ตอนที่ 20: น้ำตาจระเข้

ตอนที่ 20: น้ำตาจระเข้

ซ่งอวิ๋นชูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เหอะ!!! ไอ้ตัวตลกกระโดดโลดเต้นนี่วอนหาเรื่องจริงๆ ช่างกล้าทำตัวเป็นตั๊กแตนขวางรถบรรทุก (ประเมินตนสูงเกินไป) ดิ้นรนเฮือกสุดท้ายโดยไม่เจียมกำลังเอาเสียเลย การกระทำของซ่งหลิงอวี่ดูเหมือนจะกล้าหาญ แต่น้ำเสียงที่สั่นเครือกลับทรยศความหวาดกลัวในใจของเขาจนหมดสิ้น

"ท่านประธานฉินครับ เมื่อกี้ท่านก็เห็นแล้ว แม้จะมีห้องลับ แต่มันก็เป็นห้องที่ว่างเปล่า ปกติใช้แค่เก็บเศษขยะหรือของพังๆ ที่ไม่ใช้แล้ว และเพิ่งจะโละของออกไปเมื่อไม่นานมานี้เอง"

"พวกเราก็ไม่ได้คิดจะลงใต้ด้วย เพราะพ่อของผมเป็นคนรักถิ่นฐาน พออายุมากขึ้นท่านก็แค่อยากจะเฝ้าแผ่นดินเกิด ปักกิ่งคือบ้านนิรันดร์กาลของพวกเรา เหอไห่เทาน่ะมันแจ้งความเท็จ เพราะพวกเราเคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน มันเลยจงใจใส่ร้ายคนบริสุทธิ์ครับ"

ซ่งหลิงอวี่ยืนกรานคำเดียวว่าห้องลับนั้นว่างเปล่า และเหอไห่เทาแจ้งความเท็จ ในตอนนั้นเอง

หูหลี่ฮวาที่ลนลานทำอะไรไม่ถูก ในที่สุดก็หายาช่วยชีวิตเจอ เธอรีบเทยาออกมาหลายเม็ดแล้วกรอกใส่ปากซ่งเฉิงเหล่ยทันที...

"เฉิงเหล่ย ตื่นสิคะ ตื่นเถอะ!"

เธอทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว ร้องไห้ฟูมฟายน้ำตามูกเลือดไหลปนกันจนไม่เหลือมาดคุณนายตระกูลซ่งแม้แต่น้อย

ฉินเจิ้งกั๋วเหลือบมองซ่งเฉิงเหล่ยที่นอนหลับตาพริ้มบนพื้น แล้วหันกลับมามองซ่งหลิงอวี่

"แกบอกว่าไม่ได้คิดจะหนี แล้วตั๋วเรือพวกนี้จะอธิบายว่ายังไง?"

ซ่งหลิงอวี่ยังคงแถต่อ "นั่นมันคือตั๋วเรือที่ครอบครัวเราเตรียมจะไปเที่ยวฮ่องกงครับ"

"หึ!"

ฉินเจิ้งกั๋วพ่นลมหายใจออกจมูกอย่างเย็นชา

"ไปเที่ยว? แกหลอกเด็กอนุบาลหรือไง? ถ้าไม่มีคนแจ้งเบาะแส ฉันคงโดนฝีปากกล้าๆ ของแกหลอกไปแล้วล่ะสิ เอาล่ะ ในเมื่อแกรู้เรื่องในบ้านดีนัก และพ่อแกก็ป่วยจนพาไปสอบสวนไม่ได้ งั้นก็เอาตัวแกไปสอบสวนแทนแล้วกัน!" สิ้นเสียงสั่งการ

"ไม่ได้นะ!"

หูหลี่ฮวาลุกพรวดขึ้นมาทันที เธอเหยียดแขนขวางหน้าซ่งหลิงอวี่ไว้เหมือนแม่ไก่หวงลูกน้อย

"หลิงอวี่ไปไม่ได้! เขาไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ฉันไปเอง! ฉันเป็นคุณนายของบ้าน ย่อมรู้สถานการณ์ในบ้านดีที่สุด!"

ฉินเจิ้งกั๋วขมวดคิ้วแน่น พูดอย่างรำคาญใจ

"บ้านพวกแกนี่มันน่ารำคาญจริงๆ ตัวแก่ไปไม่ได้ ตัวเล็กไปไม่ได้ จะให้เอาตัวเมียแก่ๆ ไปทำไม? เอาไปก็นั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งเสียเปล่า"

จะว่าไป ยาช่วยชีวิตนี่ออกฤทธิ์เร็วใช้ได้เลย ซ่งเฉิงเหล่ยอมยาไปไม่ถึงนาทีก็ค่อยๆ ฟื้นคืนสติและลืมตาขึ้น

ซ่งเฟยเฟยดีใจมาก รีบคุกเข่าลงไปกุมมือเขาไว้ "พ่อคะ ในที่สุดพ่อก็ฟื้น พ่อทำหนูตกใจแทบแย่"

หูหลี่ฮวาเห็นสามีฟื้นและไม่มีอันตรายถึงชีวิตแล้ว จิตใจก็เริ่มสงบลงบ้าง

"ผู้หญิงแล้วยังไงคะ? ในสังคมยุคใหม่ ผู้หญิงก็แบกฟ้าไว้ครึ่งหนึ่งได้เหมือนกัน ท่านประธานฉินคะ ได้โปรดเมตตาเถอะค่ะ ปล่อยลูกชายฉันไปเถอะ ปล่อยตระกูลซ่งไปเถอะ พวกเราล้วนเป็นพลเมืองที่เคารพกฎหมายกันทั้งนั้น" เธอวิงวอนขอความเห็นใจ

"ปล่อยงั้นรึ?"

ฉินเจิ้งกั๋วเริ่มไม่สบอารมณ์ ใบหน้าถมึงทึงลง

"ฟังที่คุณพูดสิ เหมือนผมกำลังรังแกคนไม่มีทางสู้อย่างนั้นแหละ? ขอพูดย้ำอีกครั้ง ผมทำตามหน้าที่! ไม่ได้จงใจเจาะจงที่ตระกูลซ่ง! ผมปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียม! มีประชาชนแจ้งเบาะแสมา จะให้ผมเพิกเฉยได้ยังไง? นั่นมันคือการละเลยต่อหน้าที่ของผม! พวกคุณต้องเข้าใจประเด็นนี้ให้ชัดเจนนะ ในเมื่อคนนั้นก็ไม่ให้ไป คนนี้ก็ไม่ให้ไป งั้นก็เอาตัวไปสอบสวนทั้งบ้านเลยแล้วกัน! ไม่ขอพูดพล่ามทำเพลงแล้ว คุณซ่งฟื้นแล้วใช่ไหม? งั้นก็คุมตัวไปสอบสวนให้หมด!"

อะไรนะ?

เอาไปทั้งบ้านเลยงั้นเหรอ?!

คนบ้านซ่งหน้าเปลี่ยนสีทันที ซ่งเฉิงเหล่ยที่เพิ่งฟื้น พยายามพยุงร่างกายขึ้นมาครึ่งตัว

"ท่านประธานฉิน ผมเป็นเจ้าบ้าน ผมจะให้ความร่วมมือในการสอบสวนเอง อย่าเอาตัวพวกเด็กๆ ไปเลย... แค่กๆๆๆๆ!"

เขายังพูดไม่ทันจบก็ไอออกมาอย่างรุนแรงจนหน้าดำหน้าแดง

ฉินเจิ้งกั๋วถลึงตาใส่

"ฟังที่ผมพูดไม่รู้เรื่องหรือไง? มีปัญหาหรือไม่มี ตรวจสอบเดี๋ยวเดียวก็รู้แล้ว จะกลัวอะไรนักหนา? ไม่ได้จะพาไปถ้ำเสือสักหน่อย! ของขาวมันดำไม่ได้ ของดำมันขาวไม่ได้ คุมตัวไปให้หมด!"

เมื่อสิ้นเสียงสั่งการ เหล่ายุวชนก็รีบปฏิบัติตามทันที

"เฉิงเหล่ย! เขาเพิ่งจะฟื้นนะ อย่าไปแตะต้องเขา!"

"แม่! ปล่อยผมนะ!"

"กรี๊ดดด!"

ซ่งเฟยเฟยกรีดร้องลั่น บ้านตระกูลซ่งตกอยู่ในความวุ่นวายโกลาหลทันที ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีชายหนุ่มคนหนึ่งพุ่งเข้ามาจะกระชากแขนซ่งอวิ๋นชูด้วยท่าทางดุดัน

เพียะ!

ซ่งอวิ๋นชูปัดมือเขาออกอย่างแรง สายตาเย็นชาและเด็ดขาด

"คุณจับคนผิดหรือเปล่า? ฉันไม่ใช่คนตระกูลซ่งแล้ว จะมาจับฉันทำไม? ขนาดคำสั่งท่านผู้นำคุณยังกล้าขัดขืนเหรอ?"

"ท่านประธานฉินครับ?"

ชายหนุ่มเลือดร้อนหันไปขอความเห็นจากฉินเจิ้งกั๋ว

"ใช่"

ฉินเจิ้งกั๋วพยักหน้า "เธอไม่ต้องไป ผมดูหนังสือสัญญาตัดขาดความสัมพันธ์ของเธอแล้ว เธอขีดเส้นตายชัดเจนกับตระกูลซ่ง อย่าไปดึงคนไม่เกี่ยวข้องมาพัวพันเลย"

ซ่งหลิงอวี่ที่ถูกชายหนุ่มสองคนล็อกแขนไพล่หลังอยู่ พอได้ยินดังนั้นก็เดือดดาลจนควันออกหู

"ซ่งอวิ๋นชู! ที่แท้แกก็วางแผนไว้หมดแล้ว! เรื่องในวันนี้แกเป็นคนกำกับเองสินะ! อีสารเลวทรยศ!"

"ไอ้ลูกหมา อย่ามาพูดจาส่งเดช!"

ซ่งอวิ๋นชูยักคิ้วด่ากลับ "ไอ้ก้อนกลมๆ ที่อยู่ระหว่างหูแกน่ะมันคืออุจจาระหรือไง? ลืมเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? เหตุผลที่ฉันตัดขาดความสัมพันธ์น่ะ เมื่อวานฉันก็พูดชัดเจนไปแล้ว!"

"เพราะซ่งเฉิงเหล่ยเห็นแก่เมียชาติชั่ว ทอดทิ้งลูกเมียเพื่อไปมีเมียน้อย! ผ่านมา 15 ปีแล้ว แม่ของฉันยังต้องทนลำบากอยู่ในสำนักชีเลย! ใช้ชีวิตเหมือนตายทั้งเป็น!"

"แล้วพวกแกทำกับฉันยังไง? ตอนเด็กๆ ก็ทุบตีระรานฉัน พอโตขึ้นมาก็วางแผนจะฮุบงานหมั้นของฉัน แถมยังจ้างคนเลวมาทำร้ายฉันอีก! นี่แหละเหตุผลที่ฉันตัดสินใจตัดขาดกับตระกูลซ่ง!"

เพื่อให้ดูเหมือนโกรธที่ถูกใส่ร้าย ซ่งอวิ๋นชูถึงกับบีบน้ำตาออกมาสองหยด... ถึงแม้จะบีบยากไปนิดก็เถอะ

"เลิกตอแหลได้แล้ว! น้ำตาจระเข้ ชัดๆ! ฝีมือแกแน่ๆ!"

ซ่งหลิงอวี่กัดฟันกรอด "ซ่งอวิ๋นชู! ตอนเด็กๆ ฉันน่าจะฆ่าแกทิ้งเสีย รั้งไว้ก็เป็นตัวเสนียด! คอยดูเถอะ! ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!"

ทว่า เสียงตะโกนด่าทออย่างบ้าคลั่งของเขาก็ค่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ จนไม่ได้ยินในที่สุด ซ่งหลิงอวี่ถูกลากตัวออกไปแล้ว

ยุวชนอีกสองคนก็คุมตัวซ่งเฟยเฟยออกไปข้างนอกด้วยเช่นกัน เธอทั้งกรีดร้องและดิ้นรน

"กรี๊ดดด! พวกแกอย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ! ฉันก็ไม่ใช่คนตระกูลซ่งเหมือนกัน! ฉันแต่งงานแล้ว สามีฉันคือเยี่ยนไห่ชวน พ่อเขาคือ..."

ชื่อของอธิบดีกรมชลประทานปักกิ่งเกือบจะหลุดออกมาจากปากอยู่แล้ว แต่ก็ถูกฉินเจิ้งกั๋วขัดจังหวะด้วยเสียงตวาดกร้าว

"หุบปาก! พอเสียที! แต่งงานแล้วจะไม่ใช่คนตระกูลซ่งได้ยังไง? คำว่าลูกสาวแต่งออกไปเหมือนน้ำที่สาดออกไปน่ะ หมายถึงเธอหรือเปล่า? เอาตัวไปให้หมด!"

และแล้ว ซ่งเฟยเฟยก็ถูกลากตัวไปจนได้...

...

ส่วนซ่งเฉิงเหล่ยนั้นถูกแบกออกไป มีเพียงหูหลี่ฮวาที่เดินออกไปเอง เพราะเธอกุมแขนของซ่งเฉิงเหล่ยไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

เหอะๆ!!!

ซ่งอวิ๋นชูเหยียดยิ้มเย็นที่มุมปาก นึกไม่ถึงเลยว่าพวกปลาเน่าหนอนเฟะพวกนี้จะยังสามัคคีกันอยู่ได้ แต่ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเมื่อภัยอันตรายที่แท้จริงมาถึง...

พวกเขายังจะสามัคคีกันแบบนี้อยู่ไหม?

ซ่งหลิงอวี่น่ะหนีไม่พ้นแน่ๆ แต่หูหลี่ฮวาหรือซ่งเฟยเฟย จะไม่ยอมขีดเส้นแบ่งแยกกับเขาเพื่อเอาตัวรอดงั้นเหรอ?

ซ่งอวิ๋นชูตั้งตารอชมเลยล่ะ เมื่อคนตระกูลซ่งถูกคุมตัวไปตรวจสอบจนหมด เรื่องราวทุกอย่างก็เริ่มสงบลง

ความวุ่นวายถูกแทนที่ด้วยความเงียบเชียบ ซ่งอวิ๋นชูเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองดูพวกเขาถูกต้อนขึ้นไปบนรถบรรทุกต้าเจี่ยฟั่งที่มีผ้าใบคลุม แววตาของเธอฉายประกายความพึงพอใจ

ซ่งเฉิงเหล่ยอกตัญญู ทอดทิ้งลูกเมีย หูหลี่ฮวาทารุณกรรมและวางยาพิษลูกเลี้ยง ส่วนลูกสองคนนั่นก็ใจคอโหดเหี้ยมดุจงูพิษ วันนี้ยังวางแผนชั่วจะทำร้ายเจ้าของร่างเดิมอยู่เลย สารเลวกันทั้งบ้าน

ซ่งอวิ๋นชูกำลังวาด "พิมพ์เขียว" อนาคตที่แสนรันทดให้คนพวกนี้อยู่ในใจอย่างเพลิดเพลิน

ทันใดนั้น เสียงด่าทออย่างอาฆาตมาดร้ายก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

"อีลูกเมียน้อยแกมันตัวเสนียด! พอแกมาบ้านตระกูลซ่งก็ไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้นเลย! แกมันคือหนูตัวเดียวที่ทำให้แกงเสียไปทั้งหม้อ! ถุย!"

จบตอนที่ 20