บทที่ 24 เร่งแผนฝึก

บทที่ 24 เร่งแผนฝึก

การล่าในครั้งนี้  มีส่วนหนึ่งจำเป็นจะต้องถูกฆ่าและแบ่งให้กับชนเผ่า มีแกะตัวผู้ประมาณ 12 ตัวและแกะตัวเมียอีก 20 ตัวรวมรวมแล้วเหลืออยู่ประมาณ 32 กว่าตัว มีแกะตัวผู้อีก 3 ตัวและแกะตัวเมีย 3 ตัวที่ดูเหมือนมีอายุมากแล้วและพวกมันจะถูกกินเป็นอันดับแรก

กล่าวคือ จะมีแกะป่าทั้งหมด 26 ตัวที่สามารถเลี้ยงเอาไว้เป็นอาหารของชนเผ่า แม้ มู่เฟิง จะรู้ว่าการกินเนื้อแกะนั้น ยิ่งคำว่า “นุ่ม”จะต้องเป็นแกะที่อายุน้อย แต่เขายังคงอดทนและไม่แตะต้องลูกแกะ หลังจากนี้ลูกแกะสามารถผสมพันธุ์กลายเป็นแกะจำนวนมาก

แม้ว่าเขาจะฆ่ามันตายเพียงไม่กี่ตัว แต่ความรู้สึกดีใจในชนเผ่านั้นเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจ เพียงเพราะเนื้อแกะนั้นอร่อยเป็นพิเศษเมื่อเทียบกับเนื้อของสุนัขจิ้งจอก หมาป่า หรือแรดเขา ที่ หมิงกวง จับได้ก่อนหน้านี้!

ดังนั้นในค่ำคืนนี้ทั้งเผ่าจึงจุดกองไฟอีกครั้งส่งเสียงโห่ร้องและเรียกชื่อของ มู่เฟิง

ตอนนี้นอกจากด้านหลังภูเขาแล้ว ชนเผ่าทั้งหมดบูชาไฟเป็นสัญลักษณ์ แต่คนในเผ่าของ มู่เฟิง ถือว่าการมีไฟนั้นกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว เพียงเพราะ มู่เฟิง ได้สอนทุกคนถึงวิธีการจุดไฟ

มู่เฟิง ถูกเชิญให้มานั่งในฝูงชน ถือปลาย่างและเนื้อย่างพร้อมกับน้ำในโถหิน ชนเผ่าล้อมรอบ มู่เฟิง ด้วยความเคารพ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไป๋หยา  นางใส่ชุดขนสัตว์สีขาวที่มาจากไหนก็ไม่รู้แต่เมื่อสวมลงบนร่างกายของนางทำให้ดูดีอย่างบอกไม่ถูก นางถูกคนในเผ่าผลักใสให้เป็น “ตัวแทน” ถือเนื้อย่างกับน้ำเข้าไป  คุกเข่าแล้วส่งให้กับ มู่เฟิง

เมื่อหญิงสาวมองไปที่ มู่เฟิง ดวงตาของนางเป็นประกายราวกับดวงดาว ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความปิติยินดีและเลื่อมใสโดยเฉพาะอย่างยิ่งมุมปากของนางยิ้มบางๆสะท้อนคบเพลิงดูงดงาม

มู่เฟิง รู้สึกกระปรี้กระเปร่าเล็กน้อย เขากะแอมเบาๆแล้วรับขาแกะกับโถหิน และโบกมือเป็นสัญญาณก่อนจะกล่าวว่า

“พวกเราทุกคนล้วนเป็นคนจากเผ่าต้าเจียง ข้าเองก็เติบโตมาจากที่นี่เช่นกัน หลังจากนี้ทุกคนไม่จำเป็นต้องทำความเคารพเรียกข้าว่า มู่เฟิง ก็เพียงพอแล้ว!”

“เข้าใจแล้ว ผู้นำเผ่า อุกะอุกะ!”คนในเผ่าตอบพร้อมเพียงกัน

มู่เฟิง รู้สึกหมดหนทาง และเข้าใจว่านี่คือสังคมในยุคดึกดำบรรพ์ ความคิดอันลึกซึ้งมากมายไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ในพริบตา มือหนึ่งถือขาแกะอีกมือนึงถือโถหิน เขานึกถึงรสชาติของขาแกะย่างในชีวิตก่อน ที่มีเครื่องปรุง ผงยี่หร่า พริกป่น พริกไทย… เครื่องปรุงที่มากมายถูกทาลงบนขาแกะ ถ้ารวมกับเบียร์เย็นๆ….

มู่เฟิง มองลงไปที่ขาแกะรมควันที่อยู่ในมือของเขาอีกครั้ง เขาโรยเกลือลงไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรู้สึกไร้รสชาติ

“ขาแกะดีขนาดนี้แต่กับดื่มกินกับน้ำบาดาล!”  มู่เฟิง อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

“ดูเหมือนว่าสูตรอาหารของเผ่าจะต้องปรับปรุงอย่างเร่งด่วน!”

มู่เฟิง สื่อสารกับระบบอีกครั้ง และส่งภารกิจเกี่ยวกับการเลี้ยงสัตว์ป่า เขาได้รับคะแนน 300 คะแนน ตอนนี้ทำให้เขามีคะแนนรวมอยู่เป็น 350 คะแนน

“ระบบ มีเครื่องปรุงรสให้แลกไหม?”  มู่เฟิง อดสบถออกมาไม่ได้

“ขาแกะนี่มันน่ากินจริงๆ!”

“มีสิ!” ระบบดึงหน้าจอออกมา  มู่เฟิง แค่มองแว๊บเดียวก็อุทานออกมา

“บ้าเอ้ย ปล้นกันหรือไง? แค่พริกขวดเล็กๆต้องใช้ถึง 50 คะแนน!”

“ยังมียี่หร่าอีกหรอ นี่มันเพียงพอสำหรับเขาที่จะย่างบาร์บีคิวสักมื้อ!”

ระบบแจ้งเตือน: เกลือและเครื่องเทศต่างๆเป็นวัสดุสิ้นเปลือง ระดับสูง ราคาย่อมสูงอยู่แล้ว!

จากนั้นระบบก็ยังแจ้งเตือนอีกว่า :คุณต้องการแลกหรือไม่

มู่เฟิง ลังเลอยู่นานกัดฟันถาม “ในยุคสมัยนี้ไม่มีเครื่องเทศอย่างอื่นแล้วหรือ?”

ระบบแจ้งเตือนกลับ : มี แต่คุณต้องค้นพบด้วยตัวเอง!

จากนั้นระบบก็ส่งภาพชุดหนึ่งให้ มู่เฟิง ดู  ภาพทั้งหมดเป็นภาพของวนิลาและเครื่องเทศ ในขณะเดียวกันก็ส่งภารกิจใหม่ให้กับ มู่เฟิง

“ค้นหาเครื่องเทศแต่ละชิ้นจะได้รับคะแนน 100 คะแนน!”

มู่เฟิง มองไปที่ อบเชย พริกหยวก ยี่หร่า และอื่นๆที่เขาไม่รู้จัก ดวงตาของเขาเป็นประกาย เครื่องเทศเหล่านี้มีอยู่ในโลกนี้ เขาพบว่าไม่เพียงแต่จะแก้ปัญหาเรื่องเครื่องปรุงรสเท่านั้นแต่ยังได้คะแนนความสำเร็จอีกด้วย ดังนั้นเขาจึงคิดอยู่สักครู่และกล่าวว่า

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะไม่แลกเปลี่ยน แค่มื้อเดียวฉันทนได้!”

หลังจากนั้นเขาก็ถอนตัวเองจากระบบสื่อสารกับสู่โลกดึกดำบรรพ์ ในชีวิตที่แล้วเขาได้ศึกษาประวัติศาสตร์และปริศนามากมายโดยเฉพาะอย่างยิ่ง มีคนเคยตั้งคำถามว่างานของเขาเป็นสิ่งที่จำเป็นหรือไม่ แต่ตอนนี้เมื่อเขาอยู่ในยุคดึกดำบรรพ์ เพียงแค่เขาตัดสิน เกือบทุกอย่างล้วนส่งผลกระทบต่อเผ่า

มีอะไรเพิ่มเติมและมากมายมากกว่านั้น เขาคิดอยู่ทั่วๆและรู้สึกว่าการล่าสัตว์และการค้นหาเครื่องปรุงรสสามารถทำพร้อมกันได้ และสิ่งนี้จะสามารถแก้ปัญหาความอิ่มเอมใจในระยะยาวของชนเผ่าอีกทั้งยังแก้ปัญหาเรื่องรสชาติของอาหารของตัวเองและชนเผ่าได้

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังจะได้รับคะแนนความสำเร็จอีกด้วยเขาลูบหัวตัวเองและหัวเราะ “ฮ่าๆๆดูเหมือนว่าแผนการจัดต้องเร่งขึ้นไปอีก!”

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้เขาหันไปพูดกับ หมิงกวง ว่า “ลุงหลี่หู ลุงหมิงกวง  พรุ่งนี้พวกเราไปล่าสัตว์กันต่อ!”

“ล่าสัตว์นั้นหรอ?”  หมิงกวง และ หลี่หู ตาเป็นประกาย ใบหน้าประดับไปด้วยความสุข

“พวกเรายังจะไปจับแกะป่าอีกหรอ?”

“ไม่ใช่!” มู่เฟิง สายหัว “เราแค่ส่งคนสองสามคนไปดูกับดักก็พอแต่พวกเราจะไปจับมังกรขนดอกกัน!”

“มังกรขนดอก?” หมิงกวง ตกตะลึงงาน “จะจับมันได้อย่างไร?”

มู่เฟิงยิ้มกว้าง “ข้ามีวิธี!”