บทที่ 1 ระบบเปลี่ยนพรสวรรค์ระดับเทพเจ้าจุติ!

ประเทศต้าเซี่ย เมืองป๋ายเหอ

หยางเฟิงกำลังทำงานอยู่ที่คลังเสบียงบริเวณชานเมืองป๋ายเหอ แม้จะอยู่ในพื้นที่รกร้าง แต่ที่นี่ก็แทบจะไม่มีอันตรายใดๆ และถึงจะมี ก็ยังมีผู้ฝึกยุทธ์คอยคุ้มกันอยู่ดี

ปีนี้เขาอายุสิบแปดและกำลังเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งแห่งเมืองป๋ายเหอ

เรียนงั้นเหรอ?

เรียนไปเพื่ออะไรกันล่ะ?

ในเมื่อเขายังไม่สามารถปลุกพรสวรรค์ได้ แล้วจะเรียนไปทำไม? การไม่สามารถปลุกพรสวรรค์ได้หมายความว่าเขาจะไม่มีวันได้เป็นผู้ฝึกยุทธ์

ด้วยความหงุดหงิด เขาจึงยื่นใบลาและมาทำงานที่คลังเสบียงแห่งนี้ ในเมื่อไม่สามารถเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้อยู่แล้ว เขาก็สู้รีบออกมาทำงานหาเงินเสียแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า

แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่หยางเฟิงต้องการเลย อันที่จริง เขาไม่ใช่คนของโลกที่เรียกว่าดาวสีครามแห่งนี้ เขาคือผู้ทะลุมิติที่เดินทางมาจากโลกเมื่อหกปีก่อน

ความแตกต่างระหว่างดาวสีครามกับโลกก็คือ ที่นี่มีผู้ฝึกยุทธ์และสัตว์อสูร!

หลังจากการปรากฏตัวของโลกใต้พิภพบนดาวสีคราม พรสวรรค์ของมนุษย์ก็เริ่มตื่นรู้ขึ้น บางคนกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้ด้วยพรสวรรค์ของตนเอง หลายร้อยปีต่อมา ดาวสีครามก็ได้บุกเบิกเส้นทางแห่งวิถีการต่อสู้อย่างเต็มรูปแบบ

เมื่ออายุครบสิบแปดปี ทุกคนบนดาวสีครามจะสามารถปลุกพรสวรรค์ของตนเองได้ผ่านหินปลุกพลัง บางคนปลุกได้พรสวรรค์ด้านพละกำลัง ในขณะที่บางคนปลุกได้พรสวรรค์ด้านวิชาดาบ นอกจากนี้ยังมีคนที่ปลุกพรสวรรค์อันทรงพลังอย่างธาตุไฟ ธาตุสายฟ้า และอื่นๆ อีกมากมาย!

พรสวรรค์แบ่งออกเป็นระดับชั้นอย่างชัดเจน ได้แก่ ระดับอ่อนแอ ระดับรอง ระดับต่ำ ระดับกลาง ระดับสูง ระดับสูงสุด และอีกมากมาย!

ขอเพียงปลุกพรสวรรค์ได้สำเร็จ คนส่วนใหญ่ก็จะมีรากฐานอยู่ในระดับต่ำและระดับกลาง ส่วนระดับอ่อนแอและระดับรองนั้นถือว่าเป็นพวกไร้ประโยชน์ไปแล้ว

พวกเขาอาจเป็นพวกไร้ประโยชน์ในหมู่ผู้ฝึกยุทธ์ ทว่าในสายตาของคนธรรมดา พวกเขายังคงมีค่า ไม่ว่าจะอย่างไรคนกลุ่มนี้ก็ยังสามารถเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้ เพียงแต่ไม่อาจก้าวไปเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงได้ก็เท่านั้น

ส่วนเขาน่ะหรือ ผู้ทะลุมิติในวัยสิบแปดปี!

ในวันนั้น เขาไปเข้าร่วมพิธีปลุกพลังด้วยความเบิกบานใจ ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับฟาดลงมาดั่งสายฟ้าฟาด

ไร้พรสวรรค์!

เขาเคยคิดว่าในฐานะผู้ทะลุมิติ เขาจะต้องเป็นตัวเอกของยุคสมัยนี้เป็นแน่ แต่นี่มันไม่ใช่ในนิยายสักหน่อย!

ด้วยความสิ้นหวัง หยางเฟิงจึงตัดสินใจลาหยุดและมาทำงานที่คลังเสบียงแห่งนี้

"เฒ่าจาง ลูกชายฉันปลุกพรสวรรค์สายพละกำลังระดับกลาง เสริมพละกำลัง ได้ด้วยล่ะ"

"ดีจังเลยนะ ลูกชายฉันปลุกได้แค่พรสวรรค์สายป้องกันระดับต่ำ คุ้มกายระดับต่ำ เอง"

ห่างจากหยางเฟิงออกไปไม่ไกล คนงานในคลังเสบียงสองคนกำลังจับกลุ่มคุยกัน หยางเฟิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ บทสนทนาของพวกเขาสร้างความเสียหายคริติคอลให้เขาเป็นหมื่นๆ แต้ม!

ต่อให้พรสวรรค์ระดับกลางและระดับต่ำจะถือว่าธรรมดา แต่นั่นก็ยังเรียกว่าพรสวรรค์

แล้วเขาล่ะ?

หยางเฟิงได้แต่ส่ายหัว ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนมันก็เหมือนกันหมดจริงๆ พึ่งพาพ่อแม่ พึ่งพาลูกหลาน... กระทั่งพึ่งพาญาติพี่น้องและมิตรสหาย!

ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ทำให้หยางเฟิงรู้สึกอบอุ่นใจ บนโลกใบเดิม เขาเป็นเพียงเด็กกำพร้า แต่ที่นี่ อย่างน้อยเขาก็ยังมีครอบครัว แม่ของเขาเสียชีวิตด้วยอาการป่วยตั้งแต่เขายังเด็ก เขาจึงเหลือเพียงพ่อและน้องสาว!

พ่อของเขา หยางหย่งกั๋ว เป็นเพียงพนักงานตัวเล็กๆ ในบริษัทแห่งหนึ่ง ส่วนน้องสาวของเขาปีนี้อายุสิบเจ็ดปี และจะสามารถเข้าพิธีปลุกพรสวรรค์ได้ในปีหน้า

ทว่าพลังการต่อสู้ของน้องสาวเขากลับพุ่งทะลุห้าร้อยแปดสิบแต้มไปแล้ว จากความเร็วในการเพิ่มพูนพลังการต่อสู้ เห็นได้ชัดว่าเธอจะต้องปลุกพรสวรรค์ระดับสูงๆ ได้อย่างแน่นอน

ก่อนหน้าที่จะเข้าพิธีปลุกพลัง พลังการต่อสู้ของหยางเฟิงมีเพียงหนึ่งร้อยยี่สิบห้าแต้ม ซึ่งถือว่าอ่อนแอในหมู่อ่อนแอ! แต่เขาก็ยังคงกอดความหวังเอาไว้! ก็เขาเป็นถึงผู้ทะลุมิตินี่นา!

ตอนนี้เขาเพียงแค่อยากตั้งใจทำงาน คลังเสบียงตั้งอยู่ในพื้นที่รกร้างและไม่ค่อยมีใครอยากมาทำงานที่นี่ หากเขาขยันขันแข็ง เขาก็มีโอกาสที่จะได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำภายในสองปี ซึ่งอย่างน้อยมันก็เป็นงานที่มั่นคง

ยิ่งไปกว่านั้น เขาแทบไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยเลย บริเวณรอบๆ คลังเสบียงส่วนใหญ่มีเพียงสัตว์ป่าธรรมดา ส่วนสัตว์อสูรนั้นแทบจะไม่มีให้เห็น

"แก๊ง... แก๊ง... แก๊ง แก๊ง!"

ทันใดนั้น เสียงระฆังฉุกเฉินก็ดังก้องไปทั่วทั้งคลังเสบียง

"ระฆังเตือนภัยสัตว์อสูร!"

เหล่าคนงานในคลังเสบียงพากันนิ่งอึ้งไปในทันที พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าเสียงระฆังเตือนภัยสัตว์อสูรจะดังขึ้นมาอย่างกะทันหันเช่นนี้!

"บ้าเอ๊ย ระฆังมันจะดังก็ต่อเมื่อมีสัตว์อสูรบุกรุกไม่ใช่เหรอวะ? นี่คลังเสบียงโดนบุกแล้วงั้นเหรอ?" หยางเฟิงเองก็เริ่มตื่นตระหนกเช่นกัน

"พนักงานทุกคนหาที่ซ่อนตัวให้ปลอดภัย!"

"เราได้ขอความช่วยเหลือไปแล้ว ยอดฝีมือจากเมืองป๋ายเหอจะเดินทางมาสมทบในเร็วๆ นี้!"

คนงานในคลังเสบียงรีบวิ่งหนีตายและมองหาสถานที่ปลอดภัยทันที ทำงานที่นี่มาตั้งหลายปี พวกเขาไม่เคยเจอสถานการณ์แบบวันนี้มาก่อนเลย

"นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย..." หยางเฟิงมุมปากกระตุกรัว

เขารู้ดีว่าต้องมีสัตว์อสูรจำนวนมากบุกโจมตีคลังเสบียงพร้อมกันอย่างแน่นอนถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ไม่อย่างนั้นจะขอความช่วยเหลือทำไมล่ะ? ไหนบอกว่าไม่มีสัตว์อสูรไง!

เขาไม่มัวโอ้เอ้อยู่ในโกดัง เขารู้ดีว่าต้องรีบหาที่ซ่อนตัวเช่นกัน หากพวกผู้ฝึกยุทธ์ต้านไว้ไม่อยู่ล่ะก็ ซวยแน่ๆ

"ติ๊ง! ระบบเปลี่ยนพรสวรรค์ระดับเทพเจ้ากำลังทำการผูกมัด"

ทันทีที่เขาก้าวเท้า เสียงเครื่องจักรที่เย็นชาก็ดังขึ้นในหัวของเขาอย่างกะทันหัน เขาหยุดชะงักราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดเข้ามาในสมอง ทำให้เขายืนนิ่งค้างอยู่กับที่

ระบบงั้นเหรอ?

"ติ๊ง! ระบบเปลี่ยนพรสวรรค์ระดับเทพเจ้าทำการผูกมัดเสร็จสิ้น"

ขณะที่หยางเฟิงยังคงมีท่าทีตอบสนองช้าอยู่นั้น เสียงเครื่องจักรที่เย็นชาก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง คราวนี้เขาได้ยินมันอย่างชัดเจนเต็มสองหู และเขาก็มั่นใจมากๆ ว่านี่ไม่ใช่ภาพหลอน!

"ในที่สุดนิ้วทองคำของฉันก็มาแล้ว!"

หยางเฟิงดีใจจนแทบเนื้อเต้น หลังจากทะลุมิติมาตั้งนานแต่กลับปลุกพรสวรรค์ไม่ได้ มันทำให้เขาสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด ในเมื่อตอนนี้ระบบผูกมัดสำเร็จแล้ว เขาจะสามารถอัปเลเวลอย่างบ้าคลั่งและกลายเป็นผู้ไร้เทียมทานบนดาวสีครามเหมือนในนิยายได้หรือเปล่านะ?

ระบบเปลี่ยนพรสวรรค์ระดับเทพเจ้างั้นเหรอ? แล้วมันทำงานยังไงล่ะ?

"ระบบ แกช่วยบอกฟังก์ชันการทำงานของแกให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?" หยางเฟิงพยายามสื่อสารกับระบบ

"โฮสต์ ระบบนี้มีชื่อว่าระบบเปลี่ยนพรสวรรค์ระดับเทพเจ้า หน้าที่ของมันเรียบง่ายมาก นั่นคือการเปลี่ยนพรสวรรค์ที่ได้รับมาให้กลายเป็นระดับเทพเจ้า!"

"นอกจากนี้ หลังจากได้รับพรสวรรค์ระดับเทพเจ้าแล้ว ระบบจะทำการจับคู่วิชาการต่อสู้ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับพรสวรรค์นั้นๆ ให้อีกด้วย"

"โฮสต์สามารถรับค่าพลังการต่อสู้และพรสวรรค์ที่เพิ่มระดับพลังได้จากการสังหารสัตว์ป่า สัตว์อสูร และศัตรู"

ซี้ดดด!

คำอธิบายของระบบทำเอาหยางเฟิงถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึก ระบบนี้มันจะฝืนลิขิตสวรรค์เกินไปแล้วไม่ใช่หรือไง?

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับกล่องของขวัญชิ้นใหญ่"

"มีกล่องของขวัญด้วยเหรอ?" หยางเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็พบไอคอนกล่องของขวัญขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในหัว ซึ่งเขาสามารถกดเปิดมันได้

โดยไม่ลังเลใจ เขาเลือกที่จะเปิดกล่องของขวัญชิ้นใหญ่นั้นทันที

"ติ๊ง! ได้รับโอสถนิพพาน 1 เม็ด"

"ติ๊ง! ได้รับพรสวรรค์ธาตุไฟระดับกลาง เสริมพลังอัคคีแผดเผา"

โอสถนิพพาน: หลังจากการใช้งาน จะช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับแขนขา กระดูก และอวัยวะภายใน พร้อมมอบพลังการต่อสู้ให้จำนวนหนึ่ง!

เสริมพลังอัคคีแผดเผา: พรสวรรค์ธาตุไฟระดับกลาง นับว่าเป็นพรสวรรค์ที่ค่อนข้างดีในหมู่พรสวรรค์ธาตุไฟ!

หยางเฟิงเลือกใช้โอสถนิพพานก่อนเป็นอันดับแรก

ทันใดนั้น พลังงานมหาศาลก็ไหลทะลักเข้าสู่แขนขา กระดูก และอวัยวะภายในของเขา พลังขุมนี้ราวกับมังกรบรรพกาลที่พุ่งพล่านไปทั่วทั้งร่างกายอย่างบ้าคลั่ง

ไม่กี่นาทีต่อมา ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านในร่างกายก็ค่อยๆ จางหายไป หยางเฟิงสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายอย่างชัดเจน เส้นเลือดบนท่อนแขนของเขาปูดโปนขึ้น

"รู้สึกได้ถึงพลังที่เปี่ยมล้นเลยแฮะ" เขามีความรู้สึกว่าตอนนี้ตนเองสามารถต่อยวัวให้ตายได้ด้วยหมัดเดียว

หืม?

เขาพบว่าเขาสามารถดูหน้าต่างสถานะของตัวเองได้ด้วย:

โฮสต์: หยางเฟิง

อายุ: 18 ปี

ระดับพลัง: นักสู้ระดับต้น

พรสวรรค์: เสริมพลังอัคคีแผดเผา [ยังไม่ได้แปลงสภาพ]

...