บทที่ 19: วิชาเนตร ระดับ S · 【อมาเทราสุ】!

บทที่ 19: วิชาเนตร ระดับ S · 【อมาเทราสุ】!

"พี่... พี่ไม่เข้าใจรุ่นพี่เก็นเลยสักนิด"

"ไม่สิ ไม่ใช่แค่ 'รุ่นพี่' ต้องเรียกว่า 'พี่' ถึงจะถูก"

"พี่เก็นน่ะเป็นนินจาอัจฉริยะที่ทั้งอ่อนโยนและพึ่งพาได้สุดๆ เลยนะ"

"ถึงจะเทียบกับพี่ พี่เก็นก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันหรอก แถมผมรู้สึกว่าคนในตระกูลจะชอบเขามากกว่าพี่ด้วยซ้ำ..."

เมื่อนึกถึงคำพูดของ อุจิวะ ซาสึเกะ น้องชายของเขาที่พูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะมาประชุมตระกูล อิทาจิก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจ

ทุกคนต่างรู้ดีว่า อุจิวะ อิทาจิ ใช้เวลาอยู่กับซาสึเกะแทบจะตลอดเวลา เขาเลี้ยงดูน้องชายคนนี้มากับมือตั้งแต่ยังเป็นทารก ความผูกพันระหว่างพี่น้องนั้นลึกซึ้งจนยากจะหาอะไรมาเทียบได้

แต่ซาสึเกะแค่ไปร่วมงานแลกเปลี่ยนวิชานินจาที่ อุจิวะ เก็น จัดขึ้นเพียงครั้งเดียว กลับเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

แม้แต่ตอนกลับมานั่งกินข้าวที่บ้าน ซาสึเกะก็เอาแต่พูดถึง "พี่เก็น" ไม่หยุด แถมยังดูเสียดายสุดๆ ที่ไม่ได้อยู่ร่วมงานเลี้ยงเนื้อย่างหลังเลิกงานที่เก็นเป็นคนเลี้ยงอีกต่างหาก

ภาพที่เห็นทำให้อิทาจิรู้สึกเหมือนมีมีดกรีดหัวใจ ความรักความผูกพันที่เขาทุ่มเทให้น้องชายมาหลายปี ดูเหมือนจะสั่นคลอนเพียงเพราะคนคนเดียว!

ไม่สิ! นี่ไม่ใช่ความผิดของซาสึเกะ! ซาสึเกะที่น่ารักของเขาจะทำผิดได้ยังไง?

ทั้งหมดนี้มันเป็นความผิดของ อุจิวะ เก็น ต่างหาก!

ถ้าหมอนั่นไม่ริเริ่มจัด "งานแลกเปลี่ยนวิชานินจา" บ้าๆ นี่ขึ้นมา เด็กที่ว่านอนสอนง่ายอย่างซาสึเกะจะกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง? หรือว่าเก็นจะแอบใช้คาถาลวงตาทำให้ซาสึเกะสับสนกันแน่!

อาจเป็นเพราะเขาได้รับภารกิจให้คอยจับตาดูเก็นอยู่แล้ว หรืออาจเป็นเพราะความไม่พอใจสะสมที่เก็นดูจะไม่ค่อยเคารพผู้อาวุโสในตระกูลสักเท่าไหร่ หรือแม้แต่คำทักทายเรียบๆ หน้าศาลเจ้านากะเมื่อกี้... ทุกอย่างมันถาโถมจนทำให้อารมณ์ของอิทาจิปะทุขึ้นมา

ในวินาทีนี้ อิทาจิจึงตัดสินใจพุ่งเป้าไปที่เก็นทันที!

เขาปล่อยให้เก็นมามีอิทธิพลเหนือซาสึเกะไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว!

และแน่นอนว่า คำพูดของอิทาจิกลางที่ประชุมตระกูลได้สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่ว

เรื่องที่โฮคาเงะรุ่นที่สามเชิญเก็นเข้าหน่วยอันบุ เดิมทีมีแค่คนกลุ่มน้อยที่รู้ แต่การที่อิทาจิเอามาป่าวประกาศแบบนี้ ย่อมเลี่ยงการถกเถียงไม่ได้...

"เรื่องจริงงั้นหรอ?"

"รุ่นที่สามเชิญเก็นเข้าหน่วยอันบุเนี่ยนะ? ไม่เห็นเคยได้ยินเรื่องนี้เลย!"

"แล้วทำไมถึงปฏิเสธล่ะ? น่าเสียดายชะมัด ถ้าเก็นเข้าไปอยู่ในอันบุได้ สถานะของตระกูลเรากับหมู่บ้านคงจะดีขึ้นแท้ๆ..."

อุจิวะ ยาชิโร่ ผู้บัญชาการกองตำรวจที่มีนิสัยเย่อหยิ่งขมวดคิ้วแน่นก่อนจะถามเสียงเข้ม

"เก็น! ที่อิทาจิพูดมาน่ะ จริงรึเปล่า?"

ภายใต้สายตาที่กดดันจากคนทั้งห้อง เก็นลุกขึ้นยืนอย่างใจเย็น

"จริงครับท่านยาชิโร่ ผมได้รับคำเชิญจากโฮคาเงะรุ่นที่สามจริง และผมก็ปฏิเสธไปแล้วด้วย"

"ทำไมกัน!?" ยาชิโร่ซักต่อ "นายก็น่าจะรู้ว่าตระกูลเราต้องการคนคอยดูความเคลื่อนไหวในอันบุ นายควรจะอุทิศตัวเพื่อตระกูลมากกว่านี้นะ!"

คำสั่งสอนที่แฝงไปด้วยคำสั่งทำให้เก็นขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ตั้งแต่สมัยก่อน การเข้าทำงานในกรมตำรวจถือเป็นประเพณีหลักของตระกูลอุจิวะเราไม่ใช่หรอครับ?" เก็นตอบกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย "ที่ผมปฏิเสธโฮคาเงะไป ก็เพื่อจะรักษาประเพณีของตระกูลเอาไว้ การทำเพื่อส่วนรวมแบบนี้... มันผิดตรงไหนหรอครับ?"

"เรื่องนั้นมัน..." ยาชิโร่ถึงกับใบ้กิน

ถึงเขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมรุ่นที่สามถึงอยากได้เด็กที่ยังเป็นแค่เกะนินอย่างเก็นเข้าหน่วยอันบุ แต่มันก็เถียงไม่ออกจริงๆ เพราะเก็นอ้างเรื่องความภักดีต่อตระกูลและประเพณี ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใครในห้องนี้กล้าคัดค้าน

แม้แต่ อุจิวะ ฟุงาคุ เองก็ทำได้แค่ขมวดคิ้วเงียบๆ

เก็นจัดการกับเสียงนกเสียงกาเสร็จ ก็หันไปจ้องอิทาจิเขม็ง

"อิทาจิ นายมีปัญหาอะไรกับฉันงั้นหรอ?"

เมื่อกี้ที่หน้าศาลเจ้านากะนายก็เมินฉันไปทีหนึ่งแล้ว พอในการประชุมนายก็ยังจะหาเรื่องกันอีก!

เก็นพยายามนึกทบทวนดู... นอกจากเรื่องที่เขาได้รับความสนใจจากเพื่อนสมัยเด็กของอิทาจิ ปฏิเสธโฮคาเงะที่เป็นหัวหน้าของอิทาจิ แถมยังสนิทกับน้องชายสุดที่รักของหมอนี่... ก็ไม่เห็นว่าเขาจะทำอะไรผิดไปจากนี้เลยนะ?

"เปล่า" อิทาจิตอบกลับเสียงเย็น "ฉันไม่ได้มีความไม่พอใจอะไรทั้งนั้น"

"หรอ... แต่ท่าทางของนายมันบอกว่ามีปัญหาชัดๆ เลยนะ"

เก็นยกมือขวาขึ้นแล้วกวักนิ้วเรียกอิทาจิ

"ถ้างั้นเรามาตัดสินกันด้วยวิธีที่นินจาถนัดที่สุดดีกว่า... มาประลองกับฉันซะ!"

ที่ประชุมตระกูลที่เคร่งเครียด กลายเป็นสนามประลองย่อมๆ ไปทันที ฟุงาคุรีบตวาดห้าม

"เก็น! นั่งลงซะ! อิทาจิ! ขอโทษเก็นเดี๋ยวนี้!" เขาสวมบทหัวหน้าตระกูลพยายามระงับเหตุ "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสู้กันเองนะ!"

เก็นไม่ตอบ แต่แอบใช้เท้าสะกิด อุจิวะ เอ็น ที่นั่งข้างๆ เบาๆ ซึ่งเจ้าเด็กนี่ก็หัวไวสุดๆ รับส่งมุกได้ทันที

"ท่านฟุงาคุครับ! หรือว่าพี่อิทาจิจะดูถูกพวกเราที่ทำงานในกรมตำรวจ เพียงเพราะตัวเองได้เข้าหน่วยอันบุไปแล้วงั้นหรอครับ!?" เอ็นตะโกนลั่น

คำกล่าวหานี้แรงมากจนอิทาจิอึ้งไปครู่หนึ่ง ขณะที่คนอื่นๆ ที่พึ่งไปร่วมงานแลกเปลี่ยนวิชากับเก็นมาก็เริ่มประสานเสียงกัน

"นั่นสิ! จะทำงานที่ไหนมันก็เพื่อหมู่บ้านเหมือนกัน จะมาแบ่งชนชั้นกันได้ไง!"

"อิทาจิพูดเกินไปแล้ว! คิดว่าการเป็นคนของรุ่นที่สามมันสูงส่งกว่าคนอื่นรึไง!"

"หัวหน้าตระกูล ให้เขาสู้กันเถอะครับ! อยากรู้เหมือนกันว่าใครจะแน่กว่ากัน!"

คนหนึ่งคืออัจฉริยะที่โด่งดังมานาน อีกคนคืออัจฉริยะดาวรุ่งที่พึ่งแสดงฝีมือ ทุกคนในตระกูลต่างก็อยากเห็นศึกนี้ จนฟุงาคุจำใจต้องพยักหน้า

"อิทาจิ!" ฟุงาคุจ้องลูกชายด้วยความระเหี่ยใจที่ไปหาเรื่องใส่ตัว "รีบจบเรื่องซะ แต่อย่าให้ถึงขั้นบาดเจ็บล่ะ!"

เห็นได้ชัดว่าฟุงาคุยังเชื่อมั่นในฝีมือลูกชายตัวเองมากกว่า

อิทาจิพยักหน้าเงียบๆ ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ พร้อมโทโมเอะสามจุดที่หมุนวนอย่างรวดเร็ว

'เชี่ยวชาญคาถาไฟ ถนัดดาบนินจา เคลื่อนไหวรวดเร็ว... สไตล์เดียวกับพี่ชิซุยเลยสินะ' อิทาจิวิเคราะห์คู่ต่อสู้ในใจ

"รุ่นพี่..." อิทาจิจ้องไปที่เก็น "ขอโทษด้วยนะ!"

สิ้นคำพูด พลังเนตรของอิทาจิก็พุ่งเข้าใส่เก็นทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัว!

【คาถาลวงตา: คาถาพันธนาการเสาเหล็ก 】!

ในพริบตาที่เก็นสบตากับอิทาจิ โลกตรงหน้าเขาก็เริ่มบิดเบี้ยว

ปัง! ปัง! ปัง!

เสาเหล็กขนาดใหญ่โผล่มาจากไหนไม่รู้ พุ่งเข้าตรึงร่างของเก็นไว้กับที่ในมิติคาถาลวงตา

"ด้วยเนตรวงแหวนของรุ่นพี่ นายจะมองเห็นความต่างของพลังได้แค่ไหนกันเชียว?" อิทาจิพูดขณะจ้องมองเนตรวงแหวนสามโทโมะของเก็น "ความสามารถของเนตรเราน่ะ มันต่างกันคนละโลกเลย!"

"งั้นหรอ? ฉันไม่ยักษ์จะเชื่อแฮะ" เก็นแสยะยิ้มก่อนจะหลับตาลงกะทันหัน

"ขอเตือนอะไรไว้อย่างนะอิทาจิ... อย่ารีบอวดไปหน่อยเลย เพราะมันจะทำให้คนอื่นเห็นจุดอ่อนในใจนายเปล่าๆ"

ทันทีที่เก็นหลับตา อิทาจิก็รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที

คาถาลวงตาของตระกูลอุจิวะส่วนใหญ่ต้องอาศัยการ "สบตา" เป็นหลัก ถ้าคู่ต่อสู้หลับตาหรือเลี่ยงการมองตรงๆ พลังของมันจะหายไปกว่าครึ่ง!

เปรี้ยง! เปรี้ยง!

สายฟ้าสีครามพุ่งออกจากร่างเก็นจนดูเหมือนเกราะสายฟ้าที่ปกคลุมผิวหนัง กระแสไฟฟ้ากระตุ้นประสาทและกล้ามเนื้อจนเกิดความเจ็บปวดอย่างรุนแรง... และความเจ็บปวดนี่แหละคือวิธีแก้คาถาลวงตาที่ได้ผลที่สุด!

มิติคาถาลวงตาพังทลายลง อิทาจิได้รับผลกระทบจากการสะท้อนกลับจนต้องหรี่ตาลง

ชั่วพริบตานั้น ร่างของเก็นก็หายวับไป!

【ปราณขั้วหยาง】!

【เคลื่อนย้ายพริบตาสายฟ้า】!

ด้วยการผสานสองวิชาเข้าด้วยกัน ความเร็วของเก็นนั้นเข้าขั้นเหนือมนุษย์ นินจาอุจิวะเกือบทุกคนในห้องมองตามไม่ทัน มีเพียงโจนินไม่กี่คนที่มีเนตรวงแหวนสามโทโมะเท่านั้นที่พอจะเห็นเงาลางๆ

วูบ!

เก็นโผล่มาตรงหน้าอิทาจิราวกับเทเลพอร์ตมา เขาเหวี่ยงหมัดขวาพุ่งเข้าใส่ท้องของอิทาจิอย่างจัง

ปัง!!!

แรงปะทะหนักหน่วงจนเกิดเสียงทึบ อิทาจิหลังงอเป็นกุ้ง กระอักเลือดออกมาเต็มปาก ร่างของเขากระเด็นไปกระแทกกำแพงศาลเจ้านากะจนพังเป็นหลุมลึก ก่อนจะร่วงลงมานอนสลบคาที่ หมดสภาพจะสู้ต่อ

"ในตอนที่นายคิดว่า 'ฉันชนะแล้ว'..." เก็นพูดเสียงเรียบขณะมองดูอิทาจิที่หมดสติ "ผลการต่อสู้มันก็จบลงตั้งแต่วินาทีนั้นแล้วล่ะ!"

ทันใดนั้น หน้าต่างระบบความรักก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า

[ ในการประชุมตระกูลอุจิวะ คุณจัดการกับอุจิวะ อิทาจิ ได้อย่างเด็ดขาด ทำลายความโอหังของเขา และชะลอวิกฤตการกวาดล้างตระกูลอุจิวะได้สำเร็จ ]

[ คุณได้รับคะแนนความรัก 10,000 คะแนน! ]

[ คุณได้รับวิชาเนตร ระดับ S · 【อมาเทราสุ】! ]