บทที่ 28 - ทำเรื่องน่าสนใจบางอย่าง

บทที่ 28 - ทำเรื่องน่าสนใจบางอย่าง

"ค่ำคืนที่แสนสงบเงียบอีกครั้ง นั่งเอนกายบนเก้าอี้โยกรับลมเย็นคนเดียว

ผมยอมรับว่ามันช่างเงียบสงัดเหลือเกิน เหมือนกับคุณปู่ที่อยู่ชั้นล่างเลย..."

เพลงนี้ไม่ได้มีความยากอะไรมากมาย แต่การจะร้องให้ได้อารมณ์ที่ดูผ่อนคลายและสดใสนั้นจำเป็นต้องใช้ความรู้สึกเข้าช่วยเล็กน้อย

เมื่อบทเพลงดังออกมาจากปากของหลี่เหยียน ทุกคนก็ไม่ได้มีความรู้สึกเชี่ยวชาญอะไรเป็นพิเศษ แต่กลับรู้สึกว่ามันฟังดูไม่เลวเลยทีเดียว

ในไม่ช้าก็ถึงท่อนร้องของผู้หญิงของเหมยเมิ่งเชี่ยน หลี่เหยียนจึงมองไปทางเธอตามจังหวะ

เขาสังเกตดูใบหน้าของเธอภายใต้แสงไฟอย่างละเอียด เพราะปกติแล้วเขาไม่สามารถจ้องมองเธอได้อย่างเปิดเผยแบบนี้ เนื่องจากมันจะดูเสียมารยาทเกินไป

ใบหน้าของเธอเป็นรูปไข่ที่ดูหมดจด หน้าผากขาวเนียนมนรับกับคิ้วรูปใบหลิวที่เรียงตัวสวย ดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับราวกับสีสันของฤดูใบไม้ร่วงจดจ้องอยู่ที่หน้าจอ และเริ่มร้องออกมาว่า

"ได้ยินว่าคุณยังคงแต่งเพลงเองอยู่ แต่งไปแต่งมาดูเหมือนก็งั้น ๆ

สู้เอาเวลามาลองคิดดูสักหน่อยว่าควรจะทำหน้าตายังไงจะดีกว่าไหม..."

เสียงของเธอไม่ใช่โทนที่หวานเลี่ยนจนเกินไป หากให้หลี่เหยียนนิยาม มันออกจะดูเป็นสาวมาดมั่น เสียมากกว่า

เสียงที่ดังแว่วอยู่ข้างหูให้ความรู้สึกที่น่าดึงดูดอย่างประหลาด โดยเฉพาะเมื่อมันมาคู่กับใบหน้าอันงดงามราวกับภาพวาดนั่น

เมื่อเพลงดำเนินมาถึงท่อนฮุค ในขณะที่กำลังร้องอยู่นั้น เหมยเมิ่งเชี่ยนก็เหลือบไปเห็นหลี่เหยียนที่กำลังจ้องมองเธออยู่

เสียงของเธอพลันแหลมขึ้นเล็กน้อยเพราะคิดว่าตัวเองถูกจับได้ว่าแอบมอง เธอรีบเบือนสายตาหนีทันที แต่แล้วก็เผลอหันกลับมามองอีก แล้วก็เบือนหนีไปใหม่

เมื่อพบว่าความจริงแล้วไม่ใช่เธอที่แอบมอง แต่เป็นหลี่เหยียนต่างหากที่จ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา...

เหมยเมิ่งเชี่ยนก็แทบจะไม่ได้ยินเสียงดนตรีประกอบอีกเลย ปากของเธอขยับร้องตามเนื้อเพลงไปโดยอัตโนมัติ ในหัวใจได้ยินเพียงเสียงเต้นของหัวใจตัวเองเท่านั้น

【เขาจ้องมองฉันทำไมกันนะ? หรือว่าเขาจะรู้ตัวตนที่แท้จริงของฉันแล้ว หรือว่าเขาแอบไปที่พิกัดในจดหมายมาแล้ว? หรือว่าเขาจะชอบ...】

เธอไม่กล้าคิดต่ออีกเลย เพียงแค่คิด สมองของเธอก็ขาวโพลนไปหมดแล้ว

ส่วนหลี่เหยียนไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนขนาดนั้น เขาเพียงแค่รู้สึกว่าการได้มองหญิงสาวสวย ๆ มันช่างเจริญตาดีเหลือเกิน ก่อนจะรู้สึกว่าเธอดูจะมีพิรุธแปลก ๆ นะ

เขาไม่ได้รู้สึกไปเองหรอกนะว่าอีกฝ่ายจะชอบเขา เพราะพวกเราเพิ่งจะเจอกันไม่กี่ครั้งเอง

ชาติก่อนเจอกันทุกวัน เขายังไม่เคยมีความรู้สึกประหลาดแบบนี้เกิดขึ้นเลย

เมื่อเพลงจบลง เจียงอิ้งจู๋ก็ส่งเสียงรบเร้าจะร้องต่ออีกเพลง

หลี่เหยียนร้องเพลง 【ชนเผ่าที่รุ่งโรจน์ที่สุด】 คู่กับเธอ จากนั้นก็ต่อด้วยเพลง 【เหนือดวงจันทร์】 จนยัยเพื่อนสมัยเด็กถึงกับเหนื่อยหอบ

"ไอ้คนบ้า! ทำไมเลือกเพลงแบบนี้ล่ะ!"

"ก็เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากร้องเพลงคู่"

"ปัง!"

หลี่เหยียนไม่ได้ถือสาหาความกับเธอ เขาเดินออกจากร้านคาราโอเกะและมองดูท้องฟ้า ก่อนจะหันไปทางเหมยเมิ่งเชี่ยน

"มืดแล้ว ให้พวกเราไปส่งไหม บ้านเธออยู่ที่ไหนล่ะ?"

"ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่กลับเองดีกว่า" เหมยเมิ่งเชี่ยนยิ้มตอบ

"งั้นก็ได้"

หลี่เหยียนเป็นพวกเคร่งครัดในกฎหมาย เขาไม่เคยทำอะไรที่ขัดต่อความสมัครใจของสตรีอยู่แล้ว

เขาโบกมือเรียกแท็กซี่คันหนึ่งและส่งสัญญาณให้เหมยเมิ่งเชี่ยนขึ้นไป

หลังจากถ่ายรูปทะเบียนรถไว้แล้ว ทั้งสามคนก็แยกย้ายกัน

เขาหันกลับมามองเจียงอิ้งจู๋ที่กำลังยืนกอดอกทำท่าทางฟึดฟัดอยู่ หลี่เหยียนจึงเอ่ยถามว่า

"จะกลับไปร้องต่อไหม?"

"ไม่เอาแล้ว ฉันบอกในคิวคิวไปแล้วว่าพวกเรากลับแล้ว" เจียงอิ้งจู๋ค้อนใส่เขาแวบหนึ่ง

"งั้นไปกินปิ้งย่างไหม?"

"ไป ๆ ๆ!!"

ในพริบตา เจียงอิ้งจู๋ก็เสียอาการทันที เธอโบกไม้โบกมือด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ฉันรู้จักร้านปิ้งย่างเปิดใหม่ร้านหนึ่งด้วยนะ!"

......

เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลี่เหยียนจัดเก็บหนังสือที่ฝากไว้กับร้านขายของชำใต้ตึกให้เข้าที่เข้าทาง

หลังจากอาบน้ำเสร็จและกลับเข้าห้อง เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องความเป็นไปได้ในการบำเพ็ญเซียนผ่านระบบเป็นอย่างแรก

แต่เขาเดินไปที่ปฏิทิน พลิกหน้าถัดไปแล้ววงกลมลงในวันที่ ๘ กรกฎาคม

จากนั้นก็เดินไปที่โต๊ะ เปิดโน้ตบุ๊กและง่วนอยู่พักใหญ่เพื่อตั้งเวลาเผยแพร่นิยายตอนที่เตรียมไว้ล่วงหน้า

จากนั้นเขาจึงค่อยเริ่มลองฝึกฝน

ตามคำบรรยายของระบบเกี่ยวกับตำราวิชาต่าง ๆ หลี่เหยียนเลือกวิชาที่เน้นเรื่องการฝึกลมปราณ (เลี่ยนชี่) เป็นหลัก

เขาไม่ได้หยิบหนังสือขึ้นมาดู แต่เลือกใช้ระบบฝากฝังโดยตรง

"ระบบ ฝากฝังคัมภีร์หวงถิง ฝึกฝนเป็นเวลาหนึ่งนาที"

ในวินาทีถัดมา ทุกอย่างเป็นไปตามคาด ระบบไม่ได้ควบคุมให้เขาหยิบหนังสือ แต่กลับให้นั่งสมาธิขัดสมาธิแทน

ทันใดนั้น หลี่เหยียนรู้สึกว่าในหัวสมองของเขาว่างเปล่าและปลอดโปร่งไปหมด สติสัมปชัญญะที่เคยล่องลอยไปมาในยามที่ฝากฝังครั้งก่อน ๆ ในตอนนี้กลับสงบนิ่งลงอย่างยิ่ง

ลมหายใจของเขาเกือบจะไร้สุ้มเสียง แต่กลับดำเนินไปตามกฎเกณฑ์ที่แสนพิเศษ

ทีละนิด... เขารู้สึกเหมือนได้เห็นหมู่ดาวทั่วทั้งจักรวาล แสงดาวที่หมุนวนไปมา ก่อเกิดเป็นกลิ่นอายพลังพิเศษขึ้นมาระหว่างความว่างเปล่า

ในขณะที่พลังสายนั้นกำลังโคจรไปตามแสงดาวทั่วร่าง เสียงแจ้งเตือนที่เย็นชาของระบบก็ดังขึ้น

การฝากฝังจบลงแล้ว หลี่เหยียนลืมตาขึ้นด้วยความงุนงง ราวกับเพิ่งจะตื่นจากความฝันครั้งใหญ่

เขาชูมือขึ้นกำหมัดเบา ๆ แล้วเดินไปส่องกระจกเงาบานใหญ่

ก็ไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเป็นพิเศษเลยแฮะ

หลี่เหยียนลองนั่งสมาธิฝึกฝนด้วยตัวเอง แต่เขากลับไม่สามารถเข้าสู่สภาวะที่ทั้งร่างกายและจิตใจสงบเงียบแบบนั้นได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสัมผัสถึงพลังสายนั้นเลยสักนิด

เขาจึงเลือกใช้ระบบฝากฝังอีกครั้ง โดยตั้งเวลาไว้สิบนาที

ในวินาทีถัดมา หลี่เหยียนก็สัมผัสได้ถึงมัน

สิบนาทีผ่านไป เมื่อเขาลืมตาขึ้น เขารู้สึกเหมือนจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น แต่ก็เหมือนจะไม่มี...

เขาชูมือขึ้นมา บนฝ่ามือค่อย ๆ ปรากฏกลุ่มควันสีขาวเบาบางออกมาสายหนึ่ง จากนั้นมันก็สลายหายไปในพริบตา

"มันเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอเนี่ย!"

ดวงตาของหลี่เหยียนฉายแววแน่วแน่ เขารู้สึกเหมือนเพิ่งจะได้ค้นพบโลกใบใหม่

เขาไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะเลือกฝากฝังเป็นเวลาแปดชั่วโมงรวด

เมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งคืนจนถึงเช้า หลี่เหยียนลืมตาขึ้นพร้อมกับความสงสัยที่ฉายชัดในแววตา

เขาฝึกฝนมาตลอดทั้งคืน แต่กลับไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด!

แล้วพลังที่ระบบใช้ในการฝึกฝนนั้นมาจากไหนกันแน่ หรือว่าโลกใบนี้จะมีพลังปราณ (หลิงชี่) อยู่จริง ๆ?

ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนที่ชัดเจนก็ดังขึ้น

【การอัปเกรดระบบเสร็จสิ้นแล้ว รายละเอียดต่าง ๆ โปรดตรวจสอบด้วยตัวเอง】

หลี่เหยียนชะงักความคิดที่จะฝึกฝนต่อทันที และหันไปมองที่หน้าจอของระบบ

พื้นที่หลักสำหรับการฝากฝังยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก เพียงแต่มีคำว่า "อัจฉริยะ" เพิ่มเข้ามาในส่วนของการฝากฝังเท่านั้น

จากนั้นที่มุมซ้ายบนก็มีข้อมูลแถวหนึ่งเพิ่มขึ้นมา

ค่าพลังปราณ : ต่ำมาก

ตัวอักษรแถวนี้ช่วยคลายความสงสัยของหลี่เหยียนได้เป็นอย่างดี

"ระบบ โลกใบนี้มีผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นอีกไหม?"

หลี่เหยียนถามออกไปลอย ๆ ใครจะไปคิดว่าระบบจะตอบกลับมาจริง ๆ

"กำลังดำเนินการตรวจสอบ... ตรวจสอบเสร็จสิ้น ผู้ที่ก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งเซียนอย่างเป็นทางการ มีเพียงโฮสต์คนเดียวเท่านั้น"

หลี่เหยียน : ?

"ถ้างั้นแกไม่รู้หรือไงว่าแกมาผิดโลกแล้วน่ะ?"

"..."

"ตอบฉันมาสิ!"

ระบบเงียบกริบ ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้มีสติปัญญาที่ลึกซึ้งอะไรขนาดนั้น

หลี่เหยียนกลอกตาใส่ทีหนึ่ง ก่อนจะดูการเปลี่ยนแปลงของหน้าจอต่อ

ที่แถบด้านข้างมีหัวข้อภารกิจเพิ่มขึ้นมา เมื่อคลิกเปิดออกก็พบว่ามีภารกิจใหม่มาแล้ว—

【เพิ่งเข้าสู่สำนักเซียน ควรจะขยันหมั่นเพียรเพื่อความก้าวหน้า โปรดพยายามเข้าสู่ห้องเรียนต้นกล้าเซียน รางวัล : ยารวมปราณ ๕ เม็ด】

หลี่เหยียนมองดูแล้วก็อึ้งไป ระบบนี้ดูจะเปลี่ยนไปเยอะเลยนะเนี่ย

ถึงขั้นให้รางวัลเป็นของจริง ๆ แบบนี้ คงไม่ใช่ให้เขาไปขโมยมาจากไหนหรอกนะ

แต่โลกใบนี้มีความเหนือธรรมชาติดัวยงั้นเหรอ? แล้วจะมีของพวกนี้ให้เขาไปขโมยมาได้ยังไง?

หลี่เหยียนไม่เข้าใจ และถามระบบไปก็ไม่มีคำตอบ

เรื่องอะไรที่คิดไม่ออก เขาก็จะเลิกคิดไปในไม่ช้า อย่างมากในอนาคตก็แค่หาเวลาไปเดินเล่นตามภูเขาที่มีชื่อเสียงโด่งดังต่าง ๆ ดูสักหน่อย

หลังจากดูการอัปเดตระบบเสร็จ หลี่เหยียนก็ร่ายรำมวยไท่เก๊กอยู่กับที่สองสามรอบ ก่อนจะเริ่มฝึกฝนต่อ

วิชานี้ค่อนข้างพิเศษ วิชาอื่น ๆ จะมีความรู้หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขา

แต่วิชานี้เวลาฝึก หลี่เหยียนกลับไม่รู้อะไรเลย

เหมือนกับคนละเมอยังไงอย่างงั้น!

แถมยังไม่ต้องใช้อุปกรณ์เสริมอะไรเลยด้วย

เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ หลี่เหยียนเป็นเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่ เขาจดจ่ออยู่กับการฝึกฝนอย่างสนุกสนานจนลืมวันลืมคืน

แน่นอนว่าเขาไม่ได้เอาแต่ฝึกคัมภีร์หวงถิงเพียงอย่างเดียว

การเรียนรู้เรื่องทฤษฎีดนตรีที่วางแผนไว้ก็ไม่ได้ทิ้งไป และนิยายเรื่องใหม่ก็มีการอัปเดตอย่างสม่ำเสมอ

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ปลายนิ้วของหลี่เหยียนรวบรวมกลุ่มก๊าซสีขาวที่ดูเบาบางอย่างยิ่ง แล้วทิ่มลงไปบนเก้าอี้

ในพริบตา เก้าอี้ไม้เนื้อแข็งก็ถูกทิ่มจนทะลุเป็นรูโหว่

หลี่เหยียนมองดูด้วยความทึ่งและรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย แต่มันก็ยังไม่มากพอ

เพราะการกระทำแบบนี้มันดูไม่ค่อยเหมือน "เซียน" เท่าไหร่นัก

มันดูจะผิดเพี้ยนไปจากภาพลักษณ์ของเซียนที่เขาจินตนาการไว้อยู่บ้าง

และในตอนนั้นเอง เขาก็ได้ตระหนักว่า ทักษะหรือวิชาต่าง ๆ ที่ระบบเก็บรวบรวมไว้นั้นดูจะไม่ค่อยเกี่ยวกับความเป้นเซียนเท่าไหร่เลย

ต่อให้เขามีพลังปราณ นอกจากจะแรงเยอะขึ้นจนเหมาะจะไปรับจ้างแบกหามแล้ว...

มันดูไม่ต่างจากคนธรรมดาเลยสักนิด?

แม้แต่จะจุดไฟยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!

เหมือนกับเป็นพวกเซียนจอมปลอมงั้นแหละ!?

ดังนั้น วันนี้หลี่เหยียนจึงตั้งใจจะลองทำอย่างอื่นดูบ้าง อย่างเช่นการฝึกจิตสัมผัส (เสินสื่อ)

ถ้ามีจิตสัมผัสแล้วล่ะก็ คงจะทำเรื่องน่าสนใจบางอย่างได้ใช่ไหมนะ?

(จบแล้ว)