ตอนที่ 34 : ฝนตกแล้วไง? ตกปลาไม่ได้หรือไง?

ตอนที่ 34 : ฝนตกแล้วไง? ตกปลาไม่ได้หรือไง?

"แบนบ่อตกปลาหน้าเลือดที่หลอกเอาเงินที่หามาด้วยความยากลำบากของนักตกปลา"

"ฉันว่าแล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะมีคนลากปลาหนักหลายร้อยชั่งขึ้นมาได้ ทุกอย่างมันถูกจัดฉากไว้หมดแล้ว"

"ทุกคนอย่าไปเป็นไอ้งั่งให้เขาหลอกนะ เถ้าแก่คนนี้ใจดำจริงๆ"

ติงฮ่าวมองดูคอมเมนต์ที่เป็นไปในทิศทางเดียวกันจากพวกเกรียนคีย์บอร์ด

เขารู้สึกฉงนใจเล็กน้อย

ปกติแล้วอินฟลูเอนเซอร์เบอร์ใหญ่พวกนี้ก็ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับเขานี่นา ทำไมจู่ๆ ถึงได้แห่กันออกมาโจมตีเขาล่ะ?

ต่อให้เรื่องของศิษย์น้องเมื่อเช้านี้จะกลายเป็นประเด็นใหญ่โต แต่มันก็ไม่น่าจะจุดชนวนให้เกิดการรุมประณามเขาจากทั่วประเทศแบบนี้ได้

หลังสี่ทุ่ม โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้นมากะทันหัน

เบอร์แปลกจากเมืองหลวงของมณฑลโทรเข้าเครื่องติงฮ่าว

ติงฮ่าวกดรับสาย

"สวัสดีครับ ใครครับ?"

เสียงทุ้มลึกของผู้ชายดังมาจากปลายสาย

"เถ้าแก่ติงใช่ไหม? ฉันเป็นใครมันไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือฉันถูกใจอ่างเก็บน้ำของคุณเข้าแล้วสิ"

ติงฮ่าวเอนหลังพิงหัวเตียงแล้วหัวเราะในลำคอ

"ถ้าคุณถูกใจ ก็มาดูสิครับ แค่จ่ายค่าเข้า คุณจะตกปลามากแค่ไหนก็ได้ตามสบายเลย"

ผู้ชายในสายหัวเราะเบาๆ

"เถ้าแก่ติง คุณนี่มีอารมณ์ขันจริงๆ ความหมายของฉันก็คือ ฉันต้องการรับช่วงสิทธิ์บริหารทั้งหมดของอ่างเก็บน้ำแห่งนี้"

"เสนอราคามาได้เลย ตราบใดที่มันไม่เกินจริงจนเกินไป ฉันจะโอนเงินให้ทันที"

ติงฮ่าวปฏิเสธกลับไปโดยไม่ต้องคิดเลย

"ขอโทษด้วยครับ อ่างเก็บน้ำของผมไม่ได้มีไว้ขายหรือเซ้ง"

น้ำเสียงของปลายสายเปลี่ยนเป็นเย็นชา

"ไอ้หนุ่ม อย่าดื้อรั้นไปหน่อยเลยน่า"

"ถึงตอนนี้อ่างเก็บน้ำของคุณจะกำลังได้รับความนิยม แต่มันก็เป็นแค่ธุรกิจที่ทำกันลวกๆ ไม่มีทั้งทุน ไม่มีทั้งเบื้องหลัง คุณรับมือกับธุรกิจใหญ่ขนาดนี้ไม่ไหวหรอก"

"ถ้าคุณไม่ยอมยกอ่างเก็บน้ำให้ ก็อย่าหวังว่าชีวิตต่อจากนี้จะสงบสุขเลย"

"คอมเมนต์แย่ๆ กับกระแสสังคมบนโลกออนไลน์นั่นน่ะ มันก็แค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ยังมีวิธีอื่นอีกเยอะแยะรอคุณอยู่"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ติงฮ่าวก็เข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้ง

ที่แท้ พวกเกรียนคีย์บอร์ดและอินฟลูเอนเซอร์เบอร์ใหญ่ที่จู่ๆ ก็โผล่มาบนโลกออนไลน์ ล้วนเป็นฝีมือของคนๆ นี้นี่เอง

เมื่อนำไปปะติดปะต่อกับคำเตือนของเฒ่าเฉินสายลุยเมื่อตอนกลางวัน คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ทั้งหมดก็ต้องเป็นบอสใหญ่ของแบรนด์อุปกรณ์ตกปลานั่นแน่ๆ

เพียงแต่ติงฮ่าวไม่คาดคิดเลยว่าพวกเขาจะลงมือรวดเร็วขนาดนี้

ติงฮ่าวถือโทรศัพท์เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปในยามค่ำคืนที่มืดมิดและมีฝนตกโปรยปราย

"คุณคิดว่าผมเป็นคนขี้ขลาดหรือไง?"

"ถ้ามีปัญญาก็งัดไม้เด็ดออกมาใช้ให้หมดเลยสิ ถ้าผม ติงฮ่าว ขมวดคิ้วแม้แต่นิดเดียว ผมจะยกอ่างเก็บน้ำนี้ให้คุณฟรีๆ เลย"

พูดจบ เขาก็ชิงวางสายแล้วบล็อกเบอร์นั้นทิ้งทันที

เขาโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างเตียง

ในเมื่อเขากล้าสร้างธุรกิจนี้ขึ้นมา เขาก็ไม่กลัวที่จะมีคนมาหาเรื่องหรอก

สายฝนเบื้องนอกหน้าต่างสาดกระหน่ำรุนแรงยิ่งขึ้น

พร้อมกับเสียงสายฝน ติงฮ่าวก็หลับตาลงและผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

เขาทำงานติดต่อกันทุกวันมาครึ่งเดือนกว่าแล้ว เขาเหนื่อยล้ามากจริงๆ

ครั้งนี้เขาหลับสนิทเป็นพิเศษ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ติงฮ่าวผลักประตูเปิดออก ฝนข้างนอกเบาบางลงเล็กน้อย กลายเป็นฝนตกปานกลางอย่างต่อเนื่อง

เขาสวมรองเท้าบูทยางทรงสูง กางร่มสีดำคันใหญ่ และเดินไปตามถนนดินมุ่งหน้าสู่อ่างเก็บน้ำ

เมื่อมาถึงกลางเนินเขา

ก็เป็นไปตามคาด ถนนดินที่เพิ่งขุดเมื่อไม่กี่วันก่อนถล่มลงมาอีกแล้ว

ดินลูกรังสีแดงก้อนใหญ่สไลด์ลงมาจากเนินเขา ปิดกั้นถนนจนมิด

ติงฮ่าวหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรหาคนขับรถแบ็คโฮคนเดิม

"ลุงหลี่ ถนนของผมถล่มอีกแล้ว รบกวนลุงขึ้นมาช่วยเคลียร์ทางให้หน่อยได้ไหมครับ"

เสียงของลุงหลี่ดังมาจากปลายสาย ฟังดูรู้สึกลำบากใจ

"เถ้าแก่ ฝนตกหนักขนาดนี้ ถนนบนภูเขามันลื่นเกินไป ขับรถแบ็คโฮขึ้นไปมันอันตรายนะ"

ติงฮ่าวรู้ว่าเขาก็แค่บ่นเพราะค่าจ้างมันน้อยและไม่อยากทำงานตากฝน

"ลุงหลี่ วันนี้ผมให้ค่าแรงสองเท่าเลย ลุงค่อยๆ ขับขึ้นมาแล้วช่วยผมเคลียร์ถนนหน่อยนะครับ"

พอได้ยินว่าให้ค่าแรงสองเท่า ลุงหลี่ก็ตกลงทันที

"ตกลง รอแป๊บนะ กำลังสตาร์ทเครื่องแล้วจะขึ้นไปเดี๋ยวนี้แหละ"

ติงฮ่าววางสาย ก้าวข้ามหลุมโคลน และเดินหน้าต่อไปยังอ่างเก็บน้ำ

เมื่อมาถึงสันเขื่อน เขาก็เรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาดู

จำนวนนักตกปลาคือศูนย์

ตัวคูณการเร่งเวลาก็กลับเป็นศูนย์เช่นกัน

ผิวน้ำเกิดระลอกคลื่นเล็กๆ ถี่ยิบภายใต้แรงกระแทกของเม็ดฝน

เขาถอนหายใจ

ดูเหมือนว่าวันนี้คงเปิดร้านไม่ได้แล้ว งั้นก็พักผ่อนสักวันก็แล้วกัน

ขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับหมู่บ้าน หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินขึ้นมาตามถนนดินจากเชิงเขา

ติงฮ่าวกางร่มและเพ่งมองให้ชัดขึ้น

คนสิบกว่าคนสวมเสื้อกันฝนหลากสีสัน สะพายกระเป๋าอุปกรณ์ตกปลาใบใหญ่ กำลังเดินลุยโคลนขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

เมื่อพวกเขามาถึงสันเขื่อน แต่ละคนก็หอบแฮ่กๆ

พี่ชายที่เป็นคนนำหน้าปาดน้ำฝนออกจากใบหน้าและบ่นกับติงฮ่าว

"เถ้าแก่ ถนนของคุณมันยังไงกันเนี่ย? รถขับขึ้นมาไม่ได้เลยนะ"

"พวกเราต้องจอดรถไว้ตรงที่ดินถล่มข้างล่าง แล้วก็แบกอุปกรณ์เดินขึ้นมาเนี่ย เหนื่อยแทบขาดใจ"

ติงฮ่าวมองดูกลุ่มคนเหล่านี้ด้วยสีหน้าตกตะลึง

"พวกคุณดั้นด้นมาตกปลาฝ่าฝนตกหนักแบบนี้เนี่ยนะ?"

พี่ชายคนนั้นวางกล่องอุปกรณ์ตกปลาลงบนพื้น

"ฝนตกแล้วมันยังไงล่ะ? วันที่ฝนตกออกซิเจนในน้ำจะสูง ปลาตัวใหญ่จะว่ายเข้ามาใกล้ฝั่งได้ง่ายขึ้น"

"เถ้าแก่ รีบๆ หน่อย เอาป้ายสแกนจ่ายเงินมาเลย พวกเราพร้อมจะตกปลากันแล้ว"

ติงฮ่าวโบกมือ รู้สึกลำบากใจเล็กน้อย

"วันนี้ฝนตก ริมฝั่งก็มีแต่โคลน มันลื่นเกินไป แถมผมยังไม่มีที่หลบฝนให้ด้วย มันอันตรายนะครับ"

"วันนี้ผมไม่เปิดให้บริการ พวกคุณกลับไปเถอะครับ"

เหล่านักตกปลาไม่ยอม

"เถ้าแก่ แบบนี้มันไม่แฟร์เลยนะ พวกเราขับรถมาตั้งหลายร้อยกิโลเพื่อมาที่นี่ แล้วคุณจะไล่พวกเรากลับเนี่ยนะ?"

"พวกเราเอาร่มตกปลามาด้วยล่ะน่า เดี๋ยวพวกเราจะระวังตัวให้มากขึ้นก็แล้วกัน ถลื่นนิดลื่นหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก"

ติงฮ่าวกำลังจะปฏิเสธอีกครั้ง

เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวก็ดังมาจากถนนดินเบื้องล่างอีกครั้ง

คนกลุ่มใหญ่อีกกลุ่มกำลังเดินลุยฝนขึ้นมา

ติงฮ่าวเหลือบเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยสองสามคนในฝูงชนนั้น

หวังปิงสวมเสื้อแจ็คเก็ตกันน้ำ ถือถังใส่เหยื่อใบใหญ่สองใบอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา

คนที่เดินตามหลังเขามาคือ โจวฉวนเซิง ที่หายหน้าหายตาไปนาน พร้อมกับ เฉินกั๋วเฉียง พ่อตาของเขา

หวังปิงเดินมาถึงสันเขื่อนและวางถังลงบนพื้นเสียงดังตึง

"เถ้าแก่ ในที่สุดก็หาเจอ รีบๆ เปิดบัตรเลย วันนี้ฉันตั้งใจจะมาให้อาหารปลาที่ก้นอ่างเก็บน้ำของคุณโดยเฉพาะ"

ติงฮ่าวมองดูกลุ่มนักตกปลาที่คลั่งไคล้เหล่านี้แล้วยิ้มเจื่อน

"พี่หวัง อากาศแบบนี้มันไม่เหมาะจะตกปลาจริงๆ นะครับ ถนนก็ถล่มหมดแล้วด้วย"

โจวฉวนเซิงเบียดตัวขึ้นมาจากข้างหลัง วันนี้เขาสวมชุดกันน้ำแบบชิ้นเดียวที่ดูเป็นมืออาชีพสุดๆ

"เถ้าแก่ อย่าปฏิเสธเลยน่า"

"ข้างหลังพวกเรายังมีขบวนรถตามมาอีกหลายขบวน รถทุกคันจอดอยู่ที่หมู่บ้าน และตอนนี้คนก็กำลังเดินขึ้นมากันอยู่"

"ถ้าวันนี้คุณไม่ยอมเปิดล่ะก็ เชื่อฉันเถอะ คนพวกนี้พร้อมจะพลิกสันเขื่อนของคุณได้เลยนะ"

เฉินกั๋วเฉียงก็เสริมขึ้นมาจากด้านข้าง

"ฮ่าวจื่อ ทุกคนมาเพื่อตกปลาตัวใหญ่ทั้งนั้น ฝนตกนิดหน่อยจะเป็นไรไป?"

เมื่อมองดูดวงตาหลายสิบคู่ที่จ้องมองมาอย่างกระตือรือร้น ติงฮ่าวก็รู้ว่าวันนี้เขาคงห้ามพวกนี้ไม่อยู่แล้ว

เวลาที่นักตกปลาพวกนี้คลั่งขึ้นมา สภาพอากาศเลวร้ายแค่ไหนก็หยุดพวกเขาไม่ได้หรอก

"ก็ได้ครับ ในเมื่อพวกคุณยืนกรานจะตกปลา ก็เชิญตกกันตามสบายเลยครับ"

"แต่ผมขอพูดไว้ก่อนนะ วันนี้ฝนตกหนัก จะไม่มีอาหารกลางวันให้บริการเด็ดขาด"

"ถ้าหิว พวกคุณก็ต้องหาทางจัดการกันเอาเองนะ"

พอนักตกปลาได้ยินว่าจะได้ตกปลา ใครจะไปสนเรื่องอาหารกลางวันกันล่ะ?

"ไม่มีปัญหา อดข้าวแค่มื้อเดียวไม่ตายหรอกน่า"

"นั่นสิ ใครจะมัวกินข้าวเวลาที่มีปลาให้ตกกันล่ะ?"

"รีบๆ เอาคิวอาร์โค้ดมาให้สแกนหน่อย ฉันทนรอไม่ไหวแล้ว"

ติงฮ่าวจำใจต้องหยิบป้ายคิวอาร์โค้ดออกมาอย่างเสียไม่ได้