บทที่ 441 หมายเลข 17

บทที่ 441 หมายเลข 17

ลาซูลิขมวดคิ้วขณะแหงนหน้ามองยานอวกาศขนาดยักษ์ที่บดบังดวงอาทิตย์จนมิด

“ไอ้นั่นมันอะไรกัน? บังแสงหมดเลย”

เธอเอ่ยด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน

ชิกะกัดเนื้อย่างคำโตด้วยท่าทีสงบนิ่ง น้ำเสียงของเขาผ่อนคลายแต่หนักแน่น

“นั่นคือยานของราชาแห่งจักรวาล... เปิดตัวได้อลังการดีนะ ว่าไหม?”

“ราชาแห่งจักรวาล?” ลาซูลิเลิกคิ้ว “เขาเก่งเหรอ?”

ชิกะยิ้มบางๆ

“ก็ใช้ได้... อย่างน้อยก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง”

ความสนใจของลาพิสถูกจุดประกายขึ้นทันที เขาเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน แล้วหันไปมองชิกะด้วยแววตาตื่นเต้น

“พี่เขย เดี๋ยวผมขอไปเจอเขาหน่อยได้ไหม? ไม่ได้สู้แบบเอาจริงเอาจังมานานแล้ว คันไม้คันมือชะมัด”

ชิกะโบกมืออนุญาตอย่างไม่ใส่ใจ

“เอาสิ... แต่อย่าออมมือล่ะ เจ้านั่นไม่ได้มางานปาร์ตี้...มันคือศัตรู”

“รับทราบ!”

ลาพิสกระชากผ้ากันเปื้อนทิ้ง หมุนคอยืดเส้นยืดสาย จิตวิญญาณการต่อสู้พลุ่งพล่าน

คฤหาสน์ของบลูม่านั้นกว้างขวางมหาศาล ใหญ่พอที่ยานอวกาศจะลงจอดในลานบ้านได้อย่างสบายๆ เมื่อยานยักษ์ลดระดับลง พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนเบาๆ

ครืน...

ฝาประตูยานเปิดออก กองทหารสวมเกราะเดินเรียงแถวออกมาอย่างเป็นระเบียบ แบ่งออกเป็นสองฝั่งเพื่อเปิดทาง

ภายใต้สายตาของทุกคน ฟรีเซอร์ ลอยตัวออกมาบนเก้าอี้พาหนะ โดยมี ซาร์บอน และ โดโดเรีย ขนาบข้าง

ฟรีเซอร์เท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง ดวงตาหรี่ลงเมื่อสังเกตเห็นเบจิต้าที่ถูกพันธนาการอยู่ ความประหลาดใจพาดผ่านใบหน้าของเขาเพียงชั่ววูบ

เขาคาดเดาว่าเบจิต้าคงหนีไปพร้อมกับดราก้อนบอล หรือไม่ก็ถูกนักรบลึกลับบนโลกฆ่าตายไปแล้ว ไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าชายชาวไซย่าผู้หยิ่งทะนงจะถูกจับตัวไว้ได้

เบจิต้าจ้องกลับด้วยสายตาเย็นชา

“ฟรีเซอร์... แม้แต่แกก็มาที่โลกงั้นเหรอ? ให้เดานะ...แกต้องการดราก้อนบอลสินะ?”

ฟรีเซอร์ไม่ได้ตอบทันที ในอดีต เบจิต้าคงจะคุกเข่าต่อหน้าเขาไปแล้ว ความแข็งข้อในน้ำเสียงนั้น... เป็นเรื่องใหม่

โทสะของโดโดเรียปะทุขึ้น

“เบจิต้า! แกกล้าดียังไงใช้เน้ำเสียงแบบนั้นกับท่านฟรีเซอร์! แกเสียสติไปแล้วเรอะ?!”

ดวงตาของเบจิต้าตวัดมองไปทางชิกะแวบหนึ่ง ความมั่นใจพองโตขึ้นในอก

“ยังเรียกมันว่าท่านฟรีเซอร์อยู่อีกเหรอ? น่าสมเพช”

“วะ...ว่าไงนะ!?”

ใบหน้าของโดโดเรียบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เขาเหลือบมองฟรีเซอร์อย่างหวาดหวั่น ซึ่งตอนนี้รอยยิ้มได้เลือนหายไปจากใบหน้าของจักรพรรดิต่างดาวแล้ว

ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ฟรีเซอร์พึมพำ

“โดโดเรีย... ต้องให้ชั้นบอกไหมว่าควรทำยังไงต่อไป?”

เหงื่อกาฬแตกพลั่กบนหน้าโดโดเรีย เขารีบทำความเคารพทันที

“ค...ครับ ท่านฟรีเซอร์! ข้าจะสั่งสอนเบจิต้าเดี๋ยวนี้แหละ!”

“ย้ากกก!”

ด้วยเสียงคำราม เขาพุ่งตรงเข้าหาเบจิต้า

โกฮังขยับตัวโดยสัญชาตญาณ ก้าวเข้ามาขวางหน้าเบจิต้าเพื่อปกป้องเขา

ปึก!

เบจิต้าใช้หัวโขกเด็กน้อยให้พ้นทาง แล้วตวาดลั่น

“ไอ้โง่! แกสู้มันไม่ได้หรอก...หลบไปซะ!”

โดโดเรียแสยะยิ้ม

“โอ้ ไม่ยักรู้ว่าแกจะห่วงใยคนอื่นเป็นด้วย ไอ้เด็กนี่คงสำคัญกับแกมากล่ะสิ งั้นชั้นจะเริ่มจากฆ่ามันก่อน!”

วูบ!

เสียงแหวกอากาศดังขึ้น...โกคูปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าโดโดเรียในพริบตา น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ

“เมื่อกี้แกบอกว่าจะฆ่าใครนะ?”

ดวงตาของโดโดเรียเบิกโพลง แต่ก่อนที่มันจะทันได้ตอบสนอง หมัดของโกคูก็กระแทกเข้ากลางใบหน้า ส่งคลื่นกระแทกกระจายไปทั่วพื้นดิน

เปรี้ยง!!

แรงปะทะบดขยี้ฟันของโดโดเรียจนแหลกละเอียด ส่งร่างของมันกระเด็นไปคุลุกฝุ่น มันพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด

‘คิ’ สีขาวพวยพุ่งรอบตัวโกคูราวกับไอพ่นเจ็ท ความโกรธลุกโชนในดวงตา การที่โกฮังถูกข่มขู่ได้ปลุกโทสะของเขาให้ตื่นขึ้น

โดโดเรียที่กำลังหวาดกลัว รีบยกสเกาเตอร์รุ่นใหม่ขึ้นมาอ่านค่า ตัวเลขที่ปรากฏทำให้เลือดในกายมันเย็นเฉียบ

50,000

พลังของชายคนนี้อยู่ที่ห้าหมื่น!

เบจิต้ายิ้มมุมปากเล็กน้อย เมื่อเห็นความตื่นตระหนกของโดโดเรีย เขาเห็นโกคูกินถั่วเซียนอย่างบ้าคลั่งในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา และแม้จะน่าหงุดหงิด แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธผลลัพธ์นั้นได้

“คาคาล็อต...” เบจิต้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงขมขื่น “ตอนนี้แกคงเข้าใจศักยภาพที่แท้จริงของชาวไซย่าแล้วสินะ?”

โกคูไม่โต้เถียง ครั้งนี้เขายอมรับความจริง ไม่ว่าเขาจะพยายามปฏิเสธแค่ไหน เลือดชาวไซย่าก็ไหลเวียนอยู่ในกาย มอบพลังที่เหนือจินตนาการให้กับเขา

โดโดเรียหันหลังเตรียมจะหนี...แต่ก่อนที่มันจะไปได้ถึงครึ่งทาง ลำแสงสีม่วงแดงก็พุ่งทะลวงผ่านหน้าอกของมัน

ฉึก!

มันหันกลับไปมองฟรีเซอร์ ความไม่อยากเชื่อฉายชัดในดวงตาที่กำลังหรี่แสงลง

“ท... ท่านฟรีเซอร์...”

ร่างไร้วิญญาณของมันร่วงลงกระแทกพื้น กลิ้งหลุนๆ สองทีก่อนจะหยุดนิ่ง

หน้าผากของซาร์บอนชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น การมองดูโดโดเรียล้มลงให้ความรู้สึกเหมือนกำลังมองดูอนาคตของตัวเอง เมื่อฟรีเซอร์เบนสายตามาทางเขา ซาร์บอนก็ตัวแข็งทื่อ...แต่จอมทรราชไม่ได้ขยับตัว

ฟรีเซอร์รู้ถึงคุณค่าของซาร์บอน การเสียสละเขาในตอนนี้คงไร้ประโยชน์

ฟรีเซอร์ลอยตัวเข้าไปหาโกคูอย่างใจเย็น จนกระทั่งหยุดอยู่ตรงหน้า

ดวงตาของโกคูหรี่ลง ความหนาแน่นของพลังงานในร่างเล็กๆ ของฟรีเซอร์นั้นมหาศาลราวกับปีศาจร้าย

ฟรีเซอร์ยิ้ม มือไพล่หลัง แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปาก เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาแทรก...ลาพิสมายืนขวางหน้าโกคู พร้อมรอยยิ้มกวนประสาท

“โอเคๆ ให้ผมจัดการเจ้าเตี้ยนี่เอง!” เขาพูดอย่างกระตือรือร้น

สีหน้าของฟรีเซอร์ทะมึนลงทันที เขาเกลียดที่สุดเวลาใครมาล้อเลียนเรื่องความสูง ทุกคนที่เคยทำแบบนั้นล้วนกลายเป็นศพไปนานแล้ว

กระนั้น เขาก็ยังยกสเกาเตอร์รุ่นใหม่ขึ้นมาอ่านค่าพลังของลาพิส...เพียงเพื่อจะเห็นตัวเลขพุ่งทะลุ 180,000 และ...

บึ้ม!

สเกาเตอร์ระเบิดคามือ

เป็นครั้งแรกที่สีหน้าของฟรีเซอร์เปลี่ยนเป็นจริงจัง

“มิน่าล่ะถึงได้มั่นใจนัก...” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “แกชื่ออะไร?”

ลาพิสปัดปอยผมสีดำออกจากใบหน้า แล้วแสยะยิ้ม

“ชื่อลาพิส...แต่แกจะเรียกชั้นว่า ‘หมายเลข 17’ ก็ได้”