บทที่ 5 รถเฟอร์รารี่ เอสเอฟ90 ทำเอาเศรษฐีใหม่ถึงกับอึ้ง

บนทางหลวงสายชานเมืองในมณฑลทางตอนใต้ รถตู้ยี่ห้อจินเปยคันหนึ่งกำลังแล่นด้วยความเร็วสูง

คนขับเป็นหญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ

ด้วยผมสีดำขลับ ริมฝีปากสีแดงสด และผิวที่ขาวราวกับหิมะของเธอ ทำให้ไม่สามารถใช้คำว่า "สวย" อธิบายเธอได้เพียงคำเดียวอีกต่อไป

สิ่งสวยงามทั้งหมดบนโลกใบนี้ดูเหมือนจะจืดชืดไปเลยเมื่อเทียบกับเธอ

แต่หญิงสาวที่ดูบอบบางผู้นี้กลับสามารถขับรถตู้ให้กลายเป็นรถสปอร์ตได้

เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ที่นั่งอยู่เบาะหลังมีภูมิคุ้มกันต่อความดุร้ายของแม่ไปแล้ว แต่เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หนานสวินก็ดุเขาทันที "ลูกยังเด็กอยู่เลย อย่าทำตัวเหมือนคนแก่ตลอดเวลาสิ แค่มีพ่อของลูกคนเดียวก็เกินพอแล้ว!"

พวกเขาเกิดห่างกันเพียงไม่กี่นาที สองพี่น้อง เซียงเซียงและเหนียนเหนียนช่างไร้เดียงสาและน่ารัก แต่ลูกชายของเธอกลับทำตัวเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อยอยู่เสมอ ไม่เพียงแต่เขาจะฉลาดหลักแหลมเท่านั้น แต่เขายังต้องคอยอบรมสั่งสอนแม่ของตัวเองอยู่ตลอดเวลาอีกด้วย

เมื่อเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ได้ยินคำว่า "พ่อของเขา" เขาก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที "แม่แน่ใจเหรอว่าพ่อจะรอแม่? พวกเราไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้วนะ แล้วถ้าเขาแต่งงานหรือมีแฟนแล้วล่ะ?"

"ด้วยหน้าตาของแม่ ลูกคิดว่ามันเป็นไปได้ไหม? อีกอย่าง..." หนานสวินดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และใบหน้าที่งดงามของเธอก็แย้มยิ้มออกมาในทันที "แม่เชื่อใจเขา"

เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ที่เผลอกินอาหารหมา (คำแสลงภาษาจีนที่ใช้เรียกเวลาเห็นคนแสดงความรักกันในที่สาธารณะ) เข้าไปเต็มคำโดยไม่รู้ตัว รู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมาก เขารีบเปลี่ยนเรื่องทันที "ผมไม่รู้ว่าน้องสาวจะเป็นยังไงบ้าง..." เขาหวังว่าจะไม่มีใครโชคร้ายไปเจอเธอเข้าหรอกนะ

หนานสวินหักพวงมาลัยอย่างแรง ยางรถครูดไปกับพื้นถนนจนเกิดรอยอย่างเห็นได้ชัด และเธอก็ดริฟต์รถได้อย่างสวยงามในพริบตา

ขณะที่เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ๆ เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือที่แหลมสูงก็ดังขึ้นในรถ มันดังมากจนทำให้เซียงเซียงที่กำลังหลับอยู่เบาะหลังตื่นขึ้นมา

เมื่อมองดูเบอร์ที่คุ้นเคยบนหน้าจอ หนานสวินก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ดวงตาของเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์กลอกไปมา และเขาก็ชะโงกหน้าออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น "นั่นพ่อเหรอ? แม่รีบรับสายสิ กลัวเหรอ?"

"แม่เนี่ยนะกลัวเขา?" หนานสวินถลึงตาใส่ลูกชาย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสาย

เธอรับสายอย่างประหม่า "ฮัลโหล? นั่นเฮ่อสือใช่ไหม?"

หนานสวินรออยู่พักหนึ่งแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงใครพูด เธอจึงขึ้นเสียงและถามอีกครั้งว่า "เฮ่อสือ? นั่นคุณหรือเปล่า?"

สี่ปีต่อมา เสียงที่คุ้นเคยทำให้เฮ่อสือน้ำตาคลอเบ้าในทันที ยัยผู้หญิงบ้าเอ๊ย เธอยังรู้วิธีรับโทรศัพท์อยู่นี่!

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ และถามลอดไรฟันว่า "หนานเสี่ยวสวิน เธอไม่คิดจะอธิบายอะไรให้ฉันฟังหน่อยเหรอ?"

เธอหายตัวไปโดยไม่บอกกล่าวแม้แต่คำเดียว และแม้กระทั่งตอนที่มีลูกสาว เธอก็ไม่เคยคิดจะติดต่อเขาเลย เฮ่อสือรู้สึกโกรธมากเมื่อนึกถึงเรื่องนี้

เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด หนานสวินก็รีบจอดรถข้างทางและขอโทษก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม

น้ำเสียงที่เดิมทีเย็นชาของเธออ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว "ก่อนหน้านี้ฉันผิดเอง ไว้เจอกันแล้วฉันจะอธิบายให้ฟัง ตกลงไหม? ตอนนั้นฉันมีของขวัญจะให้คุณด้วย ถ้าคุณพอใจกับมัน คุณจะยกโทษให้ฉันได้ไหม?"

เฮ่อสือหัวเราะในลำคอ "เธอหมายถึงเหนียนเหนียนน่ะเหรอ? ฉันเห็นของขวัญชิ้นนี้แล้วล่ะ"

"แกอยู่กับคุณเหรอ? ยัยเด็กบ้าเอ๊ย ทำให้ฉันเป็นห่วงแทบแย่!"

เมื่อตระหนักว่าน้ำเสียงของตัวเองดูเกรี้ยวกราดไปนิด หนานสวินจึงหันไปมองเด็กน้อยสองคนที่เบาะหลังแล้วรีบพูดเสริมว่า "แต่นั่นเป็นแค่ชิ้นเดียวเท่านั้นนะ ถึงเวลาคุณจะต้องประหลาดใจอย่างแน่นอน"

เมื่อได้ยินว่าน้ำเสียงของหนานสวินยังคงร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน เฮ่อสือก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง แต่ถ้าได้เจอกันเมื่อไหร่ เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องสั่งสอนผู้หญิงคนนี้ให้เข็ด!

'พวกเราต้องทำให้เขาใจเย็นลงก่อน ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเขาจะตกใจหนีไป แล้วเขาจะต้องเสียใจ'

"ถ้าอย่างนั้นฉันจะรอคำอธิบายและของขวัญจากเธอที่เซี่ยงไฮ้นะ หนานสวิน ถ้าคราวนี้เธอหนีไปโดยไม่บอกลาอีก ฉันจะลืมเธอทันที ได้ยินไหม?"

"โอเค ไม่ต้องห่วง ฉันน่าจะไปถึงมะรืนนี้ ฝากเหนียนเหนียนไว้กับคุณก่อนนะ"

"โอเค เดินทางปลอดภัยล่ะ"

ทั้งสองคุยกันต่ออีกพักหนึ่งก่อนจะวางสายอย่างอ้อยอิ่ง แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว แต่ก็เหมือนกับว่าพวกเขาไม่เคยจากกันไปไหนเลย

การค้นพบนี้ทำให้เฮ่อสือตื่นเต้นมากจนนอนไม่หลับทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาพาลูกสาวและเพื่อนร่วมห้องกลับเข้าเมืองตั้งแต่เช้าตรู่

ตอนนี้เป็นช่วงฝึกงานของนักศึกษาชั้นปีสุดท้าย และนักศึกษาหลายคนก็ได้ย้ายออกจากมหาวิทยาลัยแล้ว

คนสามคนในห้อง 405 ยกเว้นเฮ่อสือ ต่างก็หาอพาร์ตเมนต์ได้แล้วและกำลังจะย้ายออกในวันนี้

เดิมทีเฮ่อสือวางแผนที่จะอยู่ในมหาวิทยาลัยจนกว่าจะสอบป้องกันวิทยานิพนธ์เสร็จ เนื่องจากบ้านในเซี่ยงไฮ้มีราคาแพงมาก และแม้แต่การแชร์ห้องกับใครสักคนก็ยังถือเป็นค่าใช้จ่ายก้อนโต เขากระตือรือร้นที่จะหาเงิน ดังนั้นเขาจึงไม่เต็มใจที่จะทำเช่นนั้นอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เมื่อวานนี้เขาใช้การ์ดเงินคืน 100 เท่า บวกกับเงินอุดหนุนจากระบบอีก 100 ล้านหยวน และตอนนี้เขาก็มีเงินเก็บในบัญชีธนาคารประมาณ 110 ล้านหยวนแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น การที่มีลูกสาวอยู่เคียงข้าง โอกาสที่เขาจะกลับไปอยู่หอพักก็ยิ่งน้อยลงไปอีก ดังนั้นสิ่งสำคัญอันดับแรกของเขาในตอนนี้ก็คือการซื้อบ้าน

จากนั้นเขาก็นึกถึงอาคารที่พักอาศัยในจินฟู่เทียนตี้ ซึ่งสามารถดำเนินการเรื่องโฉนดที่ดินได้ในวันนี้ เขาจึงตัดสินใจรออีกหน่อย

เฮ่อสืออุ้มเหนียนเหนียนเดินข้ามสนาม ดึงดูดสายตาผู้คนนับไม่ถ้วน แต่เฮ่อสือก็ไม่ได้สนใจ

จุดหมายปลายทางของเขาคือลานจอดรถที่ประตูทิศตะวันตกของมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นที่จอดรถเฟอร์รารี่ เอสเอฟ90 ที่เขาได้รับเป็นของขวัญสำหรับผู้ใช้ใหม่เมื่อวานนี้

เมื่อเฮ่อสือมาถึง เขาก็เห็นกลุ่มคนกำลังรุมล้อมรถของเขา และพากันชื่นชมมัน

"เชี่ยเอ๊ย! รถใครวะเนี่ย?!"

"การจับคู่สีแดงดำนี่มันโคตรจะสวยเลย! นี่มันเงินหยวนเดินได้ชัดๆ!"

"นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันได้เห็นรถหรูขนาดนี้ในมหาวิทยาลัย!"

เขาต้องปกป้องลูกสาว และมันก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการเบียดเสียดเข้าไปในฝูงชน

"นายเป็นใครเนี่ย? จะผลักทำไมวะ?"

"เฮ่อสือ?"

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เฮ่อสือก็เงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง ดวงตาเล็กและจมูกแบน นั่นคือหลิวหยาง เศรษฐีใหม่ในชั้นเรียนของเขานั่นเอง

ครอบครัวของหลิวหยางมาจากเซี่ยงไฮ้และพวกเขาก็พอมีเงินอยู่บ้าง เพื่อโอ้อวดความเหนือกว่าของตัวเอง เขามักจะพาเพื่อนร่วมชั้นออกไปเที่ยวเล่นอยู่บ่อยๆ

อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ของเขากับเฮ่อสือนั้นแย่มาก และก็ควรจะบอกว่าความสัมพันธ์ของเขากับคนทั้งหอพัก 405 นั้นย่ำแย่

เพราะเขาไม่เคยไว้หน้าทั้งสี่คนเลยเวลาที่เขาจัดกิจกรรม โดยเฉพาะเฮ่อสือ ซึ่งครอบครัวมีฐานะปานกลางแต่กลับถูกดาวมหาวิทยาลัยตามจีบ ซึ่งนั่นทำให้หลิวหยางรู้สึกอิจฉาเป็นอย่างมาก

"อะไรกัน? แม้แต่นักเรียนหัวกะทิอย่างเฮ่อก็มาร่วมวงด้วยเหรอ? เอาล่ะ นายควรจะดูให้เต็มตานะ เพราะในชีวิตนี้นายคงไม่มีปัญญาขับรถหรูแบบนี้หรอก"

เฮ่อสือเหลือบมองเขาอย่างเฉยเมย นึกสงสัยว่าไอ้หมอนี่มันจะภูมิใจอะไรนักหนา รถตัวเองก็ไม่ใช่ซะหน่อย

โดยไม่สนใจความประหลาดใจของทุกคน เฮ่อสือหยิบกุญแจทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ดูเหมือนไฟแช็กออกมา เปิดประตูเบาะผู้โดยสาร วางเหนียนเหนียนลงไป และคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอก่อนจะเดินไปที่เบาะคนขับแล้วสตาร์ทรถ

เครื่องยนต์ของรถสปอร์ตส่งเสียงคำรามอันไพเราะ แต่เพียงไม่กี่วินาทีมันก็หายวับไปจากสายตาของทุกคน

หลิวหยางที่เพิ่งจะพ่นเรื่องไร้สาระใส่เฮ่อสือ ตอนนี้กำลังนั่งแปะอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าซีดเผือด

หลังจากออกจากมหาวิทยาลัยแล้ว สิ่งแรกที่เฮ่อสือทำก็คือพาลูกสาวไปติดตั้งคาร์ซีทสำหรับเด็กในรถ

พนักงานขายที่รับผิดชอบการติดตั้งถึงกับอึ้งไปเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเคยเห็นคนขับรถสปอร์ตหรูขนาดนี้ ไม่ใช่เพื่อไปจีบสาว แต่เพื่อดูแลลูกของตัวเอง

แต่เมื่อมองดูเหนียนเหนียนที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าตื่นเต้น เฮ่อสือก็รู้สึกว่าเขายังคงต้องซื้อรถแบบสี่ที่นั่ง เพราะมันไม่ปลอดภัยเอาเสียเลยที่จะให้เด็กนั่งในตำแหน่งผู้โดยสารด้านหน้า

"ติง! เราตรวจพบความรักที่แรงกล้าที่คุณมีต่อลูกสาว เราขอมอบคูปองส่วนลดซื้อรถ 50% โปรดไปที่โชว์รูม 4S ที่กำหนดเพื่อทำการซื้อ"

คูปองส่วนลดซื้อรถงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะไปซื้อรถก่อนก็แล้วกัน

เฮ่อสือหยิบโทรศัพท์ออกมาและเพิ่งจะเปิดรายชื่อผู้ติดต่อตอนที่มีเบอร์ท้องถิ่นของเซี่ยงไฮ้โทรเข้ามาพอดี"สวัสดีค่ะ นั่นคุณเฮ่อสือใช่ไหมคะ?"

"ผมเองครับ"

"สวัสดีค่ะคุณเฮ่อ ดิฉันเป็นผู้จัดการฝ่ายขายของจินฟู่เทียนตี้ค่ะ โฉนดที่ดินของคุณดำเนินการเสร็จเรียบร้อยแล้ว ดิฉันขอทราบที่อยู่ของคุณเพื่อจะได้จัดส่งไปให้ค่ะ"

เฮ่อสือมองไปรอบๆ ตอนนี้เขาอยู่ใกล้กับที่พักอาศัยของจินพอดี เขาจึงปฏิเสธไปโดยกล่าวว่า "เดี๋ยวผมไปรับเองครับ ใช้เวลาประมาณห้านาทีเท่านั้น"