ตอนที่ 61 : รุ่นน้อง ข้อความของเธอชวนให้เข้าใจผิดไปหน่อยไหม?

ตอนที่ 61 : รุ่นน้อง ข้อความของเธอชวนให้เข้าใจผิดไปหน่อยไหม?

"เพียงแต่ตอนนี้มันถูกจำกัดเอาไว้ ทำให้ไม่สามารถโจมตีแพของผู้เล่นได้"

"ข้อจำกัดที่ว่านี้ หมายถึงการอัปเดตเวอร์ชันของเกมหรือเปล่านะ?"

"แต่ไม่ว่าจะยังไง ภัยคุกคามที่ ปลาหมึกแห่งขุมนรก ตัวนี้มีต่อฉันมันก็มากเกินไปอยู่ดี!"

ทันทีที่ไป๋เย่ปิดและเก็บ สารานุกรมสิ่งมีชีวิต ลงไป

ความรู้สึกถึงวิกฤตการณ์จางๆ ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในใจของเขา

สัตว์ประหลาดชนิดต่างๆ ใน สารานุกรมสิ่งมีชีวิต ทำให้ไป๋เย่รู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เขาต้องรีบแข็งแกร่งขึ้น อัปเกรดแพ และปรับปรุงระบบป้องกันให้ดีกว่านี้

ในโลกแห่งราฟต์เซอร์ไววัลใบนี้ การอัปเดตทุกครั้งก็เหมือนกับการขีดเส้นตายที่มองไม่เห็นเอาไว้

และผู้เล่นคนไหนที่อยู่ต่ำกว่าเส้นตายนี้ ก็จะถูกกำจัดทิ้งอย่างโหดเหี้ยมไร้ความปรานี!

ดังนั้น มีเพียงการพัฒนาตัวเองให้แข็งแกร่งพอเท่านั้น ถึงจะสามารถเอาชีวิตรอดในโลกใบนี้ได้และต้องรอดอย่างอยู่ดีมีสุขด้วย!

เขาเก็บ สารานุกรมสิ่งมีชีวิต ลงไป

หลังจากตั้งสติ ไป๋เย่ก็หันไปหยิบ แผนที่ภูมิประเทศทางทะเล ออกมา

ทันทีที่เปิดมันออก

ภูมิประเทศของ เขตทะเล 9527 ทั้งหมดก็ปรากฏแก่สายตาของไป๋เย่

ในแผนที่นั้น มีเกาะขนาดต่างๆ รวมกันแล้วเกือบร้อยเกาะ

นอกเหนือจากเกาะแล้ว ยังมีพื้นที่สีขาวว่างเปล่าอยู่ประปราย

สถานที่เหล่านั้นก็คือ เขตหมอก

"นี่มัน..."

ในขณะที่ไป๋เย่เพ่งสายตาและซูมเข้าไปในแผนที่

เขาก็เห็นว่า เขตหมอก เหล่านั้นกำลังค่อยๆ ขยายตัวและมีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

การเปลี่ยนแปลงที่ผู้เล่นไม่ล่วงรู้กำลังเกิดขึ้นทั่วทั้งภูมิภาค

เขาเชื่อว่าอีกไม่นาน ท้องทะเลทั้งเขตนี้ก็จะถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอก

เมื่อถึงเวลานั้น มันจะไม่...

แค่ลองจินตนาการตาม สีหน้าของไป๋เย่ก็กลายเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"ฉันต้องหาวิธีอัปเกรดแพ อัปเกรด บ้านไม้ และหา หินสะกดวิญญาณ มาให้ได้มากกว่านี้"

"ไม่อย่างนั้น เมื่อหมอกแพร่กระจายไปทั่วทั้งภูมิภาค ฉันก็จะต้องถูกมันฆ่าตายเหมือนกับผู้เล่นคนอื่นๆ แน่!"

ด้วยแววตาที่มุ่งมั่น ไป๋เย่ยังคงตรวจสอบแผนที่ต่อไป

เขามองเห็นเกาะขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในพื้นที่เบื้องหน้า

การปรากฏตัวของเกาะหมายถึงทรัพยากร!

ด้วยความเร็วของแพในปัจจุบัน คงต้องใช้เวลาอย่างน้อยห้าวันกว่าจะไปถึง

สำหรับผู้เล่นคนอื่นๆ การได้มาซึ่งเสบียงจำนวนมากหลังจากผ่านไปห้าวัน คงถือเป็นผลประโยชน์อันมหาศาล

แต่ในสายตาของไป๋เย่ การที่ต้องเสียเวลารอบนทะเลตั้งห้าวัน มันคือการขาดทุนย่อยยับ!

"หลังจากนี้ ฉันต้องรีบรวบรวมวัสดุให้เร็วที่สุด เพื่อคราฟต์ หางเสือ และ เครื่องเร่งความเร็ว"

"ด้วยวิธีนี้เท่านั้น ความเร็วในการเก็บเกี่ยวทรัพยากรของฉันถึงจะเพิ่มขึ้นได้อย่างก้าวกระโดด"

นี่ไม่ได้เป็นแค่การเตรียมพร้อมเพื่อไปตามหาหลินมู่โม่หลังจากการอัปเดตเวอร์ชันครั้งต่อไปเท่านั้น

แต่ไป๋เย่ยังทำไปเพื่อเอาชีวิตรอดจากอันตรายที่แฝงอยู่ทุกหนทุกแห่งบนมหาสมุทรอันกว้างใหญ่นี้ด้วย!

เมื่อรู้ดีว่าไม่สามารถปล่อยเวลาให้เสียเปล่าไปได้อีก

และรู้แน่ชัดแล้วว่าเขายังขาดแคลนวัสดุต่างๆ อีกเท่าไหร่

ไป๋เย่จึงตัดสินใจใช้โอกาสการเสริมแกร่งประจำวันของวันนี้ให้กับหลิวมู่หราน

พรสวรรค์ของหลิวมู่หรานเป็นสายบัฟ

ดังนั้น ยิ่งคุณภาพพรสวรรค์ของเธอสูงเท่าไหร่ ไป๋เย่ก็จะยิ่งได้รับทรัพยากรมากขึ้นเท่านั้น

ลงแรงแค่ส่วนเดียวแต่ได้ผลตอบแทนกลับมาหลายเท่าตัวนี่มันดีเกินไปแล้ว!

【แจ้งเตือน: คุณได้เสริมแกร่งพรสวรรค์ของหลิวมู่หรานแล้ว!】

【แจ้งเตือน: พรสวรรค์ของหลิวมู่หรานได้วิวัฒนาการแล้ว!】

【แจ้งเตือน: หลิวมู่หรานได้รับพรสวรรค์ระดับ S : นักล่าสมบัติ】

...

【พรสวรรค์】: นักล่าสมบัติ

【คุณภาพ】: S

【เอฟเฟกต์ 1】: รางวัลทรัพยากรที่ทีมได้รับจากถังไม้ หีบสมบัติ ฯลฯ จะเพิ่มขึ้น 100%

【เอฟเฟกต์ 2】: วัสดุที่ได้รับจากการสำรวจเกาะจะเพิ่มขึ้น 100%

【การประเมิน】: ด้วยการครอบครองพรสวรรค์นี้ ตัวฉันซึ่งเป็นหนึ่งในหมื่น ถูกกำหนดมาให้สร้างคุณูปการอันลบเลือนไม่ได้ให้กับทีม

...

หลิวมู่หรานไม่ได้ปิดบังค่าสถานะใดๆ ของเธอเลย

เมื่อเห็นว่าวัสดุทั้งหมดที่ได้จากการสำรวจเพิ่มขึ้นถึง 100% ไป๋เย่ก็รู้สึกดีใจจนแทบเนื้อเต้น

เมื่อเทียบกับตอนที่เป็นระดับ A แล้ว การอัปเกรดขึ้นมาเป็นระดับ S นี้น่าทึ่งเกินไปหน่อยไหม?

และนี่เป็นเพียงแค่ระดับ S เท่านั้นนะ

ถ้าเขายังคงเสริมแกร่งให้มันกลายเป็นระดับ SS หรือ SSS ได้ล่ะก็ มันจะท้าทายสวรรค์ขนาดไหนกัน?

ไป๋เย่วางแผนที่จะใช้โอกาสการเสริมแกร่งรายวันทั้งหมดให้กับหลิวมู่หรานตั้งแต่นี้เป็นต้นไป

ในขณะที่ไป๋เย่กำลังคิดเช่นนั้น เขาก็ได้ยินเสียงของหลิวมู่หรานดังขึ้น

"สามีคะ ถึงเวลาทานข้าวแล้วค่ะ!"

โอกาสในการเสริมแกร่งแต่ละครั้งนั้นล้ำค่าอย่างยิ่ง

แต่ไป๋เย่กลับใช้โอกาสแบบนั้นกับเธอ

สิ่งนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนเลยว่าเธอมีความสำคัญในใจของไป๋เย่มากขนาดไหน!

ที่โต๊ะอาหาร เมื่อมองไปที่ไป๋เย่ หลิวมู่หรานก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่

"สามี รีบทานเถอะค่ะ ถ้าไม่รีบทาน เดี๋ยวเส้นบะหมี่จะอืดหมดนะคะ"

เมื่อมองดูบะหมี่ทูน่าที่หลิวมู่หรานยกมาเสิร์ฟ

ความอยากอาหารของไป๋เย่ก็พุ่งปรี๊ด

หยิบตะเกียบขึ้นมา เขาก็เริ่มลิ้มรสชาติของมันทันที

เส้นบะหมี่เหนียวนุ่มมาก ถึงแม้เครื่องปรุงจะดูเรียบง่ายและรสชาติอาจจะจืดไปสักนิด

แต่โดยรวมแล้วรสชาตินั้นถือว่าดีมากเลยทีเดียว

ในขณะที่ไป๋เย่กำลังทานอยู่นั้น

เขาก็เห็นหลิวมู่หรานยกบะหมี่มาอีกชาม

"สามี ชามนี้ของหลินมู่โม่นะคะ ส่งไปให้เธอสิคะ"

เมื่อเผชิญกับท่าทีที่เป็นฝ่ายรุกก่อนของหลิวมู่หราน

ไป๋เย่ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าในเรื่องของการดึงตัวหลินมู่โม่เข้ามาร่วมทีม หลิวมู่หรานถึงดูกระตือรือร้นเสียยิ่งกว่าเขาอีกล่ะ?

เมื่อเห็นสายตาของไป๋เย่

หลิวมู่หรานก็อธิบายให้ฟัง

"หลังจากการอัปเดตเวอร์ชัน สามีก็ต้องไปตามหาแล้วก็รับหลินมู่โม่เข้ามาร่วมทีมไม่ใช่เหรอคะ?"

"เมื่อถึงเวลานั้น เราก็จะเป็นพี่น้องกันแล้วล่ะค่ะ"

"เพราะงั้นตอนนี้... พี่ก็เลยอยากจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอเอาไว้ให้มากที่สุด..."

หลิวมู่หรานรู้ดีว่าเธอสามารถให้ความช่วยเหลือไป๋เย่ได้ในระดับหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม ความช่วยเหลือนั้นก็มีขีดจำกัด

หากพึ่งพาแค่เธอเพียงคนเดียว ย่อมมีบางครั้งที่ความสามารถของเธอไม่เพียงพอ

แต่ถ้าหลินมู่โม่เข้ามาร่วมทีมด้วย มันจะแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง!

ความสามารถและพรสวรรค์ของอีกฝ่ายจะเข้ามาช่วยชดเชยในจุดที่เธอไม่สามารถช่วยไป๋เย่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เกิดเป็นการเติมเต็มที่ลงตัว

เมื่อยอมรับการเข้าร่วมทีมของหลินมู่โม่ไปแล้วโดยปริยาย

หลิวมู่หรานย่อมอยากจะสร้างความประทับใจที่ดีให้กับเธอก่อนที่พวกเธอจะได้พบกัน

เมื่อเผชิญกับสายตาที่อ่อนโยน เปิดกว้าง และแฝงไปด้วยความจริงจังเล็กน้อยของหลิวมู่หราน

ไป๋เย่ก็รู้สึกซาบซึ้งใจจนแทบน้ำตาไหล!

ภรรยาผู้ประเสริฐแบบนี้หาได้ที่ไหนอีกเนี่ย?

"ขอบคุณนะครับ ผมทำให้พี่ต้องลำบากใจแล้ว มู่หราน"

หลิวมู่หรานยิ้มอย่างอ่อนโยน

"ลำบากใจอะไรกันคะ? เมื่อหลินมู่โม่เข้ามาร่วมทีม มันก็ดีพอแล้วล่ะค่ะที่พวกเราสามคนจะได้ใช้ชีวิตดีๆ อยู่ด้วยกัน"

ในขณะที่หลิวมู่หรานกำลังพูดอยู่

ไป๋เย่ก็เปิดช่องแชตส่วนตัวกับหลินมู่โม่ขึ้นมาเช่นกัน

ด้วยความคิด เขาส่งบะหมี่ชามนั้นไปให้

ในขณะเดียวกัน ไป๋เย่ก็พิมพ์ข้อความส่งไปว่า

"รุ่นพี่ คืนนี้ผมขอเชิญคุณมาลองชิมบะหมี่ของผมนะครับ~"

...

ในภูมิภาคเดียวกัน แต่คนละพื้นที่ทางทะเล

หลินมู่โม่ได้อัปเกรดแพของเธอเป็นเลเวล 5 เรียบร้อยแล้ว

ในขณะเดียวกัน ต้องขอบคุณ เนื้อสัตว์ต่างดาว ที่ไป๋เย่มอบให้

หลินมู่โม่รู้สึกได้ลางๆ ว่าเธอกำลังจะทะลวงผ่านคอขวดไปได้แล้ว

จากการพูดคุยกับไป๋เย่เป็นครั้งคราวในช่วงที่ผ่านมา

ไม่ยากเลยที่หลินมู่โม่จะเดาได้

นี่น่าจะเป็นสัญญาณที่ไป๋เย่เคยบอกไว้ว่า เลเวลของเธอกำลังจะทะลวงผ่านเลเวล 1 ใช่ไหมนะ?

อย่างไรก็ตาม การที่ไม่สามารถก้าวข้ามขีดจำกัดขั้นสุดท้ายไปได้ ทำให้หลินมู่โม่รู้สึกท้อแท้เล็กน้อย

เธอรู้สึกว่ามันขาดไปอีกแค่นิดเดียวเท่านั้น

แต่ทุกครั้งที่กำลังจะทะลวงผ่าน ก็มักจะรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไปเสมอ

"เอ๊ะ? รุ่นน้องส่งข้อความมาเหรอ?"

เมื่อเห็นข้อความส่วนตัวเด้งขึ้นมา

ตอนแรกหลินมู่โม่ก็รู้สึกดีใจ

แต่ไม่นาน เธอก็ต้องชะงักไป

"ข้อความที่รุ่นน้องส่งมานี่ มันชวนให้เข้าใจผิดง่ายจริงๆ เลยนะ~"

เธอบ่นพึมพำเบาๆ แต่ใบหูที่แดงระเรื่อของหญิงสาวก็เป็นตัวบ่งบอกทุกอย่างได้เป็นอย่างดีแล้ว