บทที่ 449: ต่อสู้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์

ชายชราร่างเล็กผู้นั้นกระเด็นออกไปไกลกว่าสิบจั้ง กระอักโลหิตออกมาคำโต หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

เมื่อได้เข้าปะทะกับเฉินอวี่ด้วยตนเองเพียงกระบวนท่าเดียว เขาจึงสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งอันน่าสะพรึงกลัวของอีกฝ่าย ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตกลับสู่ต้นกำเนิดระยะต้นจุดสูงสุดบางคน ก็ยังไม่อาจทำให้เขารู้สึกเช่นนี้ได้

ในขณะที่เขากำลังตกตะลึงด้วยความตระหนก เฉินอวี่ก็พุ่งเข้ามาหาอีกครั้ง

“ไม่!”

ในวินาทีนั้น ชายชราร่างเล็กสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตาย เขาจึงรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไปทันที

“หยุดมือนะ เฉินอวี่!”

ในตอนนั้นเอง หัวหน้าเผ่าปี้ไห่และชายร่างกำยำจากอีกด้านหนึ่งก็รีบพุ่งเข้ามาหา

ตูม ตูม ตูม!

มวลน้ำสีน้ำเงินมรกตนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาเฉินอวี่จากทุกสารทิศหมายจะโอบล้อมเขาไว้

ส่วนชายร่างกำยำผู้นั้นไม่ถนัดการโจมตีระยะไกล จึงตัดสินใจไม่เปิดฉากบุก แต่คอยคุ้มครองอยู่ข้างกายหัวหน้าเผ่าปี้ไห่แทน

การต้องคอยหลบเลี่ยงการโจมตีของหัวหน้าเผ่าปี้ไห่อยู่ตลอดเวลา ทำให้เฉินอวี่จำต้องใช้ซากปีกสีดำอย่างต่อเนื่อง ซึ่งนับว่าสิ้นเปลืองพลังต้นกำเนิดไม่น้อย และนี่คือสงครามขนาดใหญ่ที่ไม่รู้ว่าจะยืดเยื้อไปนานเพียงใด หากสุดท้ายแล้วพลังต้นกำเนิดเหือดแห้งไป ย่อมไม่ใช่เรื่องดี

“เฉินอวี่ ทางนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง เจ้าจงไปสังหารไอ้แก่หนังเหนียวนั่นเสีย”

กงหยางซานแผดร้องบอก

เขาชูดาบขึ้นสูง ปรากฏเงาดาบอันทรงพลังหมุนวนจนกลายเป็นพายุหมุน ก่อเกิดลมพายุพัดกระโชกแรง

สิ้นเสียงการตวัดดาบอย่างแรง ก็ปรากฏพายุหมุนสีขาวขนาดยักษ์พุ่งทะยานออกมา พลันขยายตัวอย่างรวดเร็ว เข้าบดขยี้และสลายมวลน้ำมหาศาลเหล่านั้นจนแตกกระจายไป

เฉินอวี่นั้นไม่มีกระบวนท่าโจมตีในรัศมีกว้าง ทว่ากงหยางซานมี เขาฝึกฝนวิถีวายุ กระบวนท่าจึงสามารถก่อเกิดพายุหมุนได้ และหากเป็นกระบวนท่าใหญ่ อานุภาพย่อมดูองอาจและทรงพลังยิ่ง

การโจมตีครั้งนี้สามารถสกัดกั้นการขัดขวางของหัวหน้าเผ่าปี้ไห่ได้สำเร็จ

“ตามความต้องการของเจ้า”

เฉินอวี่ยิ้มบางๆ พลันพุ่งทะยานออกไปอย่างเต็มกำลัง

ชายชราร่างเล็กรีบเร่งเร้าพลังจนร่างกายแผ่ซ่านแสงสีเลือดออกมา ทันใดนั้นใต้ฝ่าเท้าก็ปรากฏประกายแสงเงาเร้นหมุนวนไปมา ทำให้ความเร็วของเขาพุ่งสูงขึ้นถึงสี่ห้าส่วน

เฉินอวี่อาศัยการเสริมพลังจากซากปีกสีดำ กอปรกับพลังที่สะสมไว้ในหัวใจ เพียงชั่วพริบตาก็ไล่ตามชายชราร่างเล็กได้ทัน

ตูม!

เขาวาดกระบี่ฟาดฟันลงมา ระลอกคลื่นกระบี่อักขระมารหลอมรวมเข้าด้วยกันกับเพลิงโลหิตแก้ว ฟาดฟันลงมาอย่างดุดัน

ชายชราร่างเล็กเบิกตากว้าง มือข้างหนึ่งวาดหอกยาว อีกข้างหนึ่งเร่งเร้าพลังต้นกำเนิดสร้างม่านพลังป้องกันขึ้นมา

ทว่าเบื้องหน้าคมกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวของเฉินอวี่ สิ่งกีดขวางเหล่านั้นกลับถูกทำลายล้างจนพินาศย่อยยับไปในพริบตา

สุดท้ายการโจมตีนั้นก็กระแทกเข้าใส่หน้าอกของชายชราร่างเล็ก จนโลหิตสาดกระจายไปทั่ว

เฉินอวี่ไม่เสียเวลาตรวจสอบว่าอีกฝ่ายจะอยู่หรือตาย เขาพลันตวัดกระบี่ซ้ำลงไปอีกครั้ง

ตูม!

เสียงระเบิดดังกึกก้อง ศพที่แหลกเหลวและดำเป็นตอตะโกศพหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากม่านหมอกสีดำทมิฬ

“ยอดเยี่ยม!”

กงหยางซานตบมือร้องเรียกด้วยความสะใจ

อีกด้านหนึ่ง หัวหน้าเผ่าปี้ไห่และชายร่างกำยำต่างก็มีสีหน้าที่ดำคล้ำ แววตาแทบจะพ่นไฟออกมาด้วยความโกรธแค้น

“หนี!”

กงหยางซานรีบถอยร่นออกมาในทันที

เพราะเขาสกัดหัวหน้าเผ่าปี้ไห่เอาไว้ได้ชั่วครู่ ทำให้เฉินอวี่สามารถสังหารยอดฝีมือขอบเขตกลับสู่ต้นกำเนิดไปได้อีกคนโดยไร้กังวล

หากหัวหน้าเผ่าปี้ไห่คิดจะชำระแค้นครั้งนี้กับกงหยางซาน เขาคงจบสิ้น เพราะเขาไม่ได้มีความสามารถเหมือนเฉินอวี่ หากถูกหัวหน้าเผ่าปี้ไห่หมายตาเอาไว้ด้วยสภาพร่างกายในยามนี้ ย่อมเป็นทางตายเพียงทางเดียว

ทว่ายังดีที่หัวหน้าเผ่าปี้ไห่รู้ดีว่าสิ่งใดสำคัญที่สุดในยามนี้ นางจึงไม่ได้ลงมือกับกงหยางซาน แต่ยังคงพุ่งไล่ตามเฉินอวี่ต่อไป

หลังจากสังหารชายชราร่างเล็กไปแล้ว เฉินอวี่ก็พุ่งทะยานไปยังจุดอื่นต่อทันที

……

“เจ้าหัวขนนี่ ช่างทนมือทนเท้าเสียจริง”

ราชันอัคคีแดงแค่นเสียงออกมา ร่างพุ่งทะยานออกไป รอบกายปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉานที่พวยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง

มังกรคะนองน้ำเนตรแดงมีสีหน้าที่ดูไม่ได้ มันบิดส่ายร่างกายจนก่อเกิดทะเลเพลิงหมายจะเข้ารับมือกับราชันอัคคีแดง

ในตอนแรก มังกรคะนองน้ำเนตรแดงตั้งใจจะชำระแค้น กอปรกับมีคชสารโบราณคอยช่วยเหลือ มันจึงเปิดฉากจู่โจมอย่างดุดัน

ทว่าผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ มันถูกราชันอัคคีแดงรุมสกรัมอย่างหนักอีกครั้งหนึ่ง

ท่าร่างของราชันอัคคีแดงนั้นคล่องแคล่วว่องไวอย่างถึงที่สุด ความสามารถในการควบคุมเพลิงก็ละเอียดอ่อนลึกซึ้ง อีกทั้งยังมีวรยุทธ์ลับสายอัคคีที่ลึกลับอีกมากมาย

และสิ่งที่ทำให้มังกรคะนองน้ำเนตรแดงรู้สึกแค้นใจยิ่งกว่าเดิมก็คือ ราชันอัคคีแดงเอาแต่เล่นงานมันคนเดียวโดยไม่สนใจคชสารโบราณเลยแม้แต่น้อย เมื่อคิดได้ดังนั้นมันจึงรู้สึกว่าช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

มันเคยเอ่ยถามออกไป และคำตอบที่ราชันอัคคีแดงให้มาก็คือ “ก็ใครใช้ให้เจ้ามาเล่นกับไฟล่ะ?”

มังกรคะนองน้ำเนตรแดงแทบอยากจะหลั่งน้ำตาออกมา ในเมื่อมันเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์สายอัคคี ไม่ให้เล่นกับไฟแล้วจะให้เล่นกับอะไร?

ในยามนี้ มังกรคะนองน้ำเนตรแดงจึงแทบจะไม่เปิดฉากบุกก่อนเลย ส่วนใหญ่จะทำเพียงแค่ตั้งรับอย่างเดียว

เบื้องล่าง คชสารโบราณพุ่งทะยานขึ้นมา พลันสะบัดงวงอันแข็งแกร่งเข้าใส่ราชันอัคคีแดงทันที

ราชันอัคคีแดงเบี่ยงร่างหลบหลีก พลันชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อยเพื่อหลบการโจมตีของคชสารโบราณ จากนั้นเปลวเพลิงบนเท้าทั้งสี่ก็ระเบิดออก ราชันอัคคีแดงก็เริ่มพุ่งทะยานต่อไปอีกครั้ง

“บรรพบุรุษเจ้าสิ รังแกกันเกินไปแล้วนะ”

เมื่อเห็นราชันอัคคีแดงพุ่งเข้ามาหาอีกครั้ง มังกรคะนองน้ำเนตรแดงก็โกรธแค้นจนถึงขีดสุด

“เนตรแดงวิญญาณสังหาร!”

ดวงตาทั้งสองข้างของมังกรคะนองน้ำเนตรแดงพลันส่องประกายไฟเจิดจ้า ราวกับลูกไฟที่กำลังลุกโชน

ดวงตาของมังกรคะนองน้ำเนตรแดงสามารถปลดปล่อยการโจมตีด้วยเปลวเพลิงพิเศษออกมาได้ อีกทั้งยังสามารถผสานเข้ากับการโจมตีทางจิตวิญญาณเพื่อเสริมอานุภาพให้รุนแรงขึ้นได้อีกเล็กน้อย

เพราะโดยปกติแล้วมังกรคะนองน้ำเนตรแดงไม่ค่อยใช้การโจมตีทางจิตวิญญาณ ยามนี้มันจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตบะของตนเองนั้นสูงกว่ากิเลนไฟอยู่หนึ่งระดับย่อย การโจมตีทางจิตวิญญาณอาจจะได้ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงก็เป็นได้

ฟุ่บ!

ปรากฏลำแสงสีแดงเข้มที่ดูหม่นหมองพุ่งออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของมังกรคะนองน้ำเนตรแดง เพียงชั่วพริบตาก็พุ่งเข้าถึงเบื้องหน้าของราชันอัคคีแดงแล้ว

“ไม่เล่นไฟแล้ว หันมาเล่นงานทางจิตวิญญาณแทนรึ?”

ราชันอัคคีแดงแค่นเสียงออกมาอย่างไม่แยแส

เขาไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย ปล่อยให้การโจมตีทางจิตวิญญาณของมังกรคะนองน้ำเนตรแดงพุ่งเข้าใส่

ในวินาทีนั้น มังกรคะนองน้ำเนตรแดงกลับรู้สึกว่าการโจมตีทางจิตวิญญาณของตนเอง ราวกับหยดน้ำที่ร่วงหล่นลงสู่มหาสมุทร นอกจากจะก่อให้เกิดระลอกคลื่นเพียงเล็กน้อยที่แทบจะไม่รู้สึกแล้ว ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ เลย

“เป็นไปได้อย่างไร?”

มังกรคะนองน้ำเนตรแดงถึงกับสั่นสะท้านขึ้นมาทันที มันสัมผัสได้ทันทีว่าราชันอัคคีแดงนั้นช่างดูลึกลับและยากจะหยั่งถึงยิ่ง

ในยามนั้นเอง เฉินอวี่ก็พุ่งเข้ามายังสนามรบแห่งนี้ “ราชันอัคคีแดง ต้องการให้เจ้านายช่วยหรือไม่?”

“เจ้าไม่เห็นรึว่าข้ากำลังรุมสกรัมเจ้านี่อยู่?”

ราชันอัคคีแดงเลิกคิ้วขึ้น

“เช่นนั้นก็ช่วยเจ้านายสักเรื่องเถิด”

เฉินอวี่ยิ้มบางๆ พลางเหลือบมองไปทางหัวหน้าเผ่าปี้ไห่ที่อยู่ไกลออกไป

แม้มวลน้ำจะพิชิตเปลวเพลิง ทว่าหัวหน้าเผ่าปี้ไห่ย่อมไม่มีทางสยบราชันอัคคีแดงลงได้

เฉินอวี่ไม่รอให้ราชันอัคคีแดงตอบตกลง เขาก็เป็นฝ่ายพุ่งเข้าหามังกรคะนองน้ำเนตรแดงทันที

“นี่... เปลี่ยนคู่ต่อสู้รึ?”

มังกรคะนองน้ำเนตรแดงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความยินดีอย่างถึงที่สุด

ช่างยอดเยี่ยมยิ่ง มันแทบอยากจะขอบคุณเฉินอวี่ที่ช่วยพาตัวดาวข่มของมันออกไปให้พ้นหน้า

“บังอาจมาท้าทายข้า เช่นนั้นก็จงแสดงให้ข้าดูทีเถิดว่าเจ้าจะมีความสามารถเพียงใด”

มังกรคะนองน้ำเนตรแดงเร่งเร้าบารมีขึ้นมาทันที ท่าทางดูสง่างามและเย่อหยิ่ง พลันเชิดหน้าขึ้นแล้วมองไปยังมนุษย์ที่ดูต่ำต้อยเบื้องหน้าด้วยสายตาเย็นชา

“สัตว์ศักดิ์สิทธิ์รึ?”

เฉินอวี่รู้สึกฮึกเหิมอยากจะประลองฝีมือยิ่งนัก

มังกรคะนองน้ำเนตรแดงผ่านการต่อสู้กับราชันอัคคีแดงมาถึงสองครั้ง ย่อมต้องได้รับบาดเจ็บและพละกำลังก็ไม่อยู่ในจุดสูงสุด

ทว่าอย่างไรเสียอีกฝ่ายก็ยังเป็นถึงสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ ความสามารถในการฟื้นตัวย่อมแข็งแกร่ง เมื่อเฉินอวี่เข้าประชิดตัวมังกรคะนองน้ำเนตรแดง เขาก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากสายเลือดที่ไร้รูปร่าง จนทำให้เขารู้สึกอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก

โดยไม่รอช้า เฉินอวี่รีบเร่งเร้าสายเลือดเกล็ดมังกร พลันปรากฏกลิ่นอายมังกรระเบิดออกมา บนร่างกายสีดำทมิฬของเขามีรอยเกล็ดสีแดงพวยพุ่งขึ้นมา ทำให้ทั้งร่างดูชั่วร้ายและองอาจยิ่งนัก

ในวินาทีนั้น แรงกดดันจากสายเลือดก็เบาบางลงไปมาก

“สายเลือดตระกูลมังกร”

นัยน์ตาของมังกรคะนองน้ำเนตรแดงพลันเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

มันนึกไม่ถึงเลยว่ามนุษย์เบื้องหน้าจะมีสายเลือดตระกูลมังกรซุกซ่อนอยู่ หากสามารถกลืนกินเขาเข้าไปได้ ย่อมส่งผลดีต่อสายเลือดของมัน

ในยามนี้ เฉินอวี่พุ่งเข้าประชิดตัวมังกรคะนองน้ำเนตรแดงแล้ว ทันใดนั้นบนฝ่ามือของเขาก็ปรากฏเพลิงโลหิตแก้วพุ่งพล่านขึ้นมา

เขาชกหมัดออกไปเพียงครั้งเดียว ปรากฏมังกรเพลิงที่หลอมรวมระหว่างสีดำและแดงพวยพุ่งคำรามออกมา

“เพลิงโลหิตแก้ว!”

สีหน้าของมังกรคะนองน้ำเนตรแดงพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบพ่น ‘เพลิงเมฆามังกรคะนอง’ ออกมาทันที

ทว่าสายเลือดเกล็ดมังกรของเฉินอวี่สามารถเสริมอานุภาพของเพลิงโลหิตแก้วได้ ทำให้พลังในยามนี้รุนแรงยิ่งนัก อย่างน้อยในด้านของพลังอัคคี ก็ยังแข็งแกร่งกว่าเพลิงเมฆามังกรคะนองอยู่ไม่น้อย

ตูม!

เปลวเพลิงสีเลือดและเปลวเพลิงสีแดงเหลืองพุ่งเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง จนก่อเกิดระลอกคลื่นกระแทกแห่งเปลวเพลิงแผ่ขยายไปทั่วสารทิศ

“สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ”

เฉินอวี่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม แม้มังกรคะนองน้ำเนตรแดงจะอยู่ในสภาพที่บาดเจ็บ ทว่ามันกลับสามารถต้านทานเพลิงโลหิตแก้วของเขาที่ได้รับการเสริมพลังจากสายเลือดเกล็ดมังกรเอาไว้ได้

ทว่าเฉินอวี่ก็ไม่ได้หวาดเกรงแม้แต่น้อย เขาเร่งเร้าเกราะสงครามเกล็ดมาร พลันพุ่งเข้าประชิดตัวมังกรคะนองน้ำเนตรแดง เพลิงโลหิตแก้วนั้นสามารถแผดเผาเนื้อหนังและพลังชีวิตได้ อีกทั้งยังมีพลังในการกัดเซาะที่รุนแรง การต่อสู้ระยะประชิดจึงจะสามารถสำแดงอานุภาพออกมาได้อย่างเต็มที่

อีกทั้งหากเป็นการต่อสู้ระยะประชิด คชสารโบราณย่อมไม่อาจยื่นมือเข้ามาแทรกแซงได้โดยง่าย เพราะเกรงว่าจะพลาดพลั้งทำร้ายมังกรคะนองน้ำเนตรแดงที่มีร่างกายใหญ่โตไปด้วย

“รนหาที่ตาย”

มังกรคะนองน้ำเนตรแดงโกรธแค้นยิ่งนัก

เมื่อครู่เพิ่งจะถูกกิเลนไฟรุมสกรัมมา ยามนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับมนุษย์ขอบเขตกลับสู่ต้นกำเนิดระยะต้นเพียงคนเดียว ในการปะทะกันครั้งแรกมันกลับเป็นฝ่ายเสียเปรียบเล็กน้อย

เรื่องนี้ทำให้มังกรคะนองน้ำเนตรแดงเริ่มสงสัยว่า ภายในร่างกายของตนเองนั้นใช่สายเลือดสัตว์ศักดิ์สิทธิ์จริงๆ หรือไม่

และการที่เฉินอวี่พยายามจะเข้าประชิดตัวมัน ยิ่งทำให้มังกรคะนองน้ำเนตรแดงโกรธแค้นทวีคูณ

เป็นที่รู้กันดีว่า ร่างกายของสัตว์อสูรนั้นแข็งแกร่งกว่ามนุษย์มาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงร่างกายของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เลย

ตูม!

กรงเล็บมังกรของมังกรคะนองน้ำเนตรแดงตะปบลงมาอย่างแรง ราวกับจะบดขยี้เฉินอวี่ให้ตายคาที่เหมือนมดตัวหนึ่ง

เฉินอวี่ไม่คิดจะถอยหนี กลับยิ่งทวีเจตจำนงแห่งการต่อสู้ให้พุ่งสูงขึ้น พลันเร่งเร้าพละกำลังทั่วร่างชกหมัดสวนกลับไป

เขาอยากจะรู้ว่า ในฐานะผู้ฝึกกายอย่างเขา พละกำลังเมื่อเทียบกับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์แล้วจะเป็นเช่นไร

ปัง!

เสียงกระแทกอันหนักหน่วงดังขึ้น เปลวเพลิงพวยพุ่งออกมาจากระหว่างหมัดและกรงเล็บมังกร

กริก กริก!

เฉินอวี่ต้องถอยหลังไปถึงห้าก้าวถึงจะหยุดลงได้ แขนทั้งสองข้างเริ่มมีอาการชาหนึบ

ทว่าในความเป็นจริงแล้ว เขากับมังกรคะนองน้ำเนตรแดงนั้นมีพละกำลังที่ทัดเทียมกัน เพราะมังกรคะนองน้ำเนตรแดงมีร่างกายที่ใหญ่โต จึงสามารถต้านทานแรงสะท้อนกลับเอาไว้ได้มากกว่า

“เป็นไปไม่ได้ พละกำลังของมนุษย์ผู้นี้เหตุใดจึงได้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้?”

มังกรคะนองน้ำเนตรแดงชะงักไปทันที พลันจ้องเขม็งไปยังเฉินอวี่

พร้อมกันนั้น มันก็ก้มลงมองกรงเล็บของตนเอง ที่กึ่งกลางมีกลุ่มเพลิงสีเลือดเกาะกุมอยู่และกำลังแผดเผาอย่างต่อเนื่อง

“ที่แท้ร่างกายของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ก็แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวรึ มาต่อกันเถิด!”

เจตจำนงแห่งการต่อสู้ของเฉินอวี่พุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้น

จนถึงยามนี้ ในสถานการณ์ที่เขาเร่งเร้าสายเลือดเกล็ดมังกร ยังไม่เคยมีใครสามารถรับหมัดของเขาตรงๆ ได้เลยสักคน

ตึกตัก! ตึกตัก ตึกตัก!

หัวใจของเฉินอวี่พลันระเบิดพลังออกมา ความเร็วและพละกำลังพุ่งสูงขึ้นเป็นเท่าตัว

ปัง!

เฉินอวี่พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ที่ระเบิดออก กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากการพุ่งชนด้วยความเร็วสูง ทำให้มังกรคะนองน้ำเนตรแดงต้องลอบตระหนกใจ

สีหน้าของมังกรคะนองน้ำเนตรแดงพลันเคร่งขรึมลง กรงเล็บมังกรพลันลุกโชนไปด้วยเพลิงเมฆามังกรคะนอง แปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บเพลิง พลันตวัดตะปบออกไปอย่างแรง!

ตูม!

หมัดและกรงเล็บปะทะกันอีกครั้ง เสียงระเบิดดังกึกก้องจนน่าสยดสยอง

มังกรคะนองน้ำเนตรแดงสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่กรงเล็บจนแทบจะทนไม่ไหว พละกำลังมหาศาลพุ่งเข้ากระแทกจนร่างของมันต้องถอยกริกไปไกลกว่าสิบจั้ง

เมื่อมันพยายามจะลุกขึ้น ก็พบว่ากรงเล็บทั้งข้างถูกเพลิงโลหิตแก้วเข้าปกคลุม และกระดูกภายในก็แตกสะบั้นไปเสียแล้ว

“นี่มันตัวประหลาดอะไรกันเนี่ย!”

ภายในใจของมังกรคะนองน้ำเนตรแดงสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว เมื่อครู่ตอนที่สู้กับราชันอัคคีแดง ในด้านการปะทะกันทางร่างกายมันยังไม่เคยพ่ายแพ้ยับเยินถึงเพียงนี้ ทว่ายามนี้กลับถูกมนุษย์คนหนึ่งชกจนกระดูกหัก

แม้มังกรคะนองน้ำเนตรแดงจะเป็นถึงสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถเอ่ยภาษาคนได้ ทว่าสติปัญญาเมื่อเทียบกับมนุษย์แล้ว ก็ยังถือว่าเรียบง่ายกว่ามาก

เฉินอวี่นั้นเป็นผู้ฝึกกาย จึงเชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิด มังกรคะนองน้ำเนตรแดงย่อมสามารถใช้การต่อสู้ระยะไกลเข้าแลกได้ และในฐานะมังกรคะนองน้ำศักดิ์สิทธิ์ ความเร็วของมันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเลย

“สมกับที่เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์จริงๆ”

ภายในใจของเฉินอวี่เองก็ลอบตระหนกเช่นกัน เมื่อเขารวมพลังสายเลือดเกล็ดมังกรเข้ากับการระเบิดพลังจากหัวใจ กลับทำได้เพียงแค่ชกมังกรคะนองน้ำเนตรแดงจนกระดูกหักเท่านั้น

เขาไม่รู้เลยว่าร่างกายของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์นั้นแข็งแกร่งเพียงใด การจะจัดการกับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ โดยปกติแล้วจำต้องโจมตีที่จุดตาย เช่นหัวใจหรือสมอง ร่างของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์หลายตัวแม้จะตายไปจนเนื้อหนังเน่าเปื่อยไปหมดแล้ว ทว่ากระดูกกลับยังสามารถคงอยู่ได้นานนับพันนับหมื่นปี

เฉินอวี่ใช้สัมผัสวิญญาณกวาดมองไปทั่ว เพื่อเตรียมจะดูสถานการณ์ของราชันอัคคีแดง

ก็พบว่ารอบกายของราชันอัคคีแดงนั้นเต็มไปด้วยทะเลเพลิงที่พวยพุ่งขึ้นมา มันกำลังไล่ต้อนหัวหน้าเผ่าปี้ไห่และชายร่างกำยำผู้นั้นจนต้องร้องโอดครวญออกมาไม่หยุด

แม้ว่าทั้งเฉินอวี่และราชันอัคคีแดงจะเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบในการต่อสู้เอาไว้

ทว่าสถานการณ์ทางฝั่งของบรรพชนเจวี๋ยอินนั้น กลับดูท่าจะไม่สู้ดีนัก

“บรรพชนเจวี๋ยอิน ท่านยังจะทนไปได้อีกนานเพียงใด?”

ใบหน้าของหัวหน้าเผ่าหมานถูฉายแววองอาจและเฉยชา ภายในแขนเสื้อที่กว้างขวางมีแมลงหลากสีและหลากรูปทรงพุ่งทะยานออกมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้ทั้งร่างของเขาดูวังเวงและน่าสยดสยองยิ่งนัก

อีกด้านหนึ่ง ดวงตาทั้งหกคู่ของอินทรีเหล็กกล้าสามหัวก็ทอประกายรังสีอำมหิตที่ดุร้าย จ้องเขม็งไปยังเหยื่อเบื้องหน้า พร้อมที่จะเข้าจู่โจมได้ทุกเมื่อ

ท่ามกลางวงล้อมของหนึ่งคนหนึ่งสัตว์ บรรพชนเจวี๋ยอินประทับอยู่บนโลงศิลาหยิน พลางหอบหายใจออกมาอย่างหนัก กลิ่นอายเริ่มจะอ่อนล้าลงไปมาก บนร่างกายปรากฏรอยแผลที่ถูกแมลงกัดกินอยู่หลายแห่ง