บทที่ 3 สัญญาจ้าง ต่อรองราคากันหน่อย

บทที่ 3 สัญญาจ้าง ต่อรองราคากันหน่อย

โจวชิงฮวน: “เราต่างคนต่างบอกเงื่อนไขออกมา แล้วเขียนลงในสัญญา ฉันจะทำงานให้คุณในฐานะ ‘ภรรยา’ แล้วคุณก็จ่ายค่าตอบแทนให้ฉัน

ความจริงมันก็คือความสัมพันธ์แบบนายจ้างกับลูกจ้างนั่นแหละค่ะ

มีกระดาษไหมคะ? เรามาเริ่มร่างสัญญากันตอนนี้เลยดีกว่า

อย่างเช่น ฉันทำงานให้คุณ คุณจะให้เงินเดือนเท่าไหร่? ฉันต้องรับผิดชอบเรื่องไหนบ้าง และต้องทำกี่ปีเราถึงจะหย่ากันได้?

ฉันรู้ค่ะว่าการหย่ามันมีผลกระทบกับคุณ แต่พอถึงเวลาจะหย่าจริงๆ เราค่อยมาตกลงกันอีกทีก็ได้นะ!

ตอนนั้นคุณจะโยนความผิดทุกอย่างมาที่ฉันก็ได้ ฉันไม่ถือหรอกค่ะ! แต่อาจจะต้องจ่ายค่าตอบแทนเพิ่มให้ฉันหน่อยนะ”

กู้เซ่าตง: “คุณอายุแค่นี้แต่เอะอะก็เงิน อ้าปากก็เงิน ผมเพิ่งรู้นะว่าคุณเป็นคนมองโลกบนหลักความเป็นจริงขนาดนี้”

โจวชิงฮวนถึงกับทำหน้าเหวอ “โถ่คุณ... เงินน่ะสำคัญจะตาย!

ยกตัวอย่างคุณสิ ถ้าคุณไม่มีเงิน คุณจะเอาที่ไหนไปเลี้ยงลูกเพื่อน? ถ้าไม่มีเงินคุณจะแต่งเมียได้เหรอ? ใครเขาจะมาทุ่มเทให้คุณฟรีๆ ล่ะคะ?

แน่นอนว่าคนที่จิตใจสูงส่งน่ะมีอยู่จริง แต่คุณต้องพึ่งดวงเอาไง

ถึงฉันจะดูหน้าเงิน อ้าปากก็เงินๆๆ แต่คนอย่างฉันน่ะคุณสบายใจได้เลย เพราะฉันใช้ชีวิตอยู่บนความจริง ดีกว่าพวกหน้าไหว้หลังหลอก พูดอย่างทำอย่างตั้งเยอะไม่ใช่เหรอคะ?

คนแบบนั้นคุณจะกล้าฝากลูกไว้ในมือเขาเหรอ?

พอมีสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรแบบนี้ เราทั้งคู่จะได้ไม่ต้องระแวงว่าอีกฝ่ายจะกลับคำ นี่แหละมั่นคงที่สุดแล้ว ถ้าคุณไม่ตกลงฉันจะได้ไปหาคนอื่น ตื๊อไปก็ไม่ใช่การค้าเสียหน่อย โธ่เอ๊ย”

กู้เซ่าตง: “บอกเงื่อนไขของคุณมา”

โจวชิงฮวนดีดนิ้วดังเป๊าะ “จัดไปค่ะ!”

ดูท่าที่พล่ามมาจะไม่เสียเปล่า เรื่องนี้มีโอกาสสำเร็จแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว “เปิดไฟเถอะค่ะ แล้วหากระดาษกับปากกามาด้วย”

กู้เซ่าตงดึงสายสวิตช์ไฟ แสงไฟในห้องสว่างวาบขึ้นมาทันทีจนโจวชิงฮวนปรับตัวไม่ทัน เธอหรี่ตาและกะพริบตาถี่ๆ สองสามครั้งถึงมองเห็นกู้เซ่าตงชัดๆ ชายหนุ่มที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงเตานั้นตัวสูงกว่าเธอตั้งหนึ่งช่วงหัว

แม้จะมีความทรงจำของร่างเดิมอยู่ แต่เธอก็ยังอดตะลึงในความหล่อของกู้เซ่าตงไม่ได้

ชายหนุ่มมีผมรองทรงสั้นเกรียนหนานุ่ม แม้จะแค่นั่งอยู่ตรงนั้นท่วงท่าก็ยังดูสง่าผ่าเผย มือหนาทั้งสองข้างวางอยู่บนหัวเข่า กลิ่นอายรอบตัวแผ่ความแข็งแกร่งเด็ดเดี่ยวตามแบบฉบับทหาร

ผิวของเขาไม่ได้ขาวจัด แต่เป็นสีน้ำผึ้งจางๆ จากการกรำแดดกรำลมมานาน ใบหน้าหล่อเหลามีโครงหน้าชัดเจน

เส้นกรามดูคมแข็ง สันจมูกโด่งเป็นคม ภายใต้คิ้วเข้มคือดวงตาคมลึกราวกับพญาเหยี่ยว ทั้งที่เป็นดวงตาที่ดูเจ้าชู้แบบตาดอกท้อ แต่พอมาอยู่บนหน้าผู้ชายคนนี้ กลับให้ความรู้สึกดุดันเฉียบคม

ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง ให้ความรู้สึกว่าเป็นคนที่เข้าหาได้ยาก

จึ๊ๆๆ! เจ้านายหล่อขนาดนี้ ทำไมดูท่าทางจะรับมือยากจังแฮะ?

แต่ช่างเถอะ เธอเป็นแค่คนรับจ้าง ไม่ได้จะแต่งกับเขาไปทั้งชีวิตเสียหน่อย

ขอแค่บอสจ่ายเงินเดือน แถมยังพาหนีออกจากขุมนรกตระกูลโจวได้ จะให้แต่งงานสักครั้งก็ไม่เห็นเป็นไร

เธอมีความคิดแบบคนโลกอนาคต ซึ่งขัดแย้งกับค่านิยมของกู้เซ่าตงอย่างรุนแรง เขาถามขึ้นว่า “คุณรู้ไหมว่าผู้หญิงที่หย่าร้างหมายความว่ายังไง?”

โจวชิงฮวน: “ไม่ต้องถามให้เสียเวลาหรอกค่ะ มันก็หมายความว่าต้องโดนคนอื่นชี้หน้าด่านินทาไง

หมายความว่าวันข้างหน้าอาจจะต้องหาแฟนใหม่ที่เป็นพ่อม่ายลูกติดเหมือนกัน แต่ในเมื่อคุณไม่อยากมีลูกกับฉัน แล้วฉันจะผูกมัดตัวเองไว้กับคุณไปทั้งชีวิตทำไมล่ะ?

คำพูดของคุณมันไม่ย้อนแย้งไปหน่อยเหรอคะ? เอากระดาษปากกามาเถอะ อย่ามัวแต่พล่ามเลย”

เธอไม่สนใจหรอก ขอแค่ผ่านวิกฤตตรงหน้านี้ไปให้ได้ก่อน

กู้เซ่าตงเองก็เป็นคนเด็ดขาด ในเมื่อฝ่ายหญิงร้องขอมาอย่างหนักเขาก็จะจัดให้ บอกตามตรงว่าการหาผู้หญิงที่ยังไม่เคยแต่งงานและไม่มีลูกจะทำให้เขาสบายใจกว่า

การหาคนที่มีลูกติดย่อมหลีกเลี่ยงความลำเอียงไม่ได้ แต่เขาไม่มีทางเลือกเพราะมันหายาก ขนาดคนที่จะมาดูตัวพรุ่งนี้ แม่สื่อยังชมจนแทบจะลอยได้ว่าอ่อนหวานเรียบร้อยเขาถึงยอมตกลง

เขาค้นสมุดโน้ตกับปากกาหมึกซึมออกมาจากย่ามทหาร “ผมเขียน หรือคุณจะเขียน?”

โจวชิงฮวน: “ยังไงก็ได้ค่ะ คุณเขียนเถอะ แล้วคุณคิดว่าสัญญาของเราควรจะกี่ปีดี?”

เธอแกล้งถามแบบนั้น ความจริงยิ่งสั้นยิ่งดี แต่ที่ถามบอสก่อนเพราะอยากเหลือพื้นที่ไว้ต่อรอง

กู้เซ่าตงย่อมอยากได้นานเท่าที่จะนานได้ แต่เมื่อพิจารณาถึงอายุของโจวชิงฮวน หากนานเกินไปก็เหมือนไปทำลายอนาคตของเด็กสาว เขาเลยตั้งใจจะถามความคิดเห็นเธอก่อน “คุณอยากเซ็นกี่ปี?”

โจวชิงฮวน: “เอ่อ... สะ... สองปี?”

ตอนพูดว่าสองปี ความจริงเธอก็รู้สึกกระดากปากอยู่เหมือนกัน

กู้เซ่าตง: “สองปีผมจะจ้างคุณทำไม? แต่งงานสองปีแล้วหย่า แล้วผมต้องแต่งใหม่เหรอ? ผมดูเป็นคนมักง่ายขนาดนั้นเลย?”

โจวชิงฮวนมองสีหน้าบูดบึ้งของชายหนุ่มแล้วลองหยั่งเชิงต่อ “งั้น... สามปีเป็นไงคะ?”

เธอกัดฟันเพิ่มให้อีกหนึ่งปีแบบงกๆ เค็มๆ

กู้เซ่าตงหัวคิ้วกระตุกรัวๆ “ช่างเถอะ ผมหาคนอื่นดีกว่า”

ในเมื่อเป็นการแลกเปลี่ยน กู้เซ่าตงก็ต้องคิดถึงผลประโยชน์ของตัวเอง แต่งงานได้สามปีแล้วหย่ามันไม่คุ้มเลยสักนิด เพราะการหย่ามีผลต่อประวัติของเขา

ยัยเด็กนี่พอครบสัญญาก็สะบัดก้นหนีไปได้ แต่เด็กที่บ้านยังไม่ทันโต เขาก็ต้องหาคนใหม่มาเลี้ยงอีก จะวุ่นวายทำไม ไปดูตัวพรุ่งนี้ดีกว่า!

โจวชิงฮวน: “จะรีบไปไหนล่ะคะ ก็กำลังคุยกันอยู่นี่ไง งั้นสี่ปีล่ะ?”

กู้เซ่าตง: “ห้าปี ขาดตัว หลังจากห้าปีคุณเพิ่งจะยี่สิบสาม ไม่เสียเวลาที่คุณจะแต่งงานใหม่หรอก”

โจวชิงฮวน: “...คุณนี่แสนดีจังเลยนะ คิดเผื่อฉันขนาดนี้เชียว

งั้นถ้าในระหว่างห้าปีนี้ฉันหางานทำได้ ฉันไปทำงานได้ไหม? โดยมีเงื่อนไขว่าฉันจะไม่ทิ้งงานเลี้ยงลูกของคุณ”

กู้เซ่าตง: “เงินเดือนที่ผมให้ คือจ้างคุณมาเลี้ยงลูกแบบเต็มเวลา งานของคุณคือดูแลเด็กให้ดี ถ้าคุณไปทำอย่างอื่น แล้วผมจะจ้างคุณทำไม?

คุณลองฟังเงื่อนไขของผมนะ ผมจะให้เงินเดือนคุณเดือนละ 40 หยวน ค่ากินอยู่ 25 หยวน พร้อมกับคูปองต่างๆ

งานของคุณคือซักผ้า ทำกับข้าวให้เด็ก และดูแลบ้านให้เรียบร้อย

เงินเดือนที่ผมให้เนี่ย สูงกว่าเงินเดือนพนักงานประจำในโรงงานเสียอีก ถ้าเงื่อนไขนี้คุณยังมีปัญหา งั้นเราก็ไม่ต้องคุยกันแล้ว”

พอได้ยินว่าเงินเดือน 40 หยวนต่อเดือน ดวงตาของโจวชิงฮวนก็เริ่มเปล่งประกายวาววับทันที!

สวัสดิการนี้มันยอดเยี่ยมไปเลยไม่ใช่เหรอ! ทั้งกินฟรีอยู่ฟรี แถมยังมีเงินค่าครองชีพให้อีก

ด้วยราคาสินค้าและอำนาจซื้อของเงินหยวนในตอนนี้ เงินค่ากินอยู่เดือนละ 25 หยวนเลี้ยงได้ทั้งครอบครัวเลยนะ นั่นหมายความว่า ต่อไปเธอจะได้เงินเดือนสูงๆ แถมยังมีกินมีใช้อิ่มหมีพีมัน

เดือนละ 40 ปีหนึ่งก็ 480 ห้าปีก็ 2,400 หยวน!

ทำได้... ทำได้แน่นอน!

“ตกลง! เอาตามนี้เลย รีบเขียนลงไปเลยค่ะ”

ห้าปีเนี่ยแหละคือ "ราคาในใจ" ของโจวชิงฮวนอยู่แล้ว ที่กดไว้ต่ำตอนแรกก็แค่กะจะต่อรองเท่านั้น ดูท่าเธอจะมีหัวทางด้านค้าขายเหมือนกันนะเนี่ย!

(จบบท)