บทที่ 524: ยกระดับเพลิงโลหิตแก้ว

ณ ฐานที่มั่นของดินแดนศักดิ์สิทธิ์คุนอวิ๋นในพิภพเรียกอัคคี

เฉียนกวง เจียงปั๋วสยง พร้อมด้วยองครักษ์ศักดิ์สิทธิ์ตราเงินอีกหนึ่งคนและตราทองแดงอีกหนึ่งคน ต่างมารวมตัวกันภายในห้องที่มืดสลัวแห่งหนึ่ง

“ยังไม่มีข่าวคราวใดๆ ของเฉินอวี่เลย!”

องครักษ์ศักดิ์สิทธิ์ตราทองแดงผู้นั้นส่ายหน้า

“ทางข้าเองก็ไม่ได้ข่าวอะไรเลยเช่นกัน”

เจียงปั๋วสยงเอ่ยขึ้น

“หรือว่าเจ้าเด็กนั่นจะรู้ว่าพวกเรากำลังจ้องจะเล่นงานมัน จึงได้หลบซ่อนตัวไปก่อนแล้ว?”

เฉียนกวงมีสีหน้าหม่นหมอง ภายในใจเกิดความสงสัย เขาจึงอดไม่ได้ที่จะปรายตามองไปยังเจียงปั๋วสยง

ก่อนหน้านี้เจียงปั๋วสยงมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างดีกับเฉินอวี่ จึงมีความเป็นไปได้ที่จะส่งข่าวแจ้งเหตุให้อีกฝ่ายรู้ตัว

“เป็นไปไม่ได้ ข้าคิดว่าเฉินอวี่น่าจะกำลังเคลื่อนไหวเพียงลำพัง เพื่อล่าสังหารคนท้องถิ่นและค้นหาผลึกอัคคีจิตธาตุมากกว่า”

เจียงปั๋วสยงคาดเดาความคิดของเฉียนกวงได้ จึงรีบเอ่ยขัดขึ้นทันที

แท้จริงแล้ว นอกเสียจากว่าจะมีคนส่งข่าวลับให้ หรือเฉินอวี่ถูกคนท้องถิ่นสังหารไปแล้ว ก็เหลือเพียงความเป็นไปได้นี้เท่านั้น

“อืม ความเป็นไปได้นี้ก็มีสูงมากเช่นกัน”

เฉียนกวงพยักหน้า และไม่ได้สงสัยในตัวเจียงปั๋วสยงมากนัก

“หากข้าเป็นเฉินอวี่และออกสำรวจเพียงลำพัง ข้าก็น่าจะเลือกไปทางทิศใต้และทิศตะวันตก โดยที่ทิศใต้นั้นมีความเป็นไปได้สูงสุด เพราะหากพบเจอกับอันตราย ก็ยังมีโอกาสที่จะได้พบกับสมาชิกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์...”

เฉียนกวงกางแผนที่ออกมา แววตาจ้องเขม็งไปที่จุดต่างๆ พร้อมกับเอ่ยออกมาอย่างช้าๆ

“พวกเราแยกกันเป็นสองทาง เพื่อออกตามหาร่องรอยของเฉินอวี่ เมื่อพบตัวแล้วให้รีบส่งข่าวแจ้งทันที”

เฉียนกวงตัดสินใจ

“ตกลง!”

คนที่เหลือต่างก็เห็นด้วย

สุดท้าย เฉียนกวงไปกับองครักษ์ศักดิ์สิทธิ์ตราทองแดงผู้นั้น ส่วนเจียงปั๋วสยงไปกับองครักษ์ศักดิ์สิทธิ์ตราเงินอีกคนหนึ่ง

การเคลื่อนย้ายจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์คุนอวิ๋นมายังพิภพเรียกอัคคีนั้น จุดเคลื่อนย้ายจะอยู่ไม่ไกลจากฐานที่มั่นมากนัก ดังนั้นการค้นหาจึงไม่ใช่เรื่องที่ยากลำบากเกินไป

นอกจากนี้ ป้ายประจำตัวของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ยังมีหน้าที่พิเศษอย่างหนึ่ง นั่นก็คือสามารถสัมผัสได้ถึงตำแหน่งขององครักษ์ศักดิ์สิทธิ์คนอื่นๆ ได้

ทว่า มีเพียงป้ายขององครักษ์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงเท่านั้นที่จะสัมผัสถึงตำแหน่งของระดับที่ต่ำกว่าได้ อย่างเช่น ป้ายองครักษ์ศักดิ์สิทธิ์ตราเงินสามารถสัมผัสถึงตำแหน่งของตราทองแดงได้ และป้ายตราทองสามารถสัมผัสถึงได้ทั้งตราเงินและตราทองแดง... สิ่งนี้แสดงให้เห็นถึงอำนาจสิทธิ์ขาดในลำดับชั้นของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ที่ผู้อยู่เบื้องล่างต้องเชื่อฟังผู้อยู่เบื้องสูงอย่างไม่มีเงื่อนไข

...

ณ ผืนป่าหมอกอัคคี

เฝิงเทียนหาวนำผลึกอัคคีจิตธาตุออกมาหนึ่งชิ้น และเริ่มดูดซับขัดเกลาพลัง

เขาเพียงแต่เคยได้ยินมาว่า หากสามารถฝึกฝนกายาธาตุอัคคีได้สำเร็จ จะช่วยเพิ่มโอกาสในการทะลวงเข้าสู่ขอบเขตห้วงสมุทรว่างเปล่าได้ ทว่ารายละเอียดปลีกย่อยอื่นๆ นั้นเขาแทบจะไม่ล่วงรู้เลย

เขาไม่เชื่อว่าผู้ฝึกตนวิถีน้ำจะไม่สามารถฝึกฝนกายาธาตุอัคคีได้สำเร็จ อีกทั้งราชันอัคคีแดงก็เป็นเพียงแค่สัตว์เลี้ยงอสูรตัวหนึ่งเท่านั้น

อีกประการหนึ่งก็คือ เฝิงเทียนหาวรู้สึกว่าการที่ตนเองจะก้าวไปถึงขอบเขตห้วงสมุทรว่างเปล่านั้นยังดูไกลเกินเอื้อม เขาจึงไม่อยากที่จะพลาดโอกาสนี้ไป

“ช่างดื้อรั้นเสียนี่กระไร นอกจากผู้ฝึกตนวิถีอัคคีที่มีโอกาสสูงที่จะฝึกกายาธาตุอัคคีสำเร็จแล้ว ผู้ฝึกตนวิถีอื่นนับว่ายากยิ่ง โดยเฉพาะวิถีน้ำนั้นไม่มีทางเป็นไปได้เลย”

ราชันอัคคีแดงแค่นเสียงเย็น

“ที่เจ้าพูดมาเป็นเรื่องจริงอย่างนั้นหรือ?”

เฉินอวี่ส่งเสียงผ่านจิตถาม

เพราะหากแม้แต่เฉินอวี่ก็ไม่อาจฝึกกายาธาตุอัคคีได้สำเร็จ ราชันอัคคีแดงที่เป็นผู้ฝึกตนวิถีอัคคีก็ย่อมสามารถขอแบ่งผลึกอัคคีจิตธาตุไปได้อย่างชอบธรรม

“ย่อมเป็นเรื่องจริง ข้าจะหลอกพวกเจ้าไปเพื่ออะไร?” ราชันอัคคีแดงกล่าวออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

“หน้าที่หลักของผลึกชนิดนี้ ก็คือพลังงานปราณวิถีอัคคีที่บริสุทธิ์ยิ่งซึ่งแฝงอยู่ภายในนั้น มันสามารถช่วยในการสื่อสารกับพลังปราณฟ้าดินได้”

“การทะลวงเข้าสู่ขอบเขตห้วงสมุทรว่างเปล่า แท้จริงแล้วก็คือกระบวนการสื่อสารกับฟ้าดินและเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้แก่ตนเอง ดังนั้นการฝึกกายาธาตุอัคคีให้สำเร็จจึงจะช่วยให้กระบวนการนี้ราบรื่นยิ่งขึ้น”

“ในฐานะที่เป็นผู้ฝึกตนวิถีน้ำ หากร่างกายต้องคอยดูดซับพลังปราณวิถีอัคคีจากรอบด้านอยู่ตลอดเวลา เจ้าลองจินตนาการดูสิว่ามันจะเป็นอย่างไร?”

ราชันอัคคีแดงอธิบายถึงแก่นแท้ของผลึกอัคคีจิตธาตุและกายาธาตุอัคคีออกมาในคราวเดียว

เห็นได้ชัดว่า ราชันอัคคีแดงล่วงรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดีจริงๆ

“นอกจากกายาธาตุอัคคีแล้ว ผลึกชนิดนี้ยังมีประโยชน์อื่นอีกหรือไม่?”

เฉินอวี่ถามต่อ

“ย่อมต้องมีมากมายอยู่แล้ว อย่างเช่นเพลิงวิญญาณแท้ของเจ้า ก็สามารถกลืนกินผลึกนี้เพื่อยกระดับคุณภาพได้ หรือจะนำไปหลอมรวมเข้ากับศัสตราวุธวิญญาณ เพื่อให้ศัสตราวุธวิญญาณวิถีอัคคีมีโอกาสที่จะได้รับคุณสมบัติ ‘กลืนกิน’ เป็นต้น...”

ราชันอัคคีแดงร่ายยาวออกมาหลายอย่าง

ทว่าเมื่อเทียบกันแล้ว สิ่งเหล่านี้ล้วนต้องการผลึกอัคคีจิตธาตุในจำนวนที่มหาศาล มิฉะนั้นผลลัพธ์ที่ได้ย่อมไม่ชัดเจนนัก

แท้จริงแล้ว กายาธาตุอัคคีก็เช่นกัน อย่างน้อยต้องขัดเกลาผลึกอัคคีจิตธาตุถึงหนึ่งร้อยชั่ง จึงจะมีโอกาสฝึกฝนกายาธาตุอัคคีได้สำเร็จ

“เป็นอย่างไรล่ะ ข้าบอกข้อมูลเจ้าไปตั้งมากมายขนาดนี้... ผลึกอัคคีจิตธาตุนั่นน่ะ แบ่งให้ข้าบ้างได้หรือไม่”

เมื่อพูดมาถึงตอนท้าย ในที่สุดราชันอัคคีแดงก็เผยหางออกมาจนได้

แม้ว่าในยามนี้มันจะเริ่มต้นฝึกฝนใหม่และมีสายเลือดสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ ทำให้มีโอกาสทะลวงเข้าสู่ขอบเขตห้วงสมุทรว่างเปล่าได้ค่อนข้างสูง

ทว่าท้ายที่สุดแล้วก็ไม่มีอะไรรับประกันได้สิบส่วน และคงไม่มีใครรังเกียจหากโอกาสในการทะลวงขอบเขตจะเพิ่มมากขึ้นหรอกจริงไหม

ยิ่งไปกว่านั้น กายาธาตุอัคคีไม่เพียงแต่เพิ่มโอกาสในการทะลวงขอบเขตเท่านั้น แต่ยังช่วยส่งเสริมการฝึกฝนและพละกำลังของผู้ฝึกตนวิถีอัคคีได้อีกด้วย

“ข้ามอบให้เจ้าห้าชั่ง”

เฉินอวี่มอบผลึกอัคคีจิตธาตุให้ไปเพียงห้าชั่งเท่านั้น

หลังจากนั้น ตัวเขาเองก็เริ่มใช้งานผลึกชนิดนี้เช่นกัน

อันดับแรก ก็คือการใช้มันเพื่อยกระดับคุณภาพของเพลิงโลหิตแก้ว แม้เพลิงชนิดนี้จะติดอันดับหนึ่งในร้อยของทำเนียบเพลิงวิญญาณแท้ และนับว่าเป็นของที่หายากยิ่งในพิภพเรียกอัคคี หรือแม้แต่ในพิภพคุนอวิ๋นเองก็นับว่าเป็นเพลิงวิญญาณชั้นยอด

ทว่าอานุภาพที่เฉินอวี่สามารถแสดงออกมาได้นั้นยังไม่แข็งแกร่งนัก นั่นเป็นเพราะคุณภาพดั้งเดิมของมันยังต่ำเกินไป

กระทั่งเพลิงวิญญาณบางชนิดที่มีอันดับต่ำกว่า หากมีคุณภาพที่สูงพอก็ยังสามารถข่มเพลิงชนิดนี้ในการต่อสู้ได้

นึกถึงตอนที่อยู่แดนเหนือ เฉินอวี่เคยประมูลศิลาอาทิตย์โลหิตมาเพื่อเป็นสารบำรุงให้แก่เพลิงโลหิตแก้ว และผลึกอัคคีจิตธาตุนี้ก็มีจุดประสงค์เดียวกัน

เฉินอวี่เริ่มกระตุ้นพลังจากผลึกอัคคีจิตธาตุเป็นอันดับแรก

ทันใดนั้น แสงอัคคีภายในผลึกก็พลันปะทุออกมา พร้อมกับแผ่ประกายแสงสีแดงจางๆ ออกไปโดยรอบ

พลังปราณวิถีอัคคีระหว่างฟ้าดินพลันพุ่งตรงมาม้วนตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็ว

ในยามนี้เฉินอวี่เริ่มเข้าใจแล้วว่า เหตุใดบรรพชนอัคคีมารจึงแข็งแกร่งเพียงนั้น ในฐานะที่เป็นผู้ฝึกตนวิถีอัคคี การใช้ศัสตราวุธที่หลอมสร้างจากผลึกชนิดนี้จะช่วยเสริมอานุภาพของวรยุทธ์ได้ ดังนั้นแม้เขาจะอยู่ในระยะกลางจุดสูงสุด แต่ก็สามารถแสดงพละกำลังออกมาเทียบเท่าขอบเขตกลับสู่ต้นกำเนิดระยะปลายได้

ตูม!

พลังปราณวิถีอัคคีรอบด้านหนาแน่นยิ่ง จนพื้นที่โดยรอบประดุจดั่งกำลังลุกติดไฟขึ้นมา

ฟุบ!

ราชันอัคคีแดงลุกขึ้นและถอยห่างออกไปหลายสิบจั้ง

เห็นได้ชัดว่า หากทั้งสามคนใช้ผลึกอัคคีจิตธาตุในที่เดียวกัน ประสิทธิภาพย่อมจะลดน้อยลงไปมาก

เมื่อเห็นราชันอัคคีแดงทำเช่นนั้น เฉินอวี่จึงเดินแยกตัวออกไปให้ไกลขึ้นเช่นกัน

เมื่อผลึกอัคคีจิตธาตุในมือของเฉินอวี่ดูดซับและรวบรวมพลังปราณวิถีอัคคีไว้จนเพียงพอแล้ว

ฟุ่ม!

เฉินอวี่แบมือออก ปรากฏเปลวเพลิงสีเลือดที่ประดุจดั่งแก้วใสเต้นระบำอยู่บนฝ่ามือ

เขาควบคุมเพลิงโลหิตแก้วให้พุ่งเข้าหาผลึกอัคคีจิตธาตุ ในขณะเดียวกัน เส้นสายของเพลิงสีเลือดก็แผ่ขยายออกไปรอบทิศทาง เพื่อดูดซับพลังปราณวิถีอัคคีที่หนาแน่นในบริเวณนั้น

เพียงครู่เดียว พลังปราณรอบด้านก็ถูกกลืนกินจนหมดสิ้น และผลึกอัคคีจิตธาตุก็กลายเป็นเพียงก้อนผลึกสีแดงธรรมดาที่หมองคล้ำไร้แสง

“คุณภาพได้รับการยกระดับขึ้นจริงๆ ด้วย”

เฉินอวี่สัมผัสถึงพลังของเพลิงโลหิตแก้ว และกล่าวออกมาด้วยความยินดี

แม้การยกระดับจะยังไม่มากนัก แต่ในมือของเขายังมีผลึกอัคคีจิตธาตุอีกสิบสี่ชั่ง บวกกับอีกสิบชั่งที่ซุกซ่อนไว้ในมิติทรงผลึกสีเงินจาง หากให้เพลิงโลหิตแก้วดูดซับจนหมด ผลลัพธ์ย่อมต้องชัดเจน

ในชั่วขณะนั้นเอง เฝิงเทียนหาวที่อยู่ไม่ไกลพลันแผดเสียงร้องออกมา พร้อมกับมีไอน้ำและควันพวยพุ่งออกมาจากร่างกาย

เขาล้มลงไปกองกับพื้นและดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ สงบลง

“ล้มเหลวเสียแล้ว”

เฝิงเทียนหาวก้มหน้าพึมพำ

เขาเพิ่งจะดูดซับผลึกอัคคีจิตธาตุไปได้เพียงสามชั่ง ร่างกายก็เริ่มเกิดความผิดปกติขึ้น หากยังฝืนดูดซับต่อไป ย่อมจะส่งผลกระทบร้ายแรงตามมา

“เร็วกว่าที่คิดไว้อีกนะ อ้อ จริงด้วย เขามีสายเลือดวิถีน้ำอยู่ภายในกาย แรงต่อต้านย่อมต้องรุนแรงกว่าปกติ”

ราชันอัคคีแดงที่อยู่ไกลออกไปเห็นเหตุการณ์นี้แล้วจึงกล่าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม

เฝิงเทียนหาวลุกขึ้นยืนและหันไปมองราชันอัคคีแดง “สัตว์โบราณตัวนี้มีความรอบรู้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ เรื่องที่แม้แต่ข้ายังไม่รู้ แต่มันกลับรู้ไปเสียหมด”

ในยามนี้ เฝิงเทียนหาวเริ่มเลื่อมใสในตัวราชันอัคคีแดงอย่างแท้จริงแล้ว

เฝิงเทียนหาวเดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า และเอ่ยถามว่า “ราชันอัคคีแดง หากผลึกอัคคีจิตธาตุนี้มีไว้เพื่อให้ผู้ฝึกตนวิถีอัคคีฝึกฝนกายาธาตุอัคคี เช่นนั้นแล้วมันจะมี ‘กายาธาตุวารี’ บ้างหรือไม่?”

“ย่อมมีอยู่แล้ว” ราชันอัคคีแดงตอบกลับอย่างมั่นใจ

เดิมทีเฝิงเทียนหาวเพียงแค่คาดเดาและลองถามดูเล่นๆ แต่คำตอบของราชันอัคคีแดงกลับทำให้เขาตื่นเต้นและดีใจยิ่ง

“มีอยู่จริงอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่เชื่อก็ช่างเถิด” ราชันอัคคีแดงทำท่าทางไม่สนใจ

“เชื่อสิ ข้าเชื่อ เพียงแต่อยากรู้ว่า กายาธาตุวารีนี้ต้องฝึกฝนอย่างไร?”

เฝิงเทียนหาวค้อมตัวลงพร้อมกับประจบประแจงด้วยรอยยิ้ม

ทว่าราชันอัคคีแดงกลับไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย

เฝิงเทียนหาวจนใจ เขาจึงนำผลึกอัคคีจิตธาตุออกมาสามชั่งและส่งให้มันไป

“เจ้าช่างขี้งกเสียจริง”

ราชันอัคคีแดงรับผลึกไปแล้วยังมิวายเอ่ยด่าออกมาอีกหนึ่งประโยค

“มีสมบัติล้ำค่าชนิดหนึ่ง นามว่า ‘แก้ววารีมรกต’ สิ่งนี้คือของล้ำค่าชั้นยอดสำหรับการฝึกกายาธาตุวารี ทว่าสมบัติชิ้นนี้...ยิ่ง เกินกว่าจะไขว่คว้าได้...”

...

ยามราตรี ภายในผืนป่าหมอกอัคคียังคงร้อนระอุยิ่ง

ภายในโพรงไม้ของต้นไม้โบราณที่อยู่ห่างออกไปห้าลี้ ปรากฏเงาร่างของคนสองคนหลบซ่อนอยู่

“ศิษย์พี่ พวกเราจะทำอย่างไรดี? จะกลับไปดูหน่อยไหม?”

ผู้ฝึกตนขอบเขตกลับสู่ต้นกำเนิดระยะต้นคนหนึ่งถามขึ้น

“รออีกสักสองสามวัน คนทั้งสองคนนั้นมีพละกำลังแข็งแกร่งยิ่ง แม้แต่อาจารย์ก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกมัน ไม่แน่อาจารย์อาจจะตายอยู่ในมือของพวกมันไปแล้วก็ได้”

ชายรูปร่างผอมบางอีกคนหนึ่งกล่าวออกมาอย่างใจเย็น

คนทั้งสองคนนี้ ก็คือลูกศิษย์ของบรรพชนอัคคีมาร

ในตอนที่บรรพชนอัคคีมารพุ่งเข้าขวางเฉินอวี่ไว้นั้น พวกเขาสองคนก็ฉวยโอกาสหลบหนีไปได้ทัน แต่ก็ไม่ได้หนีไปไกลนัก

“พวกเราควรจะไปแก้แค้นให้อาจารย์ไหม?”

ชายขอบเขตกลับสู่ต้นกำเนิดระยะต้นเอ่ยถาม

“แก้แค้นอย่างนั้นหรือ?”

ชายรูปร่างผอมบางส่ายหน้าเล็กน้อยพร้อมกับยิ้มออกมา

ในชั่วขณะนั้นเอง เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่าง

ไม่นานนัก แรงกดดันมหาศาลก็แผ่ซ่านลงมา จนทำให้พื้นที่โดยรอบกว่าร้อยจั้งตกอยู่ในความอึดอัดและเงียบสงัด

“ใครกัน?”

ชายขอบเขตกลับสู่ต้นกำเนิดระยะต้นมีสีหน้าตื่นตระหนกและถามขึ้นด้วยเสียงเบา

ฟุ่ม! ฟุ่ม! ฟุ่ม! ฟุ่ม!

เงาร่างสี่สายร่อนลงมายังที่แห่งนี้ แต่ละคนต่างก็แผ่ซ่านกลิ่นอายของขอบเขตกลับสู่ต้นกำเนิดออกมา โดยเฉพาะชายชราผมขาวผู้หนึ่งที่แผ่กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวออกมาจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

“น้อมรับท่านเจ้าสำนักซ่ง!”

ชายรูปร่างผอมบางรีบแย้มยิ้มและค้อมกายคารวะทันที

เมื่ออีกคนเห็นว่าศิษย์พี่รู้จักคนผู้นี้ ในใจก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ไปเถิด ไปปลิดชีพเจ้าแก่นั่นเสีย”

ชายชราผมขาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเย็นชา แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจขัดขืนได้

“ท่านเจ้าสำนักซ่ง เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นเล็กน้อยขอรับ”

ชายรูปร่างผอมบางกล่าว

“เรื่องผิดพลาด?”

ชายชราผมขาวถลึงตามองมา ทำให้ชายรูปร่างผอมบางรู้สึกใจสั่นสะท้านขึ้นมาทันที

“ท่านเจ้าสำนักซ่ง โปรดฟังข้ากล่าวให้จบก่อน มีผู้บุกรุกจากภายนอกสองคนพุ่งเข้ามาที่นี่ และเกิดการต่อสู้กับเจ้าแก่นั่นขึ้น ไม่รู้ว่าผลแพ้ชนะเป็นอย่างไรบ้าง...”

ชายรูปร่างผอมบางรีบอธิบายทันที

เดิมที เขาได้ตกลงกับคนของสำนักสิงโตอัคคีเอาไว้ว่าจะลงมือกับบรรพชนอัคคีมารในอีกไม่กี่วันนี้ ใครจะไปนึกว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นเสียก่อน

“หืม?”

ชายชราผมขาวและคนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าครุ่นคิด

“ศิษย์พี่ท่าน... เหตุใดท่านถึงต้องทรยศอาจารย์ด้วย?”

ชายขอบเขตกลับสู่ต้นกำเนิดระยะต้นที่ได้ยินบทสนทนานี้ ก็รู้สึกตื่นเต้นและตกใจยิ่ง เขาจ้องมองศิษย์พี่ด้วยความหวาดกลัว นึกไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะทรยศอาจารย์

“ศิษย์น้องเอ๋ย เจ้าช่างโง่เขลาเสียจริง เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าอาจารย์มาที่นี่เพื่อฝึกบำเพ็ญเพียรอย่างสงบ? ข้าจะบอกเจ้าให้ก็ได้ ว่าใต้ถ้ำบำเพ็ญของเขานั้น ซุกซ่อนผลึกอัคคีจิตธาตุเอาไว้ และนั่นคือจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขา พวกเราต่างก็ถูกเขาหลอกลวงด้วยกันทั้งนั้น!”

ชายรูปร่างผอมบางหัวเราะเหอะๆ ออกมา