บทที่ 1 เมื่อระบบเกลื่อนเมือง

บทที่ 1 เมื่อระบบเกลื่อนเมือง

ห้องเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 อบอ้าวราวกับหม้ออัดแรงดัน

พัดลมเพดานเก่าคร่ำคร่าส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดขณะหมุนวน พัดพากองหนังสือที่ตั้งตระหง่านราวกับภูเขาบนโต๊ะเรียน

ปัง! ปัง! ปัง!

อาจารย์หยางเดินเข้ามาในห้องเรียนด้วยใบหน้าขึงขัง เสียงรองเท้าหนังคู่คุ้นเคยกระทบพื้นดังกึกกัก เขาโยนปึกกระดาษข้อสอบลงบนโต๊ะเสียงดังป้าบ

"ทุกคน ดึงสติกลับมาได้แล้ว!"

อาจารย์หยางเป็นครูประจำชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ห้อง 7 เขาสวมแว่นตากรอบทอง ใบหน้าเรียบตึงเป็นเอกลักษณ์และแทบจะไม่เคยยิ้ม

ในช่วงเวลาสำคัญของเด็กม.6 เช่นนี้ เขายิ่งเข้มงวดในทุกๆ ด้าน โรงเรียนกำหนดให้นักเรียนไปกลับมาถึงภายในเวลาเจ็ดโมงยี่สิบนาที แต่เขาบังคับให้มาถึงตั้งแต่เจ็ดโมงตรง

ครูประจำชั้นพยักหน้าให้หัวหน้าห้องแจกข้อสอบ ไม่นานกระดาษสีขาวก็ถูกส่งต่อกันไปทั่วทั้งห้อง

เซี่ยงเป่ยเฟยได้รับข้อสอบของตัวเองเช่นกัน เขาเหลือบมองคะแนนที่ปรากฏ

43 คะแนน

"ครูไม่พอใจกับผลการสอบซ้อมครั้งนี้เอามากๆ!"

"ไม่พอใจอย่างรุนแรง!"

"การสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะเริ่มขึ้นในอีกสองเดือนข้างหน้า! ดูคะแนนที่พวกเธอทำได้สิ! จุดไหนที่ย้ำแล้วย้ำอีกก็ยังทำผิด นักเรียนหลายคนคะแนนร่วงลงมา คนที่ได้คะแนนสูงสุดยังตามหลังห้องอื่นอยู่ตั้งสิบคะแนน สภาพแบบนี้พวกเธอจะสอบติดมหาวิทยาลัยได้ยังไง"

น้ำเสียงของครูประจำชั้นเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด ทุกคาบเรียนเขาจะพร่ำบ่นเรื่องการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และก่อนเริ่มสอนก็ต้องเน้นย้ำถึงความสำคัญของมันเสมอ

"การสอบเข้ามหาวิทยาลัยคือด่านสำคัญในชีวิตของพวกเธอ!"

"มันคือตัวตัดสินชะตากรรม!"

"มันสามารถเปลี่ยนอนาคตของพวกเธอได้!"

"ทหารนับหมื่นข้ามสะพานไม้แผ่นเดียว มีเพียงคนที่ข้ามผ่านไปได้เท่านั้นจึงจะมีคุณสมบัติหยัดยืนอยู่บนโลกใบนี้"

ครูประจำชั้นพูดจนน้ำลายแตกฟอง อารมณ์พุ่งพล่านราวกับอยากจะกระชากหูพวกนักเรียนที่ไม่เอาถ่านแล้วกรอกคำพูดเหล่านี้ลงไปซะเดี๋ยวนี้

"อย่างไรก็ตาม ก่อนจะถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ยังมีเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่านั้นรออยู่!"

ครูประจำชั้นเปลี่ยนน้ำเสียงและประกาศก้อง "นั่นคือการปลุกระบบของพวกเธอเอง!"

ปลุกระบบ!

ทั้งห้องเกิดความฮือฮา นักเรียนหลายคนเงยหน้าขึ้นมาด้วยความคาดหวัง บางคนถึงกับเริ่มกระซิบกระซาบกัน สีหน้าแววตาเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะปิดบัง

การปลุกระบบของตัวเองเป็นสิ่งที่ทุกคนใฝ่ฝัน!

พวกเขารอคอยมาหลายปีก็เพื่อวันนี้!

หลังจากจบคาบนี้ พวกเขาจะได้ลงไปเข้าร่วมพิธีปลุกระบบ!

ครูประจำชั้นแค่นเสียงเย็นชาและกล่าวต่อ "มีเพียงระบบที่ยอดเยี่ยมเท่านั้นจึงจะได้รับคะแนนพิเศษและความสนใจจากมหาวิทยาลัยชั้นนำในการสอบเข้า! ระบบที่พวกเธอปลุกขึ้นมาจะสูงส่งหรือต่ำต้อย ดีหรือแย่ นั่นแหละที่จะเป็นตัวกำหนดอนาคตของพวกเธอ!"

เซี่ยงเป่ยเฟยซึ่งนั่งอยู่แถวหลังสุดค้อมตัวลงเล็กน้อยและเริ่มควงปากกาอีกครั้ง

"โลกใบนี้มันบ้าไปแล้วจริงๆ"

เซี่ยงเป่ยเฟยพึมพำ

เมื่อสัปดาห์ก่อน เขานั่งอยู่ในห้องเรียน นั่งมองพัดลมเพดานเหนือหัวที่กำลังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเพราะน็อตหลวม

ตอนนั้นเขายังนึกสงสัยอยู่เลยว่าถ้าพัดลมเพดานที่กำลังหมุนติ้วตกลงมาจะเป็นอย่างไร

มันจะตัดฉับเดียวเลือดสาดกระจาย หัวหลุดกระเด็น หรือเป็นอย่างอื่น

แล้วพัดลมเพดานก็ตกลงมาจริงๆ

มันร่วงลงมากลางหัวเขาพอดี

พอตื่นขึ้นมา เขาก็พบว่าตัวเองได้ทะลุมิติมาแล้ว

เขาทะลุมิติมาอยู่ในโลกที่แปลกประหลาดมาก

โลกใบนี้มีหลายสิ่งที่เหมือนกับโลกเดิมราวกับโลกคู่ขนาน มีระบบการศึกษาและโครงสร้างทางสังคมที่คล้ายคลึงกัน ที่ซึ่งทุกคนในวัยเรียนต้องดิ้นรนเพื่อการสอบเข้ามหาวิทยาลัย

ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ โลกใบนี้ไม่ได้จืดชืดและน่าเบื่ออีกต่อไป เพราะทุกคนมีสูตรโกงเป็นของตัวเอง

ดินแดนแห่งนี้อุดมไปด้วยพลังวิญญาณ ทุกคนสามารถมีสูตรโกงเป็นระบบพิเศษ และใช้ระบบอันหลากหลายนี้ดูดซับพลังวิญญาณจากภายนอกเพื่อช่วยให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น!

และเมื่อถึงช่วงมัธยมศึกษาปีที่ 6 ทุกคนจะต้องเข้าร่วมพิธีปลุกพลังพิเศษเพื่อปลุกระบบของตัวเอง!

ระบบที่แต่ละคนครอบครองจะเป็นตัวกำหนดทิศทางชีวิตของคนคนนั้น

ระบบวิชาการสามารถทำให้พวกเขากลายเป็นบุคคลสำคัญในแวดวงวิชาการ!

ระบบธุรกิจสามารถทำให้พวกเขาขาดทุนเป็นพันล้านได้โดยไม่กะพริบตา!

ระบบนักชิมสามารถทำให้พวกเขากลายเป็นผู้นำในวงการร้านอาหาร!

ระบบสำนักสามารถทำให้พวกเขาก่อตั้งสำนักและกลายเป็นจ้าวผู้ครองแคว้นได้!

บนโลกใบนี้ ระบบไม่ใช่สิ่งที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอีกต่อไป เพราะใครๆ ก็มีมัน

สิ่งที่ทุกคนต้องทำก็คือ พยายามอย่างหนัก อุตสาหะทำภารกิจของระบบที่ตนปลุกขึ้นมาให้สำเร็จ และถากถางอนาคตอันสดใสด้วยมือของตัวเอง!

ระบบ... ในโลกใบนี้ กลายเป็นของโหลเกลื่อนเมืองไปเสียแล้ว!

ครูประจำชั้นยังคงเน้นย้ำถึงความสำคัญของการปลุกระบบและเทคนิคที่จำเป็นต้องใช้

ส่วนเซี่ยงเป่ยเฟยก็เอาแต่จ้องมองข้อสอบที่เพิ่งได้รับมาและจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

ข้อสอบระบุไว้ว่า:

—การสอบรับตรงเข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาทั่วไปแห่งสหพันธ์จิ่วโจว ประจำปี 3030 (ข้อสอบซ้อม)

แบบทดสอบความสามารถบูรณาการสรรพวิชา (ชุด A)

โลกใบนี้ไม่มีแนวคิดเรื่อง 'ประเทศ' มีเพียงสหพันธ์จิ่วโจว ดังนั้นข้อสอบจึงกลายเป็นการสอบส่วนกลางของสหพันธ์จิ่วโจว

ส่วนคำว่า "สรรพวิชา" ก็คล้ายกับการสอบรวบยอดวิชาวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์บนโลก แต่ที่นี่ถูกเรียกว่า "บูรณาการสรรพวิชา"

วิชาบูรณาการเป็นวิชาที่ว่าด้วยความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับระบบต่างๆ บนโลกใบนี้ เพื่อช่วยให้ทุกคนเข้าใจโลกแห่งระบบได้ดียิ่งขึ้น ซึ่งเป็นความรู้ที่ทุกคนจำเป็นต้องแตกฉานในช่วงวัยเรียน

อย่างเช่นข้อสอบปรนัยข้อแรก:

—จนถึงปัจจุบัน มนุษยชาติสามารถปลุกระบบได้ทั้งหมดหกระดับ ระดับศักยภาพของระบบที่สูงเป็นอันดับสามเมื่อเรียงจากมากไปน้อยคือระดับใด?

ก. ระดับ R

ข. ระดับ S

ค. ระดับ SR

ง. ระดับ SSR

เซี่ยงเป่ยเฟยเลือกข้อ ข. สำหรับคำถามนี้ แต่คำตอบนั้นผิด

คำตอบที่ถูกต้องคือข้อ ค.

นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6 ทุกคนจะได้รับการปลุกระบบของตัวเอง แต่ศักยภาพของระบบที่ปลุกได้จะแตกต่างกันออกไป ยิ่งระบบทรงพลังมากเท่าไหร่ รางวัลที่ได้รับจากการทำภารกิจสำเร็จก็จะยิ่งมากมายมหาศาลเท่านั้น

ดังนั้น ระดับของระบบจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง

ตอนที่เซี่ยงเป่ยเฟยทะลุมิติมา เขาเห็นคำถามนี้และยังไม่เข้าใจการแบ่งระดับระบบของโลกนี้ เขาจึงสุ่มเลือกระดับ S ไปส่งๆ

ในความเป็นจริง ระดับพรสวรรค์ของระบบที่ปลุกได้ เมื่อเรียงจากต่ำไปสูงคือ 【ระดับ N, ระดับ R, ระดับ S, ระดับ SR, ระดับ SSR, ระดับ UR】

"เซี่ยงเป่ยเฟย ยืนขึ้น!"

ครูประจำชั้นสังเกตเห็นเซี่ยงเป่ยเฟยเหม่อลอยจึงตวาดลั่น

เซี่ยงเป่ยเฟยดึงความสนใจกลับมาจากข้อสอบแล้วลุกขึ้นยืนอย่างเสียไม่ได้

"เซี่ยงเป่ยเฟย บอกฉันมาสิว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ! สอบตกตลอดจนดึงมีนของห้องให้ต่ำลงมันก็แย่พออยู่แล้ว แต่นี่เธอยังตอบส่งเดชทั้งที่ตัวเองไม่รู้คำตอบอีก! เอ้า บอกทุกคนสิว่าเธอเขียนตอบอะไรลงไปในข้อสอบอัตนัยข้อที่สาม!"

ครูประจำชั้นจ้องมองเซี่ยงเป่ยเฟยด้วยความโกรธเกรี้ยว ราวกับอยากจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆ แล้วกลืนลงท้อง

เซี่ยงเป่ยเฟยก้มดูข้อสอบอัตนัยข้อที่สาม:

【เป็นที่ทราบกันดีว่า ระบบที่ปลุกขึ้นมานั้นจะไม่มีใครมองเห็นได้นอกจากตัวผู้ครอบครอง ดังนั้น เมื่อเราปลุกระบบขึ้นมาแล้ว เราต้องรู้จักเก็บเป็นความลับและไม่เปิดเผยระบบของตนให้ใครรู้

คำถามคือ!

จะเกิดผลกระทบอย่างไรหากผู้อื่นล่วงรู้ว่าระบบของคุณคืออะไร? จงยกตัวอย่างประกอบ】

เซี่ยงเป่ยเฟยเหลือบมองคำตอบของตัวเอง:

【หากผู้อื่นล่วงรู้ว่าระบบของฉันคืออะไร ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็... อวดเบ่งไม่ได้น่ะสิ】

ข้อสอบอัตนัยข้อนี้มีคะแนนหกคะแนน และเซี่ยงเป่ยเฟยได้ศูนย์