บทที่ 305 กองทัพนับหมื่น ต้องหลีกทางให้เสื้อคลุมสีแดง

บทที่ 305 กองทัพนับหมื่น ต้องหลีกทางให้เสื้อคลุมสีแดง

เพราะเป็นมุมมองบุคคลที่หนึ่ง

ผู้ชมจึงสามารถสัมผัสได้ถึงความเร็วจากการพุ่งตัวได้อย่างชัดเจน

รวมถึงความรู้สึกอันตรายตอนที่ลูกปืนใหญ่เฉียดผ่านหูไป

ประสบการณ์แบบนี้

ทำให้คนดูรู้สึกฟินจนแทบคลั่งได้ในทุกนาที

“ปรมาจารย์ด้านยุทธวิธีคืออะไรน่ะเหรอ นี่ไงล่ะยุทธวิธีขั้นเทพ!!!”

“ต่อให้มีศัตรูเป็นหมื่นเป็นแสน ฉันก็จะลุย!”

“ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว ว่าประโยคที่ว่าต่อให้เป็นยอดขุนพลก็อย่าทะนงตัว กองทัพนับหมื่นยังต้องหลีกทางให้เสื้อคลุมสีแดง มันหมายความว่ายังไง!!!”

“วิ่งเร็วขนาดนี้ แถมยังทำท่าทางยุทธวิธีต่าง ๆ ได้ในเวลาสั้น ๆ อีก ให้ตายเถอะ... เล่นพับจีฉันยังไม่กล้าเล่นแบบนี้เลย!”

“เชพเพิร์ด อันตรายแล้ว!”

.......

ในเวลาเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง

ท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิด ร่มชูชีพสีขาวสะอาดตานับสิบกางร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

ถ้าเป็นสงครามตามปกติ

ทั้งสองฝ่ายก็คงจะรู้กันดี ว่าจะไม่โจมตีพลร่มที่กำลังร่อนลงพื้น

น่าเสียดาย...

ตอนนี้มันไม่ใช่สงครามตามกฎเกณฑ์บ้าบออะไรนั่น

กองทัพปากีสถานรับมือกับกองทัพอเมริกันราวกับมีความแค้นฆ่าล้างโคตรกันมา สาดกระสุนใส่ระลอกแล้วระลอกเล่าโดยไม่มีความเกรงใจเลยแม้แต่น้อย

โชคดีที่

เชพเพิร์ดเลือกเส้นทางกระโดดร่มได้ดีมาก แถมยังเลือกกางร่มในระดับความสูงที่ต่ำสุด ๆ อีกด้วย

ดังนั้น

แม้ว่ามันจะทุลักทุเลมาก แต่ก็ยังสามารถร่อนลงสู่พื้นดินได้อย่างปลอดภัยด้วยความช่วยเหลือจากทหารอเมริกันสองสามนาย

ทันทีที่ลงจอด

ทหารอเมริกันที่รับหน้าที่คุ้มกันอยู่รอบ ๆ ก็แห่กรูเข้ามาหาทันที

“ท่านผู้นำ คุณเป็นยังไงบ้างครับ?”

“บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ???”

“ท่านผู้นำ... ขอโทษครับ.. พวกเรามาสาย....”

บรรดานายทหารระดับแนวหน้าที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอม ต่างก็มองมันด้วยสายตาร้อนรน

“สวรรค์ยังไม่ต้องการตัวฉัน!”

เชพเพิร์ดไม่ได้สนใจคนอื่นเลย สายตาของมันพุ่งตรงไปที่ศาสตราจารย์เฉินที่อยู่ข้าง ๆ ทันที

ไม่ว่าการมาประเทศแทนซาเนียในครั้งนี้จะล้มเหลวแค่ไหน

แต่ขอแค่ศาสตราจารย์เฉินยังอยู่ โอกาสที่มันจะพลิกเกมก็ยังคงมีอยู่

เชพเพิร์ดปลดร่มชูชีพออก ก่อนจะถามเสียงเครียด “ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”

เมื่อได้ยินคำถามนี้ นายทหารหลายคนที่อยู่รอบ ๆ ก็ก้มหน้าลงโดยไม่ได้นัดหมาย

เป็นยังไงบ้างน่ะเหรอ?

เรียกได้ว่าเลวร้ายสุด ๆ ไปเลยล่ะ

พูดได้เต็มปากเลยว่า นี่คือความพ่ายแพ้ที่กองทัพอเมริกันของพวกเขาไม่เคยเจอมาก่อน

เมื่อเห็นภาพนี้ เชพเพิร์ดก็รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก น้ำเสียงของมันเริ่มแข็งกร้าวขึ้น “พูดมาสิ”

หลังจากการเร่งเร้าครั้งนี้ เสียงรายงานถึงได้ดังขึ้นมาอีกครั้ง

“รายงานท่านผู้นำ สถานการณ์เลวร้ายมากครับ...”

“ในป่ารอบ ๆ ตัวเรามีทหารซุ่มโจมตีของศัตรูอยู่เต็มไปหมด ยืนยันได้เลยว่า คนพวกนั้นไม่ใช่กองทัพประจำการ แต่เป็นกองกำลังจากประเทศอื่นครับ”

“มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นกองทัพปากีสถาน... จำนวนน่าจะประมาณหนึ่งหมื่นนายครับ!”

กองทัพปากีสถาน?!

เมื่อได้ยินชื่อนี้ เชพเพิร์ดก็ขมวดคิ้วแน่น

ก่อนหน้านี้มันรู้แล้วว่า คนที่บัญชาการรบในศึกนี้คือทหารรับจ้างที่ชื่อชูร่า

แต่ว่า

ตอนนี้มันเพิ่งจะรู้ว่า กองกำลังที่เขาเป็นผู้นำคือทหารปากีสถานหนึ่งหมื่นนายงั้นเหรอ?

น่าอัปยศ

เป็นความอัปยศอดสูอย่างหาที่สุดไม่ได้!

กองกำลังแค่หนึ่งหมื่นนาย แต่กลับตีทหารระดับหัวกะทิหลายหมื่นนายของกองทัพอเมริกันจนแตกพ่ายราบเป็นหน้ากลองเนี่ยนะ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น

เชพเพิร์ดก็แทบจะกระอักเลือดออกมาเต็มพื้น

แต่มันก็สมกับที่เป็นนายพลผู้มีชื่อเสียงโด่งดังมาอย่างยาวนาน และมีประสบการณ์ในสมรภูมิรบอย่างโชกโชน

มันเข้าใจหลักการข้อหนึ่งดี

ในเมื่อสถานการณ์มันพ่ายแพ้ไปแล้ว ก็ไม่ควรใช้อารมณ์โกรธในการตัดสินใจอีก

สิ่งที่เร่งด่วนที่สุดในตอนนี้

คือการพาศาสตราจารย์เฉินถอยทัพหนีไปให้ได้ก่อน นั่นแหละคือเรื่องที่สำคัญกว่า

เชพเพิร์ดครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นว่า “ตอนนี้พวกกองทัพญี่ปุ่นอยู่ที่ไหน?”

ความจริงมันสามารถไปพึ่งพากองทัพผ้าพันคอแดงได้ชั่วคราว

แต่ในสายตาของเชพเพิร์ด พวกตัวชนกระสุนเหล่านั้นไม่มีประสิทธิภาพในการรบเลยแม้แต่น้อย

ขืนไปหาพวกมัน

ก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย

ดังนั้นในสถานการณ์แบบนี้ การไปขอความคุ้มครองจากกองทัพญี่ปุ่น จึงเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่า

กองทัพญี่ปุ่นเหรอ?

นายทหารคนหนึ่งรีบตรวจสอบข้อมูล แล้วตอบกลับทันที “ท่านผู้นำครับ ทหารญี่ปุ่นหลายหมื่นนาย ตอนนี้อยู่ที่โรงงานทุนประเทศมังกรซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตรครับ”

“ขอแค่หนีไปถึงที่นั่นได้ พวกเราก็ยังมีโอกาสพลิกเกมครับ!”

เชพเพิร์ดรับแผนที่มาดูแวบหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น “ดี ไปที่นั่นแหละ”

“ทิ้งกำลังไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อสกัดศัตรู ที่เหลือตามฉันมา!”

ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว

แม้จะรู้ดีว่าทหารอเมริกันที่ถูกทิ้งไว้สกัดศัตรู จะต้องถูกชูร่ากวาดล้างจนหมดสิ้นก็ตาม

นี่แหละคือเชพเพิร์ด

เลือดเย็น ไร้ความปรานี เห็นแก่ตัว และมักจะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองได้รับผลประโยชน์สูงสุดเสมอ

ทำไมนายทหารคนอื่น ๆ จะไม่เข้าใจหลักการนี้ล่ะ

น่าเสียดาย

ชีวิตของพวกมันเป็นของกองทัพอเมริกัน ในเมื่อผู้บัญชาการสั่งให้ไปตาย พวกมันก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

“ครับผม!”

“ท่านผู้นำโปรดวางใจได้เลยครับ!”

“พวกเราจะทำภารกิจให้สำเร็จครับ!”

“กองพันที่หนึ่งตามท่านผู้นำไป ที่เหลืออยู่สกัดกั้นศัตรูต่อไป!”

หลังจากการสนทนาสั้น ๆ สิ้นสุดลง ทุกคนก็เริ่มปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเป็นระบบระเบียบทันที

พวกมันไม่สนใจอีกแล้วว่ากระสุนจะมีเพียงพอหรือไม่

และไม่สนด้วยว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดไปได้อีกนานแค่ไหน

ทหารอเมริกันเหล่านี้ ก็เหมือนกับประเทศเล็ก ๆ ในอ่าวเปอร์เซียที่เคยถูกพวกมันเอาชนะอย่างโหดร้ายเมื่อหลายสิบปีก่อนนั่นแหละ ตอนนี้เหลือเพียงแค่ความเชื่อมั่นที่จะยืนหยัดปกป้องฐานที่มั่นเอาไว้เท่านั้น

....

อีกด้านหนึ่ง

การพุ่งตัวของเสิ่นเฟยยังคงดำเนินต่อไป

หลังจากกำจัดศัตรูไปได้อีกหลายระลอก เขาก็มาถึงจุดที่เชพเพิร์ดยืนอยู่เมื่อครู่นี้ในสภาพที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด

ในขณะนี้

รอบด้านเงียบสงัด ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงปืน และก็ไม่พบร่องรอยของเชพเพิร์ดเลย

“ตั้งแต่ลงจอดจนถึงตอนนี้ ผ่านไปอย่างมากก็แค่ 20 นาที”

“ถ้าวิ่งด้วยความเร็วปกติ เชพเพิร์ดต้องอยู่ไม่ไกลจากฉันแน่ ๆ”

“เพียงแต่ว่า... ฉันจะรู้ได้ยังไงว่ามัน... หนีไปทางไหน?”

เสิ่นเฟยถือมีดทหารที่กำลังหยดเลือดไว้ในมือ ขณะที่ทั้งร่างจมดิ่งอยู่กับการคำนวณและครุ่นคิด

ปัญหาที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ ก็คือการหาเส้นทางหลบหนีของเชพเพิร์ดให้เจอ ไม่อย่างนั้นก็มีโอกาสสูงที่จะคลาดกันไปคนละทิศคนละทาง

ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่จะตามมันทันเลย

แค่ตัวเองไม่หลงทางก็ถือว่าดีมากแล้ว

ปัง!

ทันใดนั้น

เสียงปืนดังกึกก้องก็ดังขึ้นในระยะที่ไม่ไกลจากเสิ่นเฟยมากนัก

ลูกกระสุนเฉียดปลายจมูกของเสิ่นเฟยไปฝังอยู่ในต้นไม้ด้านข้าง

หวุดหวิดอันตรายสุด ๆ!

“มีศัตรู!!!”

เสิ่นเฟยตอบสนองอย่างรวดเร็ว

เขารีบกระโดดไปหลบหลังต้นไม้อีกต้น พร้อมกับสังเกตไปยังจุดที่เกิดเสียงปืน

ไม่นานนัก

เขาก็พบว่าห่างออกไปประมาณ 30 เมตร มีทหารอเมริกันยศสูงคนหนึ่งนอนหายใจรวยรินอยู่

การโจมตีเมื่อครู่

ก็คือฝีมือของมันนี่แหละ

โชคดีที่ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายค่อนข้างไกล แถมทัศนวิสัยในตอนกลางคืนก็ต่ำมาก

ไม่อย่างนั้นล่ะก็

เสิ่นเฟยในตอนนี้ก็มีโอกาสสูงมาก ที่จะกลายเป็นศพไปแล้ว

“มันต้องรู้แน่ ๆ ว่าเชพเพิร์ดหนีไปทางไหน!!!”

เสิ่นเฟยไม่ยอมปล่อยให้เสียเวลา กระโจนพรวดออกจากหลังต้นไม้ แล้วพุ่งตรงไปยังนายทหารอเมริกันที่บาดเจ็บทันที

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด

คราวนี้ลูกกระสุนพุ่งเฉียดเสิ่นเฟยเข้ามาใกล้กว่าเดิม จนบริเวณหัวไหล่มีเลือดซึมออกมา

“แฮ่ก... แฮ่ก...”

นายทหารอเมริกันที่บาดเจ็บคนนั้น ยกปืนขึ้นมาอีกครั้ง และพยายามอย่างหนักที่จะเล็งแล้วยิง

ทว่าในจังหวะที่เขาเตรียมตัวอย่างดิบดี และพร้อมที่จะลั่นไกปืนนั่นเอง

แสงสีแดงวาบหนึ่งก็พาดผ่านหน้ามันไป

ในขณะเดียวกัน

ฝ่ามือที่เปื้อนไปด้วยเลือด ก็พุ่งเข้ากุมปืนไรเฟิลอัตโนมัติในมือของมันเอาไว้ในพริบตา.....