ตอนที่ 6 ความใจกว้างของเซียวชิงเสวียน

ตอนที่ 6 ความใจกว้างของเซียวชิงเสวียน

ขณะที่เฉินหยางและเซียวชิงเสวียนกำลังเดินออกไปข้างนอก เสียงของเจ้าซิงเหอก็ดังมาจากด้านหลัง "พ่อหนุ่มน้อย!"

เฉินหยางหันกลับไปมอง เห็นเจ้าซิงเหอรีบวิ่งเหยาะๆ ตามมาจนทัน

ใบหน้าของเจ้าซิงเหอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "พ่อหนุ่มน้อย จะให้ผมเรียกคุณว่าอะไรดี?"

"ผมชื่อเฉินหยางครับ!"

"ที่แท้ก็คือน้องชายเฉินหยางนี่เอง! ผมแก่กว่าคุณไม่กี่ปี งั้นขอถือวิสาสะเรียกคุณว่าน้องชายแล้วกันนะ ส่วนคุณก็เรียกผมว่าพี่ชายเจ้าก็พอ!"

"เมื่อกี้คุณคงได้ยินคนอื่นพูดแล้ว ผมดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ประจำเมืองนี้เอง! แม้น้องชายเฉินหยางจะอายุยังน้อย แต่ทักษะการพิสูจน์โบราณวัตถุนี้ ต่อให้เทียบกับพวกผู้เชี่ยวชาญอาวุโสก็ไม่เป็นรองเลย น้องชายเฉินหยาง สนใจมาทำงานที่พิพิธภัณฑ์ของเราไหม?"

เจ้าซิงเหอมองเฉินหยางด้วยสายตาคาดหวัง

เฉินหยางเผยรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเพิ่งจะไปสมัครงานที่พิพิธภัณฑ์เมืองมาแท้ๆ แต่เจ้าหน้าที่รับสมัครเห็นว่าเขาไม่มีเส้นสายแม้แต่ประวัติย่อก็ยังไม่ยอมดู และปฏิเสธเขาในทันที

ทว่าตอนนี้เขามีทักษะเนตรทิพย์ที่ฝืนลิขิตสวรรค์แล้ว เขาไม่แยแสที่จะไปทำงานโบราณคดีหรือคอยพิสูจน์ของให้คนอื่นอีกต่อไป ขอเพียงเขาใช้ "นิ้วทองคำ" นี้ให้ดี ชีวิตของเขาจะต้องรุ่งโรจน์อย่างแน่นอน

"ขอบคุณในความหวังดีของผู้อำนวยการเจ้าครับ แต่ตอนนี้ผมยังไม่มีความคิดที่จะทำอย่างนั้นครับ!"

แววตาผิดหวังวาบขึ้นบนใบหน้าของเจ้าซิงเหอเพียงครู่เดียว ก่อนจะยิ้มตอบ "ไม่เป็นไร! วันหน้าถ้ามีโอกาส เราค่อยมาแลกเปลี่ยนความรู้กัน!"

เขารู้ดีว่าคนหนุ่มที่มีความสามารถระดับนี้ย่อมมีอนาคตที่ประเมินค่าไม่ได้ เขาจึงพยายามผูกมิตรไว้อย่างเต็มที่

เมื่อเห็นท่าทางที่นอบน้อมของอีกฝ่าย เฉินหยางก็ยินดีที่จะคบหากับผู้อาวุโสเช่นนี้

"หากพี่ชายเจ้าไม่รังเกียจ ผมก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ!"

ทั้งสองคุยเล่นกันอีกไม่กี่ประโยคและแลกเปลี่ยนช่องทางการติดต่อกันไว้ ก่อนที่เจ้าซิงเหอจะขอตัวลาไป

"ฉันเพิ่งจะรู้นะเนี่ย ว่าคุณชื่อเฉินหยาง!" เซียวชิงเสวียนเอียงคอจ้องมองเฉินหยางตาไม่กะพริบ ดวงตาคู่สวยราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงคู่นั้นส่องประกายระยิบระยับ

ใบหน้าของเธอผลิบานด้วยรอยยิ้มอันหวานหยดย้อย ราวกับมวลบุปผาที่กำลังเบ่งบาน

"มาเถอะ ทำความรู้จักกันใหม่อีกครั้ง ฉันชื่อเซียวชิงเสวียนค่ะ!" พูดจบ เซียวชิงเสวียนก็ยื่นมือขวาที่ขาวเนียนดุจหยกออกมา

เฉินหยางรู้สึกขำอยู่ในใจ แต่ก็ยังยื่นมือไปจับกับเธอ

"คุณหนูเซียว แหวนหัวแม่มือหยกของคุณครับ!"

เขาเตรียมจะยื่นแหวนปันจื่อของเฉียนหลงคืนให้เซียวชิงเสวียน

เซียวชิงเสวียนจ้องมองเขาเขม็งแล้วรีบดันแหวนกลับไป

"ให้คุณแล้วไง!"

"จะทำแบบนั้นได้ยังไงครับ?" เฉินหยางอึ้งไป แม้ตอนนี้เงินในตัวเขาแทบจะหมดเกลี้ยงและแหวนวงนี้ก็มีราคาสูงลิ่ว แต่เขาก็ไม่ใช่คนหน้ามืดตามัวเพราะเห็นแก่เงิน

"นี่คือของของคุณ ผมจะรับไว้ได้ยังไง?" เขาพยายามจะคืนแหวนให้เธออีกครั้ง

เซียวชิงเสวียนบ่ายเบี่ยงไม่ยอมรับพลางยิ้มอย่างงดงาม "ฉันบอกว่าให้ก็คือให้ค่ะ! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ฉันไม่มีทางได้สมบัติสองชิ้นนี้มาแน่ๆ และตอนนี้ฉันก็ได้ซองจดหมายราชวงศ์ชิงที่มีมูลค่ามหาศาลมาแล้ว ถือว่ากำไรมหาศาลแล้วล่ะ!"

"ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงโดนหลอกไปแล้ว วันนี้ทั้งหมดนี้เป็นความดีความชอบของคุณนะ! ถือว่าเป็นของขวัญขอบคุณจากฉันแล้วกัน!"

"แต่ว่า ของขวัญขอบคุณชิ้นนี้มันล้ำค่าเกินไป! ผมไม่กล้ารับไว้หรอกครับ" เฉินหยางขมวดคิ้วและยังคงปฏิเสธ

ทันใดนั้นเซียวชิงเสวียนก็ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าสวยถอดสีลง "อะไรกัน? คุณดูถูกฉันเหรอ? หรือคิดว่าของขวัญชิ้นนี้มันกระจอกเกินไป? งั้นให้ฉันเอาซองจดหมายนั่น..."

เฉินหยางรีบขัดขึ้น "ผมจะคิดแบบนั้นได้ยังไงล่ะครับ? แต่ของขวัญชิ้นนี้มันล้ำค่าเกินไปจริงๆ..."

"ในเมื่อไม่ได้คิดแบบนั้น ก็รับไว้ซะ!"

ใบหน้าของเซียวชิงเสวียนกลับมาประดับด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง

เฉินหยางจนปัญญา จำต้องรับไว้ ในใจแอบอุทานด้วยความตกตะลึง สมกับที่เป็นลูกผู้ดีมีตระกูล ของราคาแปดแสนกว่าหยวน นึกจะยกให้ก็ยกให้เลยโดยไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วสักนิด

ในขณะที่คนธรรมดา เงินแปดแสนนี้ต้องใช้เวลาทำงานถึงเจ็ดแปดปีกว่าจะหามาได้

เขานึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้กะทันหัน

"จริงด้วยครับ คุณหนูเซียว..."

"เลิกเรียกฉันว่าคุณหนูเซียวเถอะ ฟังแล้วจั๊กจี้หูจะตาย!" เซียวชิงเสวียนโบกมือขัด "เรียกฉันว่าชิงเสวียนก็พอ! ฉันแก่กว่าคุณไม่กี่ปี หรือจะเรียกว่าพี่สาวก็ได้นะ!"

เซียวชิงเสวียนเผยรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ออกมาเล็กน้อย

เฉินหยางชะงักไป เรียกพี่สาวเหรอ? เรียกพี่ชิงเสวียนแล้วกัน

"พี่ชิงเสวียน นี่คือเงินสามหมื่นหยวนที่คุณให้พวกเรามา ป้าเหลียงคนนั้นไม่ยอมรับไว้ เธอฝากผมมาคืนให้คุณครับ! อีกอย่างผมก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไร จะรับเงินค่าทำขวัญจากคุณได้ยังไง?"

เขาหยิบเงินสามปึกออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เตรียมจะคืนให้เซียวชิงเสวียน

"เมื่อกี้แขนคุณถูกขีดข่วนชัดๆ จะบอกว่าไม่เจ็บได้ยังไง? เอาเงินนี่ไปซื้อของบำรุงเถอะ! ฉันยังรู้สึกว่าให้คุณน้อยไปด้วยซ้ำ!"

เซียวชิงเสวียนยืนกรานไม่รับคืน

เฉินหยางพยายามโน้มน้าวอยู่นาน แต่เซียวชิงเสวียนก็ยังยืนคำเดิม

เฉินหยางรู้ดีว่า ขนาดของราคาเจ็ดแปดแสนเธอยังยกให้เขาได้หน้าตาเฉย เงินสามหมื่นนี้เธอยิ่งไม่เห็นอยู่ในสายตาแน่ๆ เขาจึงไม่ดึงดันต่อ

"เฉินหยาง เพื่อเป็นการขอบคุณที่คุณช่วยหาของล้ำค่าชิ้นนี้ให้ฉัน มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง!"

มาถึงขั้นนี้แล้ว เฉินหยางก็ไม่กล้าปฏิเสธอีก เขาพยักหน้า "งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะครับ!"

จากนั้นทั้งสองก็เดินมาที่ริมถนน เซียวชิงเสวียนยืนห่างออกมาไม่กี่เมตรแล้วกดรีโมทรถคาเยนน์เสียง "ติ๊ง ติ๊ง" ดังขึ้นพร้อมไฟรถที่กะพริบรับ

เซียวชิงเสวียนเข้าไปนั่งที่เบาะคนขับ เฉินหยางอ้อมไปนั่งเบาะข้างคนขับ กลิ่นหอมจางๆ ลอยมาแตะจมูกไม่ขาดสาย

เขาคาดเข็มขัดนิรภัย พลางมองการตกแต่งภายในที่หรูหราและปุ่มกดละลานตาบนคอนโซลกลาง ในใจรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้นั่งรถหรูระดับท็อปแบบนี้

เซียวชิงเสวียนสตาร์ทเครื่องยนต์ รถปอร์เช่ คาเยนน์ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากถนนสายโบราณ

เมื่อเข้าสู่ถนนสายหลัก เซียวชิงเสวียนก็เหยียบคันเร่ง คาเยนน์ทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ

สิบกว่านาทีต่อมา เธอชะลอความเร็วแล้วค่อยๆ เลี้ยวเข้าไปจอดใต้ตึกสูงเสียดฟ้าข้างทาง

พนักงานต้อนรับสองคนรีบกุลีกุจอมาเปิดประตูรถให้ เซียวชิงเสวียนโยนกุญแจให้พนักงานคนหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ

เฉินหยางลงจากรถ เงยหน้ามองโรงแรมแล้วก็ต้องชะงัก "โรงแรมเย่เจวี๋ย!"

โรงแรมเย่เจวี๋ยมีความสูงหลายสิบชั้น ตกแต่งอย่างโอ่อ่าอลังการ

โรงแรมเย่เจวี๋ยเป็นโรงแรมระดับห้าดาวในเมืองปินไห่ เป็นแหล่งรวมตัวของเหล่ามหาเศรษฐีและผู้มีอำนาจจากทุกสารทิศ

"เฉินหยาง ไปกันเถอะ!"

เซียวชิงเสวียนยิ้มอย่างงดงาม

เธอก้าวเดินนำไปก่อนโดยมีเฉินหยางเดินตามหลัง

ทันทีที่เหยียบขึ้นบันได พนักงานต้อนรับสาวสวยสองคนก็รีบเปิดประตูเดินออกมาต้อนรับ

ในโถงทางเดิน ผู้จัดการโถงวัยสามสิบกว่าปีในชุดเครื่องแบบสีแดง ดูภูมิฐานและสง่างาม รีบเดินกึ่งวิ่งเข้ามาต้อนรับ เธอพร้อมกับพนักงานต้อนรับอีกยี่สิบคนที่ยืนเรียงรายอยู่สองข้างทาง ต่างก้มศีรห์ทำความเคารพอย่างนอบน้อม

"คุณหนูใหญ่!"

"สวัสดีค่ะท่าน!"

เฉินหยางอึ้งไป พลางหันไปมองเซียวชิงเสวียน โรงแรมนี้เป็นของบ้านเธอเหรอเนี่ย?

เซียวชิงเสวียนเพียงพยักหน้าเบาๆ "พี่หลี่ ห้องนพเก้าชั้นหนึ่ง (เทียนจื้ออี้ฮ้าว) ชื่อห้อง 'โบตั๋นหอมอบอวล' (หมู่ตานเทียนเซียง) นะ"

พี่หลี่พยักหน้ารับคำอย่างนอบน้อม "ค่ะ!"

เฉินหยางเหลือบไปเห็นป้ายชื่อที่หน้าอกของเธอเขียนว่า "หลี่หลิน"

เซียวชิงเสวียนพาเฉินหยางเดินไปที่ลิฟต์พนักงานสาวสวยสี่คนเตรียมจะเดินตามมา แต่เซียวชิงเสวียนโบกมือห้ามไว้

เซียวชิงเสวียนและเฉินหยางเข้าไปในลิฟต์ พนักงานหญิงคนหนึ่งกดลิฟต์ให้ไปหยุดที่ชั้น 38

ทั้งสองเดินมาหยุดที่หน้าห้องวีไอพี ประตูสลักลวดลายดอกโบตั๋นบานสะพรั่ง เหนือประตูมีอักษรสี่ตัวเขียนไว้ว่า "หมู่ตานเทียนเซียง" (โบตั๋นหอมอบอวล)

จบตอนที่ 6