บทที่ 300 รังนกพินาศ ไฉนเลยไข่จะเหลือรอด
บทที่ 300 รังนกพินาศ ไฉนเลยไข่จะเหลือรอด
บทที่ 300 รังนกพินาศ ไฉนเลยไข่จะเหลือรอด
ในเวลาเดียวกัน
ประเทศแทนซาเนีย เมืองซานกูจา
ลึกลงไปใต้ผืนดิน 10 เมตร
ณ กองบัญชาการกองทัพสหรัฐฯ
โดรนปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็วและจากไปอย่างรวดเร็ว แถมระเบิดก๊าซพิษที่ทิ้งลงมาก็มีขนาดเล็กจิ๋ว
ดังนั้น
ในมุมมองของพวกเขาตอนนี้ จึงไม่มีทางรู้เลยว่า ภัยคุกคามรูปแบบไหนที่กำลังรอพวกเขาอยู่
และโดรนที่ร่วงหล่นลงมาลำนั้น ก็กำลังถูกนำตัวส่งมายังกองบัญชาการ
เชพเพิร์ดจ้องมองหน้าจอด้วยสายตาที่แฝงความกังวล
เขาหันขวับไปมองเจ้าหน้าที่ด้วยสายตาระแวดระวัง “เรื่องที่ให้ไปสืบน่ะ ได้เรื่องหรือยัง ตกลงว่าโดรนพวกนี้มันเป็นของใครกันแน่?”
เจ้าหน้าที่เทคนิคส่ายหน้า สีหน้าเคร่งเครียด “ตอนนี้ยังแกะรอยหาข้อมูลที่น่าเชื่อถือไม่ได้เลยครับ แต่ขอแค่เอาโดรนที่ตกนั่นมาถึงที่นี่ ด้วยเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ของเรา รับรองว่าสืบหาตัวการเจอแน่นอนครับ”
คำตอบที่หนักแน่นนี้ ช่วยคลายความกังวลในใจของเชพเพิร์ดลงได้บ้าง
แต่เขาก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี
ว่าทำไมจู่ ๆ ถึงมีฝูงโดรนโผล่มา แต่กลับไม่ได้ทำการโจมตีอะไรเลย
เรื่องผิดปกตินี้ต้องมีเบื้องหลังแน่นอน
ความจริงข้อนี้ เขาเข้าใจดีเชียวล่ะ!
เชพเพิร์ดออกคำสั่งอีกครั้ง “ดึงแผนที่เมืองขึ้นมา แล้วมาร์คตำแหน่งของโดรนให้ฉันดูซิ!”
เจ้าหน้าที่เทคนิครีบจัดการตามคำสั่งทันที
ไม่นานนัก
บนหน้าจอขนาดยักษ์ก็ปรากฏแผนที่ดาวเทียมของเมืองขึ้น
เส้นทางการบินของโดรนแต่ละลำ ถูกวาดออกมาอย่างชัดเจน
เชพเพิร์ดหยิบปากกาเลเซอร์สีแดงขึ้นมา แล้วลากเส้นเชื่อมจุดทั้งหมดบนแผนที่ด้วยความสงสัย
สุดท้ายแล้ว......
มันก็กลายเป็นรูปทรงที่ดูคล้ายกับไก่ตัวผู้
เมื่อเห็นภาพนี้
ทุกคนในห้องต่างก็ตะลึงงัน
ใคร ๆ ก็รู้ว่า รูปทรงของไก่ตัวผู้ ก็คือรูปร่างของแผ่นดินประเทศมังกรนั่นเอง
กองทัพประเทศมังกรเหรอ???
นี่มันหมายความว่ายังไง?
หรือว่าพวกเขาตั้งใจจะแทรกแซงสงครามกลางเมืองในประเทศแทนซาเนียโดยตรง และโดรนพวกนี้ก็เป็นเพียงการส่งสัญญาณเตือนเท่านั้น?
ข้อสรุปนี้ผุดขึ้นมาในหัวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เชพเพิร์ดจะปัดมันทิ้งไป
เป็นไปไม่ได้
ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!
ตามข้อมูลที่เขามี
ประเทศมังกรในตอนนี้น่าจะกำลังวุ่นวายอยู่กับการจัดการปัญหาบนเกาะทางเหนือ จนไม่มีเวลามาสนใจประเทศอื่นหรอก
หรือว่า...
จู่ ๆ ภาพของชายคนหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเชพเพิร์ด
ไม่ใช่ใครที่ไหน
แต่เป็นหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างที่ชื่อ “ชูร่า” ซึ่งกำลังโด่งดังในโลกใต้ดินเมื่อไม่นานมานี้นั่นเอง
เขาจำได้อย่างแม่นยำ
ว่าสัญชาติของหมอนี่ ก็คือประเทศมังกร!
หรือว่าจะเป็นเขา?
“ท่านครับ โดรนมาถึงแล้วครับ!”
ในตอนนั้นเอง
เสียงของทหารนายหนึ่งก็ดังขึ้นภายในกองบัญชาการ ดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที
โดรนที่ปรากฏตัวในคืนนี้ ช่างผิดปกติเสียจริง
อย่างแรกเลยคือ
มันสามารถหลบเลี่ยงเรดาร์บนท้องฟ้าได้ แถมยังทนทานต่อการโจมตีจากปืนต่อสู้อากาศยานระยะประชิดได้อีก นี่มันแทบจะทำให้คนสงสัยว่าเป็นเทคโนโลยีของมนุษย์ต่างดาวเลยทีเดียว
พวกเขายังไม่กล้าจินตนาการเลยว่า
ถ้าโดรนเหล่านี้ถูกนำมาใช้งานในสเกลใหญ่ แล้วติดตั้งอาวุธโจมตีเข้าไป มันจะน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน
แต่ทว่า
ในวิกฤตย่อมมีโอกาสซ่อนอยู่เสมอ!
เชพเพิร์ดคิดในใจว่า ถ้าเขาสามารถนำซากโดรนนี้ ไปทำวิศวกรรมย้อนรอย ได้ล่ะก็
มันจะต้อง...
ยกระดับขุมกำลังของเขาได้อย่างมหาศาลแน่นอน!
ขอแค่มีโดรนจำนวนมากพอ ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับประเทศเล็ก ๆ บางประเทศ เขาก็สามารถบดขยี้ศัตรูให้ราบคาบได้อย่างสบาย ๆ
“รีบเอามานี่เลย!”
เชพเพิร์ดรับโดรนมาพิจารณาอย่างถี่ถ้วน
น้ำหนักเบาหวิว รูปทรงดูล้ำสมัยและแฝงไปด้วยความสวยงาม ซึ่งแตกต่างจากโดรนรุ่นอื่น ๆ ในโลกอย่างสิ้นเชิง
ที่สำคัญที่สุดคือ
ต่อให้จะถูกกระสุนปืนยิงใส่ โดรนก็ไม่ได้พังเสียหายอะไรมากมาย อย่างมากก็แค่มีรอยบุบบนตัวถังเท่านั้น
“นี่มัน... โดรนอะไรจะเจ๋งขนาดนี้!”
“พระเจ้าช่วย บนตัวมันไม่มีน็อตเลยสักตัว หรือว่าจะใช้กาวติด? แต่กาวแบบไหนกันถึงจะติดได้แน่นขนาดนี้?”
“หรือว่าจะเป็นการหล่อขึ้นรูปชิ้นเดียว?”
“เป็นไปไม่ได้! การหล่อขึ้นรูปชิ้นเดียวอาจจะได้ตัวถังแบบนี้ แต่จะเดินสายไฟข้างในยังไงล่ะ?”
บรรดาเจ้าหน้าที่เทคนิคต่างพากันรุมล้อมเข้ามา สีหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ
ในขณะเดียวกัน
พวกเขาก็พากันเสนอตัวต่อเชพเพิร์ด ขอให้ตนเองเป็นคนวิจัยโดรนลำนี้
ทว่า
ศาสตราจารย์เฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับรู้สึกร้อนรนในใจอย่างบอกไม่ถูก
ตอนที่เห็นแผนที่ประเทศมังกร เขาก็มั่นใจแล้วว่า โดรนพวกลำนี้ต้องมีความเกี่ยวข้องกับประเทศบ้านเกิดของเขาอย่างแน่นอน
และตอนนี้
อาวุธที่ทรงพลังขนาดนี้ หากตกไปอยู่ในมือของศัตรู ไม่รู้เลยว่าจะสร้างปัญหาในอนาคตได้มากขนาดไหน
ในฐานะแพทย์
ศาสตราจารย์เฉินอาจจะไม่สันทัดเรื่องอาวุธยุทโธปกรณ์
แต่ทว่า
ในฐานะนักเทคนิค เขาย่อมตระหนักดีถึงความสำคัญของเทคโนโลยีต่อประเทศชาติ
ต้องทำลายมันทิ้งซะ!
นี่คือความคิดเดียวที่แล่นอยู่ในหัวของศาสตราจารย์เฉิน!
เขามองซ้ายมองขวา ไม่มีอาวุธใด ๆ เลย มีเพียงปืนพกที่เหน็บอยู่ที่เอวของเจ้าหน้าที่เทคนิคเหล่านี้เท่านั้น
ในขณะนี้
ทั้งเจ้าหน้าที่เทคนิคและเชพเพิร์ดต่างก็กำลังจดจ่ออยู่กับความดีใจที่ได้โดรนมา ความสนใจของพวกเขาจึงไม่ได้อยู่ที่ศาสตราจารย์เฉินเลยสักนิด
ศาสตราจารย์เฉินกัดฟันแน่น พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
แต่ทว่า
ในจังหวะที่มือของเขาเกือบจะแตะโดนปืนพกที่เอวของเจ้าหน้าที่เทคนิคคนหนึ่ง เขากลับถูกจับได้เสียก่อน
“เวรเอ๊ย รนหาที่ตายนักนะ!”
เจ้าหน้าที่เทคนิคก็เป็นทหารเหมือนกัน เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว หลบมือของศาสตราจารย์เฉินได้อย่างหวุดหวิด
วินาทีต่อมา
ศาสตราจารย์เฉินที่มีสีหน้าเด็ดเดี่ยว ก็ถูกเจ้าหน้าที่เทคนิคหลายคนกดลงกับพื้นเสียแล้ว
ช่วยไม่ได้จริง ๆ
ทหารก็คือทหาร
การฝึกฝนอย่างหนักหน่วงมาแรมปี ทำให้พวกเขามีปฏิกิริยาตอบสนองและความว่องไวเหนือกว่าคนทั่วไปมาก
“หึหึ...”
เชพเพิร์ดที่ยืนถือโดรนอยู่เหนือหัว แค่นเสียงหัวเราะเยาะเย้ย “ศาสตราจารย์เฉิน คุณประเมินผมต่ำไปหน่อยมั้ง”
“แล้วอีกอย่าง โดรนลำนี้ก็ไม่ใช่ของที่คุณคิดจะหยิบฉวยไปได้ง่าย ๆ หรอกนะ!”
“แต่ถ้าคุณอยากได้มันจริง ๆ ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นะ!”
เชพเพิร์ดนั่งยอง ๆ ลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ขอแค่คุณยอมส่งมอบวัคซีนต้านไวรัสลามันลามาให้ผม ผมก็จะคืนโดรนลำนี้ให้กับประเทศของคุณทันที ตกลงไหม?”
นี่มันคำพูดหลอกเด็กชัด ๆ
ถึงศาสตราจารย์เฉินจะไม่มีเรี่ยวแรงจะสู้ แต่เขาก็ไม่ได้โง่นะ
เขาพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้น แต่ก็ไร้ผล
ด้วยความจนใจ
เขาทำได้เพียงจ้องหน้าเชพเพิร์ดด้วยความโกรธแค้น พร้อมกับตะโกนด่า “ตั้งแต่โบราณกาลมา ผู้รุกรานไม่เคยมีจุดจบที่ดีหรอก แกเองก็เหมือนกัน!”
ศาสตราจารย์เฉินผู้น่าสงสาร
ต่อให้จะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาก็ยังด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายเหมือนคนเถื่อนไม่เป็นอยู่ดี
“หึหึ...”
เชพเพิร์ดหัวเราะเยาะ แล้วพูดต่อว่า “ถ้าจะให้พูดตามสำนวนของประเทศมังกรของคุณล่ะก็ อาวุธคือสิ่งอัปมงคล ไม่ใช่อุปกรณ์ของวิญญูชน แต่เมื่อถึงคราวจำเป็นก็ต้องใช้”
“จะมีจุดจบที่ดีหรือไม่ มันขึ้นอยู่กับกำลังและกำปั้น ไม่ใช่แค่ลมปาก”
“เบื้องหลังของผม คือสหรัฐอเมริกาที่แข็งแกร่ง”
“แข็งแกร่งชนิดที่ว่า ต่อให้เราเดินเข้าไปเหยียบเกาะของพวกคุณแบบโต้ง ๆ พวกคุณก็ทำได้แค่มองตาปริบ ๆ เท่านั้น”
“เพราะงั้น.....”
ทันใดนั้น
เสียงของเชพเพิร์ดก็หยุดชะงักลงกลางคัน
มันสัมผัสได้ว่าโดรนในมือกำลังร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ตามมาด้วยเสียงอันเยือกเย็นที่เล็ดลอดออกมาจากโดรน
“มีคนฝากข้อความมาบอกแกน่ะ”
“เชพเพิร์ด หน่วยเฉพาะกิจ 141 กำลังมาทวงแค้นแกแล้ว!”
วินาทีต่อมา
โดรนในมือของเชพเพิร์ดก็เริ่มลุกไหม้อย่างรุนแรง
อุณหภูมิที่สูงลิ่ว เริ่มแผดเผามือทั้งสองข้างของมันอย่างบ้าคลั่ง.....