บทที่ 435 การแสดงที่ดีเริ่มต้นขึ้นแล้ว
บทที่ 435 การแสดงที่ดีเริ่มต้นขึ้นแล้ว
บทที่ 435 การแสดงที่ดีเริ่มต้นขึ้นแล้ว
"ติ๊ง! เพื่อให้สามารถทำภารกิจให้สำเร็จได้เร็วขึ้น ระบบขอมอบยาเม็ดเชื่อฟังอย่างเชื่อฟังหนึ่งเม็ด หลังจากโฮสต์เลือกเป้าหมายและใช้งาน ไม่ว่าจะเสนอข้อเรียกร้องใดๆ อีกฝ่ายก็จะยอมรับอย่างเต็มใจ ระยะเวลา: สองชั่วโมง"
เมื่อได้ยินเสียงเตือนในสมอง ซูหมิงก็อึ้งไป
ให้ตายสิ!
มันคือภารกิจพิเศษที่ได้รับตอนเก็บเกี่ยวกล้วยหอมคัดพิเศษนั่นเอง
เปิดใช้งานแล้ว!
ฮ่าฮ่า!
ในที่สุดก็เปิดใช้งานแล้ว!
ที่เจ๋งที่สุดคือยาเม็ดเชื่อฟังที่ระบบมอบให้
ไม่ว่าตัวเองจะเรียกร้องอะไร อีกฝ่ายก็จะยอมรับ
แถมยังยอมรับอย่างเต็มใจด้วย
ฟังก์ชันนี้...
ไร้เทียมทาน!
เหอะๆ!
ระบบเข้าใจฉันจริงๆ
ดูเหมือนว่าฉายาราชาแห่งการวางแผนของฉันคงต้องดำเนินต่อไปแล้ว
ซูหมิงไม่ได้คิดจะปล่อยคนประเทศกิมจิและหญิงวัยกลางคนคนนี้ไปตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
บวกกับภารกิจที่ระบบเปิดใช้งาน
ทั้งได้ตบหน้า ทั้งได้รางวัลภารกิจ
แถมยังได้ปลดล็อกไอเทมพิเศษที่ตัวเองรอคอยมานาน
ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
หนึ่งการกระทำได้สองผลประโยชน์
สะใจจริงๆ!
ซูหมิงยิ้มเล็กน้อย
ก่อนจะลุกขึ้นยืน
แล้วเดินตรงไปทางคุณชายจิน
เซียวเข่อเอ๋อชะงักไปเล็กน้อย
จากนั้นมุมปากของเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ
ในใจของเธอพอจะเดาได้เลาๆ ว่าซูหมิงกำลังจะทำอะไร
คนรอบข้างก็พากันอึ้งไป
ชายหนุ่มคนนี้... หรือว่าเขาจะ...
แน่นอนว่าพวกเขาหวังว่าจะมีใครสักคนลุกขึ้นมาสั่งสอนเจ้าหมอนี่ให้สำนึก
เพื่อระบายความโกรธแค้นในใจของพวกเขา
แต่ว่า...
ถึงแม้เจ้าหมอนี่จะน่ารังเกียจอย่างยิ่ง
แต่ถึงอย่างไรก็เป็นชาวต่างชาติ
ถ้าเรื่องบานปลายขึ้นมา คงจะจบไม่สวยแน่
"พี่ชาย คุณว่าคนคนนี้หน้าคุ้นๆ ไหม?"
ในขณะนั้น
ชายคนหนึ่งที่กำลังกินข้าวอยู่ก็ขมวดคิ้วพลางพูดเสียงเบา
"พอคุณพูดขึ้นมา ผมก็ว่าหน้าคุ้นๆ เหมือนกัน"
"ให้ตายสิ! พวกนายยังจำวิดีโอที่ดังไปทั่วอินเทอร์เน็ตเมื่อไม่กี่วันก่อนได้ไหม?"
"แม่เจ้าโว้ย! นี่มันราชาแห่งการวางแผนคนนั้นไม่ใช่เหรอ?!"
"พี่ชายคนนี้... หรือว่าเขาจะ..."
"มีเรื่องสนุกๆ ให้ดูแล้ว!"
คนรอบข้างเข้าใจในทันที
การแสดงที่ดีกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
เมื่อเห็นซูหมิงเดินเข้ามา
หญิงวัยกลางคนก็ขมวดคิ้ว
มองซูหมิงตั้งแต่หัวจรดเท้า
"แกเป็นใคร? จะทำอะไร?"
หญิงวัยกลางคนถามอย่างระแวดระวัง
"อ๋อ ไม่มีอะไรครับ"
"ผมชื่นชมประเทศกิมจิมาโดยตลอด"
"อยากจะเป็นเพื่อนกับคนประเทศกิมจิมานานแล้ว"
"แต่นี่ไม่ใช่เพราะไม่มีเงินเหรอครับ? เลยไม่มีโอกาสสักที"
"ผมเห็นคุณชายจินสวมทองใส่เงิน ท่าทางคงไม่ใช่คนธรรมดาแน่"
"เลยอยากจะทำความรู้จักหน่อยครับ"
ซูหมิงพูดพลางยิ้ม
"แค่แกเนี่ยนะ? แกเป็นใครมาจากไหน ถึงกล้ามาทำความรู้จักกับคุณชายจินของเรา แก..."
หญิงวัยกลางคนแค่นเสียงเย็นชาพลางมองซูหมิงอย่างดูแคลน
แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ
คุณชายจินก็โบกมือ "เออ ไม่เป็นไร"
หญิงวัยกลางคนได้ยินดังนั้นก็รีบหันกลับไปโค้งคำนับ กลับมาทำท่าทางประจบประแจงอีกครั้ง "ค่ะๆๆ!"
จากนั้นก็หันกลับมา
มองไปที่ซูหมิง
"ฉันจะบอกให้นะ ไอ้หนุ่ม วันนี้แกโชคดีมาก"
"การได้คุยกับคุณชายจินถือเป็นบุญคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตแกแล้ว"
มุมปากของผู้หญิงแทบจะฉีกไปถึงใบหู
"ใช่ครับ"
ซูหมิงยิ้มพลางนั่งลงตรงข้ามกับคุณชายจิน
คนรอบข้างได้ยินดังนั้น
ว้าว!
ความรู้สึกที่คุ้นเคย
แผนการที่คุ้นเคย
เรียบร้อย!
ดูท่าว่าวันนี้โลกใบนี้กำลังจะมีคนต้องเสียใจเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนแล้ว
คิดดูสิว่า
ออกมานั่งกินบาร์บีคิว
แล้วได้ดูเรื่องเผือกใหญ่ขนาดนี้
สะใจจริงๆ!
"คุณชายจินรูปหล่อสง่างาม มีออร่าที่ไม่ธรรมดา ผมไม่เคยเห็นใครที่เก่งกาจอย่างคุณชายจินมาก่อนเลย คิดว่าคุณต้องทำธุรกิจใหญ่โตแน่ๆ เลยใช่ไหมครับ?"
ซูหมิงถามพลางยิ้ม
"แน่นอน"
คุณชายจินได้ฟังก็คึกคักขึ้นมาทันที
ท่าทางหยิ่งผยองอย่างยิ่ง
เห็นไหมล่ะ?
คนชาติจีนของพวกแกนี่มันไม่มีกระดูกสันหลังจริงๆ
เป็นพวกกระดูกอ่อน
พอเห็นคนต่างชาติก็รีบค้อมหัวคำนับ ทำท่าทางเหมือนทาสรับใช้
ฉันเป็นคนต่างชาติ ฉันเจ๋ง!
ฉันเป็นคนประเทศกิมจิ ฉันเจ๋ง!
ไม่ต้องพูดถึงตะเกียบกับฮั่นฝูหรอก
จักรวาลก็เป็นของเรา!
"โอ้โห! คุณชายจินเก่งกาจจริงๆ!"
ซูหมิงชมเชยเสียงดัง "ไม่ทราบว่าคุณชายจินทำธุรกิจอะไรเหรอครับ?"
"หึ!"
คุณชายจินแค่นเสียงเย็นชา มองซูหมิงอย่างเหยียดหยาม
"พูดไปแกก็ไม่เข้าใจหรอก ตระกูลของเราทำธุรกิจขนาดใหญ่และซับซ้อนมาก"
"คุณชายจินครับ ผมแค่อยากรู้อยากเห็นเท่านั้นเอง ผมอยู่ในที่เล็กๆ แห่งนี้ ไม่ค่อยได้เห็นโลกกว้าง ช่วยเล่าให้ผมฟังหน่อยเถอะครับ ให้ผมได้เปิดหูเปิดตาบ้าง"
ซูหมิงพูดต่อ
"อืม ถ้างั้นก็ได้"
คุณชายจินรู้สึกว่าตัวเองเจ๋งสุดๆ
ไร้เทียมทาน!
กำลังคิดอยู่ว่าจะอวดฐานะของตัวเองอย่างไรดี
ก็มีคนเอาคำพูดมาส่งให้ถึงปาก
สะใจอะไรเช่นนี้!
ฉันจะต้องวางท่าให้สุดยอดที่สุด
เพื่อข่มพวกคนชาติจีนอย่างพวกแก
ให้พวกแกรู้!
ความเก่งกาจของประเทศกิมจิของเรา!
"จริงๆ แล้วก็งั้นๆ แหละ"
"ตระกูลของฉันในประเทศกิมจิก็แค่บริหารกลุ่มบริษัทมูลค่าแสนล้าน"
"ก็แค่ทำธุรกิจกับประธานาธิบดีของประเทศตะวันตกบางประเทศเท่านั้นเอง"
"ไม่เห็นน่าพูดถึงตรงไหน"
คุณชายจินแสร้งทำเป็นว่าตัวเองเป็นคนถ่อมตน ไม่ได้ใส่ใจอะไรเลยสักนิด
แต่ท่าทางที่ดูสุดยอดเท่ระเบิดบนใบหน้ากลับไม่ได้ซ่อนเร้นไว้แม้แต่น้อย
เขารู้สึกว่าตัวเองคือหนุ่มหล่อที่เจิดจ้าที่สุดบนถนนสายนี้
ส่องประกายจนคนอื่นตาพร่ามัวไปหมด
"เก่งขนาดนี้เลยเหรอครับ? พระเจ้า! กลุ่มบริษัทแสนล้าน! ผมหาเงินได้เดือนละพันกว่าเอง แสนล้าน? นี่มันตัวเลขที่มหาศาลขนาดไหนกัน?"
ซูหมิงแสร้งทำท่าตกตะลึง
เซียวเข่อเอ๋อเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดปาก
เพื่อซ่อนมุมปากที่กำลังแอบยิ้ม
คนเผือกรอบข้างหลายคนก็รีบหันหน้าหนีไป
ไม่ใช่เพราะรู้สึกว่าซูหมิงกำลังประจบประแจง
หรือทำลายเกียรติภูมิของชาติจีน
แต่เป็นเพราะ...
กลัวว่ารอยยิ้มของตัวเองจะถูกคุณชายจินเห็นเข้า
ราชาแห่งการวางแผนคนนี้
เริ่มขุดหลุมอีกแล้ว
และเจ้าคนโง่ก็กำลังก้าวลงไปในหลุมทีละก้าว
ที่สำคัญคือตอนที่ตกลงไปก็ยังดูสวยงามเสียด้วย
"หึๆ! แกก็รู้ตัวดีนี่"
"ตัวเลขระดับนี้ไม่มีวันเกี่ยวข้องกับพวกแกไปตลอดชีวิตหรอก"
คุณชายจินรู้สึกว่าตัวเองกำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
ทะลุความเร็วเสียงไปแล้ว
ทั่วทั้งร่างกำลังเปล่งประกาย
สว่างไสวจนน่าทึ่ง!
ซูหมิงยิ้ม "ใช่ครับ ใช่ครับ ตัวเลขที่ใหญ่ขนาดนี้ ผมแค่ฝันก็ยังไม่กล้า"
"อืม! ไม่นึกว่าคนชาติจีนของพวกแกจะยังมีข้อดีอยู่บ้าง รู้จักประมาณตนเองดีนี่"
คุณชายจินพูดอย่างหยิ่งผยอง
และในขณะนี้เอง ซูหมิงก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า
ข้างในมีเม็ดกลมๆ อยู่
ซูหมิงกำมันไว้ในมือ
แล้วบีบแรงๆ
แกรก!
"ติ๊ง! ขอให้โฮสต์เลือกเป้าหมาย!"
เสียงของระบบดังขึ้นในหัว
"คุณชายจิน"
ซูหมิงพูดเบาๆ ในใจ
"ติ๊ง! ยาเม็ดเชื่อฟังถูกใช้งานแล้ว เป้าหมาย: คิมซองชาน ระยะเวลา: สองชั่วโมง!"
"ติ๊ง! เริ่มนับถอยหลัง!"
เมื่อได้ยินเสียงในสมอง
มุมปากของซูหมิงก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
การแสดงที่ดีเริ่มต้นขึ้นแล้ว
"โอ้โห! คุณชายจินครับ ผมมีคำขอที่ไม่สมควรอยู่เรื่องหนึ่ง"
"ผมก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง เงินในกระเป๋าก็น้อย กระเป๋าแฟบ วันนี้ออกมาทานข้าวกับแฟนสาว ก็ไม่กล้าสั่งเยอะ"
"ไม่ทราบว่า..."
ซูหมิงพูดพลางยิ้ม
"แกหมายความว่ายังไง? อยากให้คุณชายจินเลี้ยงเรอะ? แกเป็นใครมาจากไหน?!"
หญิงวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็ท้าวสะเอว ชี้หน้าซูหมิงแล้วตะคอกเสียงดัง
แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ
คุณชายจินก็ตบหน้าอกตัวเองอย่างแรง
"ไม่มีปัญหา! แกอยากกินอะไรก็สั่งได้เลย ฉันเลี้ยงเอง!"
(จบตอน)