บทที่ 81 โรแบร์โต คาร์ลอส แห่งแดนมังกร... เปรี้ยงเดียวหาย!

บทที่ 81 โรแบร์โต คาร์ลอส แห่งแดนมังกร... เปรี้ยงเดียวหาย!

หลังจากเกมกลับมาดำเนินต่อ ด้วยเสียงเชียร์กระหึ่มจากแฟนบอลเจ้าถิ่น เหล่าขุนพลลาโกทีมต่างฮึกเหิมเดินหน้าบุกกดดันคู่แข่งอย่างหนัก

เห็นท่าไม่ดี บาเลนเซียรีบปรับกระบวนทัพลงไปตั้งรับอย่างรวดเร็ว

เกมรุกของเดปอร์ติโอดูวูบวาบขึ้นกว่าช่วงต้นเกมอย่างเห็นได้ชัด

แต่ทว่า... ด้วยศักยภาพทีมโดยรวมที่เป็นรอง ความอันตรายที่แท้จริงจึงยังไม่มากพอจะเจาะแนวรับคู่แข่ง

เวลาล่วงเลยมาถึงนาทีที่ 39 สกอร์บอร์ดในสนามยังคงโชว์ตัวเลข 0–1

ในขณะที่หลายคนเริ่มคิดว่าครึ่งแรกคงจบลงด้วยสกอร์นี้... กลางสนาม ฟาริญารับบอลแล้วเตรียมจะพลิกพาบอลขึ้นหน้าเพื่อเปิดเกมรุก

จู่ๆ โรดริโกก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง และโดยไม่มีสัญญาณเตือน... เขาเสียบสกัดหนักใส่ฟาริญาเต็มแรง!

การเข้าบอลครั้งนี้ดู ‘เกินเหตุ’ อย่างชัดเจน

ตำแหน่งที่ฟาริญายืนอยู่ห่างจากปากประตูถึง 35–36 เมตร แถมยังมีกองหลังบาเลนเซียยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังอีกเป็นโขยง

การเสียบสกัดตรงนี้ไม่มีความจำเป็นเลยสักนิด และพื้นที่ตรงกลางก็ไม่ใช่โซนรับผิดชอบของเขาด้วยซ้ำ

คำอธิบายเดียวที่พอจะฟังขึ้นคือ... วันนี้โรดริโกเล่นไม่ออกทางกราบขวาจนหัวร้อน

เขาแค่อยากระบายอารมณ์ผ่านการเล่นเกมรับที่ดุดัน แต่ดันกะจังหวะหนักเกินไปหน่อย

ฟาริญาล้มกลิ้งลงไปนอนกุมขาด้วยความเจ็บปวด

ปี๊ด! เสียงนกหวีดดังขึ้นทันที ผู้ตัดสินควักใบเหลืองแจกโรดริโกโดยไม่ลังเล

โรดริโกยังไม่ยอมรับผิด รีบลุกขึ้นมาทำตาขวางเตรียมจะเถียงผู้ตัดสิน

โชคดีที่เพื่อนร่วมทีมยังมีสติ รีบลากตัวเขาออกมาได้ทัน

ใบเหลืองนี้สมควรโดนที่สุด... ลูกเสียบเมื่อกี้เข้าที่น่องของฟาริญาเต็มๆ

หลังจากฟาริญาลุกขึ้นยืน เขายังเดินกะเผลกด้วยความเจ็บปวด

เกมต้องหยุดชั่วคราว โชคยังดีที่อาการบาดเจ็บของฟาริญาไม่รุนแรงมากนัก หลังแพทย์สนามเข้ามาปฐมพยาบาลเบื้องต้น เกมก็ดำเนินต่อ

แม้ขาจะเจ็บ แต่ฟาริญายังต้องรับหน้าที่สังหารฟรีคิกในแดนหน้าลูกนี้

เพราะในทีมลาโกตอนนี้... ฟาริญาคือคนที่มีเทคนิคการวางบอลดีที่สุด

ลูกเตะมุมและฟรีคิกในระยะหวังผล แทบจะเป็นสัมปทานของเขาแต่เพียงผู้เดียว

เมื่อฟาริญายืนอยู่ที่จุดตั้งเตะ เขาเงยหน้ามองไปข้างหน้า

เบื้องหน้าเขามีเพียงปาโก ผู้ทำประตูให้บาเลนเซีย ยืนเป็นกำแพงมนุษย์คนเดียว ห่างออกไป 8–9 เมตร

ส่วนผู้เล่นบาเลนเซียคนอื่นๆ ถอยลงไปอุดแน่นในกรอบเขตโทษ

ฟาริญามองหาช่องจ่ายอยู่นาน แต่ก็ไม่เห็นทางเลือกที่ดีนัก

จะเลือกยิงประตูจากตรงนี้... ระยะมันก็ไกลเกินกว่าที่เขาจะมั่นใจ

ทันใดนั้น เขาก็นึกขึ้นได้ว่าในสนามยังมี ‘จอมยิงไกล’ อยู่อีกคน

ฟาริญาหันไปกวักมือเรียกซูเหว่ย “ซู! มานี่หน่อย”

ซูเหว่ยชะงักเล็กน้อย คิดในใจ “เรียกทำไมวะ? จะให้ไปยิงเหรอ?”

แม้จะงงๆ แต่เขาก็วิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาฟาริญา

ฟาริญามองหน้าซูเหว่ยแล้วยิ้มแหยๆ “ซู! ขาฉันยังเจ็บอยู่นิดหน่อย เตะไม่ค่อยสะดวก นายลองยิงลูกนี้หน่อยสิ?”

ซูเหว่ยยังไม่เข้าใจ “เทคนิคนายดีกว่าฉันตั้งเยอะ นายยิงเองน่าจะดีกว่านะ”

ฟาริญายืนกรานเสียงแข็ง “ไม่ๆ ระยะนี้มันไกลเกินไป ลูกยิงนายแรงกว่าฉันเยอะ เหมาะกับลูกนี้มากกว่า!”

ซูเหว่ยเริ่มขำ... เขาอุตส่าห์เก็บตัวเงียบๆ อยู่ข้างหลังแท้ๆ แต่ในเมื่อเกมนี้แพ้ไม่ได้เด็ดขาด

และฟาริญาก็คะยั้นคะยอขนาดนี้ ซูเหว่ยจึงไม่ปฏิเสธ “โอเค งั้นนายไปพักเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

ฟาริญาเดินเลี่ยงออกไปข้างๆ พลางกระซิบ “ไม่ต้องให้ฉันวิ่งหลอกเหรอ?”

ซูเหว่ยส่ายหน้า “ไกลขนาดนี้ ต่อให้หลอกไป ผู้รักษาประตูก็มีเวลาขยับตัวอยู่ดี... ฉันยิงสดเลยดีกว่า!”

ฟาริญาคิดตามแล้วเห็นด้วย “โอเค งั้นตามสบายเลย เอาให้เหมือนตอนซ้อมนะ!”

พูดจบเขาก็เดินออกไป ซูเหว่ยยืนปักหลักอยู่ที่ลูกบอล สูดลมหายใจเข้าลึก

บนอัฒจันทร์ แฟนบอลเดปอร์ติโบเริ่มฮือฮาเมื่อเห็นซูเหว่ยเตรียมจะสังหารฟรีคิก

“ซูจะยิงเองเหรอ?”

“ฮ่าๆ ให้ซูยิงดีแล้ว ลูกยิงไกลของหมอนี่แม่นกว่าจุดโทษอีก!”

“ปืนใหญ่แดนมังกร... ยิงมันให้ไส้แตกไปเลยลูกพี่!”

...

ฝั่งบาเลนเซียเริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันที

พวกเขาดูวิดีโอการเล่นของเดปอร์ติโบมาก่อนเกมอย่างละเอียด

พลังการยิงอันหนักหน่วงของซูเหว่ยเป็นที่เลื่องลือ โดยเฉพาะปาโกที่ยืนเป็นกำแพงคนเดียว รู้สึกเสียววาบที่เป้ากางเกงขึ้นมาทันที

เขาเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว สองมือกุมเป้าแน่นเพื่อความปลอดภัย

ดิเอโก อัลเวส นายทวารจอมหนึบ ก็ย่อตัวลงเล็กน้อย สายตาจ้องเขม็งไปที่ซูเหว่ย

ข้างสนาม หัวใจของนูโนเริ่มเต้นรัว แต่เขายังคงปลอบใจตัวเอง

“ระยะไกลขนาดนี้ ต่อให้ยิงดีแค่ไหน ก็ยากที่จะเป็นประตู!”

“ปี๊ด!”

เสียงนกหวีดผู้ตัดสินดังขึ้น

ซูเหว่ยวิ่งเข้าหาบอล แล้วหวดเต็มข้อ... ตูม!!

ลูกฟุตบอลพุ่งออกจากเท้าดั่งกระสุนปืนใหญ่ แหวกอากาศตรงดิ่งไปที่ประตูบาเลนเซีย

มีการคำนวณหลังเกมว่า ความเร็วของลูกยิงนี้สูงถึง 150 กิโลเมตรต่อชั่วโมง!

เพียงพริบตาเดียว... บอลพุ่งข้ามระยะทางกว่าสามสิบเมตร ไปปรากฏอยู่หน้าปากประตูบาเลนเซีย

และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ... ทิศทางของบอลพุ่งเสียบสามเหลี่ยมมุมบนซ้าย... มุมตายมรณะ!

ดิเอโก อัลเวส ที่สูง 190 เซนติเมตรและช่วงแขนยาวกว่า 2 เมตร เห็นดังนั้นก็ดีดตัวพุ่งสุดแรงเกิด

ปลายมือซ้ายของเขาสัมผัสโดนผิวลูกบอลแล้ว แต่ทว่า... พลังทำลายล้างของมันรุนแรงเกินต้านทาน วิถีบอลไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย พุ่งแสกหน้าเสียบตาข่ายเข้าไปเต็มแรง!

1–1! เดปอร์ติโบตีเสมอสำเร็จ!

“โอ้! พระเจ้าช่วย... เป็นไปได้ยังไง? นี่มันโรแบร์โต คาร์ลอส ชัดๆ!”

ฆิเมเนซอ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ

“เชี่ยเอ๊ย! ลูกพี่โคตรเทพ!”

ชาลมันกระโดดตัวลอยจากม้านั่งสำรอง

ฟาริญา, ดูเย่, ลุยซินโญ่ และเพื่อนร่วมทีมต่างตะโกนลั่น วิ่งกรูเข้ามาหาซูเหว่ยจากทุกทิศทาง

แฟนบอลเดปอร์ติโบและกองเชียร์ชาวมังกรบนอัฒจันทร์กระโดดฉลองประตูกันสุดเหวี่ยง

โดยเฉพาะธงแดงห้าดาวผืนนั้น ที่โบกสะบัดพลิ้วไหวตามแรงลมและแรงคน เปล่งประกายเจิดจรัสศักดิ์สิทธิ์!

“ซู! ซู! ซู!”

“ซูเหว่ย! ซูเหว่ย! ซูเหว่ย!”

“คาร์ลอสแดนมังกร... เปรี้ยงเดียวจอด!”

ในสนามหญ้าสีเขียว ซูเหว่ยเห็นลูกยิงของตัวเองเสียบตาข่าย ก็ชูแขนขึ้นฟ้าด้วยความสะใจ หันหน้าไปทางอัฒจันทร์กองเชียร์ชาวมังกร แล้วสไลด์เข่าคู่ไปกับพื้นหญ้าฉลองอย่างเท่ระเบิด

...

ด้วยลูกฟรีคิกสั่งตายของซูเหว่ย เวลาในครึ่งแรกก็เหลือไม่มากแล้ว

สกอร์ 1–1 ทำให้บาเลนเซียตั้งตัวไม่ติด

พวกเขาไม่มีเวลาพอที่จะเร่งเครื่องยิงนำคืนได้ทัน

แถมโมเมนตัมของเดปอร์ติโบกำลังมาแรง นักเตะทุกคนคึกคักเหมือนโด๊ปยามา

เมื่อเสียงนกหวีดหมดครึ่งแรกดังขึ้น บาเลนเซียจำใจต้องยอมรับผลเสมอ 1–1 เข้าห้องแต่งตัว

บรรยากาศในห้องแต่งตัวทีมเยือนค่อนข้างตึงเครียด

นูโนหัวโล้นหน้าเครียด ยืนนิ่งไม่พูดไม่จา

คนอื่นๆ ก็นั่งคอตกราวกับแพ้เกมไปแล้ว

ทันใดนั้น ผู้ช่วยโค้ชก็ตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย “ทุกคน! อย่าเพิ่งเครียด... เรอัล มาดริดนำบาร์ซาอยู่ 2–1!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═