บทที่ 68 - คัมภีร์อัสนีกังวาน การทดสอบจบการศึกษา!

บทที่ 68 - คัมภีร์อัสนีกังวาน การทดสอบจบการศึกษา!

“อาจารย์ชมเกินไปแล้วครับ ผมมันคนหัวช้า คงต้องอาศัยความขยันเข้าช่วยเท่านั้นแหละครับ”

เย่ฟานกล่าวอย่างถ่อมตัว

ความจริงแล้วเขารู้ตัวดี

ที่เขาสามารถตระหนักรู้ได้ในขั้นสุดท้ายนั้น เป็นเพราะเขาใช้พลังเหนือธรรมชาติเข้าช่วย

อีกทั้งดูเหมือนว่าการปลุกพลังแฝงธาตุอัสนีระดับ S จะช่วยให้เขาเข้าใจวิถีแห่งอัสนีได้รวดเร็วกว่าคนทั่วไปมากจริงๆ

ไม่อย่างนั้น ต่อให้ใช้เวลาฝึกถึงสองวัน แล้วใช้แต้มตระหนักรู้เพียงแต้มเดียว ก็คงยากที่จะบรรลุวรยุทธ์หอกระเบิดอัสนีได้สมบูรณ์ขนาดนี้

ได้ยินดังนั้น จินเผิงถึงกับหนังตากระตุก

เขาเริ่มสงสัยจริงๆ ว่าเจ้าเด็กนี่กำลังประชดเขาอยู่หรือเปล่า

แต่เขาก็ไม่มีหลักฐานมายืนยัน

เจ้าเด็กนี่ใช้เวลาสามวันในการทำความเข้าใจกระบวนท่าที่เขาต้องใช้เวลาถึงสามเดือน ความเร็วในการตระหนักรู้นั้นไวกกว่าจินเผิงถึงสามสิบเท่า

"แบบนี้ยังกล้าบอกว่าตัวเองหัวช้าอีกเหรอ?

ถ้าเจ้าหัวช้า แล้วข้านี่ไม่ต้องเรียกว่าหมูเลยหรือไง?

ทว่าเย่ฟานก็วางตัวนอบน้อมมีมารยาทจริงๆ เขาไม่ได้แสดงท่าทีลำพองใจเลยแม้แต่น้อยหลังจากที่สำเร็จวิชาระเบิดอัสนี

แถมยังให้ความเคารพต่อเขาอย่างสม่ำเสมอ...

【ความสามารถทางวรยุทธ์ของคุณ เพลงหอกระดับสอง พัฒนาจาก 55% เป็น 60%】

【เจตจำนงวิถีหอกของคุณ เมล็ดพันธุ์แห่งเจตจำนงหอก พัฒนาจาก 83% เป็น 90%】

การเลื่อนระดับอาจจะมาช้าไปบ้าง แต่ไม่มีวันขาดหายไปแน่นอน

เย่ฟานพบว่า การฝึกฝนเพลงหอกธาตุอัสนีนี้ ช่วยส่งเสริมความสามารถทางวรยุทธ์ในวิถีหอกและเจตจำนงวิถีหอกของเขาให้พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว!

“อาจารย์ครับ ท่านบอกว่าถ้าผมเรียนรู้ท่านี้เสร็จให้มาหาท่านได้เลย” เย่ฟานกล่าวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกระหายวิชา

“เจ้าเด็กนี่...”

"

เดิมทีจินเผิงคิดว่าวิชาระเบิดอัสนีท่าเดียวก็น่าจะเพียงพอสำหรับเย่ฟานในการมาฝึกพิเศษครั้งนี้แล้ว

นึกไม่ถึงว่าเจ้าเด็กนี่จะเรียนรู้ได้ในเวลาเพียงสามวัน

“อืม... ได้ ข้าจะสอนเจ้าอีกท่า คือ ตาข่ายอัสนี!”

“ดูให้ดีนะ ข้าจะสาดส่องให้ดูหนึ่งรอบ!”

จินเผิงกล่าว

ได้ยินดังนั้น เย่ฟานก็ตั้งอกตั้งใจตาไม่กะพริบจ้องมองไปที่จินเผิง

การถูกเด็กหนุ่มจ้องมองขนาดนี้ ทำให้จินเผิงเริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

“แค็กๆ!”

เขาแสร้งไอแก้เขิน ก่อนที่บนร่างกายจะปรากฏเส้นทางการไหลเวียนของพลังวิญญาณอัสนีขึ้นมาอีกครั้ง

ทว่าในครั้งนี้ เส้นทางการไหลเวียนกลับซับซ้อนกว่าตอนวิชาระเบิดอัสนีหลายเท่าตัวนัก

จินเผิงชูหอกยาวในมือขึ้นสูง ชี้ตรงไปยังท้องฟ้าที่มืดมิด

กลิ่นอายของคนหนึ่งคน... ไม่สิ ปักษาหนึ่งตัวกับหอกหนึ่งเล่มในตอนนี้ ดูราวกับกำลังท้าทายสรวงสวรรค์ว่า ใครกันที่กล้ามาแตะต้องข้า?

(ครืน!)

จริงดังคาด ราวกับสวรรค์ได้รับคำท้าทาย ประกายสายฟ้าสีเงินพุ่งทะยานลงมาอย่างบ้าคลั่ง

มันฟาดลงบนปลายหอกของเย่ฟานที่จินเผิงถืออยู่อย่างรุนแรง

(วับ!)

ในวินาทีนั้นเอง

ที่ปลายหอกนั้น ราวกับปรากฏตาข่ายสายฟ้าขนาดมหึมาขึ้นมาห่อหุ้มประกายอัสนีสีเงินนั้นไว้ภายใน

และสายฟ้าที่ฟาดลงมาอย่างดุดันก็ถูกสลายไปจนหมดสิ้นภายใต้การป้องกันของตาข่ายอัสนีนั้น

(อึก...)

เป็นอีกครั้งที่เย่ฟานต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความทึ่ง

ท่านี้มันโหดร้ายชะมัด ต้องมายืนรอให้ฟ้าผ่าเนี่ยนะ

“มองชัดเจนไหม?” จินเผิงถาม

“ชะ... ชัดเจนครับ” เย่ฟานตอบ

“ดี ท่านี้... อาจารย์เองก็ใช้เวลาตั้งครึ่งเดือนแน่ะ”

ความจริงแล้วท่านี้จินเผิงต้องใช้เวลาถึงครึ่งปี กว่าจะเริ่มจับทางได้

เมื่อมีบทเรียนจากครั้งก่อน ครั้งนี้เขาจึงลดเวลาที่ตัวเองใช้ลงเหลือเพียงครึ่งเดือน เขาคิดว่าแค่นี้น่าจะเพียงพอที่จะกดข่มเจ้าหนูตรงหน้าได้แล้วล่ะนะ

“จงฝึกฝนด้วยตัวเองซะ เมื่อเรียนรู้ได้แล้วค่อยมาหาข้าใหม่!”

จินเผิงโยนหอกคืนให้เย่ฟาน แล้วไพล่มือเดินจากไปอย่างสง่างามราวกับยอดฝีมือผู้ลึกลับอีกครั้ง

“อืม หัวใจฉันไร้ซึ่งความขลาดกลัว วิถีวรยุทธ์ของฉันแข็งแกร่งดั่งหินผา!”

เย่ฟานสลัดความกังวลทิ้งไป แววตาพลันกลับมาแน่วแน่อีกครั้ง

เหมือนกับครั้งแรก เย่ฟานเริ่มจากการทำความคุ้นเคยกับเส้นทางการหมุนเวียนของพลังวิญญาณก่อน จากนั้นจึงเริ่มทดลองสร้างตาข่ายอัสนี และรอรับบททดสอบจากสายฟ้า...

...

ในระหว่างที่เย่ฟานกำลังรับการฝึกพิเศษอยู่นั้น

การแข่งขันในสนามประลองมังกรดรุณก็ทวีความดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ

ในช่องแสดงความคิดเห็นสาธารณะ:

“ซี้ด... ชนะติดต่อกันสี่สิบนัดแล้ว! พวกนายรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้ในสนามประลองมังกรดรุณม้ามืดตัวใหม่ปรากฏตัวขึ้นมาอีกแล้วนะ!”

“โหดขนาดนั้นเลยเหรอ? ชื่ออะไรน่ะ?”

“มีฉายาว่า พเนจรวายุ นามว่า ฉินเฟิง”

ที่หน้าจอระบบ ชายหนุ่มหน้าตาดีที่มุมปากเหยียดยิ้มอย่างมั่นใจ พิมพ์ชื่อและฉายาของตนเองลงในช่องแชทสาธารณะ

การทำตัวโดดเด่นท่ามกลางกระแสลม คือเป้าหมายของเขา!

ฉินเฟิงเป็นยอดอัจฉริยะอยู่แล้ว แถมยังมีฐานะทางบ้านที่ไม่ธรรมดาอีกด้วย

ทว่าเขากลับชื่นชอบการโอ้อวดเป็นชีวิตจิตใจ

“ว้าว พเนจรวายุ แค่ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าต้องเป็นพี่ชายที่หล่อมากแน่ๆ!”

“ใครมีช่องทางติดต่อพี่ชายบ้างคะ น้องอยากรู้จักจังเลยค่ะ”

จริงดังคาด ไม่นานก็มีกลุ่มแฟนคลับสาวๆ เข้ามาส่งเสียงกรี๊ดกันเกรียวกราว

สิ่งนี้ทำให้ฉินเฟิงลูบผมหน้าม้าของตนเองอย่างลำพองใจ

“หึ ก็แค่ชนะสี่สิบนัดเองไม่ใช่เหรอ”

“พวกเธอต้องรู้ไว้นะว่า เมื่อไม่นานมานี้ ในสนามประลองมังกรดรุณก็มีอัจฉริยะจากมณฑลเจียงหนานปรากฏตัวขึ้นมาเหมือนกัน”

“ชื่อว่าเย่ฟาน เขาชนะติดต่อกันถึงห้าสิบนัด แถมสื่อยังยกย่องให้เป็น ‘นักเรียนมัธยมปลายที่แข็งแกร่งที่สุด’ อีกด้วยนะ!”

นักรบคนหนึ่งกล่าวขึ้น

นั่นเป็นเพราะนักรบที่มีชื่อเสียงมักจะถูกขุดคุ้ยประวัติเสมอ

อย่างเย่ฟานก่อนหน้านี้

หรืออย่างฉินเฟิงที่เพิ่งจะสร้างชื่อ ก็ถูกขุดคุ้ยจนพบว่ามาจากมณฑลเจียงหนานเหมือนกัน

ดังนั้น ในฐานะที่ทั้งคู่เป็นนักเรียนปีสามและมาจากมณฑลเดียวกัน

จึงกลายเป็นหัวข้อเปรียบเทียบของผู้คนไปโดยปริยาย

“เหอะ... ‘นักเรียนมัธยมปลายที่แข็งแกร่งที่สุด’ งั้นเหรอ? เป็นไอ้กระจอกที่ไหนกันล่ะนั่น?”

ฉินเฟิงเหยียดยิ้มพลางกล่าวอย่างดูแคลน

เขาจึงรีบค้นหาชื่อของเย่ฟานทันที

ถึงได้รู้ว่าเจ้าเด็กนี่มีอันดับอยู่นอกทำเนียบหนึ่งพัน และยังไม่สามารถส่งคำท้าประลองได้

ความสนใจของเขาจึงมลายหายไปทันที

“ไอ้ไก่อ่อน กล้าดียังไงมาคิดจะประชันกับข้า? เหอะ!”

เขาถากถางอยู่ไม่กี่คำ

จากนั้นฉินเฟิงก็เริ่มเข้าไปพิมพ์ข้อความอวดดีตามช่องคอมเมนต์ต่างๆ ต่อไป

...

หิวก็กินเนื้อแรดหนังเหล็ก กระหายก็ดื่มยาเฉียงจีหมายเลขหนึ่ง

เย่ฟานพบว่ายาเฉียงจีหมายเลขหนึ่งนั้น การดื่มเข้าไปให้ความรู้สึกสบายกว่าการทาไปทั่วตัวเสียอีก

ถึงแม้จะรู้สึกแสบร้อนที่ลำคอไปบ้างก็เถอะ

เกรงว่าทาง บจก.จอห์นสันแอนด์จอห์นสันเทคโนโลยี คงไม่ได้คาดคิดว่ายาที่เขาแนะนำให้ใช้ภายนอก จะมีคนนำมาใช้ดื่มกินแบบนี้

หากร่างกายเหนื่อยล้าหรือจิตใจเริ่มอ่อนแรง เย่ฟานก็จะฝึกวิชาฝึกเทพนิรมิตว่างเปล่า

ในตอนนี้ แม้ความเจ็บปวดจะยังมหาศาลเหมือนเดิม แต่เย่ฟานก็สามารถทนรับมันได้โดยไม่ส่งเสียงกรีดร้องออกมาแล้ว

แน่นอนว่าเขานอนฝึกมันอย่างสงบ

จินเผิงยังแอบนึกว่าเขาหลับไปแล้วด้วยซ้ำ จึงแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า การสอนคนอื่นฝึกวิชา พอเห็นคนคนนั้นพักผ่อนเขากลับรู้สึกโล่งใจเสียอย่างนั้น

ทว่าผ่านไปเพียงสองสามชั่วโมง เย่ฟานก็ดีดตัวลุกขึ้นมาใหม่ด้วยท่าทางที่กระปรี้กระเปร่าประดุจมังกรคะนองศึก

จินเผิง: ......

สี่วันผ่านไป!

เย่ฟานประสบความสำเร็จในการฝึกวิชาตาข่ายอัสนี ซึ่งจินเผิงเคยคุยโวว่าเขาใช้เวลาเพียงครึ่งเดือน (ความจริงคือครึ่งปี)

ความเร็วในการฝึกฝนของเย่ฟานไวกว่าจินเผิงถึง 45 เท่า!

จินเผิงถึงกับมึนงงไปหมดแล้ว

หลังจากนั้น เขาก็สอนวิชาที่สามให้เย่ฟานอีกหนึ่งท่า

ครั้งนี้เขาไม่กล้าพูดว่าตัวเองใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนแล้ว เพราะความจริงเขาต้องใช้เวลาถึงหนึ่งปีเต็ม

ทว่าเย่ฟานกลับใช้เวลาเพียงห้าวันเท่านั้น!

ความเร็วในการฝึกฝนพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง ไวกว่าจินเผิงถึง 72 เท่า!

จินเผิงรู้สึกว่าไม่ใช่เขาน่ะที่โง่ แต่ช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาเขาคงใช้ชีวิตได้เสียเปล่าจริงๆ

อย่างไรก็ตาม แม้จะสำเร็จวิชาทั้งสามท่าแล้ว เย่ฟานก็ยังคงวางตัวกับเขาเหมือนเดิม เขายังคงทำความเคารพในฐานะศิษย์อย่างนอบน้อมเสมอมา

จากการคลุกคลีกันตลอดสิบสองวันที่ผ่านมา จินเผิงจึงยอมรับในตัวเด็กหนุ่มที่มีความตระหนักรู้อันยอดเยี่ยมคนนี้อย่างหมดหัวใจ

ทว่าเจ้าเด็กนี่มันช่างเป็นนักรบจอมคลั่งเสียจริง!

“เย่ฟาน”

“ศิษย์อยู่นี่ครับ!”

“การฝึกพิเศษของเรากำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว เจ้าคือศิษย์ที่มีพรสวรรค์ที่สุดเท่าที่ข้าเคยสอนมาตลอดหลายปีนี้ ก่อนจะแยกย้ายกันไป ข้ามีเรื่องจะแจ้งให้ทราบสองเรื่อง”

จินเผิงมองเด็กหนุ่มตรงหน้า ราวกับเขามองเห็นยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคต

“สุดแต่ที่อาจารย์จะสั่งครับ!” เย่ฟานกล่าวอย่างนอบน้อม

“เรื่องแรก นี่คือคัมภีร์อัสนีที่ข้าเก็บสะสมไว้ มีชื่อว่า: คัมภีร์อัสนีกังวาล ข้าขอมอบมันให้แก่เจ้า!”

“และเรื่องที่สอง ก่อนจะจบการฝึกพิเศษนี้ ข้าต้องการให้เจ้าเข้ารับการทดสอบจบการศึกษาหนึ่งครั้ง”

จินเผิงกล่าว

“ขอบพระคุณอาจารย์มากครับ”

เย่ฟานก้มศีรษะคำนับจินเผิงอย่างลึกซึ้ง...

(จบแล้ว)