บทที่ 23 - สังหารบ้าคลั่ง

บทที่ 23 - สังหารบ้าคลั่ง

เมื่อจุดเน่ยกวนถูกเปิดออก หลินเทียนก็พบว่าจากเดิมที่อยู่ในขอบเขตหลอมรวมร่างกายและใช้ได้เพียงพละกำลังทางกายภาพ ตอนนี้เขาสามารถใช้พลังปราณได้แล้ว

แม้ว่าความหนาแน่นของพลังปราณบนดาวเคราะห์จะเพิ่มขึ้นอย่างมากหลังจากเกิดคลื่นความผันผวนของดวงอาทิตย์สีดำ

แต่สำหรับพรสวรรค์ของหลินเทียนแล้ว ความหนาแน่นของพลังปราณระดับนี้ก็ยังถือว่าน้อยเกินไป หากจะเติมเต็มจุดชีพจรทั้ง 108 จุดให้เต็มทั้งหมด ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปถึงปีมะโว้ไหน

คิดได้ดังนั้น หลินเทียนก็หยิบผลึกธาตุดินออกมาจากแหวนมิติหนึ่งก้อน มันเป็นผลึกที่เขาได้มาจากหนูกลายพันธุ์ที่เพิ่งกำจัดไปเมื่อครู่นี้

หลินเทียนอยากลองดูว่าจะสามารถนำพลังงานจากผลึกธาตุในร่างกายของสัตว์กลายพันธุ์มาใช้ประโยชน์ได้หรือไม่

เขาโคจรเคล็ดวิชาเพื่อชักนำพลังงานธาตุดินในผลึกกลายพันธุ์เข้าสู่จุดเน่ยกวนอย่างช้าๆ

"ทำได้จริงๆ ด้วย"

เมื่อเห็นว่าพลังงานถูกจุดเน่ยกวนดูดซับและกลืนกิน หลินเทียนก็ขมวดคิ้ว

"ถึงจะใช้เติมเต็มพลังปราณที่ขาดหายไปในจุดชีพจรได้"

"แต่คุณภาพมันสู้พลังปราณที่ได้จากการบำเพ็ญเพียรตามปกติไม่ได้เลย"

หลินเทียนถอนหายใจออกมา

"เรื่องที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการเพิ่มระดับความแข็งแกร่งให้ตัวเอง"

"ส่วนเรื่องคุณภาพของพลังปราณ เอาไว้ค่อยหาทางแก้ทีหลังก็แล้วกัน"

ขอแค่มีผลึกธาตุมากพอ หลินเทียนก็สามารถเติมเต็มจุดชีพจรทั้ง 108 จุดได้อย่างรวดเร็ว

ถึงตอนนั้น ต่อให้ยังรวบรวมของวิเศษแต่กำเนิดไม่ครบและยังไม่ได้สร้างรากฐานไร้เทียมทาน เขาก็จะมีความแข็งแกร่งเหนือกว่าขอบเขตรวบรวมลมปราณไปไกลลิบ

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็ต้องเข้าร่วมศึกสางบางสัตว์กลายพันธุ์ด้วยเหมือนกัน"

หลินเทียนลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจ สัมผัสได้ถึงพลังปราณที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่าง ก่อนจะเดินตรงไปยังกลุ่มคนที่เพิ่งกลับมาจากการล่าและกำลังนั่งพักผ่อนอยู่

"เป็นยังไงบ้าง"

"สถานการณ์ในเมืองตอนนี้เป็นยังไง"

หลินเทียนเอ่ยถามทุกคนด้วยรอยยิ้ม

ต่งจวินเดินเข้ามารายงาน

"แต่ละกลุ่มย่อยเริ่มเคลียร์พื้นที่จากจุดศูนย์กลางออกไปรอบๆ"

"ทุกกลุ่มได้ผลตอบแทนกลับมาเพียบเลยครับ"

"ขอแค่มีเวลาให้ทุกคนได้ฝึกฝน ความแข็งแกร่งของพวกเราก็จะต้องเพิ่มขึ้นอีกมากแน่ๆ"

"แต่พวกผู้กลายร่างนี่รับมือยากสุดๆ ไปเลย"

"นอกจากจะอยู่รวมกันเป็นฝูงแล้ว พวกมันยังชอบลอบกัดอีก"

"พี่น้องของเราหลายคนก็บาดเจ็บเพราะพวกมัน"

"แต่โชคดีที่พวกเราไปกันเป็นกลุ่ม เลยจัดการได้ไม่ยากเท่าไหร่"

"ฉันสงสัยว่าถึงพวกมันจะถูกพลังงานความมืดทำให้กลายพันธุ์ไป"

"แต่สติปัญญาพื้นฐานก็น่าจะยังอยู่ครบ"

"ฉันกลัวว่าพวกผู้กลายร่างจะกลายเป็นเผ่าพันธุ์ใหม่ขึ้นมาน่ะสิ"

หวังจิ่นก้าวออกมาวิเคราะห์สถานการณ์

"ก็มีความเป็นไปได้อยู่นะ"

"ตอนที่ฉันใช้พลังจิตตรวจสอบ ฉันพบว่าถึงหัวใจของพวกผู้กลายร่างจะหายไปแล้ว"

"แต่อวัยวะส่วนอื่นๆ ยังอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์"

"แถมยังมีคลื่นพลังงานความมืดที่รุนแรงแผ่ออกมาจากสมองด้วย"

เซียวเยว่พูดด้วยความกังวล

"ถ้าอย่างนั้นต่อไปพวกเราก็ต้องระวังตัวจากพวกผู้กลายร่างให้มากขึ้นแล้วล่ะ"

"กันไว้ดีกว่าแก้"

"สติปัญญาของพวกสัตว์กลายพันธุ์ตอนนี้ดูเหมือนจะยังต่ำต้อยอยู่"

"พวกมันรู้จักแค่โจมตีตามสัญชาตญาณเท่านั้น"

"แต่พวกผู้กลายร่างกลับแสดงให้เห็นถึงลักษณะเฉพาะของเผ่าพันธุ์ที่น่าทึ่งตั้งแต่เพิ่งเริ่มวิวัฒนาการ"

หลินเทียนรับฟังข้อสันนิษฐานของทุกคน ประชากรของประเทศเซี่ยมีมากกว่าสองพันล้านคน ต่อให้มีแค่ 10% ที่กลายร่าง มันก็มีจำนวนมากกว่าสองร้อยล้านคนแล้ว ช่วยไม่ได้ ฐานประชากรมันเยอะเกินไป

"ถึงตอนนี้เราจะยังไม่เจอข้อดีของการฝึกฝนจากพวกผู้กลายร่าง"

"แต่ถ้าเจอพวกมันอีกเมื่อไหร่ หากสู้ไหวก็ให้ฆ่าทิ้งทันที"

"แต่ถ้าสู้ไม่ไหว ก็ให้เรียกกลุ่มอื่นมาร่วมมือกันรุมล้อมซะ"

"พวกที่ไม่ได้มาจากเผ่าพันธุ์เดียวกัน จิตใจมันย่อมแตกต่างจากเราอยู่แล้ว"

หลินเทียนออกคำสั่งกับทุกคน

"ลูกพี่พูดถูก"

"ยอมฆ่าผิดดีกว่าปล่อยไป"

หลังจากพักผ่อนจนหายเหนื่อย ทุกคนก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังประตูมหาวิทยาลัยต่อ

ทุกครั้งที่เดินหน้าไปได้ระยะหนึ่ง พวกเขาก็จะหยุดพัก และยึดเอาจุดพักนั้นเป็นศูนย์กลางเพื่อแยกย้ายกันออกล่าสัตว์กลายพันธุ์รอบๆ บริเวณ

เมื่อเห็นว่ามีกลุ่มย่อยทยอยกลับมาพักผ่อน หลินเทียนก็พุ่งตัวหายเข้าไปในป่าทึบที่อยู่ไม่ไกลนัก

เมื่อมองดูป่าละเมาะตรงหน้า หลินเทียนก็รู้สึกทอดถอนใจ สถานที่ที่เคยเป็นแหล่งเดทยอดฮิตของชาวมหาวิทยาลัย บัดนี้ได้กลายเป็นป่าทึบไปเสียแล้ว

แม้จะเป็นเวลากลางวัน แต่แสงสว่างภายในป่ากลับสลัวเลือนราง ชวนให้รู้สึกหนาวเหน็บอย่างบอกไม่ถูก

กรอบแกรบ

ท่ามกลางเสียงเหยียบย่ำกิ่งไม้แห้งและใบไม้ร่วง หลินเทียนค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปในป่าทึบอย่างช้าๆ

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ

วัตถุที่มีลักษณะคล้ายเข็มเหล็กพุ่งตรงมาที่หลินเทียนอย่างรวดเร็ว แต่มันกลับหยุดชะงักห่างจากตัวเขาเพียง 1 เซนติเมตร ก่อนจะสลายกลายเป็นฝุ่นควัน

โล่พลังปราณผสานกับพลังอสนีบาตทำลายล้าง ทั้งรุกและรับในคราวเดียว

ประกายสายฟ้าสีเข้มสว่างวาบขึ้นในมือของหลินเทียน เม่นกลายพันธุ์ที่อยู่ไม่ไกลนักก็ล้มพับลงไปกองกับพื้นพร้อมกับมีควันดำลอยโขมง และส่งกลิ่นเนื้อย่างหอมฉุยโชยมา

หลินเทียนโคจรพลังจิต ดึงเอาผลึกธาตุทองที่อยู่บริเวณหัวของเม่นพุ่งเข้าหาตัว และกลืนหายเข้าไปในมิติที่ซ่อนอยู่ในหัวใจของเขาทันที

ยิ่งระดับความแข็งแกร่งของหลินเทียนเพิ่มสูงขึ้น กระบวนท่าที่ใช้รับมือศัตรูก็ยิ่งหลากหลายมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกันก็ดูเรียบง่ายและดุดันมากขึ้นด้วย หากจบการต่อสู้ได้ในกระบวนท่าเดียว เขาก็จะไม่ใช้กระบวนท่าที่สองเด็ดขาด

แม้ว่าห้วงจิตสำนึกของหลินเทียนจะขยายใหญ่ขึ้นมาก แต่พลังจิตภายในนั้นก็ยังคงเป็นพลังจิตเดิม มันแข็งแกร่งขึ้นก็จริง แต่ระดับความเข้มข้นนั้นยังไม่มากนัก ใช้เคลื่อนย้ายสิ่งของน่ะพอได้ แต่ถ้าจะให้ใช้ควบคุมอาวุธโจมตีศัตรูเหมือนที่อู๋เยว่ทำ เขาคงทำไม่ได้แน่

หลินเทียนมองดูเม่นที่นอนตายอยู่ไม่ไกล

"สัตว์กลายพันธุ์มีหลายสายพันธุ์มากขึ้นเรื่อยๆ"

"แถมยังแข็งแกร่งขึ้นเร็วมากด้วย"

หากมนุษย์ไม่มีวิธีพัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเองอย่างต่อเนื่อง คงถึงคราวที่ผู้ปกครองดาวเคราะห์ดวงนี้ต้องเปลี่ยนมือแล้ว

ยิ่งหลินเทียนเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่ จำนวนสัตว์กลายพันธุ์ที่ถูกกำจัดก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น และจำนวนผลึกธาตุในแหวนมิติของหลินเทียนก็เพิ่มพูนตามไปด้วย

ระหว่างทาง หลินเทียนบังเอิญเจอกับทีมของตัวเองหลายครั้ง แต่เขาก็เลือกที่จะหลบเลี่ยงไปเงียบๆ เพราะทีมของเขาก็ต้องเติบโตผ่านการต่อสู้เช่นกัน

หลินเทียนไม่สามารถคอยช่วยเหลือพวกเขาไปได้ตลอด การจะพัฒนาความแข็งแกร่งของกลุ่มได้นั้น ทุกคนต้องพึ่งพาตัวเอง

หลินเทียนยังสังเกตเห็นอีกว่า ก่อนที่พลังงานความมืดจะแทรกซึมเข้ามา ทักษะวิทยายุทธ์ดั้งเดิมของเพื่อนร่วมทีมหลายคนยังดูเก้ๆ กังๆ แต่ตอนนี้เวลาต่อสู้ พวกเขากลับใช้ออกมาได้อย่างคล่องแคล่วชำนาญ

ดูเหมือนว่าพลังงานความมืดไม่เพียงแต่ช่วยให้ทุกคนปลุกพลังใหม่ๆ ขึ้นมาได้เท่านั้น แต่ยังช่วยยกระดับพรสวรรค์ของทุกคนให้สูงขึ้นด้วย

หลินเทียนเก็บเกี่ยวผลึกธาตุไปพลาง โคจรเคล็ดวิชาเพื่อถ่ายเทพลังงานจากผลึกเข้าสู่จุดเน่ยกวนอย่างต่อเนื่องไปพลาง

"ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว"

"จุดเน่ยกวนใกล้จะเต็มแล้ว"

ฉ่า

พร้อมกับเสียงไหม้เกรียม แมวกลายพันธุ์ตัวหนึ่งก็ล้มลงแทบเท้าหลินเทียนพร้อมกับมีควันลอยกรุ่น

"ง่ายดายจริงๆ"

เมื่อหลินเทียนดูดซับผลึกธาตุก้อนนี้เข้าไป เขาก็สัมผัสได้ถึงความอิ่มเอมในจุดเน่ยกวนอย่างชัดเจน เมื่อเพ่งจิตมองเข้าไปก็พบว่าพายุหมุนพลังปราณในจุดเน่ยกวนได้ก่อตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

จากเดิมที่หลินเทียนต้องคอยส่งพลังปราณเข้าไปหล่อเลี้ยงจุดเน่ยกวนอย่างต่อเนื่อง มาตอนนี้มันสามารถดูดซับพลังปราณอันเบาบางจากภายนอกได้เอง และยังช่วยฟื้นฟูพลังที่หลินเทียนเพิ่งใช้ไปเมื่อครู่นี้ได้อีกด้วย

"หืม"

"คิดไม่ถึงเลยว่าพอเปิดจุดชีพจรสำเร็จแล้วจะมีความสามารถแบบนี้ด้วย"

หลินเทียนรู้สึกว่าหลังจากนี้ คลังเก็บพลังปราณของเขาจะต้องยิ่งใหญ่และไม่มีใครเทียบติดอย่างแน่นอน

แค่จุดเน่ยกวนเพียงจุดเดียวยังเห็นผลชัดเจนขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงจุดชีพจรอีก 107 จุดที่รอให้หลินเทียนไปเปิดใช้งานเลย

ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเติมเต็มจุดชีพจรครบทุกจุด หลินเทียนจะแข็งแกร่งขึ้นขนาดไหน ถึงเวลานั้นหลินเทียนคงกลายเป็นเครื่องจักรผลิตพลังปราณแบบอินฟินิตี้ได้ด้วยจุดชีพจรเหล่านี้ และก้าวขึ้นเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของขอบเขตรวบรวมลมปราณเลยก็ว่าได้

นอกจากนี้ หลินเทียนยังสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพละกำลังที่ข้อมือของเขาเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว

"ดูเหมือนว่าวิธีเสริมความแข็งแกร่งที่คิดค้นขึ้นมาเองนี่จะร้ายกาจไม่เบาเลย"

"ยกระดับทั้งพลังปราณและร่างกายไปพร้อมๆ กันเลย"

ตอนแรกหลินเทียนคิดว่าพละกำลังทางกายภาพของตนเองมาถึงขีดสุดแห่งขอบเขตหลอมรวมร่างกายแล้ว แต่ตอนนี้เขาเพิ่งค้นพบว่าความแข็งแกร่งของร่างกายเขากำลังวิวัฒนาการไปในทิศทางที่ไม่อาจล่วงรู้ได้

ช่างหัวน้ำท่วมฟ้าประไร แค่แข็งแกร่งขึ้นก็ถือเป็นเรื่องดีแล้ว

หลินเทียนเดินหน้าต่อไปพร้อมกับกำจัดสัตว์กลายพันธุ์ที่ขวางทางไปด้วย ช่างดูแตกต่างจากคนอื่นๆ ที่ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูอย่างตึงเครียดเสียจริง ท่าทางของหลินเทียนดูเหมือนกำลังมาเดินเล่นเสียมากกว่า

"ผมนี่มันแข็งแกร่งจนน่ากลัวจริงๆ"

หลินเทียนหลงตัวเองพร้อมกับมองดูผลึกธาตุในแหวนมิติที่เพิ่มขึ้นมาอีกครั้ง

ทันใดนั้น แสงสีเงินประกายก็ส่องทะลุผ่านแมกไม้ในป่าทึบมากระทบดวงตาของหลินเทียน เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าในป่าละเมาะแห่งนี้เคยมีทะเลสาบเล็กๆ ซ่อนอยู่

ช่วงฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงของปีที่แล้ว แก๊งสี่ศูนย์สี่เคยมานั่งตกปลากันที่นี่ด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง ทะเลสาบแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก แต่ปลาที่นี่ตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์มากจริงๆ

หลินเทียนเร่งฝีเท้าเดินฝ่าป่าทึบเข้าไป

ทะเลสาบเล็กๆ แห่งเดิมขยายตัวใหญ่ขึ้นตามขนาดของดาวเคราะห์ ผิวน้ำสะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับราวกับกระจกบานใหญ่

เกลียวคลื่นบนผิวน้ำสั่นไหวเบาๆ ใสกระจ่างราวกับคริสตัล งดงามดั่งภาพวาดทิวทัศน์ในอดีตกาล น้ำในทะเลสาบเป็นสีฟ้าใสแจ๋ว สะท้อนเงาของต้นไม้สูงตระหง่านที่ล้อมรอบ

แสงแดดสาดส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ลงมากระทบผิวน้ำเป็นประกายสีทองหย่อมๆ ราวกับภูติน้อยกำลังร่ายรำอยู่บนผิวน้ำ

สายลมพัดโชยมาแผ่วเบา ก่อให้เกิดระลอกคลื่นเล็กๆ แผ่ขยายออกไปเป็นชั้นๆ ราวกับกำลังบรรเลงบทเพลงประสานเสียงร่วมกับผืนน้ำ

[จบแล้ว]