บทที่ 150 - โค้งมรณะรูปตัวยู

"แกกล้าขู่ฉันงั้นเหรอ ขอบอกไว้เลยนะว่าคืนนี้ฉันต้องได้ผู้หญิงข้างกายแก!" หลี่ไห่โกรธจัด เขาเดินอาดๆ เข้าหาซูฮ่าวหรานด้วยท่าทีดุดัน

ทว่าในขณะที่กำลังจะลงไม้ลงมือ ซูฮ่าวหรานก็ยกมือขวาขึ้นมาพร้อมกับเอาปืนพกสีดำจ่อเข้าที่กลางหน้าผากของเขา

"ปืน!"

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนร้องตะโกนออกมา พวกสาวๆ พริตตี้สนามแข่งต่างก็กรีดร้องแล้วถอยกรูดออกไปไกล

หลี่ไห่ที่เมื่อครู่นี้ยังทำตัวกร่างคับฟ้า พอสัมผัสได้ถึงปากกระบอกปืนเย็นเฉียบที่จ่ออยู่บนหน้าผากก็ตกใจจนม่านตาขยายกว้างถึงขีดสุด

"มาสิ ลองพูดประโยคเมื่อกี้ให้ฉันฟังอีกรอบสิ"

ซูฮ่าวหรานใช้ปากกระบอกปืนเคาะหน้าผากหลี่ไห่เป็นจังหวะ การกระทำนี้ถือเป็นการหยามเกียรติกันอย่างถึงที่สุด

หลี่ไห่ถูกเคาะจนต้องก้าวถอยหลัง สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปมาเหมือนกล้องสลัดลาย มีทั้งความหวาดกลัว ความโกรธแค้น และความไม่ยินยอม แต่เขาก็ไม่กล้าทวนคำพูดเมื่อครู่นี้ซ้ำอีก

"ไอ้กระจอก"

ซูฮ่าวหรานพูดเยาะเย้ยต่อ "ฉันก็นึกว่าแกจะเก่งสักแค่ไหน นึกว่าจะแน่สักแค่ไหนกันเชียว เอะอะก็จะจับผู้หญิงของคนอื่นไปนอนด้วย ที่แท้ก็มีน้ำยาแค่นี้เองนี่นา!"

"แกต้องการอะไรกันแน่" หลี่ไห่กัดฟันกรอดพลางเอ่ยถาม

ซูฮ่าวหรานปรายตามองเขาแล้วชี้นิ้วลงที่พื้น "ฉันต้องการให้แกคุกเข่าขอโทษ"

"น้องชาย แกทำเกินไปแล้วนะ!"

ผู้จัดการคลับเดินเข้ามาหาพร้อมกับข่มขู่ด้วยสีหน้าเย็นชา "ไม่มีใครกล้ามาก่อเรื่องในคลับแข่งรถของเราหรอกนะ แกเก็บปืนไปซะจะดีกว่า"

"ฉันทำเกินไปงั้นเหรอ"

ซูฮ่าวหรานหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาใช้หางตาปรายมองผู้จัดการแล้วพูดประชดประชัน "ตอนที่หลี่ไห่วิ่งโร่มาหาฉันแล้วบอกว่าจะเอาผู้หญิงของฉันไปนอนด้วย ทำไมแกไม่เห็นบอกว่ามันทำเกินไปบ้างล่ะ"

"ไอ้หนู แกคิดว่าตัวเองจะเอาไปเปรียบเทียบกับนักซิ่งแห่งเหลียนโจวได้งั้นเหรอ" น้ำเสียงของผู้จัดการเย็นชาลงกว่าเดิม หนำซ้ำในแววตายังมีจิตสังหารวูบผ่าน

หึหึ!

ซูฮ่าวหรานถูกผู้จัดการคนนี้ยั่วโมโหจนหลุดขำ เขาค้นพบว่าไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้ การทำตัวถ่อมตนและมีเมตตามักจะไม่ได้รับความเคารพจากคนอื่น หนำซ้ำยังทำให้คนอื่นคิดว่าเขารังแกได้ง่ายอีกต่างหาก

ดังนั้นซูฮ่าวหรานจึงยกมือขวาขึ้นมาแล้วเหนี่ยวไกปืนทันที

ปัง!

สิ้นเสียงปืน ประกายไฟสายหนึ่งก็พุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า

ผู้จัดการตกใจจนต้องรีบก้าวถอยหลัง เหงื่อเย็นเฉียบผุดซึมขึ้นเต็มหน้าผาก

ปราการในใจของหลี่ไห่พังทลายลงทันทีที่สิ้นเสียงปืน เขาทรุดตัวลงไปคุกเข่ากับพื้นแล้วร้องขอชีวิตเสียงหลง "ลูกพี่ ผมผิดไปแล้ว ได้โปรดอย่าฆ่าผมเลย"

ซูฮ่าวหรานชี้นิ้วไปทางที่ห่างออกไปแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "ฉันจะฝากคำพูดไว้ให้แกประโยคหนึ่งนะ คนที่มีทั้งเลือดนักสู้และศักดิ์ศรีถึงจะเรียกว่าลูกผู้ชาย แต่คนที่มีแต่ความห้าวแต่ไร้เลือดนักสู้มันก็เป็นได้แค่ไอ้ขี้ขลาด ไสหัวไปซะ!"

"ขอบคุณครับลูกพี่ ผมจะรีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้เลย" หลี่ไห่ราวกับได้รับคำสั่งอภัยโทษ เขารีบลุกกลิ้งคลุกคลานวิ่งหนีไปทันที

หลังจากไล่ตะเพิดหลี่ไห่ไปแล้ว ซูฮ่าวหรานถึงหันมามองผู้จัดการคลับ เขาพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ "ฉันเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับมันไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ เพราะคนไม่ควรเอาไปเปรียบเทียบกับหมาอยู่แล้ว แล้วก็แกน่ะ วันหลังอย่าทำตัวเป็นหมามองคนต่ำอีกนะ เพราะฉันเป็นคนอารมณ์ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่"

หลังจากพูดจบ ซูฮ่าวหรานก็ประกบมือทั้งสองข้างเข้าหากัน ปืนพกที่ไม่มีกระสุนเหลืออยู่แล้วกลับถูกเขาหักจนงอ ก่อนจะบีบขยำจนกลายเป็นก้อนเหล็กคามือ

ผู้จัดการตกใจจนหน้าซีดเผือดสลับเขียวคล้ำ แต่ก็ไม่กล้าพูดจาไร้สาระอะไรออกมาอีก

"เอาล่ะ รีบไปเคลียร์สนามแข่งได้แล้ว"

เจียงปู้ฝานตบไหล่ผู้จัดการเบาๆ ถือเป็นการหาทางลงให้เขา

หลังจากผู้จัดการหันหลังเดินจากไป เจียงปู้ฝานก็เดินเข้ามาหาซูฮ่าวหรานแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "น้องชาย เรื่องเข้าใจผิดเมื่อกี้ก็อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ มาคุยเรื่องการแข่งของพวกเราดีกว่า เดี๋ยวพวกเราจะแข่งกันแบบไปกลับ จากตีนเขาขับขึ้นไปวนรถกลับที่วงเวียนหลักกิโลเมตรตรงกลางภูเขา ใครกลับมาถึงก่อนคนนั้นชนะ"

"ไม่มีปัญหา!" ซูฮ่าวหรานตอบตกลงอย่างง่ายดาย แต่ลึกๆ ในแววตาของเขากลับมีประกายประหลาดที่ไม่อาจสังเกตเห็นได้วูบผ่านไป

เจียงปู้ฝานพูดต่อ "ตามกฎการแข่งรถ เดี๋ยวบนรถของพวกเราจะต้องมีน้องผู้หญิงที่น้ำหนักตัวเท่ากันนั่งไปด้วย เพื่อให้แน่ใจว่าตัวรถจะมีความสมดุลเวลาที่ต้องขับด้วยความเร็วสูงสุด และพวกเธอจะทำหน้าที่เป็นผู้นำทางบนทางโค้งให้ด้วย เพราะฉะนั้นน้องสาวคนสวยข้างกายนาย เดี๋ยวคงต้องเป็นแค่คนดูไปก่อนนะ!"

"ไม่มีปัญหา!" ซูฮ่าวหรานยังคงตอบตกลงโดยไม่ลังเล แต่นิ้วชี้มือซ้ายที่ไพล่หลังอยู่กลับวาดเป็นรูปวงกลม

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงประกาศก็ดังขึ้นทั่วคลับ "การแข่งขันรอบต่อไป การแข่งขันประลองความเร็วแบบไปกลับบนภูเขา เป็นการปะทะกันระหว่างเจียงปู้ฝานเทพเจ้ารถซิ่งแห่งแดนหิมะและซูฮ่าวหรานจากเมืองหนิงโจว"

เฮ!

ทันทีที่ได้ยินชื่อของเทพเจ้ารถซิ่ง ผู้คนทั้งในและนอกคลับ รวมถึงผู้ชมที่ยืนอยู่ริมสนามแข่งบนภูเขาต่างก็ส่งเสียงเชียร์ด้วยความตื่นเต้น

จากนั้นซูฮ่าวหรานก็ขึ้นรถโรลส์รอยซ์ ดอว์น และขับไปจอดที่เส้นสตาร์ทบนทางขึ้นเขาตามหลังรถจีทีของเจียงปู้ฝาน

สาวสวยคนหนึ่งสวมเสื้อชั้นในและกางเกงขาสั้นสีแดงสวมทับด้วยเสื้อโค้ทขนเป็ดตัวยาว ก้าวเข้ามานั่งที่เบาะผู้โดยสารของซูฮ่าวหรานอย่างกระตือรือร้น เธอพูดด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย "คุณซู ฉันเชี่ยนเชี่ยนเป็นผู้นำทางของคุณค่ะ"

"แต่งตัวแบบนี้ไม่หนาวเหรอ" ซูฮ่าวหรานปรายตามองหญิงสาว มุมปากของเขายกยิ้มเจ้าเล่ห์

"ชินแล้วล่ะค่ะ!" เชี่ยนเชี่ยนพูดพลางคาดเข็มขัดนิรภัย

ซูฮ่าวหรานรีบถามต่อ "ทำงานสายนี้คงได้เงินเยอะสิท่า"

"ใช่ค่ะ ถ้าได้เงินน้อย ใครจะยอมใส่ชุดแบบนี้มาทนหนาวในช่วงฤดูหนาวกันล่ะคะ!" เชี่ยนเชี่ยนดูเหมือนจะไม่อยากเปิดเผยรายได้ของตัวเอง เธอจึงไม่ยอมบอกตัวเลขที่แน่ชัดออกมา

พรึ่บ!

ในตอนนั้นเอง สปอตไลท์ความสว่างสูงก็สาดส่องมาจากด้านหลังรถทั้งสองคัน

จากนั้นสาวขายาวสุดเซ็กซี่คนหนึ่งก็เดินถือธงปล่อยตัวมายืนอยู่หน้ารถทั้งสองคัน

"คุณซู เตรียมตัวให้พร้อมนะคะ ทันทีที่ธงปล่อยตัวสะบัดลง การแข่งขันก็จะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการค่ะ" เชี่ยนเชี่ยนรีบเอ่ยเตือน

บรืน บรืน!

ในเวลาเดียวกัน รถจีทีที่อยู่ข้างๆ ก็เร่งเครื่องยนต์เสียงดังสนั่น

ภายใต้แสงไฟสว่างจ้า สาวขายาวที่ยืนอยู่หน้ารถกำลังโบกธงปล่อยตัวไขว้ไปมา

ซูฮ่าวหรานเข้าเกียร์และเหยียบคันเร่ง มือขวาของเขากุมเบรกมือเอาไว้แน่น

เริ่มได้!

ทันทีที่สาวขายาวสะบัดธงปล่อยตัวลงอย่างแรง รถโรลส์รอยซ์ ดอว์น และรถจีทีก็พุ่งทะยานออกไปแทบจะพร้อมกัน

เนื่องจากรถจีทีมีน้ำหนักเบากว่า หลังจากออกตัวมันจึงแซงหน้ารถดอว์นไปได้ ล้อทั้งสี่บดขยี้ไปกับพื้นถนนจนเกิดเป็นกลุ่มควันสีขาว รถพุ่งทะยานมุ่งหน้าขึ้นสู่ยอดเขาอย่างบ้าคลั่ง

ซูฮ่าวหรานก็ไม่ยอมน้อยหน้า เขาเหยียบคันเร่งจนมิด ความเร็วรถพุ่งขึ้นถึงขีดสุดภายในเวลาไม่กี่วินาที ทำให้รถจีทีทิ้งห่างไปได้ไม่ไกลนัก

"ในที่สุดก็เริ่มสักที"

หลังจากรถทั้งสองคันขับออกไปแล้ว ผู้จัดการคลับที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสองก็มองดูรถหรูสองคันที่กำลังขับห่างออกไปบนทางขึ้นเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดุร้าย

นักซิ่งแห่งเหลียนโจวอย่างหลี่ไห่ที่ทำทีเหมือนเดินหนีไปเมื่อครู่นี้ กลับมาปรากฏตัวอยู่ข้างกายเขา แถมตอนนี้ในมือทั้งสองข้างของเขายังถือปืนเอาไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม

นี่ยังไม่เท่าไหร่ ด้านหลังของทั้งสองคนยังมีมือปืนที่ถือปืนอาก้าสี่สิบเจ็ดอยู่อีกราวๆ ยี่สิบถึงสามสิบคน

"หลี่ไห่ เมื่อกี้แกเสียหน้าไปเยอะเลยนะ"

ผู้จัดการหันไปมองหลี่ไห่แล้วหัวเราะเยาะ "แต่การหยั่งเชิงของแกก็มีประโยชน์เหมือนกัน อย่างน้อยก็ทำให้พวกเรารู้ว่าไอ้เด็กนั่นมีปืน แถมฝีมือก็ยังร้ายกาจมากอีกต่างหาก ขอแค่แกฆ่าซูฮ่าวหรานได้ คุณหนูใหญ่จะต้องตบรางวัลความดีความชอบให้แกอย่างงามแน่"

"ให้ฉันไปแย่งความดีความชอบกับเจียงปู้ฝานที่เป็นถึงหนึ่งในแปดอาชาแห่งอุดรทิศงั้นเหรอ เดี๋ยวฉันจะลองดูแล้วกัน แต่ตอนนี้สิ่งเดียวที่ฉันอยากทำก็คือจับตัวนังหนูต่งซืออวี่มาให้ได้ แบบนั้นนอกจากจะเอามาใช้ขู่ซูฮ่าวหรานให้ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามได้แล้ว หลังจากจบเรื่อง ฉันยังสามารถจับยัยนั่นมาคุกเข่าอยู่ใต้หว่างขาฉันได้อีก ... "

หลี่ไห่พูดด้วยความย่ามใจ ในขณะเดียวกันสายตาของเขาก็กวาดมองไปรอบๆ เพื่อตามหาตัวต่งซืออวี่

เอี๊ยดดด!

เมื่อถึงทางโค้งแรกบนภูเขา รถจีทีและรถดอว์นก็ดริฟต์เข้าโค้งแทบจะพร้อมกัน รถทั้งสองคันขับตามกันเข้าโค้งไปติดๆ

"ควบคุมรถได้สุดยอดไปเลย"

เชี่ยนเชี่ยนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับเอ่ยขึ้นด้วยความตกตะลึงสุดขีด "คุณสามารถควบคุมรถที่หนักถึงสองตันให้ดริฟต์ได้ แถมยังเบียดเข้าโค้งในเพื่อลดระยะห่างจากรถจีทีได้อีก คุณนี่เก่งจริงๆ เลยค่ะ ระวังด้วยนะคะ ข้างหน้ามีทางโค้งหักศอกติดกันสองโค้ง"

ความจริงแล้วไม่ต้องรอให้เชี่ยนเชี่ยนเตือน ซูฮ่าวหรานก็เตรียมตัวไว้พร้อมแล้ว หนำซ้ำเขายังปรับรถให้เป็นโหมดเกียร์กระปุกอีกด้วย

เมื่อเข้าสู่โค้งที่สอง เท้าซ้ายของเขาเหยียบเบรกเบาๆ เท้าขวาเหยียบคันเร่งจนมิด มือข้างหนึ่งหักพวงมาลัยอย่างแรง ในเวลาเดียวกันก็สับเกียร์ลงมาที่เกียร์สาม

เกียร์ต่ำ รอบจัด เหยียบคันเร่งมิด ในจังหวะที่รถดริฟต์เข้าโค้ง พละกำลังของรถก็ถูกกักเก็บเอาไว้จนถึงขีดสุดเช่นเดียวกัน

บรืน!

ทันทีที่หลุดโค้ง ความเร็วของรถดอว์นก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุด มันขยับเข้าไปใกล้รถจีทีได้อีกนิด

"ไอ้หมอนี่มีฝีมือจริงๆ ด้วย!"

เจียงปู้ฝานที่กำลังขับรถจีทีแสยะยิ้มพูดว่า "ถ้าไม่ได้แอบรับเงินก้อนโตมาจากคุณหนูใหญ่ ฉันก็อยากจะแข่งกับมันแบบแฟร์ๆ สักตั้งเหมือนกันนะเนี่ย"

บรืน บรืน บรืน!

เสียงคำรามของเครื่องยนต์รถทั้งสองคันดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเข้าสู่โค้งที่สาม รถทั้งสองคันก็แทบจะถูกกลืนหายไปในกลุ่มควันไฟที่เกิดจากการเสียดสีของยางรถ

ในเวลาเดียวกัน เสียงประกาศในคลับก็ดังขึ้นอีกครั้ง "เจียงปู้ฝานเทพเจ้ารถซิ่งและซูฮ่าวหรานสามารถขับผ่านสามโค้งอันตรายไปได้อย่างปลอดภัยแล้วครับ ตอนนี้รถจีทีของเทพเจ้ารถซิ่งกำลังเป็นผู้นำอยู่ โดยทิ้งระยะห่างเพียงแค่เจ็ดเมตรเท่านั้น"

"เจ็ดเมตร เทพเจ้ารถซิ่งทิ้งห่างคู่แข่งแค่เจ็ดเมตรเองเหรอเนี่ย"

"อย่าไปยึดติดกับฉายาเทพเจ้ารถซิ่งให้มากนักเลย ซูฮ่าวหรานคนนั้นก็เป็นยอดฝีมือตัวจริงเหมือนกัน พวกแกลองจับเวลาดูสิ ผ่านไปไม่ถึงสองนาที พวกเขาก็ขับพ้นโค้งอันตรายสามโค้งติดแล้วนะ ถ้าเป็นพวกเราขับ อย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาสักสองนาทีครึ่งไม่ใช่เหรอ"

"นั่นสิ ถึงรถดอว์นจะไม่ค่อยเหมาะกับการเอามาซิ่งเท่าไหร่ แต่เครื่องยนต์ของโรลส์รอยซ์ก็ไม่ใช่ของเด็กเล่นนะ ไม่แน่ว่าคืนนี้อาจจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นก็ได้"

บริเวณลานจอดรถของคลับ เหล่านักแข่งรถกำลังให้ความสนใจกับสถานการณ์บนภูเขา พวกเขาวิเคราะห์รูปเกมการแข่งขันด้วยมุมมองที่เป็นมืออาชีพและเป็นกลาง

ในขณะเดียวกัน บนทางขึ้นเขา แสงไฟจากรถทั้งสองคันสาดส่องตัดกันไปมา รถทั้งสองคันเข้าสู่ทางตรงยาวสองกิโลเมตรและกำลังเร่งความเร็วขึ้นถึงขีดสุด

"คุณซู พ้นทางตรงข้างหน้านี้ไปก็จะเป็นโค้งรูปตัวยูสี่โค้งติดแล้วนะคะ"

เชี่ยนเชี่ยนทำหน้าที่ผู้นำทางของเธออย่างแข็งขัน "โค้งรูปตัวยูทั้งสี่โค้งนี้มีอีกชื่อเรียกว่าโค้งมรณะรูปตัวยูค่ะ ในแต่ละปีมีนักแข่งรถหลายสิบคนต้องมาสังเวยชีวิตด้วยการพุ่งตกเขาตรงโค้งพวกนี้เลยนะคะ!"

"เธอก็คงอยากให้ฉันขับรถพุ่งตกเขาตรงนี้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ"

มุมปากของซูฮ่าวหรานยกขึ้นเล็กน้อย ทันใดนั้นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แฝงไปด้วยความแปลกประหลาดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

"คุณซู คุณหมายความว่ายังไงคะ"

เชี่ยนเชี่ยนหันไปมองซูฮ่าวหราน ดวงตากลมโตเป็นประกายของเธอเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

เอี๊ยดดด!

ในจังหวะนั้นเอง รถก็เข้าสู่โค้งรูปตัวยูโค้งแรก ซูฮ่าวหรานใช้มือซ้ายควบคุมพวงมาลัย มือขวาสับเกียร์ เขาทำการดริฟต์ตีโค้งกว้างด้วยท่วงท่าที่ยากลำบากอีกครั้ง ตอนนี้ยางรถใกล้จะถึงขีดจำกัดในการเสียดสีแล้ว มันส่งเสียงเสียดสีกับพื้นถนนดังแสบแก้วหู

เนื่องจากซูฮ่าวหรานพยายามจะดริฟต์เข้าโค้งในมาตลอด หน้ารถจึงแทบจะขวางอยู่ตรงขอบเหวในจังหวะที่ดริฟต์ผ่านทางโค้งกว้าง เชี่ยนเชี่ยนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับตกใจจนหน้าซีดเผือด เธอแทบจะต้องทนมองดูหุบเหวอันมืดมิดเบื้องล่างเพื่อรับมือกับความรู้สึกหมุนคว้างราวกับเสียการควบคุม

ในที่สุดด้วยการควบคุมอันนิ่งสงบของซูฮ่าวหราน รถดอว์นก็สามารถดริฟต์ผ่านโค้งรูปตัวยูโค้งแรกมาได้

แรงเหวี่ยงจากการดริฟต์ทำให้ร่างของเชี่ยนเชี่ยนโอนเอนมาทางซูฮ่าวหรานที่อยู่ในฝั่งคนขับ

จึ้ก!

ในเวลาเดียวกัน มือขวาที่จับหัวเกียร์ของซูฮ่าวหรานก็ยกขึ้นมากะทันหัน เข็มทองเล่มหนึ่งแทงทะลุเข้าที่จุดชีพจรจางเหมินบริเวณหน้าท้องของเชี่ยนเชี่ยน

"คุณ ... " ร่างกายของเชี่ยนเชี่ยนแข็งทื่อราวกับหินไปในพริบตา ทว่าในมือขวาของเธอที่เพิ่งจะล้วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทขนเป็ดกลับกำเข็มฉีดยาขนาดเล็กเอาไว้แน่น

ซูฮ่าวหรานยังคงขับรถต่อไป เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ตั้งแต่ตอนที่เจียงปู้ฝานขับรถมาปาดหน้าฉันตรงทางลงทางด่วน ฉันก็รู้แล้วว่านี่มันคือแผนการ ยัยปีศาจน้อยซืออวี่ฉลาดกว่าที่พวกแกคิดซะอีก เพราะเธอคอยให้ความร่วมมืออยู่ตลอดเวลา พวกแกถึงได้คิดว่าฉันไม่รู้ถึงเจตนาร้ายของพวกแกไงล่ะ"

[จบแล้ว]