บทที่ 11 - เสวียนฉีเปิดใจ

บทที่ 11 - เสวียนฉีเปิดใจ

ตอนขากลับพวกเขาใช้วิธีเดินกลับ โดยที่เขาเป็นคนอุ้มเธอเอาไว้

เชียนเซี่ยอยู่ในอ้อมกอดของเขา รู้สึกอยู่ตลอดว่าตัวเองเหมือนจะหลงลืมอะไรบางอย่างไป ครุ่นคิดอยู่นานกว่าจะนึกออก

เธอยังไม่รู้เลยว่าสามีตัวเองชื่ออะไร!

"เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยนะว่าเจ้าชื่ออะไร บ้าจริงๆ อยู่ๆ ข้าก็ท้องขึ้นมาแบบงงๆ แถมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของเด็กชื่ออะไร เจ้าว่ามันสมเหตุสมผลไหมล่ะ!" เชียนเซี่ยเริ่มงอนตุ๊บป่อง

ร่างในอ้อมกอดเบาหวิวราวกับขนนก

เสวียนฉีได้ยินคำพูดตัดพ้อของนางแล้วมุมปากก็ยกยิ้มขึ้น

ดังนั้น เขาจึงแนะนำตัวเองใหม่อีกครั้งอย่างเป็นทางการ

"ข้าผิดเอง เป็นข้าที่ทำตัวไม่ดี ข้าชื่อเสวียนฉี มนุษย์สัตว์ระดับเก้า ร่างสัตว์คือกระดูกงู... ไม่ใช่สิ คือเผ่างู"

อ๊า... ให้ตายสิ...

ในชาติก่อน น้ำเสียงแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรนะ... เสียงแด๊ดดี้ ใช่ๆๆ เสียงแด๊ดดี้

โคตรจะเพราะเลย เธอช้อบชอบ!

"ข้าชื่อเชียนเซี่ย"

"อืม ข้ารู้แล้ว"

"เจ้ารู้หรือ? เจ้ารู้ได้ยังไง?"

เอ่อ... เสวียนฉีถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ถูกอีกครั้ง

เขาไม่ได้หูหนวกเสียหน่อย เพศเมียที่ชื่อซานหูคนนั้นเรียกนางว่าเชียนเซี่ยอยู่ปาวๆ ไม่ใช่หรือ

"ซานหูเรียกเจ้าว่าเชียนเซี่ยอยู่ตลอดเวลา ข้าจะไม่ได้ยินได้อย่างไร? ตอนที่ย้ายถ้ำ นางบอกกับข้าว่านางเป็นเพื่อนรักของเจ้า นางมาช่วยดูว่ายังมีอะไรที่ต้องจัดเตรียมอีกไหม ข้าก็เลยให้นางช่วยดู แล้วตอนหลังข้าก็ฝากให้นางช่วยดูแลเจ้าด้วย"

"อ้อ~" เชียนเซี่ยรู้สึกว่าอาการ 'คนท้องมักจะเลอะเลือนไปสามปี' ของเธอเริ่มกำเริบเสียแล้ว ถึงได้ถามคำถามที่ดูโง่เขลาขนาดนี้ออกมาได้

แววตาของเสวียนฉีหม่นลงเล็กน้อย เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด "ขอโทษด้วยนะ ที่ข้าบังคับขืนใจเจ้า เป็นความผิดของข้าเอง แต่ข้าอยากอธิบายให้เจ้าฟัง ว่าตอนนั้นข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ"

"หืม???"

"ข้าเก็บเจ้ามาได้จากในป่า ตอนนั้นเจ้าเหลือเพียงลมหายใจรวยริน เพศเมียเป็นสิ่งล้ำค่า ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะรอดชีวิตหรือไม่ แต่ข้ารู้ดีว่าหากปล่อยเจ้าทิ้งไว้ในป่า เจ้าต้องตายแน่ๆ ข้าก็เลยพาเจ้ากลับมาที่ถ้ำของข้า

วันที่ข้าร่วมรักกับเจ้า วันนั้นข้าออกไปล่าสัตว์ สัตว์ป่าตัวนั้นมีสติปัญญาอยู่บ้าง ข้าสู้พัวพันกับมันอยู่นาน แล้วก็ไล่ตามมันไปจนถึงสถานที่ที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีแดง

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ ข้ามาจากทวีปอื่น ไม่เคยเห็นดอกไม้ชนิดนี้มาก่อน ข้าจึงไม่ได้สนใจอะไร หลังจากล่าสัตว์เสร็จ ข้าก็กลับมาที่ถ้ำตั้งใจจะนอนพักผ่อนย่อยอาหาร แล้วก็... เกิดเรื่องขึ้น...

วันนี้ตอนที่ข้ากับอิ๋นเฟิงออกไปล่าสัตว์ บังเอิญเดินผ่านทุ่งดอกไม้นั้นอีกครั้ง พอข้าถามเขาถึงได้รู้ว่า ดอกไม้ชนิดนั้นมีชื่อว่าดอกโยวฉิง กลิ่นของมันมีฤทธิ์กระตุ้นกำหนัด ปกติแล้วมนุษย์สัตว์จะเด็ดมาแค่ดอกสองดอกเพื่อใช้กระตุ้นอารมณ์ตอนร่วมรัก แต่ตอนนั้นข้าสูดดมกลิ่นของมันเข้าไปเยอะมาก..." เสวียนฉียิ่งพูดยิ่งเสียงแผ่วลง

"ดังนั้น ข้าขอโทษนะเชียนเซี่ย อย่าเกลียดลูกของเราเลยนะ ข้าแข็งแกร่งมาก ข้าสามารถเลี้ยงดูเจ้ากับลูกให้อยู่รอดได้อย่างแน่นอน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ซุกหน้าลงกับไหล่ของเชียนเซี่ย

เชียนเซี่ยสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นบนหัวไหล่ เธอเอื้อมมือไปลูบศีรษะของเขาเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "อืม ข้าเข้าใจแล้ว บางทีข้าอาจจะต้องเป็นฝ่ายขอบคุณเจ้าด้วยซ้ำ ถือว่าเจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าเพิ่งบอกไปไงว่าข้าไม่เกลียดลูกหรอก พวกเขาเป็นลูกของข้านะ จะมีแม่ที่ไหนเกลียดลูกตัวเองกัน

ดูการพบกันของเราสิ บางทีเทพแห่งสรรพสัตว์อาจจะคุ้มครองข้าอยู่ ข้าเกือบจะหิวตายอยู่กลางป่า แต่เจ้าก็มาเจอข้า พาข้ากลับถ้ำแล้วยังหาของกินให้ข้าประทังชีวิต แล้ว... เอ่อ... แล้วข้าก็ตั้งท้องลูกของเจ้า นี่อาจจะเป็นพรหมลิขิตก็ได้นะ ในเผ่าไม่มีใครเอาข้าเลย เทพแห่งสรรพสัตว์คงเห็นข้าน่าสงสาร ก็เลยส่งเจ้ามาให้ข้าไง"

จิ๊ๆ ทักษะการพูดแบบในชาติก่อนนี่มันสุดยอดจริงๆ ฮ่าๆๆ เชียนเซี่ยพูดเองยังขำเองเลย

เมื่อได้ยินคำพูดของนาง เสวียนฉีก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

วินาทีนี้ เขาแอบสาบานในใจ ว่าเขาจะดูแลนางและรักนางให้ดีไปตลอดชีวิต จะไม่มีวันยอมให้นางต้องน้อยเนื้อต่ำใจเด็ดขาด

นางคู่ควรที่จะได้รับสิ่งนั้น

ตลอดทางที่เดินกลับมา เชียนเซี่ยและเสวียนฉีตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน

ใครจะไปคาดคิดว่า เพศเมียที่ไม่มีใครต้องการและผอมแห้งที่สุดในเผ่า จะได้สวามีระดับสูงผู้แข็งแกร่งราวกับตำนานมาครอง

และที่สำคัญ! นางยังตั้งครรภ์แฝดสาม!

การที่นางอุ้มท้องแฝดสาม เป็นเครื่องพิสูจน์ว่านางมีพลังในการสืบพันธุ์ที่ยอดเยี่ยมมาก

ใครจะไปเชื่อว่ามนุษย์สัตว์ที่ผอมบางราวกับโครงกระดูกเดินได้ จะสามารถตั้งครรภ์ลูกได้ถึงสามคนในคราวเดียว มีพลังการสืบพันธุ์ที่ทรงพลังถึงเพียงนี้

ในโลกมนุษย์สัตว์ การตั้งครรภ์ไม่ใช่เรื่องง่าย เพศเมียไม่ได้ตั้งครรภ์ทุกครั้งที่มีอาการติดสัด

ความยากลำบากในการขยายเผ่าพันธุ์ ทำให้เหล่ามนุษย์สัตว์ให้ความสำคัญกับทายาทเป็นอย่างมาก

ความแข็งแกร่งของเผ่าขึ้นอยู่กับพละกำลังของเพศผู้ และจำนวนของเพศเมีย

พลังที่แข็งแกร่งหมายถึงความสามารถในการปกป้องที่เพียงพอ ซึ่งจะดึงดูดให้ผู้คนเข้ามาหลอมรวมกับเผ่ามากขึ้น เมื่อคนเยอะขึ้น เผ่าก็จะเจริญรุ่งเรืองตามไปด้วย

ในผืนป่าแห่งนี้ เผ่าราชสีห์ถือว่ามีกองกำลังที่แข็งแกร่งมาก

นอกจากมนุษย์สัตว์สิงโตทองคำแล้ว ยังมีมนุษย์สัตว์เผ่าพันธุ์อื่นเข้าร่วมอีกมากมาย

เช่น มนุษย์สัตว์อินทรี มนุษย์สัตว์หมี มนุษย์สัตว์งู มนุษย์สัตว์หมาป่า เป็นต้น

การมีเพศเมียจำนวนมากแสดงถึงพลังในการสืบพันธุ์ที่ทรงพลังของเผ่า ซึ่งจะดึงดูดเพศผู้ได้มากขึ้น เพราะเพศเมียนั้นหายากและล้ำค่า เพศผู้ทุกคนล้วนต้องการสืบสายเลือด

พลังการปกป้องที่แข็งแกร่งดึงดูดผู้คนให้เข้าร่วม เพศเมียดึงดูดเพศผู้ เพศผู้มากขึ้นพลังก็แข็งแกร่งขึ้น เมื่อมีทายาท ทายาทก็จะเติบโต ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน

"นั่นคือเพศเมียที่ผอมแห้งคนนั้นใช่ไหม ประเมินนางต่ำไปจริงๆ"

"นั่นสิ ตอนพิธีบรรลุนิติภาวะไม่มีใครเลือกนางเลย ใครจะไปคิดว่าร่างกายที่ผอมแห้งของนางจะสามารถตั้งท้องแฝดสามได้ ในเผ่าเราคนที่มีแฝดสามก็มีแค่มู่น่าคนเดียว แต่รูปร่างของมู่น่ากับนางเทียบกันไม่ได้เลยนะ"

"นี่คือมนุษย์สัตว์ระดับเก้างั้นหรือ ช่างหล่อเหลาเหลือเกิน หน้าตาดีแถมยังเก่งกาจอีก นังเพศเมียผอมโซนี่โชคดีอะไรขนาดนี้!"

"ถ้ารู้ว่านางมีพลังการสืบพันธุ์ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ตอนพิธีบรรลุนิติภาวะข้าคงเลือกนางไปแล้ว แต่ตอนนี้..."

มนุษย์สัตว์เพศผู้คนนี้ไม่กล้าพูดคำว่า 'สายไป' ออกมา ระดับพลังของเขาอยู่แค่ขั้นสี่เท่านั้น...

ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาดังเซ็งแซ่ เชียนเซี่ยก็เดินทางมาถึงหน้าถ้ำของตัวเอง

(จบแล้ว)