า ผู้ที่เข้ามาในมิติเร้นลับสวนเด็ดดาราในครั้งนี้ ผู้ใดบ้างที่ไม่ใช่ยอดฝีมือขั้นหยั่งรู้ความว่างเปล่าที่ถูกคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถันจากแต่ละสุดยอดขุมอำนาจ

"เขาก็เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด!"

ป๋ายจิ่งถอนหายใจ "คนบางคน ถูกกำหนดมาให้เปล่งประกายเจิดจรัส!"

"ทว่าการไปล่วงเกินวังเสินเซียว สำนักกระบี่ชิงอวิ๋น สำนักไท่เสวียน และสำนักอวี้ซวีเช่นนี้ มันเป็นเรื่องที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย" ศิษย์อีกคนกล่าวขึ้น "สุดยอดขุมอำนาจเหล่านั้น อย่างไรเสียก็ต้องรักษาหน้าตาของตนเอง"

เมื่อป๋ายจิ่งได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้ารับ

เขาก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน

ทว่าเยี่ยอู๋โยว ก็น่าจะมีวิธีการบางอย่างรับมืออยู่แล้วกระมัง

ในขณะเดียวกัน

อีกด้านหนึ่ง

เยี่ยอู๋โยวและเจียงหนานหนิงได้เดินทางเข้าสู่เขตภูเขาสีดำแล้ว

ขณะที่เดินไปตามเส้นทางบนภูเขา

เจียงหนานหนิงก็ยังคงไม่อาจยอมรับได้ว่า เพียงแค่ไม่ได้พบกันเกือบหนึ่งปี เยี่ยอู๋โยวจะก่อเรื่องราวที่สั่นสะเทือนฟ้าดินได้ถึงเพียงนี้

เจ้าหมอนี่ ตอนที่อยู่ในจักรวรรดิเทียนเสวียน เขายังเคารพกฎเกณฑ์ของสำนักศึกษาเทียนชิง จึงไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องเขา

ทว่าเมื่อมาอยู่ที่นี่ เขากลับปลดปล่อยตัวเองอย่างเต็มที่

ทว่าเมื่อลองคิดดูให้ดี การที่เจ้าหมอนี่ได้รับมรดกสืบทอดจากจักรพรรดิเยี่ย มันก็ดูสมเหตุสมผลอยู่เหมือนกัน!

ทว่าอย่างไรเสียมันก็ยังทำให้ผู้คนรู้สึกเหลือเชื่ออยู่ดี

ทว่าในตอนนี้ เยี่ยอู๋โยวไม่มีกะจิตกะใจจะไปครุ่นคิดเรื่องอื่น

ตามที่เจียงหนานหนิงบอกกล่าว สถานที่แห่งนี้เคยมีค่ายกลผนึกที่รุนแรงมาก และในเมื่อตอนนี้ผนึกได้อ่อนกำลังลงแล้ว ยอดฝีมือขั้นหยั่งรู้ความว่างเปล่าจากแปดสุดยอดขุมอำนาจทุกคนก็จะต้องแห่กันมาที่นี่อย่างแน่นอน

ต้องเร่งความเร็วแล้ว

ทั้งสองคนต่างมีความคิดเป็นของตนเองขณะเดินทางลึกเข้าไปในเขตภูเขาสีดำ

ทว่าในช่วงเวลาหลังจากนั้น พวกเขากลับไม่พบเจอปัญหาใดๆ เลย

เพียงแต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายวัน จำนวนผู้คนที่เดินทางมาถึงเขตภูเขาสีดำก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

พวกเขาทั้งสองบังเอิญพบเจอผู้คนกลุ่มอื่นบ่อยครั้งขึ้น

จนกระทั่งวันหนึ่ง เยี่ยอู๋โยวก็ได้พบกับเสวียนหรงจิ่นแห่งสำนักไท่เสวียน

เสวียนหรงจิ่นได้บอกกล่าวกับเขาเรื่องที่เจ้าสำนักใหญ่แห่งวังเสินเซียวประกาศตั้งค่าหัวเพื่อสังหารเขา พร้อมทั้งยังถ่ายทอดความชื่นชมที่เสวียนหงเฉิงผู้เป็นบิดามีต่อเยี่ยอู๋โยว รวมถึงความตั้งใจที่จะชักชวนเขาเข้าร่วมสำนัก และเรื่องที่คนของสายผู้อาวุโสสูงสุดหวังสื่อในสำนักไท่เสวียนยังคงไม่ล้มเลิกความคิดที่จะสังหารเขา

ในขณะเดียวกัน

เสวียนหรงจิ่นก็บอกเยี่ยอู๋โยวด้วยว่า จำนวนคนที่เข้ามาในสวนเด็ดดาราในตอนนี้เพิ่มขึ้นอีกแล้ว

และจำนวนยอดฝีมือขั้นหยั่งรู้ความว่างเปล่าที่มารวมตัวกันในเขตภูเขาสีดำเพียงแห่งเดียว ก็ทะลุเกินสองพันคนไปแล้ว

เพียงแต่ว่า ทุกคนกลับยังไม่ค้นพบสิ่งใดเลย

ทว่าทั่วทั้งบริเวณสวนเด็ดดารา ก็ไม่มีสถานที่ใดที่แปลกประหลาดอีกแล้ว

เว้นเสียแต่ว่า ...

สายเลือดสัตว์ร้ายบรรพกาลตัวนั้น จะไม่ได้อยู่ที่นี่จริงๆ

ในช่วงเวลาต่อมา ผู้คนจากทุกฝ่ายต่างก็เป็นเหมือนแมลงวันที่บินชนกำแพง พากันค้นหาไปทั่วทุกสารทิศ

ทว่าเยี่ยอู๋โยวกลับไม่รีบร้อนอีกต่อไป

ณ เขตภูเขาสีดำ

ริมลำธารเล็กๆ บริเวณตีนเขา เยี่ยอู๋โยวนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้และดูเหมือนกำลังหลับสนิท

ส่วนเจียงหนานหนิงก็นั่งอยู่ด้านข้างและคอยสังเกตการณ์รอบๆ

ที่นี่นับเป็นสถานที่ที่มีทิวทัศน์งดงามหาได้ยากยิ่งในเขตภูเขาสีดำ

ทั้งสองคนหยุดพักอยู่ที่นี่มาสองวันแล้ว

โดยไม่ได้ทำสิ่งใดเลย

เอาแต่พักผ่อนอยู่ที่นี่

ตามคำกล่าวของเยี่ยอู๋โยว หากสายเลือดสัตว์ร้ายบรรพกาลยังอยู่ที่นี่ มันย่อมต้องมีความเคลื่อนไหว

หากมันไม่อยู่ที่นี่ การค้นหาแบบงมเข็มในมหาสมุทรเช่นนี้ก็ไม่มีทางเกิดผลลัพธ์ใดๆ

และตราบใดที่สายเลือดสัตว์ร้ายบรรพกาลยังอยู่ ขอเพียงมันปรากฏร่องรอยออกมาแม้เพียงนิดเดียว ย่อมต้องเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่แน่นอน

เขตภูเขาสีดำมีขนาดเพียงเท่านี้ ไม่มีทางที่จะไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เกิดขึ้น

เจียงหนานหนิงไม่ค่อยเห็นด้วยกับแนวคิดนี้เท่าใดนัก ทว่านางก็ไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้แล้วจริงๆ

"เยี่ยอู๋โยว"

"หืม"

"เจ้าว่า ตกลงแล้วมันคือสัตว์ร้ายชนิดใดกันแน่"

เจียงหนานหนิงอุ้มพ่างหู่เอาไว้ในอ้อมอก

เจียงหนานหนิงรู้สึกว่าพ่างหู่นั้นนุ่มนิ่ม การได้ลูบคลำมันทำให้รู้สึกสบายมาก

ส่วนพ่างหู่ก็รู้สึกว่าบริเวณหน้าอกของเจียงหนานหนิงนั้นนุ่มนิ่มเช่นกัน การได้แนบชิดทำให้รู้สึกทั้งสบายและอบอุ่น

หนึ่งคนหนึ่งเสือดูราวกับเป็นเจ้านายและสัตว์เลี้ยงกันจริงๆ

"เรื่องนี้ผู้ใดจะไปบอกได้ชัดเจนล่ะ"

เยี่ยอู๋โยวเอ่ยอย่างเรียบเฉย "สัตว์ร้ายในโลกหล้ามีรูปลักษณ์ที่หลากหลาย ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์ร้ายก็ไม่ได้มีรูปแบบที่ตายตัว สัตว์ร้ายชนิดเดียวกัน เมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน ก็อาจจะมีความแตกต่างทางกายภาพอยู่บ้าง!"

เขาช่างรู้ไปเสียทุกเรื่องจริงๆ!

เจียงหนานหนิงอดไม่ได้ที่จะมีความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นมาในหัว!

"สัตว์ร้ายที่มีชื่อเสียงในโลกนี้ ก็มีสัตว์ยักษ์เทาเที่ยที่กลืนกินทุกสรรพสิ่ง สัตว์ร้ายฉยงฉีที่ไร้ซึ่งความปรานี และยังมีเถาอู้ ฮุ่นตุ้น เซียงหลิ่ว จิ่วอิง กู่เตียว จูเยี่ยน และอื่นๆ อีกมากมาย!"

"อาจกล่าวได้เพียงว่า สัตว์ร้ายนั้นมีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พวกมันไม่มีพฤติกรรมที่คล้ายคลึงมนุษย์เหมือนอย่างสัตว์วิเศษหรือสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ และยิ่งไม่มีอารมณ์ความรู้สึกเหมือนมนุษย์ ทว่าคำพูดนี้ก็ไม่อาจฟันธงได้ร้อยเปอร์เซ็นต์นัก"

"โลกใบนี้กว้างใหญ่เกินไป หลายสิ่งหลายอย่างจึงไม่ได้เป็นไปตามกฎเกณฑ์เสมอไป!"

เจียงหนานหนิงมองไปที่เยี่ยอู๋โยว

"มีอันใดรึ" เยี่ยอู๋โยวช้อนตาขึ้นมอง

"เหตุใดเจ้าถึงได้ทำตัวแก่แดดแก่ลมนัก เหมือนกับท่านปู่ของข้าเลย!"

"หึ ข้าก็เป็นท่านปู่รองของเจ้าอยู่แล้วนี่!"

"ไสหัวไปเลย!"

ทั้งสองคนต่อล้อต่อเถียงกันอยู่สองสามประโยค เจียงหนานหนิงก็รู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา

ทันใดนั้น

ตูม ...

เสียงกัมปนาทอันน่าสะพรึงกลัวดังสนั่นหวั่นไหว

ตามมาด้วย

ตูม ตูม ตูม ตูม ...

เสียงระเบิดดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่าอย่างไม่หยุดหย่อน

เยี่ยอู๋โยวมองไปยับเบื้องไกล

ท้องฟ้าที่สว่างไสวในยามนี้กลับเกิดระลอกคลื่นสั่นสะเทือน

ทั่วทั้งเขตภูเขาสีดำกำลังสั่นสะเทือน

เสียงกัมปนาทที่ดังกึกก้องแผ่ซ่านไปทั่วทุกสารทิศระลอกแล้วระลอกเล่า

"มีความเคลื่อนไหวแล้ว!"

เจียงหนานหนิงมองไปยังเบื้องไกล

"ความเคลื่อนไหวนี้ มันใหญ่โตเกินไปหรือไม่"

ทั้งสองคนรีบลุกขึ้นยืนและมองไปทางทิศทางที่เสียงระเบิดดังมา

ความเคลื่อนไหวนี้มันใหญ่โตเกินไปจริงๆ!

และในขณะที่ทั้งสองคนกำลังเตรียมตัวจะลงมือ

ภูเขาสีดำที่อยู่ด้านข้างพวกเขา ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นกะทันหันในเวลานี้

ยอดเขาที่สูงนับร้อยจั้ง ก้อนหินสีดำกลิ้งตกลงมา จากนั้นตัวภูเขาก็เริ่มเคลื่อนไหว

เมื่อก้อนหินสีดำร่วงหล่นลงสู่พื้นดินทีละก้อน

ณ ใจกลางภูเขาหิน เห็นเพียงรูปปั้นสัตว์ขนาดยักษ์สูงกว่าสามสิบจั้งยืนนิ่งไม่ไหวติง ปรากฏให้เห็นอยู่เบื้องหน้า

สัตว์ยักษ์ตัวนั้นมีรูปร่างคล้ายม้าชั้นดี แผ่นหลังมีปีกคู่หนึ่ง บนหัวมีเขา สภาพทั่วทั้งตัวไร้ซึ่งกลิ่นอายแห่งชีวิตโดยสิ้นเชิง

ทว่าเมื่อเศษหินร่วงหล่นลงมาจนหมด

รูปปั้นนั้น ก็เริ่มขยับ

ดวงตาทั้งสองข้างของม้าชั้นดีทอประกายและเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต ร่างกายสูงกว่าสามสิบจั้งสั่นไหวเล็กน้อย ขนของมันเรียบเนียนดุจแพรไหม หนาแน่นและเงางาม ทอประกายสีแดงชาด

ฮี่ ...

เสียงร้องของม้าดังขึ้น กีบเท้าของมันกระทืบพื้นจนเกิดเสียงดัง

และตามมาด้วย

ม้าชั้นดีหันขวับมามองเยี่ยอู๋โยวและเจียงหนานหนิงเขม็ง กีบเท้าหน้าของมันกระทืบลงมา

"หลบ!"

เยี่ยอู๋โยวคว้าข้อมือของเจียงหนานหนิงและถอยร่นไปหลายสิบจั้ง

ปัง ...

ในชั่วพริบตา

ตำแหน่งที่ทั้งสองคนเคยยืนอยู่เมื่อครู่นี้ แผ่นดินก็พังทลายลง ยุบตัวลงไปลึกหลายจั้ง

ม้าชั้นดีไม่ได้ใส่ใจ ร่างของมันผงาดสูงขึ้น มันมองมาที่ทั้งสองคนด้วยสายตาที่อัดแน่นไปด้วยรังสีอำมหิต

และในขณะที่เยี่ยอู๋โยวเตรียมตัวจะเข้าห้ำหั่น

เจียงหนานหนิงกลับเป็นฝ่ายคว้ามือของเยี่ยอู๋โยวเอาไว้แน่น น้ำเสียงของนางสั่นสะท้าน "เจ้า ... เจ้าดูสิ ... "

[จบแล้ว]