บทที่ 60 - ดอกไม้สีเหลืองดอกเล็กในเรื่องราว

บทที่ 60 - ดอกไม้สีเหลืองดอกเล็กในเรื่องราว

เชียนเซี่ยเดินไปที่ริมน้ำ ผิวน้ำที่ไหลเอื่อยๆ ในตอนนี้เปรียบเสมือนกระจกเงา สะท้อนให้เห็นใบหน้าอันงดงามของเธอ

ผมยาวตรงสีดำขลับทิ้งตัวสยายลงมาทั้งสองข้าง ดวงตากลมโตดูซื่อบริสุทธิ์และน่ารัก แววตาใสกระจ่างเป็นประกาย จมูกโด่งรั้นได้รูปรับกับริมฝีปากสีเชอร์รี่สีแดงระเรื่อน่าทะนุถนอม

ผิวของเธอขาวมาก ยิ่งขับกับผมสีดำขลับ ก็ยิ่งทำให้ใบหน้านี้ดูงดงามโดดเด่นขึ้นไปอีกหลายส่วน

"ช่างเป็นสาวงามสไตล์สวยใสปนเย้ายวนแบบปากแดงฟันขาวจริงๆ"

พูดตามตรง ใบหน้านี้คล้ายกับใบหน้าของเธอในชาติก่อนมาก แต่ความรู้สึกโดยรวมกลับดูสวยกว่าชาติก่อนเสียอีก

"ถ้าอ้วนขึ้นอีกนิดน่าจะสวยกว่านี้อีกนะ" เชียนเซี่ยมองเงาสะท้อนของตัวเองในน้ำแล้วพึมพำกับตัวเอง

ทันใดนั้นก็มีท่อนแขนคู่หนึ่งสวมกอดเอวของเธอจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำและเซ็กซี่ดังขึ้นที่ข้างหู

"ระวังหน่อย ระวังจะตกลงไปในน้ำนะ"

เชียนเซี่ยหันไปมองเสวียนฉีและส่งยิ้มหวาน "ข้าระวังตัวดีอยู่นะ"

เสวียนฉีใช้นิ้วชี้บีบจมูกเธอด้วยความมันเขี้ยวและเอ็นดู "ปูเสื่อหนังสัตว์เสร็จแล้ว เรากลับไปนั่งกันเถอะ"

ในตอนนี้ซานหูนั่งอยู่บนพรมหนังสัตว์เรียบร้อยแล้ว นางตะโกนเรียกเชียนเซี่ยที่กำลังเดินเข้ามาด้วยความตื่นเต้น "เชียนเซี่ยมาเร็ว รู้สึกดีสุดๆ ไปเลย ข้าชอบปิกนิกมากจริงๆ!"

ความรู้สึกที่ได้นั่งอยู่ริมน้ำ กินอาหารอร่อยๆ พร้อมกับชมวิวทิวทัศน์ไปด้วย มันเป็นความรู้สึกที่สุดยอดมากจริงๆ

หลังจากเชียนเซี่ยนั่งลง เธอก็มองดูทิวทัศน์ตรงหน้า

แสงแดดที่ตกกระทบผิวน้ำส่องประกายระยิบระยับงดงามราวกับความฝัน ข้างกายคือแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านกิ่งไม้ลงมาเป็นจุดด่างดวงและเงาไม้ประปราย

จู่ๆ ความคิดของเชียนเซี่ยก็ล่องลอยไปไกล...

"ดอกไม้สีเหลืองดอกเล็กในเรื่องราว ปลิวไสวมาตั้งแต่ปีที่ถือกำเนิด ชิงช้าในวัยเด็ก แกว่งไกวตามความทรงจำมาจนถึงตอนนี้... วันที่ลมพัดแรง ฉันเคยพยายามจับมือเธอไว้ แต่ทว่า ฝนกลับค่อยๆ โปรยปราย ลงมาหนักจนฉันมองไม่เห็นเธอ..."

เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน เธอมาอยู่บนโลกใบนี้ได้นานมากแล้ว

เชียนเซี่ยร้องเพลงคลอเบาๆ "กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีคนคนหนึ่งรักเธอมาเนิ่นนาน แต่ทว่า ลมกลับค่อยๆ พัดพา พัดให้ระยะห่างไกลออกไปแสนไกล..."

เธอและตัวเองในชาติก่อน ได้ห่างไกลกันออกไปแสนไกล...

"เชียนเซี่ย เจ้าร้องเพลงอยู่หรือ ไพเราะมากเลย!" เสียงของซานหูดึงความคิดของเธอที่ล่องลอยไปไกลให้กลับมา

ซานหูมองเชียนเซี่ยด้วยความตกตะลึงระคนชื่นชม

เชียนเซี่ยร้องเพลงได้ด้วย! รักมากขึ้นไปอีก!

"นี่เจ้าแต่งเองหรือเปล่า ทำนองเพราะมากเลย ข้าขอเรียนได้ไหม?" ดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของซานหูส่องประกายวิบวับ

ทุกครั้งที่ซานหูเป็นแบบนี้ เชียนเซี่ยมักจะอยากหัวเราะอยู่เสมอ

เพราะซานหูมีใบหน้าที่ดูเป็นผู้ใหญ่และเป็นผู้นำ แต่ลักษณะนิสัยและพฤติกรรมในชีวิตประจำวันกลับเหมือนเด็กสาวจอมแก่นที่ถูกบรรยายไว้ในนิยาย เธอถึงกับรู้สึกว่าถ้านิสัยของพวกเธอสองคนสลับกัน น่าจะเข้ากับรูปร่างหน้าตามากกว่าเสียอีก

ดังนั้นทุกครั้งที่เห็นซานหูในมุมนี้ ก็มักจะรู้สึกถึงความขัดแย้งที่รุนแรงมาก

"เอ่อ... ใช่ ข้า... แต่งเอง ข้าเห็นว่าอากาศดีมากๆ ก็เลยอยากร้องเพลงออกมา เพลงนี้ชื่อว่า ชิงเทียน (วันฟ้าใส) มาสิ ข้าจะสอนเจ้าร้องนะ"

เชียนเซี่ยพูดอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย ขอโทษด้วยนะคะอาจารย์เจี๋ยหลุน! สำหรับโลกใบนี้ ขอถือว่าข้าเป็นคนแต่งก็แล้วกัน!

"ดอกไม้สีเหลืองดอกเล็กในเรื่องราว..."

"ดอกไม้สีเหลืองดอกเล็กในเรื่องราว~"

"ปลิวไสวมาตั้งแต่ปีที่ถือกำเนิด..."

"ปลิวไสวมาตั้งแต่ปีที่ถือกำเนิด~"

"ชิงช้าในวัยเด็ก..."

"ชิงช้าในวัยเด็ก~ เอ๊ะ ชิงช้าคืออะไรหรือ?"

"เอ่อ... เรื่องนี้ วันหลังข้าจะให้เสวียนฉีกับหานชวนสร้างออกมาให้ดู แล้วเจ้าก็จะรู้เองว่าชิงช้าคืออะไร"

บรรดาคู่ครองกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารเลิศรส ส่วนพวกเธอสองคนก็กำลังเพลิดเพลินกับช่วงเวลาอันแสนวิเศษนี้อย่างมีความสุข

บางทีความหมายของชีวิตก็อาจจะซ่อนอยู่ในช่วงเวลาที่แสนงดงามเหล่านี้ก็เป็นได้

ขณะที่เชียนเซี่ยกำลังสอนซานหูร้องเพลงอยู่นั้น จู่ๆ หานชวนกับอิ๋นเฟิงก็หิ้วสัตว์ที่พวกเขาไม่รู้จักขนาดเท่าท่อนแขนเดินเข้ามา

พวกเขายังไม่ทันได้เอ่ยปาก เชียนเซี่ยก็เห็นเข้าเสียก่อน

"กุ้ง... เอ้อ ไม่สิ กุ้งเครย์ฟิชยักษ์?!"

นี่... นี่ไม่รู้ว่าจะเรียกว่ากุ้งเครย์ฟิชหรือกุ้งเครย์ฟิชยักษ์ดีแล้ว ขนาดตัวมันใหญ่เกินไปแล้ว

"เซี่ยเซี่ย เจ้าจักของสิ่งนี้ด้วยหรือ?" หานชวนถามด้วยความประหลาดใจและดีใจ

เดิมทีเขากับอิ๋นเฟิงตั้งใจจะไปดูที่ทะเลสาบทางท้ายน้ำว่ามีสัตว์หนามหรืออะไรบ้างไหม ตอนแรกก็ไม่เห็นสัตว์หนามเลย พวกเขาจึงคิดจะเอาเนื้อชิ้นหนึ่งไปล่อในน้ำดูว่าจะดึงดูดพวกมันมากินได้ไหม ผลคือไม่คิดเลยว่าจะดึงดูดเจ้าตัวประหลาดนี้มาได้

เดิมทีอิ๋นเฟิงจะโยนทิ้งไปแล้ว แต่เขาห้ามไว้ โดยคิดว่าเชียนเซี่ยมาจากต่างโลก มีประสบการณ์กว้างขวาง บางทีอาจจะรู้จักก็ได้?

เขาจึงนำกลับมาด้วย ไม่คิดเลยว่าเชียนเซี่ยจะรู้จักสิ่งนี้จริงๆ

เชียนเซี่ยมองกุ้งเครย์ฟิชตัวใหญ่เบ้อเริ่มด้วยความตื่นเต้น

กุ้งเครย์ฟิชตัวใหญ่ขนาดนี้ พอกินเข้าไปแล้วจะต้องฟินทะลุฟ้าแน่ๆ!

นึ่ง ต้ม หรืออะไรก็แล้วแต่ น่าจะกินได้ใช่ไหมนะ?

ตอนนี้ในหัวของเชียนเซี่ยเริ่มคิดหาวิธีทำอาหารจากกุ้งเครย์ฟิชตัวนี้แล้ว

"เซี่ยเซี่ย ของสิ่งนี้กินได้หรือเปล่า ถ้ากินไม่ได้ข้าจะได้โยนทิ้ง" หานชวนมองกุ้งเครย์ฟิชที่ยังคงหนีบก้ามไว้แน่นในมือพลางถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ได้ๆๆ! กินได้! สิ่งนี้เรียกว่ากุ้งเครย์ฟิช อร่อยมากเลยนะ!" เชียนเซี่ยรีบตอบ

นี่มันของดีชัดๆ!

ใครๆ ต่างก็บอกว่ากุ้งเครย์ฟิชมักจะเติบโตในน้ำสกปรก แต่สภาพแวดล้อมในโลกมนุษย์สัตว์นั้นดีมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องมลพิษทางน้ำเลย น้ำที่ใช้ในบริเวณนี้ก็พึ่งพาน้ำตกแห่งนี้เป็นหลัก มนุษย์สัตว์มีแต่จะปกป้องแหล่งน้ำ ไม่มีทางทำลายมันเด็ดขาด

กุ้งเครย์ฟิชที่อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำที่สะอาดขนาดนี้ มันจะไม่ใช่ทั้งดีต่อสุขภาพและอร่อยหรือไง!?

"จริงหรือนี่ ไปเร็วอิ๋นเฟิง ไปหามาเพิ่มอีก ซานซาน ข้าจะไปจับกุ้งมังกรมาให้เจ้ากินนะ"

ซานหูพยักหน้ารับ

อิ๋นเฟิงไม่รอให้หานชวนพูดอะไร ดึงตัวหานชวนแล้วออกเดินทันที

ตั้งแต่เชียนเซี่ยทำน้ำแกงปลาคราวก่อน เขาก็ยอมศิโรราบให้กับฝีมือทำอาหารของเชียนเซี่ยอย่างหมดรูป

อร่อยมาก ชอบกินที่สุด!

ตอนนี้มีของกินใหม่โผล่มา จะยอมปล่อยไปได้อย่างไร!

"ไม่ใช่ เอ๊ะ?? ข้ายังคุยกับเซี่ยเซี่ยไม่จบเลย... เจ้า..."

อิ๋นเฟิงใช้พลังธาตุลมเร่งความเร็วในการวิ่ง คำพูดของหานชวนยังไม่ทันจบดี แต่ช่างเถอะ อย่างไรเสียเชียนเซี่ยก็มองไม่เห็นคนและไม่ได้ยินเสียงของเขาแล้ว

เชียนเซี่ยรู้สึกขบขันเล็กน้อย อิ๋นเฟิงกลายเป็นคนรีบร้อนลุกลนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เธอจำได้ว่าเมื่อก่อนเขาค่อนข้างสุขุมนุ่มลึกนี่นา

"เชียนเซี่ย กุ้งอะไรนั่นน่ะ มันอร่อยมากเลยหรือ?" เด็กน้อยขี้สงสัยซานหูกลับมาออนไลน์อีกครั้ง

"อร่อยสิ รอพวกเขากลับมา เราจะรีบทำกินกันเลย เจ้าต้องชอบแน่ๆ" เชียนเซี่ยส่งยิ้มละมุน

ไม่คิดเลยว่าในโลกมนุษย์สัตว์จะมีกุ้งเครย์ฟิชด้วย น่าเสียดายที่ไม่มีซีอิ๊วขาวหรือซีอิ๊วดำอะไรพวกนั้น คงทำได้แค่ต้มเท่านั้นแหละ

ขณะนั้น เล่อเฟิง สวามีอีกคนหนึ่งของซานหู ยกจานเนื้อทอดเดินเข้ามาพร้อมกับเสวียนฉี

ทั้งสองวางเนื้อลงตรงหน้าคู่ครองของตน

"ขอบคุณสวามีคนแรกของข้า~"

"ขอบคุณเล่อ... เอ้อ... สวามีคนที่สามของข้า..."

ซานหู : เอ้อ... ทำไมรู้สึกเขินนิดๆ นะ

เมื่อเห็นใบหน้าที่แดงระเรื่อของซานหู เชียนเซี่ยก็รู้สึกว่าน่ารักมาก

เช่นเดียวกัน พอเล่อเฟิงได้ยินคำว่า 'สวามี' จากปากซานหู ใบหน้าของเขาก็ขึ้นสีชมพูระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้

"ซานซาน เจ้า... เจ้ากินไปก่อนนะ มะ... มันเทศใกล้จะสุกแล้ว ข้าไป... ดูหน่อย..." เล่อเฟิงพูดจบก็รีบหันหลังเดินกลับไปทันที

เชียนเซี่ยและเสวียนฉีสบตากันอย่างรู้ใจ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

(จบแล้ว)