บทที่ 1680: ฝึกป้องกันสมบูรณ์

บทที่ 1680: ฝึกป้องกันสมบูรณ์

เฉียวซางนึกในใจ พลันตัวเลขที่อยู่ด้านหลังระดับก็เปลี่ยนแปลงไป

[ระดับ: จักรพรรดิ (52075544/100000000) + ]

เฉียวซางรออยู่สามวินาที พอเห็นว่าข้อมูลไม่ขยับเขยื้อนอีกแม้แต่นิดเดียว ในใจก็พลันยินดีปรีดา ในที่สุดก็มั่นใจได้แล้วว่ากงเป่าดูดซับพลังงานจนหมดเกลี้ยงแล้ว

เธอดึงสติออกจากตำราอสูร พอกำลังจะเอ่ยคำยินดี ก็นึกขึ้นได้ว่าอาจารย์มิเคลล่าอยู่ห้องข้างๆ จึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันควัน

“จะดูดซับเสร็จรึยัง เราควรเช็8ดูหน่อยเพื่อความชัวร์นะ”

“กงฉวน”

กงเป่าพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

“ซุนเป่า” เฉียวซางร้องเรียก

“ซุนซุน~” ซุนเป่าลอยเข้ามาใกล้

“เอาเครื่องตรวจจับพลังงานออกมาที” เฉียวซางสั่ง

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าถอดห่วงมิติของมันออกมาขยายใหญ่ แล้วมุดหัวเข้าไปในห่วง

ไม่นาน มันก็เอาเครื่องตรวจจับพลังงานเครื่องหนึ่งออกมา

ตอนนั้นเอง มิเคลล่าก็เปิดประตูออกมา แล้วเอ่ยถาม “กงเป่าดูดซับพลังงานหมดแล้วเหรอ?”

“ยังไม่แน่ใจค่ะ” เฉียวซางตอบ “ต้องลองเช็คพลังงานดูก่อนค่ะ”

มิเคลล่าเดินมานั่งลงบนโซฟา สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเป็นพิเศษ

เมื่อเทียบกับเรื่องที่หยาเป่าและกงเป่าในเส้นทางการวิวัฒนาการรูปแบบใหม่สามารถวิวัฒนาการไปถึงระดับจักรพรรดิได้เร็วขนาดนี้ แถมชาราร่ายังมาเที่ยวเล่นด้วยอีก การที่กงเป่าใช้เวลาดูดซับพลังงานสั้นกว่าสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิตัวอื่นถึงครึ่งหนึ่งเลยกลายเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยไปเลย

เฉียวซางเอาขั้วเชื่อมต่อไปแปะบนตัวของกงเป่า ตัวเลขบนหน้าจอก็พุ่งพรวดในทันที

ไม่นาน ตัวเลขก็หยุดนิ่งสนิท

[12,090,800]

มิเคลล่ามองตัวเลขบนเครื่องตรวจจับพลังงาน สีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย

ขีดจำกัดพลังงานของสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิคือ 20,000,000 ตัวเลขที่แสดงขึ้นมานี้เทียบเท่ากับว่าไม่ใช่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่ระดับจักรพรรดิขั้นกลาง แต่เป็นระดับที่ค้างอยู่ในขั้นกลางมาหลายปีแล้ว

ดูท่า... ผลไม้สองผลนั่นจะดีกว่าที่เธอคิดไว้ซะอีก...

ตอนที่สัตว์อสูรยังอยู่ระดับเริ่มต้น พลังงานกับตัวเลขหลังระดับจะมีอัตราส่วนประมาณ 100:1 แต่ยิ่งระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ ก็มักจะต้องใช้แต้มหลายจุดกว่าจะเพิ่มพลังงานได้หนึ่งแต้ม

ยิ่งสัตว์อสูรไปถึงช่วงหลังๆ การเพิ่มพลังงานก็จะยิ่งยากขึ้นไปอีก ตามหลักแล้ว แต้มห้าสิบกว่าล้านแต้มไม่น่าจะมีพลังงานถึงสิบสองล้านกว่าได้ แต่พวกหยาเป่าก็วิวัฒนาการหลังจากที่พลังงานทะลุขีดจำกัดมาตลอด สำหรับเรื่องที่พลังงานของกงเป่าจะสูงกว่าอัตราการแปลงจากแต้มห้าสิบกว่าล้านแต้มนั้น เฉียวซางรู้ดีอยู่แก่ใจแล้ว

เธอแสร้งทำหน้าประหลาดใจ แล้วพูดว่า “เป็นอย่างที่กงเป่าบอกจริงๆ ด้วย พลังงานคงที่แล้วค่ะ”

“เดี๋ยวฉันติดต่อแจ็คเกอลีนก่อน” มิเคลล่าพูดพลางหยิบมือถือออกมากดโทร

ไม่นาน สายก็เชื่อมต่อ

“กงเป่าดูดซับพลังงานจากผลไม้นั่นหมดแล้ว เธอมาเช็คหน่อยสิ... ใช่ ความสามารถในการดูดซับของมันค่อนข้างแกร่ง... ได้ เธอส่งแผนที่ปัจจุบันมาให้ฉัน เดี๋ยวฉันให้เพ่ยเพ่ยไปรับ”

ดูท่าอาจารย์แจ็คเกอลีนจะรู้จักเสนอตัวให้ไอพ่นเบิกฟ้าไปรับแล้วสินะ... เฉียวซางคิดในใจ

มิเคลล่าวางสาย เปิดแผนที่ที่อีกฝ่ายส่งมา แล้วยื่นมือถือไปตรงหน้าไอพ่นเบิกฟ้า พลางสั่ง

“ไปรับแจ็คเกอลีนที่นี่”

“เป่ยเป่ย”

ไอพ่นเบิกฟ้าจ้องแผนที่อยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาก็ส่องประกายแสงสีน้ำเงินออกมา

ผ่านไปประมาณไม่กี่วินาที ร่างของมันก็หายวับไปจากตรงนั้น

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าจ้องมองตัวเลขที่วัดได้ของกงเป่าแวบหนึ่ง ก่อนจะเอาขั้วเชื่อมต่อมาแปะบนตัวของมันเอง

ข้อมูลที่แสดงบนเครื่องตรวจจับพลังงานถูกล้างเป็นศูนย์ แล้วก็พุ่งพรวดขึ้นมา

สักพัก มันก็หยุดลง

ซุนเป่ามองข้อมูลบนหน้าจอด้วยแววตาเปี่ยมความคาดหวัง สีหน้าของมันเปลี่ยนจากคาดหวังเป็นเงียบขรึม แล้วก็กลายเป็นหดหู่

“ซุนซุน...”

ซุนเป่าปล่อยกรงเล็บทั้งสองแตะพื้น ก้มหัวลง ท่าทางเหมือนคนช็อกหนัก

พลังงานของมันต่างกับเจ้าสี่มากเกินไปแล้ว...

“ไม่ต้องห่วงน่า เดี๋ยวอนาคตก็ไล่ทันเอง” เฉียวซางปลอบ “แค่นายไปถึงระดับราชาขั้นกลางก็กินยาเพิ่มพลังระดับราชาได้แล้ว ถึงตอนนั้นก็จะไปถึงขั้นปลายได้ ส่วนไอเทมวิวัฒนาการเป็นระดับจักรพรรดิฉันก็เตรียมไว้ให้นายเรียบร้อยแล้ว”

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าพอได้ฟัง ก็พลันเลือดลมสูบฉีดเต็มเปี่ยม กลับมาลอยตัวได้อีกครั้ง

ในเวลาเดียวกัน ไอพ่นเบิกฟ้ากับแจ็คเกอลีนก็ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศภายในห้อง

ใบหน้าของแจ็คเกอลีนมีสีเลือดฝาด ไม่ได้มีท่าทีเหนื่อยล้าเหมือนตอนที่รีบมาครั้งก่อนเลยสักนิด

“อาจารย์มาแล้วเหรอคะ” เฉียวซางทักทาย

“กงเป่าดูดซับเร็วจริงๆ เร็วกว่าสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิตัวอื่นตั้งครึ่งหนึ่งแน่ะ” แจ็คเกอลีนพูดพลางเดินจ้ำอ้าวไปอยู่ข้างๆ กงเป่า วางอุปกรณ์ลง แล้วพูดว่า “มา ให้ฉันเช็คหน่อยเร็ว”

พูดจบ เธอก็เปิดอุปกรณ์ แล้วเริ่มตรวจสอบอย่างรวดเร็ว

กงเป่าให้ความร่วมมืออย่างเงียบๆ

เวลาผ่านไปทีละนาที

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา แจ็คเกอลีนก็วางอุปกรณ์ลง แล้วพูดอย่างทึ่งๆ ว่า “พลังงานคงที่สมบูรณ์แล้ว สมรรถภาพร่างกายในทุกด้านก็ถือเป็นระดับท็อปในบรรดาสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิเลย โดยเฉพาะพลังป้องกัน แข็งแกร่งขึ้นเยอะมาก”

“แต่ว่า... ในด้านความเร็ว อาจจะด้อยกว่าสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิทั่วไปหน่อยนะ”

เฉียวซางฟังจบ ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจเป็นพิเศษ

จากผลวิจัยบอกว่า สัตว์อสูรที่พลังป้องกันสูงมักจะไม่ค่อยมีความโดดเด่นด้านความเร็ว โดยเฉพาะกงเป่าที่ปลุกคุณสมบัติโลหะหนักขึ้นมาได้ น้ำหนักตัวยังเพิ่มขึ้นอีกเท่าหนึ่งด้วย

แต่ในทางกลับกัน มันก็ช่วยเพิ่มความรุนแรงของทักษะประเภทน้ำหนักได้ ก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องแย่ซะทีเดียว

“ส่วนพลังป้องกันกับความเร็วจะไปถึงระดับไหน คงต้องลองทดสอบดูในเวลาปกติ” แจ็คเกอลีนพูดต่อ “เม็ดพลังงานที่ฉันผสมให้ตอนที่กงเป่าวิวัฒนาการชั่วคราวคราวก่อน เธอให้มันกินต่อไปได้เลยนะ เพราะว่ามีข้อมูลตอนวิวัฒนาการชั่วคราวอยู่ พวกวัตถุดิบอะไรฉันก็กำลังดูๆ ให้อยู่ เม็ดพลังงานสูตรใหม่คงใช้เวลาไม่นาน ประมาณครึ่งเดือนก็น่าจะได้แล้ว”

การดูแลของคณะจักรพรรดินี่มันดีจริงๆ เม็ดพลังงานของสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิ บอกจะผสมก็ผสมให้เลย... เฉียวซางตั้งใจฟังจนจบ พยักหน้าแล้วตอบ

“ทราบแล้วค่ะ”

“ลำบากเธอแล้วนะ” มิเคลล่าพูด “เดี๋ยวฉันให้เหม่ยเหม่ยไปส่งเธอกลับ”

อาจารย์มิเคลล่านี่ใช้เสร็จก็ไล่กลับเลยแฮะ... เฉียวซางแอบบ่นในใจ

แจ็คเกอลีนไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจอะไรเลย กลับกันยังรู้สึกเหมือนได้รับเกียรติอย่างสูงด้วยซ้ำ

นี่เป็นครั้งแรกที่รุ่นพี่มิเคลล่าเสนอตัวให้ไอพ่นเบิกฟ้าไปส่งเธอกลับเองเลยนะ!

“งั้นก็รบกวนด้วยนะคะ” แจ็คเกอลีนรีบพูด

“ลาก่อนนะคะอาจารย์” เฉียวซางเอ่ยลา

แจ็คเกอลีนยิ้มให้เธอ “ลาก่...”

ยังพูดไม่ทันจบ ไอพ่นเบิกฟ้าก็พาเธอหายวับไปจากตรงนั้นแล้ว

เฉียวซางนิ่งไปพักหนึ่ง ก็นึกถึงธุระสำคัญขึ้นมาได้ จึงพูดว่า “อาจารย์คะ เดี๋ยวฉันจะพากงเป่าไปฝึกป้องกันสมบูรณ์ก่อนนะคะ”

ในเมื่อกงเป่าดูดซับพลังงานเสร็จแล้ว เรื่องที่จะไปหุบเหวแห่งความว่างเปล่าก็ต้องรีบเตรียมการแต่เนิ่นๆ

“ฉันไปด้วย” มิเคลล่าพูด

เฉียวซางชะงักไปเล็กน้อย

เมื่อก่อนตอนที่พวกเธอเพิ่งจะออกมาผจญภัยด้วยกัน อาจารย์มิเคลล่ายังแวะมาดูการฝึกซ้อมอยู่บ่อยๆ แต่พอหลังๆ ที่เริ่มไว้ใจเธอมากขึ้น เวลาที่มาดูการฝึกซ้อมก็น้อยลงเรื่อยๆ

ครั้งสุดท้ายที่มาดูการฝึกซ้อมเอง คือตอนที่ซุนเป่า ลู่เป่า แล้วก็ชิงเป่าฝึกซ้อมประสานงานแบบทีมด้วยกัน

มิเคลล่าพูดต่อ “ถ้าอยากจะเพิ่มความชำนาญของป้องกันสมบูรณ์ให้เร็วๆ ก็ต้องทนรับการโจมตีที่ยากจะทนไหว เพื่อกระตุ้นศักยภาพและพลังงานสูงสุดในร่างกายออกมาใช้รักษามันไว้”

“เพราะงั้นครั้งนี้ฉันจะให้ไอพ่นเบิกฟ้าช่วยฝึกกับเธอ”

“เป่ยเป่ย”

สิ้นเสียง ไอพ่นเบิกฟ้าก็ปรากฏตัวขึ้นในห้อง

...

สนามฝึกซ้อมกลางแจ้ง

“หรือว่าจะให้หยาเป่าเป็นคนโจมตีดีคะ” เฉียวซางเหลือบมองไอพ่นเบิกฟ้าแวบหนึ่ง นึกถึงพลังต่อสู้ที่มันเคยโชว์ให้เห็นก่อนหน้านี้ ก็อดที่จะเสนอขึ้นมาไม่ได้

“ย่าห์ ย่าห์!”

หยาเป่าพอได้ยิน ก็กระดิกหางทันที ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น เป็นเชิงบอกว่าเอาเลย มันอยากจะลองดูพลังป้องกันของกงเป่าตอนนี้เหมือนกัน

“ถ้าอยากเพิ่มความชำนาญของป้องกันสมบูรณ์การโจมตีที่ได้รับยิ่งยากจะทนไหวเท่าไหร่ก็ยิ่งดี” มิเคลล่าพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“พลังโจมตีของหยาเป่าน่ะแกร่งมากก็จริง แต่พลังป้องกันของกงเป่าก็สูงมากเหมือนกัน ถ้าอยากจะสร้างความเสียหายให้กงเป่าได้ หยาเป่าก็ต้องใช้ทักษะเหนือระดับในการโจมตี ซึ่งทักษะเหนือระดับมันต้องใช้พลังงานเยอะ หยาเป่าไม่สามารถใช้ต่อเนื่องนานๆ ได้หรอก”

“ไอพ่นเบิกฟ้ามีระดับสูงกว่ากงเป่าอยู่หนึ่งระดับ การใช้พลังงานเพื่อสร้างความเสียหายที่มันยากจะทนไหวอย่างต่อเนื่องจะใช้น้อยกว่ามาก สามารถฝึกซ้อมได้นานๆ นี่เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้ว”

แต่ว่ากงเป่าแค่ใช้ป้องกันสมบูรณ์ตามปกติก็เพิ่มความชำนาญได้แล้วนะ! เฉียวซางกรีดร้องในใจ

‘กงฉวน’

ทันใดนั้น กงเป่าก็ร้องขึ้นมาในหัว เป็นเชิงบอกว่ามันทำได้ ถ้าปฏิเสธไปอีกอาจจะโดนสงสัยได้

กงเป่าเอ๊ย... เฉียวซางถอนหายใจในใจ แต่ภายนอกก็แสร้งทำเป็นเชื่อฟัง พยักหน้า

“งั้นก็เอาตามที่อาจารย์บอกเลยค่ะ”

“ย่าห์ ย่าห์...”

พอได้ยินผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเองพูดแบบนั้น หางที่เมื่อกี้ยังกระดิกอยู่ของหยาเป่าก็พลันลู่ลง

เฉียวซางเห็นท่าทางแบบนั้น ก็เลยปลอบว่า

“นี่มันแค่การโจมตีกงเป่าฝ่ายเดียว ไม่ใช่การต่อสู้ซะหน่อย ไม่ต้องห่วงน่า พอเอาไข่สัตว์อสูรใต้หุบเหวแห่งความว่างเปล่าออกมาได้แล้ว พวกนายมีโอกาสได้สู้กันอีกเยอะแยะ”

“ย่าห์ ย่าห์!”

ดวงตาของหยาเป่าลุกวาวขึ้น หางก็กลับมากระดิกอีกครั้ง

บนสนามฝึกซ้อม กงเป่ากับไอพ่นเบิกฟ้าหันหน้าเข้าหากัน ต่างก็ลอยตัวอยู่กลางอากาศ

เฉียวซางเห็นดังนั้น ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอเดินไปที่ร่มไม้ข้างสนามฝึกซ้อม สูดหายใจเข้าลึกๆ นั่งขัดสมาธิลง ร่างกายเกร็งเล็กน้อย

“ฉีอวี่?”

วิหคอธิษฐานฝนบนต้นไม้จู่ๆ ก็ร้องขึ้นมา เป็นเชิงบอกว่าสัตว์อสูรของเธอฝึกซ้อม เธอจะไปเกร็งทำไม ไม่ใช่การแข่งขันซะหน่อย

ก็เพราะว่าการโจมตีกงเป่าก็เท่ากับโจมตีฉันน่ะสิ... เฉียวซางอธิบาย

“กงเป่าเป็นวิวัฒนาการสายสัมพันธ์น่ะ”

ในฐานะสัตว์อสูรระดับมหาจักรพรรดิที่มีอายุพอสมควร มันย่อมรู้อยู่แล้วว่าวิวัฒนาการสายสัมพันธ์หมายความว่าอะไร ตอนแรกมันก็ชะงักไป ก่อนจะทำหน้าประมาณว่า “เธอซวยแล้วล่ะ”

สัตว์อสูรระดับมหาจักรพรรดิโจมตีสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิ ถึงแม้พลังป้องกันของสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิจะสูงแค่ไหน ก็ไม่มีทางทนรับไหวอยู่แล้ว

บนสนามฝึกซ้อม ไอพ่นเบิกฟ้าอ้าปากออก ลำแสงสีขาวสุดอลังการสายหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่กงเป่าในบัดดล

สีหน้าของกงเป่าเคร่งขรึม มันโคจรพลังงาน ชุดเกราะสีขาวที่ราวกับสั่งตัดมาโดยเฉพาะพลันปรากฏขึ้นบนร่างของมัน ห่อหุ้มมันไว้ทุกสัดส่วน

“ตูม!!!”

ลำแสงสีขาวระเบิดตูมเข้าใส่ร่างของกงเป่า

ชั่วขณะนั้น แรงอัดกระแทกก็แผ่ขยายไปทั่วทั้งสนามฝึก!

อากาศสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

หืม? เหมือนจะไม่เจ็บ... เฉียวซางที่เมื่อกี้ยังเกร็งไปทั้งตัวพลันดีใจขึ้นมา รีบคลายตัวลง

ทว่าในวินาทีต่อมา ความเจ็บปวดรุนแรงก็ซัดสาดไปทั่วทั้งร่าง!

โคตร! เจ็บ! ดูท่า... ภายใต้การโจมตีของไอพ่นเบิกฟ้าป้องกันสมบูรณ์ของกงเป่าจะทนได้แค่วินาทีเดียวเองสินะ... เฉียวซางคิดในใจโดยสัญชาตญาณขณะที่ทนความเจ็บปวดสุดขีด

พูดตามตรง หลังจากที่ไปฝึกพลังป้องกันมาเป็นพิเศษที่อัลติเมทสตาร์ เธอก็ไม่ได้เจ็บขนาดนี้มานานมากแล้ว... เฉียวซางนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอจึงตัดการเชื่อมต่อความรู้สึกกับกงเป่า แล้วส่งสติเข้าไปในตำราอสูร พลิกไปยังหน้าของกงเป่าอย่างรวดเร็ว ช่วยมันเพิ่มแต้มที่ด้านหลังของป้องกันสมบูรณ์

พอเพิ่มไปจนถึงระดับกลางเธอก็หยุด

เกี่ยวกับป้องกันสมบูรณ์เธอเคยไปศึกษามาเป็นพิเศษแล้ว ตอนที่ความชำนาญถึงระดับสูงสีของชุดเกราะสีขาวที่ห่อหุ้มทั่วร่างจะเข้มข้นขึ้น แล้วก็จะใหญ่ขึ้นด้วย แบบนั้นมันจะโกงจนเห็นได้ชัดเกินไป

ตอนนี้กงเป่าเพิ่งจะเริ่มฝึกป้องกันสมบูรณ์ถ้าหากความชำนาญพุ่งพรวดเดียวข้ามสองระดับ มีหวังโดนอาจารย์มิเคลล่าสงสัยแน่

ส่วนป้องกันสมบูรณ์ระดับเริ่มต้นกับกลางตราบใดที่เธอกับกงเป่าไม่พูด อาจารย์มิเคลล่าก็ไม่น่าจะจับได้หรอก...

ขณะที่ความคิดกำลังแล่นพล่าน

ทันใดนั้น “ตูม!!!”

เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นอีกครั้ง

สองวินาทีต่อมา ความเจ็บปวดสุดขีดก็จู่โจมเฉียวซางทั่วทั้งร่าง

ป้องกันสมบูรณ์ระดับกลางทนการโจมตีของสัตว์อสูรระดับมหาจักรพรรดิได้ถึงสองวินาทีเลยเหรอ? ไม่สิ น่าจะเป็นเพราะไอพ่นเบิกฟ้ายังไม่ได้ใช้ท่าโจมตีเจ๋งๆ ของมันออกมามากกว่า... เฉียวซางคิดไปพลางก็ทนเจ็บไปพลาง

“ตูม!!!”

“ตูม!!!”

“ตูม!!!”

เสียงระเบิดสะเทือนฟ้าสะเทือนดินดังขึ้นไม่หยุด

แรงอัดกระแทกซัดมาเป็นระลอกแล้วระลอกเล่า

เฉียวซางนั่งเงียบๆ อยู่ใต้ต้นไม้ ทนความเจ็บปวดอย่างสุดกลั้น

วิหคอธิษฐานฝนบนต้นไม้มองดูเหตุการณ์ในสนามฝึกที แล้วก็ก้มลงมองมนุษย์ข้างล่างที่โดนไปขนาดนั้นยังไม่ร้องออกมาสักแอะที ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้านับถือออกมาเล็กน้อย

อึดใช้ได้เลยแฮะ...

เวลาผ่านไปทีละนาที

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน มิเคลล่าก็เอ่ยขึ้น

“หยุดได้”

ไอพ่นเบิกฟ้าหยุดการโจมตี

แรงอัดกระแทกที่ปกคลุมทั่วทั้งสนามฝึกค่อยๆ สลายไป เผยให้เห็นร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลของกงเป่าที่อยู่ข้างใน

“ต้องพักไหม?” มิเคลล่าถาม

กงเป่าเหลือบมองผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเองที่อยู่ใต้ต้นไม้ไกลๆ แวบหนึ่ง แล้วพยักหน้า

ถ้าหากมันไม่รู้ว่ามีนิ้วทองคำอยู่ มันไม่พักแน่นอน แต่ในเมื่อมีนิ้วทองคำอยู่ มันก็รู้ว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องทนรับความเสียหายแบบนี้ก็เพิ่มความชำนาญได้

เมื่อกี้ผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันก็คงเจ็บมากเหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวโดนสงสัยล่ะก็...

“งั้นก็พัก” มิเคลล่าตอบตกลงอย่างง่ายดาย

สิ้นเสียง ลำแสงสีฟ้าอ่อนโยนสายหนึ่งก็สาดส่องลงบนร่างของกงเป่า

กงเป่ารู้สึกเพียงว่ามีสายน้ำบริสุทธิ์ไหลผ่านไปทั่วร่าง สบายตัวอย่างที่สุด

ไม่นาน มันก็รู้สึกว่าความเจ็บปวดทั้งหมดได้หายไปแล้ว

“กงฉวน”

กงเป่าพยักหน้าให้ลู่เป่าที่อยู่ไม่ไกล ร้องออกมาหนึ่งครั้ง เป็นการขอบคุณ

ทันใดนั้นมันก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงร้องบอกลู่เป่า

“กงฉวน”

ช่วยรักษาผู้ฝึกสัตว์อสูรของพวกเราด้วย

“ปิงตี้?”

ลู่เป่ามองไปยังผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเองที่อยู่ไกลๆ ที่ไม่ได้บาดเจ็บอะไร แถมยังหลับตาเหมือนกำลังนั่งสมาธิอยู่ ด้วยสีหน้าฉงนสงสัย

ผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเองก็เจ็บด้วยเหรอ?

ขณะที่กำลังคิดอยู่ เฉียวซางก็ลืมตาขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“มาเร็ว...”

ลู่เป่าชะงักไปเล็กน้อย รีบวิ่งเข้าไป ทำหน้าจริงจัง แล้วใช้แสงแห่งการรักษาออกมา

การโจมตีของสัตว์อสูรระดับมหาจักรพรรดินี่มันไม่ใช่สิ่งที่คนจะทนได้จริงๆ ทั้งๆ ที่รับความเสียหายมาแค่ส่วนเล็กๆ เท่านั้น ยังเจ็บแทบตาย... เฉียวซางที่อยู่ใต้แสงสีฟ้าอ่อนโยน สีหน้าค่อยๆ ผ่อนคลายลง

หรือว่าจะให้กงเป่าแกล้งเล่นละครสักหน่อยดีนะ ตอนที่โดนไอพ่นเบิกฟ้าโจมตีก็แกล้งทำเป็นบรรลุขึ้นมากะทันหัน แล้วเธอก็ค่อยเพิ่มความชำนาญของป้องกันสมบูรณ์ให้มันเป็นระดับสูงไปเลย

ก็นะ ในความเป็นจริงก็มีตัวอย่างที่สัตว์อสูรบรรลุกะทันหันแล้วความชำนาญทักษะเพิ่มขึ้นอยู่ถมไป...

“ชิงชิง!”

ขณะที่ความคิดกำลังแล่นพล่าน เสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นก็ดังขึ้นข้างๆ

เฉียวซางหันไปมอง ก็เห็นชิงเป่าที่โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ลอยตัวอยู่

(จบตอน)