บทที่ 41 ค่าฉีกสัญญา 8 ล้านยูโร... ชักจะไม่ปลอดภัยซะแล้วสิ!

บทที่ 41 ค่าฉีกสัญญา 8 ล้านยูโร... ชักจะไม่ปลอดภัยซะแล้วสิ!

ขณะเดียวกัน ณ ห้องทำงานส่วนตัวภายในฐานฝึกซ้อมของเดปอร์ติโบ

ชายวัยกลางคนสวมแว่นกรอบทองกำลังนั่งสนทนาอยู่บนโซฟากับเอดูอาร์โด

เขาคือ ฆาจี้ ผู้จัดการฝ่ายการตลาดของสโมสร

ฆาจี้ยิ้มแก้มปริ น้ำเสียงตื่นเต้นปิดไม่มิด

“ท่านรู้มั้ยครับ? เมื่อเช้าตรู่นี้ มีบริษัทจากจีนติดต่อเข้ามาถามราคาป้ายโฆษณาข้างสนามนัดหน้าตั้งสองเจ้าแหน่ะ!”

เอดูอาร์โดยิ้มกว้าง

“ข่าวดีนี่นา!”

ฆาจี้ถอนหายใจยาวด้วยความทึ่ง

“ผมอยู่กับเดปอร์ฯ มาสิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่มีบริษัทจีนติดต่อมาขอลงโฆษณา ตอนรับสายผมนึกว่าหูฝาดไปซะอีก”

“เชื่อเถอะ... เดี๋ยวจะมีเข้ามาอีกเยอะ”

“สาธุครับท่าน! แต่พวกเขามีเงื่อนไขอยู่นิดหน่อย... เขาถามย้ำนักย้ำหนาว่าสุดสัปดาห์นี้ ซูเหว่ยจะได้ลงตัวจริงรึเปล่า?”

เอดูอาร์โดนิ่งคิด

“เรื่องนี้ผมยังตอบไม่ได้หรอก ฆิเมเนซเองก็คงยังไม่รู้เหมือนกัน อีกตั้งหลายวันกว่าจะแข่ง อะไรก็เกิดขึ้นได้”

ฆาจี้พยักหน้า

“อย่างน้อยมีชื่อ 18 คนแรกก็ยังดีครับ ขอแค่ได้เห็นเขาโผล่ในสนามริอาซอร์ แฟนบอลจีนก็น่าจะพอใจแล้ว”

“อืม... เรื่องนั้นไม่น่ามีปัญหา ฟอร์มกำลังฮอตขนาดนี้ ยังไงก็ได้ลง”

“เยี่ยม! งั้นผมจะได้ไปคุยกับลูกค้าต่ออย่างสบายใจ”

เอดูอาร์โดมองหน้าลูกน้องคนสนิท แล้วกำชับเสียงเข้ม

“ปีนี้ทีมในลาลีกาถังแตกกันถ้วนหน้า เราเองก็อาการหนัก... ตอนนี้เรามีขุมทรัพย์จากตะวันออกเข้ามาแล้ว คุณต้องรีบกอบโกยให้ได้มากที่สุดนะฆาจี้”

“วางใจได้เลยครับท่าน! ขอแค่เจ้าหนูซูยังรักษาฟอร์มเทพแบบนี้ได้ต่อไป ผมมั่นใจว่าจะปั้นรายได้ให้สโมสรได้เป็นกอบเป็นกำแน่นอน!”

“ฮ่า ๆ ๆ! เขาทำได้แน่ เชื่อมือเถอะ!”

“เด็กนั่นมันมหัศจรรย์จริง ๆ ครับ”

พูดจบ ฆาจี้ก็ขอตัวลุกออกไปเจรจากับลูกค้าชาวจีนต่อ

เอดูอาร์โดเดินไปส่งถึงหน้าประตู

กริ๊งงง!

เสียงโทรศัพท์ตั้งโต๊ะดังขึ้น

เอดูอาร์โดรีบเดินกลับไปรับสาย

เสียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหน้าประตูดังมาตามสาย

“ท่านประธานครับ... คุณออสตินมาขอพบครับ”

‘ออสติน?’

เอดูอาร์โดเลิกคิ้วสูง ไม่ใช่แค่รู้จัก... แต่คนนี้คือ ‘ศิษย์รัก’ ในอดีต

สมัยจบใหม่ ๆ ออสตินเป็นเด็กหนุ่มไฟแรง หัวไว ทะเยอทะยาน และขยันขันแข็ง

เขาเดินตามก้นเอดูอาร์โดต้อย ๆ เรียก “อาจารย์ ๆ” ทุกคำ

เอดูอาร์โดเคยหมายมั่นปั้นมือจะให้เป็นทายาทสืบทอดตำแหน่ง

ทว่า... เมื่อเดปอร์ติโบตกต่ำลงเรื่อย ๆ จนร่วงตกชั้นไปเซกุนด้า ออสตินก็ตัดสินใจทิ้งเรือ แยกร่างไปซบ เซลต้า บีโก้ คู่ปรับร่วมแคว้นกาลิเซีย

แม้เอดูอาร์โดจะไม่อยากเรียกว่า ‘คนทรยศ’ แต่ความรู้สึกดี ๆ ที่เคยมีให้ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น ทั้งสองแทบไม่คุยกันอีกเลย

เพิ่งจะกลับมาคุยกันเมื่อซัมเมอร์ที่ผ่านมา เพราะเซลต้าอยากได้ตัว ดูเย่ กองหน้าดาวรุ่งของทีม

เอดูอาร์โดรู้มาว่า ตอนนี้ออสตินไต่เต้าจนได้เป็นหัวหน้าฝ่ายจัดหานักเตะของเซลต้า และเป็นคนโปรดของเจ้าของสโมสร มีแววว่าจะได้เลื่อนขั้นเป็นผู้อำนวยการกีฬาเร็ว ๆ นี้

“ให้เข้ามา!”

วางสายเสร็จ เอดูอาร์โดกลับไปนั่งรอที่โต๊ะทำงาน

ไม่กี่นาทีต่อมา ออสตินในชุดลำลองสบาย ๆ สไตล์นักท่องเที่ยวเพิ่งกลับจากชายหาด ก็เดินเข้ามาในห้อง

“สวัสดีครับอาจารย์! ไม่เจอกันนานเลยนะครับ!”

ออสตินทักทายด้วยรอยยิ้ม

เอดูอาร์โดตีหน้านิ่ง

“ถ้ามาเยี่ยมเยียนกันตามประสาคนรู้จักก็ยินดีต้อนรับ แต่ถ้ามาคุยเรื่องดูเย่... ลืมไปได้เลย เราตัดสินใจต่อสัญญาเขาแล้ว”

ออสตินเดินตรงมาที่โต๊ะ ถอดแว่นกันแดดออก แววตาเจ้าเล่ห์ฉายชัด

“เรื่องดูเย่เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลังครับ วันนี้... ผมอยากมาคุยเรื่อง ซูเหว่ย...”

ยังพูดไม่ทันจบ เอดูอาร์โดสวนกลับเสียงแข็ง หน้าตาดุดันขึ้นมาทันที

“ซูเหว่ยก็ไม่ได้มีไว้ขาย! ผมขอเตือนไว้ก่อนเลยนะ... อย่าคิดจะแอบตีท้ายครัวไปคุยกับเจ้าตัวลับหลังเด็ดขาด! เราไม่รับข้อเสนอใด ๆ ทั้งสิ้น! ถ้าอยากได้จริง... ก็จ่ายค่าฉีกสัญญามา!”

ออสตินชะงักไปเล็กน้อย รู้จักกันมาเป็นสิบปี น้อยครั้งมากที่จะเห็นอาจารย์โกรธจัดขนาดนี้

เขาแสร้งยิ้มแหย ๆ

“ครับอาจารย์... เข้าใจแล้วครับ”

แล้วจู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่อง ตีหน้าเศร้าถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“อาจารย์ครับ... สถานะการเงินของเดปอร์ติโบ ยังแย่เหมือนตอนที่ผมจากมารึเปล่าครับ?”

เอดูอาร์โดนิ่งเงียบ... รู้ทั้งรู้ว่าออสตินจงใจจี้ใจดำ

เลนดอยโร่ ประธานคนเก่าเพิ่งสละตำแหน่งเมื่อปีก่อน แถมซัมเมอร์นี้ทีมไม่มีปัญญาซื้อนักเตะราคาเกินล้านยูโรแม้แต่คนเดียว

หลักฐานมันฟ้องทนโท่ว่าเดปอร์ติโบ ‘ถังแตก’ ของจริง

เห็นอาจารย์เงียบ ออสตินได้ทีรุกต่อ

“อาจารย์ครับ... สองสามวันนี้ผมได้ข่าววงในมาจากเพื่อนที่ทำงานในลาลีกา เขาบอกว่าเพื่อความยั่งยืนของลีก จบฤดูกาลนี้เขาจะลงดาบทีมที่มีปัญหาการเงินเรื้อรังอย่างหนัก...”

เขาเว้นจังหวะเหลือบมองเอดูอาร์โด แล้วพูดต่อเสียงเรียบ

“ถึงตอนนั้น... อาจจะมีหลายทีมโดนปรับตกชั้น ในฐานะลูกศิษย์เก่า ผมแค่อยากจะเตือนอาจารย์ว่า... บางครั้งเราก็ต้องยอมเจ็บ ยอมตัดเนื้อร้ายเพื่อรักษาชีวิตนะครับ”

เอดูอาร์โดคิ้วขมวด ออสตินไม่ได้ขู่ เขาเองก็ได้ยินข่าวลือเรื่องนี้มาเหมือนกัน

หลายปีมานี้ ทีมในลาลีกา โดยเฉพาะทีมเล็ก ๆ แบกหนี้กันหลังแอ่น

ปีนี้เจ้าหน้าที่ลีกเริ่มส่งสัญญาณเตือนแล้วว่าจะ ‘เชือดไก่ให้ลิงดู’

“ขอบใจที่เตือน... พวกคุณเองก็ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ปีนี้ไม่มีใครสบายหรอก” เอดูอาร์โดตอบกลับนิ่ม ๆ

ออสตินหัวเราะในใจ

‘ตาแก่นี่หัวแข็งชะมัด! ถึงเซลต้าจะไม่รวยเท่ามาดริดหรือบาร์ซ่า แต่สถานะการเงินเราดีกว่าทีมแกเยอะ!’

เห็นเอดูอาร์โดไม่ยอมอ่อนข้อ ออสตินถอนหายใจ สวมแว่นกันแดดกลับเข้าไป แล้วยักไหล่

“อาจารย์ครับ... ขอโทษที่มารบกวน จริง ๆ แล้วทริปนี้ผมตั้งใจมาพักผ่อน แวะมาเยี่ยมอาจารย์แค่ทางผ่าน ไว้ว่าง ๆ ค่อยคุยกันใหม่นะครับ!”

เอดูอาร์โดลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปจับ

“โอเค... ยินดีต้อนรับเสมอถ้ามาเยี่ยมกันแบบนี้!”

ทั้งสองจับมือกันพอเป็นพิธี ก่อนที่ออสตินจะหันหลังเดินออกจากห้องไป

ทันทีที่ประตูบานนั้นปิดลง รอยยิ้มบนหน้าเอดูอาร์โดก็เลือนหายไป

เขาทรุดตัวลงนั่ง ดึงลิ้นชักโต๊ะทำงาน หยิบสัญญาของซูเหว่ยออกมาอ่านอย่างเคร่งเครียด

“ไม่นึกเลยว่าจะมีคนจ้องจะงาบซูเหว่ยเร็วขนาดนี้...”

สายตาไล่ไปสะดุดที่ตัวเลขบรรทัดหนึ่ง...

ค่าฉีกสัญญา: 8,000,000 ยูโร

“สัญญาฉบับนี้ชักจะไม่ปลอดภัยซะแล้ว... 8 ล้านยูโรมันน้อยเกินไป! เฮ้อ... ตอนนั้นไม่นึกว่าเจ้าหนูซูจะพัฒนาได้เร็วขนาดนี้ สงสัยต้องรีบจับเซ็นสัญญาฉบับใหม่ด่วนแล้ว!”

...

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═