Chapter 808.2: สืบเสาะ

"ดาบไม้! ดาบไม้จะทรงพลังเช่นนั้นเลยหรือ? ไม้ไม่ได้หนักหรือแข็งเท่าหิน!" ในกลุ่มผู้ชม ฝูหงเมี่ยนกำหมัดเล็ก ๆ ของตนเองแน่น

"อืม... ก็มีเหตุผลนะ!" เจียงเสี่ยวเตี๋ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้า ใบหน้ากระตุกเล็กน้อย ท่าทีเย็นชาแทบรักษาไว้ไม่ไหว

"ใช่ไหมล่ะ? พี่เสี่ยวเตี๋ยก็คิดเช่นนี้ใช่หรือไม่!" ฝูหงเมี่ยนกล่าวอย่างภาคภูมิใจ "ต้าสือต้องชนะแน่นอน!"

"นั่น..." เจียงเสี่ยวเตี๋ยยิ้มมองจอมยุทธ์หลายคนที่ส่งเสียงเอะอะอยู่ข้าง ๆ อ้างว่ากู่ฉีซิงเก่งกาจยิ่งกว่าดาบเทพฮวนฮวาในตำนาน ในดวงตาของนางเต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อน "ดาบเทพฮวนฮวา... จะสู้กู่ฉีซิงไม่ได้จริงหรือ?"

"แน่นอน!" จอมยุทธ์ที่อยู่ใกล้ ๆ ตอบ "เจ้าเคยเห็นอันดับอาวุธเทพและอาวุธปีศาจจากตำหนักศัสตราหรือไม่? อันดับอาวุธเทพประกอบด้วยปรมาจารย์ระดับสวรรค์ และอันดับอาวุธปีศาจประกอบด้วยปรมาจารย์ระดับหนึ่งถึงเก้า ในจำนวนนั้นกู่ฉีซิงอยู่ในอันดับที่เจ็ดของอาวุธปีศาจ ซึ่งอยู่สูงกว่าดาบเทพฮวนฮวาที่ลำดับที่สิบถึงสองอันดับ"

"อยู่ในสิบอันดับแรกแล้วอย่างไร? ข้าเห็นเจ้าปีศาจน้อยนี่โชคดีทีเดียว บางทีสักวันหนึ่งเขาอาจจะผ่านปรากฏการณ์สวรรค์ได้!"

"ผ่านปรากฏการณ์สวรรค์? ด้วยพรสวรรค์ของเขาแล้วมันก็เป็นไปได้จริง ๆ นั่นแหละ แม้ว่าเจ้าเด็กโง่ที่อีกด้านจะดูมีฝีมืออยู่บ้าง... อ๊ะ!"

ตอนที่จอมยุทธ์สองคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เสียงร้องอย่างเจ็บปวดก็ดังขึ้น และพวกเขาก็กระอักเลือดออกมาคำใหญ่

"ใครมันกล้าลอบทำร้ายพวกเรา?"

พวกเขาโกรธ แต่ครู่ถัดมา ก็มีเสียงแหวกฝ่าอากาศแล้วก้อนหินเล็ก ๆ หลายก้อนก็กระแทกเข้าใส่ใบหน้า ทำให้พวกเขาร้องเสียงดังออกมาพลางยกมือขึ้นกอดหัวตัวเองไว้ไม่กล้าพูดคำพูดอย่างจะแก้แค้นอีก

"พี่เสี่ยวเตี๋ย?" ฝูหงเมี่ยนเบิกตากลมกว้าง

แม้ว่าคนอื่นจะไม่รู้ แต่นางยืนอยู่ใกล้กับเจียงเสี่ยวเตี๋ยที่สุดย่อมตระหนักได้ นางไม่คิดเลยว่าผู้ที่น่าจะเป็นเพียงนักดาบหญิงธรรมดา ๆ เหมือนคนอื่น ๆ ที่ออกมาผจญภัยในยุทธภพ ที่จริงแล้วคือจอมยุทธ์ผู้เก่งกาจที่งำประกายมิดชิด!

"วิทยายุทธ์ของท่านสูงกว่าเจ้าก้อนหินอีกใช่หรือไม่?"

ฝูหงเมี่ยนยกมือขึ้นปิดริมฝีปากสีสดของตัวเอง แม้ว่าวิทยายุทธ์ของตัวนางจะไม่โดดเด่น แต่นางมีอาจารย์ที่ดีและมีสายตาเฉียบคม เมื่อเจียงเสี่ยวเตี๋ยลงมือนางก็สังเกตเห็นในทันที

"พวกเราแค่บังเอิญพบและถูกชะตากัน แต่ตอนนี้ต้องแยกทางกันแล้ว" เจียงเสี่ยวเตี๋ยลูบผมฝูหงเมี่ยนแล้วพูดอย่างลังเลเล็กน้อย "แล้วก็... ดูแลพี่ก้อนหินของเจ้าให้ดีกว่านี้ ในยุทธภพมีชายเช่นเขาไม่มากหรอกนะ!"

"ไม่! พี่สาว อย่าไปเลยนะ!" ฝูหงเมี่ยนน้ำตาคลอเบ้า ไม่มีใจจะดูแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบนเวที

"มีพบย่อมมีจาก อย่าได้ยึดติดเกินไป!" เจียงเสี่ยวเตี๋ยค่อย ๆ คลายแถบผ้าที่สะพายไว้บนแผ่นหลังออกมาถือไว้ในมือ

"คิคิ... ดูเหมือนว่าข้าจะมาทันดูการแสดงดี ๆ เสียด้วย!"

ฟางหยวน ที่สวมชุดขาวทั้งตัวและไม่ได้พกอาวุธเดินช้า ๆ ผ่าระหว่างกลางหญิงสาวทั้งสอง หลังจากสบตากับฝูหงเมี่ยน เขาก็พูดอย่างนึกขำ "คุณหนูน้อย เจ้าต้องรู้ก่อนนะว่าในทุกสำนัก ศิษย์น้องหญิงต่างชื่นชมศิษย์พี่ผู้ชาย... สิ่งที่เจ้าทำคือการพาหมาป่าเข้ามาซึ่งอันตรายมาก ๆ ระวังคนรักของเจ้าจะถูกผู้อื่นล่อลวงไปเสียเล่า"

"เจ้าเป็นใคร? แล้ว... อะไรคือคนรักถูกล่อลวงไป?" เด็กสาวเบิกตากว้างและงุนงงอยู่บ้าง

แต่ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างที่กระทบใจของนาง และนางก็รู้สึกขมขึ้นมาในใจ

"ดาบกลืนโลหิต! หนานกงอู่หวาง!!!"

สีหน้าของเจียงเสี่ยวเตี๋ยวเปลี่ยนไป และแถบผ้าในมือของนางก็เปลี่ยนไปเป็นผีเสื้อก่อนจะแตกฝูงออกเผยให้เห็นดาบยาวโบราณเล่มหนึ่ง ดาบเล่มนี้มีสีฟ้าจาง ๆ บนตัวตามมีลวดลายสีเลือด ตรงกลางยังมีร่องระบายเลือด มันแผ่รัศมีปีศาจน่ากลัวออกมาและดูเหมือนพร้อมจะฟาดฟันใส่ฟางหยวนทุกเมื่อ

"อาวุธปีศาจลำดับที่สาม ดาบตระกูลหลี่? ดูเหมือนว่าตระกูลเจียงจะซ่อนความลับไว้มากมายจริง ๆ!"

ฟางหยวนมองเจียงเสี่ยวเตี๋ยอย่างสงบ มือเปล่าของเขายังแผ่พลังมหาศาลออกมาทำให้นางหายใจแทบไม่ออก

ทั้งท่านหญิงโม่จีและเนตรกุ้ยหนิวต่างก็เป็นคนของเขา เพียงปีเดียวพวกเขาก็ได้แทรกซึมเข้าไปในสำนักปีศาจเรียบร้อย ตอนนี้ เขาขาดแค่อาวุธปีศาจสามอันดับแรกจากสิบอันดับเท่านั้น ดังนั้น ฟางหยวน เจ้าตำหนักศัสตราที่น้อยครั้งจะปรากฏตัว จึงตัดสินใจเคลื่อนไหวหลังจากเก็บตัวเงียบมานาน และมุ่งหน้าสู่ยอดเขาสู่สวรรค์เพื่อชิงอาวุธ

ดาบปราณเบญจเมฆาธาตุและกระถางยาหมื่นพิษก็มากพอให้เขาเดินทางมาที่นี่แล้ว และตอนนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะพบของเล่นที่น่าสนใจอีกชิ้น

"ผู้สืบทอดของปรมาจารย์ดาบ? ดาบหิน?"

ฟางหยวนมองสือเล่ยที่กำลังอยู่บนเวทีต่อสู้และจากนั้นก็หันมามองฝูหงเมี่ยนและเจียงเสี่ยวเตี๋ย

อืม เขาคงต้องบอกว่าแม่นางน้อยทั้งสองต่างมีความงามในแบบของตัวเอง แต่ละคนต่างมีจุดเด่น แต่ว่า พวกนางทั้งคู่ดูเหมือนจะชอบเจ้าหนุ่มซื่อบื้อนั่น?

ไม่ว่าข้าจะมองอย่างไร เด็กหนุ่มผู้นั้นก็ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นพระเอก... โชคไม่ดี... แผนการยิ่งใหญ่ของข้ายังต้องการดาบผ่าสวรรค์!

ต่อให้ความเป็นไปได้ที่เด็กหนุ่มผู้นั้นจะเป็นผู้ถือครองดาบผ่าสวรรค์สูงเกินครึ่ง ฟางหยวนก็ยังไม่ลงมืออย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง

อย่างไรเสีย ก็ควรเริ่มจากเรื่องง่าย ๆ ก่อนค่อยไปทำเรื่องที่ท้าทายกว่า มันเป็นหนึ่งในแผนการของเขาคือการรวบรวมอาวุธเทพและอาวุธปีศาจก่อนจะไปจัดการกับดาบผ่าสวรรค์ ยิ่งไปกว่านั้น หากสังหารเด็กหนุ่มผู้นั้นเร็วเกินไป ดาบผ่าสวรรค์ก็จะอาจจะไม่ปรากฏตัว และเขาก็จะไม่สามารถทำแผนการ 'เต๋าเทียม' ของเขาให้สำเร็จ ถึงตอนนั้นจะไปร้องไห้กับผู้ใดได้?

"ว่าอย่างไรนะ? เขาคือดาบกลืนโลหิตหรือ?"

ฝูหงเมี่ยนและจอมยุทธ์รอบ ๆ ต่างตกใจ ก่อนจะถอยกรูดออกไปหลายช่วงตัว

ตอนนี้ ในอาณาจักรเจ้ายุทธ์มีคนไม่ถึงสิบคนที่รู้ว่าหนานกงอู่หวางคือเจ้าตำหนักศัสตรา แต่ว่าแค่ตัวตนหนานกงอู่หวางเองก็น่ากลัวพอแล้ว

ผู้ถือครองดาบกลืนโลหิต! ปรมาจารย์ระดับรับปรากฏการณ์สวรรค์!

ภายใต้รัศมีอันโดดเด่นนี้ กระทั่งสองจอมยุทธ์รุ่นเยาว์บนเวทีก็ยังหมองไป