บทที่ 1040 - ครอบครัวของหูเฟย

บทที่ 1040 - ครอบครัวของหูเฟย

ดาบโลหิตชาดเอ่ยขึ้น "ดาบโลหิตชาดอยู่ในมือของเจ้า เจ้าจะใช้งานมันอย่างไรเพื่อให้บรรลุเป้าหมายของเจ้านั่นก็เป็นเรื่องของเจ้า!"

"ข้าเข้าใจแล้ว!"

ติงเฟิ่งอวิ๋นเข้าใจความคิดของจิตวิญญาณแห่งดาบดี

ในสายตาของเขาจิตวิญญาณแห่งดาบวางตัวเป็นกลาง

ไม่ช่วยเหลือผู้ถือครองดาบและไม่ทำร้ายผู้ถือครองดาบ ดาบโลหิตชาดอยู่ในมือของผู้ถือครองจะสามารถบรรลุเป้าหมายใดได้บ้างนั้นก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของผู้ถือครองดาบเอง!

ซึ่งติงเฟิ่งอวิ๋นก็ต้องการการแสดงจุดยืนเช่นนี้จากจิตวิญญาณแห่งดาบพอดี

ในฐานะที่เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ บ่อยครั้งที่เขาไม่ไว้หน้าแม้กระทั่งองค์ฮ่องเต้!

เขาไม่ชอบให้ใครมาคอยสั่งการ ตราบใดที่จิตวิญญาณแห่งดาบไม่เข้ามาขัดขวางการกระทำของเขาแถมยังให้ความร่วมมืออยู่บ้างเล็กน้อย เพียงเท่านี้ติงเฟิ่งอวิ๋นก็รู้สึกพึงพอใจมากแล้ว

หลังจากปล้นชิงทรัพยากรจากพื้นที่ของตระกูลหลิวเสร็จสิ้น ตระกูลติงก็เริ่มเดินหน้าเข้ายึดครองกิจการทุกแห่งของตระกูลหลิวด้วยความรวดเร็ว

เนื่องจากขาดเสาหลักที่เป็นยอดฝีมือระดับสูงทั้งจากสายหลักและสายรองของตระกูลหลิว กิจการส่วนใหญ่ของตระกูลหลิวจึงถูกตระกูลติงเข้าเทคโอเวอร์ได้อย่างง่ายดาย

ในระหว่างนั้นตราบใดที่พบว่าเป็นคนของตระกูลหลิว ตระกูลติงก็จัดการสังหารทิ้งอย่างไม่ปรานี

ครึ่งเดือนต่อมาผู้อาวุโสสองติงจื้ออันได้เข้ามารายงานผลการดำเนินงานให้ติงเฟิ่งอวิ๋นรับทราบ

เมื่อได้รับรู้ถึงผลประโยชน์คร่าวๆ ที่ตระกูลติงได้รับ ติงเฟิ่งอวิ๋นก็ฉีกยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ

ในฐานะผู้ชายหัวโบราณคนหนึ่ง ติงเฟิ่งอวิ๋นย่อมให้ความสำคัญกับผลประโยชน์ของตระกูลอย่างมากเช่นกัน!

"สถานการณ์โดยรวมของตระกูลติงเป็นอย่างไรบ้าง?"

"คนส่วนใหญ่ในตระกูลติงต่างก็พากันสรรเสริญอดีตผู้นำตระกูล ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าอดีตผู้นำตระกูลปราดเปรื่องเก่งกล้า เป็นผู้นำตระกูลที่ยอดเยี่ยมที่สุดในประวัติศาสตร์ของตระกูลติงเลยขอรับ!"

"ยังมีบางคนบอกด้วยว่าอยากจะปลดผู้นำตระกูลคนปัจจุบันลง แล้วเชิญอดีตผู้นำตระกูลกลับมาบริหารจัดการตระกูลอีกครั้ง!"

ติงเฟิ่งอวิ๋นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะถามติงจื้ออัน "เรื่องที่ข้าสั่งเจ้าไปคราวก่อน เจ้าจัดการเรียบร้อยแล้วหรือยัง?"

"อดีตผู้นำตระกูลหมายถึงเรื่องของครอบครัวหูเฟยใช่หรือไม่ขอรับ?"

"ใช่ ครอบครัวของเขาเจ้าไปเชิญตัวมาแล้วหรือยัง?"

ผู้อาวุโสสองก้มหน้าลงพลางเอ่ยด้วยความระมัดระวัง "เชิญมาแล้วขอรับ แต่ว่ามีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นนิดหน่อย!"

"เรื่องผิดพลาดรึ?" สีหน้าของติงเฟิ่งอวิ๋นพลันเย็นเยียบลงในพริบตา "ผิดพลาดเรื่องอะไร?"

"หลานชายของหูเฟย...ตายแล้วขอรับ!"

ติงเฟิ่งอวิ๋นกัดฟันแน่นพลางเค้นเสียงถามทีละคำ "ตายได้อย่างไร? ฝีมือใคร!"

หลังจากที่ติงเฟิ่งอวิ๋นกลับมาถึงตระกูล เขาก็ไปหาผู้อาวุโสสองติงจื้ออันทันที สั่งให้ติงจื้ออันไปรับตัวครอบครัวของหูเฟยมาดูแลให้ดี

แต่เมื่อมาถึงตระกูลติง ติงเฟิ่งอวิ๋นถึงเพิ่งรู้ว่าครอบครัวของหูเฟยถูกส่งตัวไปเป็นผู้คุ้มกันกิจการสายรองของตระกูลติงตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนแล้ว

ถ้าว่ากันตามกฎระเบียบแล้วเรื่องนี้ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร

หลังจากที่หูเฟยติดตามติงเฟิ่งอวิ๋นออกจากกองทัพมารโลหิต เขาก็ได้เข้ามาอยู่ในตระกูลติงในฐานะข้ารับใช้ประจำตระกูลอยู่แล้ว

ส่วนลูกชายของหูเฟยก็เดินตามรอยผู้เป็นพ่อ กลายมาเป็นข้ารับใช้ประจำตระกูลติงเช่นเดียวกัน

ในฐานะข้ารับใช้ประจำตระกูล การถูกส่งตัวไปเป็นผู้คุ้มกันกิจการของตระกูลติงจึงถือเป็นเรื่องที่ถูกต้องและไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น!

แต่ปัญหาคือหลานชายของหูเฟยคนนั้น...กลับตายเสียแล้ว!

ติงเฟิ่งอวิ๋นยังจำได้ดีว่าก่อนตายหูเฟยยังคงพะวงและคิดถึงแต่หลานชายหัวแก้วหัวแหวนของเขา!

ติงจื้ออันกระซิบตอบ "ข้าสืบสวนเรื่องนี้แล้วขอรับ หลานชายของหูเฟยมีชื่อว่าหูเว่ย หูเว่ยมีพรสวรรค์ด้านวิถียุทธ์ที่ไม่เลวเลย เมื่อไม่นานมานี้หูเว่ยต้องการจะเข้าร่วมสำนักเจ็ดพิฆาต แต่ทว่าการทดสอบเข้าสำนักเจ็ดพิฆาตนั้นยากลำบากมาก หูเว่ยพลาดท่าเสียชีวิตในระหว่างการทดสอบเข้าสำนักขอรับ!"

"เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่?"

"ประมาณหนึ่งเดือนก่อนที่อดีตผู้นำตระกูลจะกลับมาขอรับ!"

"แล้วคนอื่นๆ ในครอบครัวของหูเฟยล่ะ?"

"ภรรยาของหูเฟยเสียชีวิตไปแล้วขอรับ ส่วนลูกชายกับลูกสะใภ้ยังมีชีวิตอยู่...อ้อ หูเว่ยยังมีน้องสาวอีกคนหนึ่งชื่อว่าหูซือซือขอรับ!"

"ที่แท้ตาเฒ่าหูก็ยังมีหลานสาวอีกคนรึนี่!" ติงเฟิ่งอวิ๋นถอนหายใจยาว "เขาไม่เห็นเคยเล่าให้ข้าฟังเลย!"

"มีขอรับ!"

"ดีมาก เจ้าไปพาตัวพวกเขามาพบข้าหน่อยสิ ข้าอยากเจอพวกเขา!"

"ขอรับ!"

ในเมื่อหลานชายของหูเฟยตายไปแล้ว

นั่นก็สุดวิสัยจริงๆ ติงเฟิ่งอวิ๋นไม่สามารถชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนชีพกลับมาได้

แต่เห็นแก่หน้าของหูเฟย เขาย่อมต้องดูแลลูกหลานของหูเฟยให้เป็นอย่างดีแน่นอน

ไม่นานนักติงจื้ออันก็พาคนตระกูลหูทั้งสามคนมาอยู่เบื้องหน้าติงเฟิ่งอวิ๋น

"คารวะอดีตผู้นำตระกูล!"

"คารวะอดีตผู้นำตระกูล!"

"..."

"พวกเจ้าเงยหน้าขึ้นมาสิ ให้ข้าดูหน้าพวกเจ้าหน่อย!"

คนตระกูลหูทั้งสามเงยหน้าขึ้นด้วยความประหม่า เพื่อให้ติงเฟิ่งอวิ๋นพิจารณา

หูจี้ลูกชายของหูเฟยมีเค้าโครงใบหน้าคล้ายคลึงกับหูเฟยถึงเจ็ดส่วน อายุราวๆ สามสิบกว่าปี มีพลังอยู่ระดับปราณแท้จริงขั้นกลาง พรสวรรค์ด้านวิถียุทธ์ถือว่าค่อนข้างย่ำแย่!

ภรรยาของหูจี้เป็นหญิงสาวชาวบ้านในละแวกนี้ ซึ่งก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร

ส่วนหูซือซือหลานสาวของหูเฟยนั้นยังเป็นเพียงเด็กหญิงตัวน้อยวัยเก้าขวบ สวมเสื้อผ้าฝ้ายลายดอกไม้ ถักเปียเล็กๆ ไว้บนศีรษะ ใบหน้าดูจิ้มลิ้มน่ารักน่าเอ็นดู

"มีเรื่องหนึ่งที่ข้าจำเป็นต้องบอกพวกเจ้าด้วยตัวเอง!" ติงเฟิ่งอวิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง "หูเฟยตายแล้ว!"

ดวงตาของหูจี้พลันแดงก่ำ

"แต่หูเฟยคอยรับใช้ดูแลข้ามานานหลายปี ต่อให้ไม่มีความดีความชอบก็ยังมีความเหนื่อยยาก!" ติงเฟิ่งอวิ๋นมองไปยังคนตระกูลหูทั้งสามแล้วกล่าวว่า "พวกเจ้าเป็นลูกหลานของเขา ข้าจะมอบสิทธิพิเศษและดูแลพวกเจ้าอย่างเหมาะสม!"

"ขอบพระคุณอดีตผู้นำตระกูลขอรับ!"

"ลองบอกมาสิ ขอเพียงแค่ไม่เกินเลยจนเกินไป ข้าก็จะพิจารณาคำขอของพวกเจ้า!"

หูจี้ก้มหน้านิ่งไม่ยอมปริปากพูด ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกลำบากใจ

แต่ทว่าภรรยาที่อยู่ข้างๆ เขากลับส่งสายตาเป็นนัยน์บอกอะไรบางอย่าง

ติงเฟิ่งอวิ๋นยิ้มพลางกล่าวว่า "สะใภ้ตระกูลหู หูจี้อาจจะยังนึกไม่ออกในตอนนี้ เจ้าเป็นภรรยาของเขา ลองบอกข้ามาสิ!"

ภรรยาของหูจี้มีท่าทีขัดเขินเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นเมื่อได้รับสายตาให้กำลังใจจากติงเฟิ่งอวิ๋น "อดีตผู้นำตระกูลเจ้าคะ พอจะย้ายพวกเรากลับมาได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าหวังอยากให้หูจี้ได้กลับมาเป็นผู้คุ้มกันที่ตระกูลติงเจ้าค่ะ!"

การเป็นผู้คุ้มกันที่บ้านหลักของตระกูลติง กับการเป็นผู้คุ้มกันตามกิจการของตระกูลติงที่อื่น

มันเป็นเรื่องที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง!

ผู้คุ้มกันที่บ้านหลักของตระกูลติงนั้น ย่อมเป็นผู้คุ้มกันที่ปลอดภัยที่สุด ได้รับผลตอบแทนดีที่สุด และมีสถานะสูงที่สุดในตระกูลติงอย่างแน่นอน!

หูเฟยมีบุญคุณอันใหญ่หลวงต่อเขา

เรื่องแค่นี้ติงเฟิ่งอวิ๋นย่อมจัดการให้เขาได้สบายมาก

"ได้สิ ให้เขารั้งอยู่ที่นี่เป็นผู้คุ้มกันก็แล้วกัน!" ติงเฟิ่งอวิ๋นยิ้มพลางกล่าว "เดี๋ยวข้าจะไปบอกกล่าวกับติงอี้ปินไว้ให้!"

"ขอบพระคุณอดีตผู้นำตระกูลเจ้าค่ะ!"

"ขอบพระคุณอดีตผู้นำตระกูลขอรับ!"

คนตระกูลหูต่างก็รู้ดีว่าติงเฟิ่งอวิ๋นยอมดูแลพวกเขาเช่นนี้ก็เพราะเห็นแก่หน้าของหูเฟย

ทว่ามารยาทที่พึงมีพวกเขาก็เข้าใจเป็นอย่างดี!

"ข้าจะยกกิจการร้านค้าให้พวกเจ้าอีกแห่งหนึ่งด้วยก็แล้วกัน!" ติงเฟิ่งอวิ๋นยิ้มแล้วกล่าวต่อ "วันหน้าหากลูกสาวของพวกเจ้าออกเรือนไปก็จะได้มีสินสอดติดตัว ถือเป็นทรัพย์สินชิ้นหนึ่งให้พวกเจ้านำไปบริหาร"

"เช่นนี้จะได้หรือขอรับ?"

"ไม่เป็นไรหรอก หูเฟยติดตามข้ามานานหลายปี ตั้งแต่อยู่ในกองทัพมารโลหิตจนกระทั่งข้าปลดประจำการ จนถึงเมื่อไม่นานมานี้ ก่อนตายสิ่งที่เขาเป็นห่วงมากที่สุดก็คือพวกเจ้านี่แหละ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของติงเฟิ่งอวิ๋น ชายชาตรีอย่างหูจี้ก็ถึงกับขอบตาชื้นรื้น

และภรรยาของหูจี้เองก็กำลังปาดน้ำตาอยู่เช่นกัน

"นี่คือลูกสาวของพวกเจ้าใช่ไหม?"

"ใช่แล้วขอรับอดีตผู้นำตระกูล นางมีชื่อว่าหูซือซือขอรับ!" ภรรยาของหูจี้รีบหันไปบอกหูซือซือ "ซือซือ รีบทำความเคารพอดีตผู้นำตระกูลสิลูก"

"สวัสดีเจ้าค่ะท่านอดีตผู้นำตระกูล!"

ท่าทางการทำความเคารพของหูซือซือนั้นถูกต้องตามแบบแผนทุกประการ!

"อืม ซือซือเด็กดี!"

ติงเฟิ่งอวิ๋นยิ้มแล้วเอ่ยถาม "ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะเคยอบรมสั่งสอนนางมาสินะ?"

"ใช่ขอรับ พวกเราอยากจะส่งซือซือเข้ามาทำงานที่จวนตระกูลติงขอรับ!" หูจี้กล่าว "ข้ามีพรสวรรค์ด้านวิถียุทธ์ที่จำกัด ข้าเกรงว่าหากวันใดที่พวกเราล้มหายตายจากไปซือซือจะไม่มีคนดูแล ก็เลยอยากให้นางได้เรียนรู้มารยาท เผื่อว่าวันหน้าจะได้หางานทำในตระกูลติงได้ขอรับ"