บทที่ 1958 : การเปลี่ยนแปลงในป่าเอลฟ์ | บทที่ 1959 : ไฮดราอาละวาด

บทที่ 1958 : การเปลี่ยนแปลงในป่าเอลฟ์

ณ เมืองจันทร์ทมิฬ ศูนย์กลางแห่งแคว้นต้าโจว โครงการขยายไฟฟ้าได้เริ่มดำเนินการอย่างค่อยเป็นค่อยไป และเมื่อไฟฟ้าแพร่หลายมากขึ้น การไฟฟ้าก็กลายเป็นหนึ่งในหน่วยงานที่ยุ่งที่สุดของแคว้นในทันที

ในช่วงเวลานี้เอง ฤดูกาลก็ได้เปลี่ยนผ่านเข้าสู่ฤดูหนาวอย่างเงียบงัน

ฤดูหนาวปีนี้เป็นช่วงเวลาที่แสนวุ่นวายสำหรับต้าโจว และสำหรับเหล่าเอลฟ์ที่อยู่ไกลออกไปในป่าเอลฟ์ มันก็แตกต่างไปจากทุกครั้งที่ผ่านมา

“เจ้าว่าเจ้าหนูคาร์เตอร์นั่น ไปตั้งนานแล้ว ทำไมไม่ส่งข่าวกลับมาบ้างเลย? ไม่คิดจะกลับมาเยี่ยมบ้านบ้างหรือไง?”

ในเช้าวันใหม่ที่อากาศค่อนข้างดี เอลฟ์วัยกลางคนสองคนนั่งคุยกันอยู่หน้าบ้านต้นไม้ พลางอาบแดดอุ่น

หนึ่งในนั้น เมื่อพูดถึงลูกชายของตนที่ไปทำงานในต้าโจว ก็อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เอลฟ์วัยกลางคนอีกคนก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ

“นานแล้วเหรอ? พวกเขาเพิ่งจะออกเดินทางไปเมื่อไม่นานมานี้เองไม่ใช่หรือ?”

“...”

บทสนทนานี้ทำให้เอลฟ์ทั้งสองต่างมองหน้ากันไปมา

ในบทสนทนาอันสั้นนี้ คนที่แปลกไม่ใช่เอลฟ์คนที่ตอบ แต่เป็นพ่อของคาร์เตอร์ต่างหาก

ต้องเข้าใจว่า สำหรับเผ่าพันธุ์ที่มีอายุขัยยาวนานอย่างเอลฟ์แล้ว ตามการรับรู้เรื่องเวลาของพวกเขา สามปีหรือห้าปีก็ยังสามารถนับเป็น 'เมื่อไม่นานมานี้' ได้

คาร์เตอร์และคนอื่นๆ ออกเดินทางไปในฤดูใบไม้ผลิ และตอนนี้เพิ่งจะเข้าสู่ฤดูหนาว นับไปนับมาก็เป็นเวลาเพียงครึ่งปีกว่าเท่านั้น

ช่วงเวลาเพียงเท่านี้ สำหรับเอลฟ์แล้ว มันคือ 'เมื่อไม่กี่วันก่อน' จริงๆ

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง พ่อของคาร์เตอร์ก็ดูเหมือนจะตระหนักได้ว่าปัญหาอยู่ที่ตัวเขาเอง

ตอนที่ลูกชายยังอยู่ข้างกาย เขายังไม่รู้สึกอะไร พอลูกจากไป วันแรกๆ ก็ยังดีอยู่ แต่พอผ่านช่วงนั้นไป พ่อของคาร์เตอร์ก็พบว่าพอมีเวลาว่างเมื่อไหร่ เขาก็อดคิดถึงลูกชายไม่ได้

ในจุดนี้ เผ่าเอลฟ์ก็ไม่ต่างกัน

สิ่งที่ควรกล่าวถึงคือ เหล่าเอลฟ์ที่มีความทะเยอทะยานในการทำงาน ไม่พอใจกับชีวิตที่เป็นอยู่ และมีความอยากรู้อยากเห็นต่อโลกภายนอก ส่วนใหญ่ได้จากไปเมื่อต้นปี โดยมากเป็นเอลฟ์รุ่นเยาว์

ส่วนพวกที่ยังคงอยู่ในป่าเอลฟ์ตอนนี้ คือพวกที่พอใจกับสภาพที่เป็นอยู่ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเอลฟ์รุ่นเก่า

ภายใต้เงื่อนไขนี้ เอลฟ์ที่อายุไม่น้อยแล้วอย่างพ่อของคาร์เตอร์ ยิ่งเป็นตัวอย่างคลาสสิกของคนที่ใช้ชีวิตอย่างสบายๆ มาค่อนชีวิต ต่อให้มีความปรารถนาบางอย่างมากระตุ้น ก็ยากที่จะทำให้เขาขยันขึ้นมาเป็นพิเศษได้ เวลาส่วนใหญ่จึงมักจะว่างงาน

สิ่งนี้ทำให้เขาคิดถึงลูกชายเกือบทุกวัน เดี๋ยวก็คิดว่าลูกเป็นอย่างไรบ้าง เดี๋ยวก็กังวลว่าลูกชายจะไปเจอเรื่องร้ายที่ไหนหรือเปล่า

พูดได้อย่างไม่เกินจริงเลยว่า นับจากนั้นเป็นต้นมา พ่อของคาร์เตอร์ใช้ชีวิตอยู่กับความวิตกกังวลเล็กน้อยทุกวัน

นี่จึงทำให้ช่วงเวลาที่ควรจะสั้นมากสำหรับพวกเขา กลับกลายเป็นความทรมานและยาวนาน

เมื่อตระหนักถึงปัญหานี้ สภาพทั้งตัวของพ่อของคาร์เตอร์ก็ดูหดหู่ลงอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นภาพนั้น เอลฟ์วัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเสนอแนะ

“อย่ากังวลไปเลยน่า มีคนในเผ่าอยู่ด้วยกันตั้งเยอะ จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้? ข้าว่าท่านน่ะว่างเกินไปทั้งวัน หาอะไรทำดีกว่า”

“หาอะไรทำดีกว่างั้นรึ?”

พ่อของคาร์เตอร์พึมพำกับตัวเอง

“หาอะไรทำล่ะ?”

“ก็หาเงินน่ะสิ”

พูดจบ เอลฟ์วัยกลางคนคนนั้นก็ลุกขึ้นยืน

“ได้เวลาแล้ว ข้าต้องไปทำงานแล้วล่ะ ปีนี้ยังอยากจะซื้อเสื้อหนาวตัวใหม่ให้ลูกข้าอยู่เลย”

พอพูดถึงลูกของตัวเอง เอลฟ์วัยกลางคนคนนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ 'เฮะๆ' ออกมา

เทียบกับคาร์เตอร์แล้ว ลูกของเอลฟ์วัยกลางคนผู้นี้อายุยังไม่ถึงหนึ่งร้อยปี เผ่าเอลฟ์จะบรรลุนิติภาวะเมื่ออายุสามร้อยปี ดังนั้นอายุไม่ถึงร้อยปีก็เทียบเท่ากับเด็กมนุษย์ที่อายุก่อนหกขวบ เป็นช่วงวัยที่น่ารักที่สุด

เพื่อที่จะซื้อเสื้อหนาวตัวใหม่ให้ลูกรัก คุณพ่อก็เกิดความกระตือรือร้นขึ้นมา เขาตบฝุ่นตามตัวแล้วก็รีบวิ่งไปทำงานอย่างมีความสุข

ระหว่างนั้น พ่อของคาร์เตอร์มองแผ่นหลังของเพื่อนที่กำลังจากไป ในใจก็รู้สึกพูดไม่ออก

แต่เขาก็เก็บคำพูดของอีกฝ่ายมาคิดอยู่บ้าง

“หาเงินงั้นรึ?”

สินค้าจากแคว้นต้าโจวนั้น ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด

แม้แต่พ่อของคาร์เตอร์เองก็ยอมรับในข้อนี้ อย่างน้อยเตาถ่านที่คาร์เตอร์ซื้อกลับมาคราวก่อน เขาก็ใช้มันอย่างมีความสุข ยิ่งอากาศหนาวเท่าไหร่ มันก็ยิ่งมีประโยชน์มากเท่านั้น

ก่อนหน้านี้ ขอแค่มีเงินซื้อถ่านรังผึ้ง และนานๆ ครั้งได้ไปตลาดการค้าเพื่อปรับปรุงอาหารการกิน เขาก็พอใจแล้ว ใช้ชีวิตอย่างสบายๆ ไปวันๆ

‘แต่ตอนนี้ คำพูดของเพื่อนบ้านก็ทำให้หัวใจของพ่อคาร์เตอร์เริ่มสั่นคลอน’

[หรือว่า... เราจะทำงานเพิ่มอีกสักหน่อยดี?]

และเรื่องราวทำนองนี้ ก็กำลังเกิดขึ้นในที่ต่างๆ ทั่วป่าเอลฟ์

ในยามที่เหล่าเอลฟ์รุ่นเยาว์ที่เปี่ยมด้วยพลังและเอาแต่สร้างความวุ่นวายทั้งวันได้ออกไปทำงานต่างถิ่นกันหมด ป่าเอลฟ์ก็เงียบสงบลงอย่างแท้จริง

แต่เมื่อความเงียบสงบดำเนินไปนานเข้า เอลฟ์รุ่นเก่าจำนวนไม่น้อยก็เริ่มรู้สึกว้าเหว่

เหล่าเอลฟ์รุ่นใหญ่ที่เริ่มตระหนักว่าพอว่างแล้วจะรู้สึกกระวนกระวายใจ ก็เริ่มหาอะไรทำกันเองโดยไม่รู้ตัว

แล้วในไม่ช้าก็ค้นพบว่า การหาอะไรทำมันดีจริงๆ

เวลาที่พวกเขายุ่งอยู่กับงาน ก็จะไม่มัวแต่คิดถึงเจ้าลูกชายตัวแสบที่บ้าน

แถมยังหาเงินได้มากขึ้น สามารถไปซื้อของดีๆ ที่ตลาดการค้าได้ไม่น้อย อาหารการกินก็ดีขึ้น เรียกได้ว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัว

จะว่าไป...มันก็ไม่เลวเลยแฮะ

แม้ช่วงแรกจะยังไม่ค่อยชิน แต่พอปรับตัวได้สักพัก พ่อของคาร์เตอร์ก็พบว่าชีวิตแบบนี้มันดีไม่หยอกเลย

เมื่อได้กินอิ่มทุกวัน ประกอบกับข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันที่ค่อยๆ ทยอยซื้อเพิ่มเข้ามา ชีวิตก็ยิ่งสะดวกสบายมากขึ้น

ส่วนเรื่องงานที่ต้องออกแรง การได้ขยับเขยื้อนร่างกายบ้างก็ถือเป็นเรื่องจำเป็น

เมื่อครู่นี้เอง พ่อของคาร์เตอร์ฉวยโอกาสช่วงพักกลางวันไปซดบะหมี่ที่ตลาดการค้า แล้วก็ซื้อถุงมือทำงานแบบหนาพิเศษสำหรับกันหนาวให้ตัวเองอีกหนึ่งคู่

พอมีถุงมือคู่นี้ เขาก็รู้สึกว่าต่อให้หลังจากนี้อากาศจะหนาวแค่ไหน เขาก็สามารถโหมงานตัดไม้ โหมงานหาเงินได้อย่างเต็มที่!

ความรู้สึกนี้มันเหมือนกับว่าเขาเพิ่งได้ไอเทมพิเศษชิ้นใหม่มาอย่างไรอย่างนั้น ทำให้เขาแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้ลอง 'อานุภาพ' ของอุปกรณ์ชิ้นนี้

ด้วยความคิดเช่นนี้ พ่อของคาร์เตอร์จึงสวมถุงมือพลางฮัมเพลงที่ไม่รู้จักในลำคอ เดินลิ่วไปยังโรงตัดไม้ด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง

ทว่าในขณะที่เขากำลังจะ 'สำแดงเดช' อยู่นั้นเอง ทันใดนั้นก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวฟ้าถล่มดังมาจากที่ไกลๆ ทำให้เหล่าเอลฟ์จำนวนมากที่กำลังทำงานอยู่ในโรงตัดไม้ต้องพากันหยุดชะงัก

“เกิดอะไรขึ้น?”

“มีเรื่องอะไรกัน?”

ในขณะเดียวกัน เสียงคำรามแหลมสูงที่แฝงไปด้วยเสียงขู่ฟ่อพลันทำลายความสงบสุขของป่าเอลฟ์ลงโดยสิ้นเชิง อสูรกายตนหนึ่งที่ทั่วทั้งร่างเป็นสีดำทมิฬและมีหัวงูอันน่าสยดสยองเก้าหัวได้ปรากฏตัวขึ้นที่อีกฟากหนึ่งของป่าเอลฟ์

ทหารยามเอลฟ์ไม้ที่ซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ เผยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด ก่อนจะตะโกนใส่ต้นไม้ใหญ่ข้างกาย...

“สถานการณ์ฉุกเฉิน! รีบทูลฝ่าบาทเร็วเข้า! พวกดาร์กเอลฟ์... พวกดาร์กเอลฟ์บุกกลับมาแล้ว!!”

บทที่ 1959 : ไฮดราอาละวาด

ณ ป่ารอบนอกอีกฟากหนึ่งของป่าเอลฟ์ ไฮดรากำลังอาละวาดอย่างหนัก

มันอ้าปากกว้างน่าสยดสยอง พ่นไอพิษสีม่วงออกมาจากปากของมันอย่างต่อเนื่อง ไอพิษนั้นกัดกร่อนทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวอย่างรวดเร็ว

ต้นไม้และพืชพรรณในบริเวณนั้นเน่าเปื่อยอย่างรวดเร็วในชั่วพริบตาที่สัมผัสกับไอพิษสีม่วงนั้น

ในเวลาไม่นาน อันตรายก็คืบคลานไปถึงทหารยามเอลฟ์ไม้ที่กำลังส่งสัญญาณอยู่

ไม่มีเวลาให้คิดมาก ทหารยามเอลฟ์ไม้ผู้นั้นก็เริ่มร่ายคาถา ในชั่วพริบตาก็แปลงร่างเป็นหมาป่าสีเทาแล้ววิ่งลึกเข้าไปในป่า ที่แท้เขาก็คือเอลฟ์ดรูอิด!

“โฮ่….”

เสียงหอนของหมาป่าถูกใช้เป็นสัญญาณเตือนภัย เหล่าเอลฟ์ตลอดเส้นทางต่างเข้าสู่สภาวะเตรียมพร้อมรบทันที

ในขณะเดียวกัน การบุกรุกของไฮดราก็ส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนแม้แต่ไลท์ที่อยู่ในปราสาทราชาเอลฟ์ก็ได้ยิน

เพียงแต่ว่าในตอนนั้นเขายังไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อเห็นเอลฟ์ไม้รีบร้อนวิ่งเข้ามาต่อหน้า เขาจึงรีบถามขึ้นว่า…

“เกิดอะไรขึ้น?”

“มีข่าวฉุกเฉินจากป่ารอบนอก ดาร์กเอลฟ์บุกกลับมาแล้ว!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของไลท์ก็เคร่งขรึมลง ในดวงตาสีไพลินของเขาฉายแววซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก

“นำประชาชนทั่วไปไปหลบภัย”

ไม่มีเวลาให้คิดมาก หลังจากออกคำสั่งแล้ว ไลท์ก็เรียกกวางตัวผู้ของเขาออกมา หยิบดาบคู่ใจ แล้วกระโจนลงจากระเบียงปราสาทราชาเอลฟ์มุ่งหน้าไปยังป่ารอบนอกทันที

ในขณะเดียวกัน ที่ป่ารอบนอก ชาวเอลฟ์จำนวนมากที่ทำงานอยู่ใกล้ๆ ต่างก็รีบหนีลึกเข้าไปในป่าตามเสียงสัญญาณเตือนภัย

กองกำลังที่รับผิดชอบการป้องกันรอบนอกเข้าประจำที่แล้ว แต่ไอพิษสีม่วงที่ไฮดราพ่นออกมาไม่หยุดนั้นน่ากลัวเกินไป ความสามารถในการกัดกร่อนอันรุนแรงของมันทำให้เหล่าทหารเอลฟ์ไม่สามารถเข้าใกล้ได้เลย ทำให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบอย่างสิ้นเชิง

ชั่วขณะหนึ่ง พวกเขาทำได้เพียงปล่อยให้ไฮดราทำตามใจชอบ จนกระทั่งเสียงเหยี่ยวร้องดังก้องมาจากฟากฟ้า

หน่วยอัศวินอินทรียักษ์ของเอลฟ์ไม้มาถึงแล้ว!

ไฮดราที่มีขนาดราวกับภูเขาลูกเล็กนั้นโดดเด่นเกินไป เหล่าอัศวินอินทรียักษ์ที่มาถึงสนามรบต่างบินวนอยู่เบื้องบน พร้อมกับง้างคันธนูยิงไปยังไฮดราที่กำลังอาละวาดอย่างรวดเร็ว เพื่อพยายามยับยั้งลมหายใจพิษของมัน และสร้างโอกาสให้กองกำลังอื่นเข้าโจมตี

ทว่าเกล็ดของไฮดรานั้นแข็งแกร่งทนทานราวกับเหล็กกล้า คมดาบและคมหอกก็มิอาจระคาย ด้วยพลังของลูกธนูจากอัศวินอินทรียักษ์นั้นมีจำกัด เมื่อตกลงบนร่างของไฮดราจึงไม่สามารถสร้างความเสียหายใดๆ ได้เลย และถูกดีดออกไปในทันที

ในขณะนั้นเอง วงเวทสีเขียวขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น ท่ามกลางพลังเวทที่พลุ่งพล่าน เถาวัลย์จำนวนมากก็ผุดออกมาจากพื้นดินอย่างรวดเร็ว แล้วพันรอบร่างงูขนาดมหึมาของไฮดราในพริบตา

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เหล่าจอมเวทเอลฟ์ไม้ที่อยู่ใกล้กับบริเวณรอบนอกที่สุดได้มาถึงแล้ว

เช่นเดียวกับฝั่งต้าโจว พวกเขาทุกคนต่างก็เป็นเอลฟ์ไม้ กลยุทธ์และรูปแบบการต่อสู้ที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษจึงไม่แตกต่างกันมากนัก

เหล่าจอมเวทเอลฟ์ไม้ฝั่งนี้ก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน เมื่อได้รับการสนับสนุนจากพลังเวทอย่างเต็มที่ เถาวัลย์ก็เติบโตด้วยความเร็วราวกับปาฏิหาริย์ ในชั่วพริบตาก็ปกคลุมร่างของไฮดราไปแล้วกว่าครึ่ง

เมื่อไฮดรารู้สึกตัวว่าถูกเถาวัลย์พันธนาการ มันก็ดิ้นรนตามสัญชาตญาณ เพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อย เถาวัลย์จำนวนมากก็ขาดสะบั้นลงในทันที

ก็สมควรอยู่ เมื่อดูจากขนาดมหึมาของมันแล้ว พลังของอสูรกายตัวนี้ย่อมไม่ธรรมดา แค่เพียงมันสะบัดหางเบาๆ ก็ถือเป็นการโจมตีที่ทำลายล้างสำหรับกองกำลังทั่วไปแล้ว

แต่ดูเหมือนว่าเหล่าจอมเวทเอลฟ์ไม้ยังไม่คิดที่จะยอมแพ้ พวกเขายังคงส่งพลังเวทออกไปอย่างต่อเนื่อง

ในระหว่างนั้น คาถา ‘ดูดซับพลังงาน’ ก็ถูกใช้ออกมาด้วยเช่นกัน เรียกได้ว่าเป็นการโจมตีสองทางพร้อมกัน

ทว่าไฮดราตัวนี้ก็ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตธรรมดาเช่นกัน มันมีสติปัญญาสูงและตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว หัวทั้งเก้าของมันเริ่มพ่นไอพิษใส่รอบตัวอย่างบ้าคลั่ง

ในชั่วพริบตา ร่างมหึมาของไฮดราก็อาบไปด้วยไอพิษสีม่วงจนท่วม

ไฮดราไม่กลัวไอพิษที่ตัวเองพ่นออกมา

แต่เถาวัลย์ที่พันรอบตัวมันกลับโชคร้าย มันกำลังถูกไอพิษกัดกร่อนอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เถาวัลย์ที่ถูกกัดกร่อนอย่างต่อเนื่องนั้นอ่อนแอลงอย่างมาก ไฮดราเพียงแค่ดิ้นเบาๆ เถาวัลย์ส่วนใหญ่ก็ขาดสะบั้นลง

เมื่อมาถึงจุดนี้ ไฮดราก็ได้กลายเป็นปัญหาที่แก้ไม่ตกในสายตาของเหล่าจอมเวทเอลฟ์ไม้ไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม อาจกล่าวได้ว่านี่เป็นเพราะพลังของเหล่าจอมเวทเอลฟ์ไม้เองยังไม่แข็งแกร่งพอ

หากมีพลังมากพอ ด้วยการส่งพลังเวทออกไปอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ความเร็วในการเติบโตของเถาวัลย์แซงหน้าความเร็วในการกัดกร่อนของไอพิษในชั่วพริบตา แล้วสูบพลังงานภายในร่างของไฮดราจนหมดสิ้น ในทางทฤษฎีแล้วก็สามารถทำได้เช่นกัน

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ในฐานะกองกำลังที่มาถึงสนามรบเป็นกลุ่มแรก เหล่าจอมเวทเอลฟ์ไม้ก็ได้ถ่วงเวลาการเคลื่อนไหวของไฮดราได้ในระดับหนึ่ง และซื้อเวลาให้กองกำลังที่ตามมาได้เดินทางมาถึง

ในไม่ช้า ลมกระโชกแรงก็พัดมาจากด้านหลัง

ไอพิษที่ก่อนหน้านี้ทำให้เหล่าจอมเวทเอลฟ์ไม้และอัศวินอินทรียักษ์จนปัญญา ก็ถูกลมกระโชกแรงนี้พัดหายไปจนหมดสิ้นในทันที!

หลังจากลมแรงพัดผ่านไป โดยอาศัยต้นไม้ในป่าเอลฟ์เป็นที่กำบัง ห่าธนูที่ประกอบด้วยลูกธนูพิเศษก็พุ่งออกมาจากส่วนลึกของป่าเอลฟ์

ในวินาทีที่ลูกธนูพุ่งเข้าใส่ไฮดรา ก็มีเสียงระเบิดดัง ‘ตู้ม’ ขึ้น ลูกธนูที่พุ่งเข้ามานั้นระเบิดออกทันที พลังทำลายล้างของมันคาดว่าไม่ด้อยไปกว่าระเบิดมือหนึ่งลูก

เห็นได้ชัดว่าพลังของลูกธนูเหล่านี้เทียบไม่ได้กับลูกธนูที่เหล่าอัศวินอินทรียักษ์ยิงออกไปก่อนหน้านี้

นี่คือลูกธนูเวทมนตร์ของเอลฟ์ที่หน่วยรบพิเศษของไฮเอลฟ์อย่าง ‘พลธนูเทวะเอลฟ์’ เท่านั้นที่เชี่ยวชาญ!

อย่างเช่น ‘ลูกธนูติดตาม’ ที่เหล่าอัศวินเอลฟ์และอัศวินอินทรียักษ์เคยใช้ จริงๆ แล้วก็เป็นลูกธนูเวทมนตร์ของเอลฟ์ชนิดหนึ่งเช่นกัน เพียงแต่ว่า ‘ลูกธนูติดตาม’ เป็นเพียงทักษะระดับเริ่มต้นที่ค่อนข้างทั่วไป และหลายหน่วยรบก็สามารถใช้ได้

ส่วนลูกธนูเวทมนตร์ของเอลฟ์ระดับสูงอื่นๆ นั้น จำเป็นต้องผ่านการฝึกฝนที่สอดคล้องกัน และต้องได้รับระดับชั้น ‘พลธนูเทวะเอลฟ์’ เสียก่อนจึงจะสามารถใช้ได้

พลธนูเทวะเอลฟ์ระดมยิงห่าธนูออกมาหนึ่งชุด ลูกธนูระเบิดหลายร้อยดอกพุ่งออกไปพร้อมกัน แม้แต่ไฮดราที่มีขนาดราวกับภูเขาลูกเล็กก็ยังถูกระเบิดต่อเนื่องที่หนาแน่นกลืนกินเข้าไปในทันที

ทว่าการจะสังหารมันเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เรื่องง่าย

“โฮกกก!”

ขณะที่ทนรับแรงกระแทกจากการระเบิดอย่างต่อเนื่อง ในตอนนี้ไฮดราที่โกรธจัดอย่างเห็นได้ชัดก็พ่นไอพิษเข้าใส่ป่าอีกครั้ง

แต่วินาทีก่อนหน้า ก๊าซพิษเพิ่งจะถูกพ่นออกจากปากงูทั้งเก้าของมัน ทว่าวินาทีต่อมา สายลมรุนแรงพลันพัดโหมกระหน่ำออกจากป่ามาอีกครั้ง

เห็นได้ชัดว่าหลังจากที่ไม่ทันตั้งตัวในตอนแรก บัดนี้พวกเอลฟ์ก็รู้วิธีรับมือแล้ว

พวกเขาไม่จำเป็นต้องใช้เวทมนตร์สายลมที่รุนแรงเป็นพิเศษด้วยซ้ำ เพราะท้ายที่สุดแล้วก๊าซพิษก็เป็นเพียงก๊าซ เมื่ออยู่ต่อหน้าลมแรงจึงไม่อาจต้านทานได้เลย ขอเพียงใช้วิธีที่ถูกต้อง ก็สามารถกำจัดมันได้อย่างง่ายดาย