บทที่ 1 ทะลุมิติ

"แม่เสี่ยวอวี่ แม่เสี่ยวอวี่! ลูกสาวบ้านเจ้าโดดน้ำแล้ว!"

หะ?

คุณพระช่วย!

ซ่งซื่อทิ้งเคียวในมือทันทีแล้วสับเท้าวิ่งสุดชีวิต ระหว่างทางเจอเข้ากับจ้าวต้าซู่ นางจึงตะโกนเรียกทั้งน้ำตา "เร็วเข้าท่านพี่ ลูกสาวเราโดดน้ำแล้ว!"

สวรรค์!

จ้าวต้าซู่ไม่รอช้า สับเกียร์หมาวิ่งตรงไปยังริมแม่น้ำทันที...

ริมฝั่งน้ำเต็มไปด้วยชาวบ้านที่มายืนล้อมวงกัน จ้าวเสี่ยวอวี่นอนนิ่งอยู่บนพื้น ใบหน้าขาวซีดจนเริ่มมีสีเขียวคล้ำ เมื่อเห็นสามีภรรยาคู่นี้วิ่งหน้าตั้งเข้ามา มีคนหนึ่งส่ายหน้าให้พลางบอกว่า "มาช้าไปแล้ว ลมหายใจหมดแล้ว กลับไปเตรียมงานศพเถอะ!"

หัวใจของซ่งซื่อบีบคั้นจนแทบสลาย นางทรุดเข่าลงข้างกายจ้าวเสี่ยวอวี่ ร่ำไห้จนเสียงแหบแห้ง "ลูกแม่... ลูกแม่! ทำไมเจ้าถึงคิดสั้นเช่นนี้! เจ้าจากไปแล้วแม่จะอยู่ได้อย่างไร? เสี่ยวอวี่ของแม่!"

จ้าวต้าซู่มองดูภรรยาที่ร้องไห้ปานจะขาดใจ พลางก้มมองลูกสาวที่นอนหน้าซีดไร้สีเลือดอยู่บนพื้น ความโศกเศร้าก็ประดังเข้ามาจนขอบตาแดงก่ำ

"เสี่ยวอวี่!" นังเด็กโง่คนนี้ทำไมถึงต้องโดดน้ำ? ทำไมต้องดื้อรั้นขนาดนี้ด้วย?

"แค่กๆๆ..."

จ้าวเสี่ยวอวี่รู้สึกเจ็บหน้าอกราวกับถูกไฟเผา ท้องไส้อึดอัดจนแทบทนไม่ไหวเพราะกลืนน้ำเข้าไปเยอะเกินไป แถมลำคอก็เจ็บแสบไปหมด

ชาวบ้านรอบข้างแตกกระเจิงถอยกรูดทันที เฮ้ย! หลานสาวบ้านตระกูลจ้าวฟื้นคืนชีพ? นางต้องมีความคับแค้นใจขนาดไหนกัน ตายไปแล้วยังไม่สงบสุขอีก? โคตรน่ากลัวเลยวุ้ย!

"ลูกแม่ ลูกแม่ เจ้ากลับมาแล้ว ลืมตาดูแม่สิลูก!"

ดูอะไรล่ะ ข้าฟื้นขึ้นมาแล้วเนี่ย ไม่เห็นหรือไง? เลิกเขย่าเสียทีคุณป้า ข้าถูกเขย่าจนเวียนหัวจะอ้วกอยู่แล้ว

จ้าวเสี่ยวอวี่ไออย่างรุนแรงอยู่พักใหญ่ ก่อนจะหลับตานอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง หัวที่มึนงงเริ่มได้รับกระแสความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้ามา บ้าเอ๊ย! นี่ข้าทะลุมิติมาเหรอ? มาอยู่ในราชวงศ์ที่ไม่เคยมีอยู่ในประวัติศาสตร์อย่างราชวงศ์ต้าเซี่ยเนี่ยนะ? ไม่ใช่ว่าข้ากำลังตีมอนสเตอร์อยู่เหรอ หรือว่าข้าจะโดนราชันซอมบี้ตบตายเข้าให้แล้ว? ก็แหงล่ะ ข้ามันก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง จะไปสู้กับจอมมารนั่นได้ยังไง

แต่ทะลุมาก็ดี ทะลุมาก็ยอดเยี่ยม ทะลุมาได้จังหวะสุดๆ!

ยุคสมัยนี้คือยุคสงบสุข อย่างไรเสียก็ยังดีกว่ายุควันสิ้นโลกที่มีซอมบี้เดินยั้วเยี้ยนั่นแน่ๆ เมื่อผ่านยุควันสิ้นโลกมาแล้ว ปัญหาทุกอย่างที่เจ้าของร่างเดิมเจอเนี่ย บอกเลยว่าเป็นเรื่องขี้ผงมาก เรื่องแค่นี้เองถึงขั้นต้องโดดน้ำเลยเหรอ? สงสัยจะประสบการณ์น้อยเกินไป จิตใจเปราะบางเกินไปจริงๆ ลองให้ไปฆ่าซอมบี้สักสองสามตัวสิ รับรองว่าจะกลายเป็นเด็กดี รู้ซึ้งถึงคุณค่าของชีวิตขึ้นมาทันที

นางสูดอากาศของโลกนี้เข้าปอดลึกๆ โคตรจะสดชื่นเลย กลิ่นหญ้าเขียวๆ นี่มันหอมชะมัด ถ้าไม่ติดว่ามีคนมุงดูอยู่เยอะแยะ นางคงอยากจะคว้าหญ้าสักกำมาลองชิมรสชาติดูเสียหน่อย

"ลูกแม่?"

ข้างกายนางมีคนหนึ่งคุกเข่า อีกคนหนึ่งนั่งยองๆ คนหนึ่งคือแม่ของเจ้าของร่างเดิม หญิงสาวผู้ซื่อสัตย์ที่ชีวิตแสนรันทด ส่วนอีกคนคือพ่อของเจ้าของร่างเดิม เดิมทีเป็นคนหัวหมอชอบอู้งาน แต่ช่วงปีหลังมานี้เพราะไม่มีลูกชาย เลยเริ่มทำมาหากินขยันขันแข็งขึ้นมาบ้าง

"ท่านแม่!"

"เสี่ยวอวี่ของแม่ เจ้าทำแม่ตกใจแทบตาย!"

ซ่งซื่อกอดจ้าวเสี่ยวอวี่พลางร้องไห้ไม่หยุด พวกชาวบ้านผู้หญิงที่ขี้สงสารหน่อยก็พากันซับหัวตา ฟังๆ ดูเหมือนจะถูกบีบจนต้องโดดน้ำ เรื่องใหญ่ขนาดไหนกันที่ทำให้เด็กคนหนึ่งไม่รักชีวิตได้ขนาดนี้? บ้านตระกูลจ้าวเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงบีบคั้นหลานสาวแท้ๆ ให้ไปตาย? ผู้เฒ่าจ้าวก็ดูเป็นคนมีเหตุผลไม่ใช่หรือไง?

"ท่านแม่ ข้าไม่อยากถูกขายไปเป็นเมียเติม ข้าไม่อยากถูกขายไปให้ตาแก่ทำเมียเติมเจ้าค่ะ!"

ซ่งซื่อได้แต่กอดลูกสาวแล้วร้องไห้โฮ คำตัดสินของพ่อสามี ไม่ใช่นางไม่ยินยอมแล้วจะจบเรื่องได้

ชาวบ้านต่างตกตะลึงกันถ้วนหน้า อะไรนะ? ตระกูลจ้าวจะขายหลานสาวไปเป็นเมียเติมให้คนอื่น ตระกูลจ้าวถือเป็นเศรษฐีในหมู่บ้าน มีที่ดินตั้ง 25 หมู่ แถมยังส่งเสียจ้าวเหล่าต้าเรียนหนังสือ ทำไมถึงต้องขายคนด้วย? ถึงว่าทำไมเสี่ยวอวี่ถึงยอมโดดน้ำ ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้เองรึ?

อีกอย่าง หมู่บ้านเหลามู่จูของพวกเรามีจารีตประเพณีงดงามมาตลอด นอกจากปีที่อดอยากยากแค้นจริงๆ ก็ไม่เคยมีการขายคนเกิดขึ้นเลย เรื่องนี้ถ้าแพร่ออกไป ชื่อเสียงของหมู่บ้านเหลามู่จูไม่ป่นปี้หมดเหรอ ต่อไปลูกสาวบ้านไหนจะกล้าแต่งเข้ามา? แล้วจ้าวเสี่ยวอวี่เพิ่งจะ 11 ขวบ ยังไม่ถึงวัยปักปิ่นเลย จะแต่งงานได้ยังไง? ไม่สิ จะขายไปเป็นเมียเติมให้คนอื่นได้ยังไง!

จ้าวต้าซู่ตาแดงก่ำ "ลูกรัก เจ้าวางใจเถอะ ต่อให้ท่านปู่ของเจ้าจะไล่พ่อออกจากบ้าน พ่อก็จะไม่ยอมให้เจ้าไปรับใช้ตาเฒ่าใกล้ตายคนนั้นเด็ดขาด"

จ้าวเสี่ยวอวี่แอบชูนิ้วโป้งในใจ: โอ้เย่ พ่อราคาถูกคนนี้ใช้ได้เลย!

เกิดเสียงฮือฮาดังไปทั่ว จ้าวต้าซู่ออกปากยอมรับเองแบบนี้ แสดงว่าเรื่องนี้เป็นความจริงงั้นสิ? ผู้เฒ่าจ้าวนี่มันไม่ใช่คนเลย! ทำเรื่องบัดซบอย่างการขายหลานสาวได้ลงคอเชียวรึ? แก่จนจะลงโลงอยู่แล้ว หน้าตานี่ไม่คิดจะรักษาไว้เลยใช่ไหม?

"เดี๋ยวแม่แบกเจ้ากลับบ้านเอง"

เมื่อเป้าหมายสำเร็จ จ้าวเสี่ยวอวี่ก็นอนแหมะอยู่บนพื้น ทำเป็นไม่มีแรงเดิน นางเริ่มโตเป็นสาวแล้ว จะให้พ่อเป็นคนแบกก็คงไม่ดีนัก เลยต้องให้ซ่งซื่อเป็นคนแบกไป

"ท่านแม่!"

จ้าวเสี่ยวอวี่ซบลงบนแผ่นหลังของซ่งซื่อ ในใจรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด นี่สินะความรู้สึกของการมีแม่ ชาติก่อนนางเป็นกำพร้า ถูกทิ้งไว้หน้าสถานรับเลี้ยงเด็กตั้งแต่เกิด ในนั้นมีแต่เด็กเต็มไปหมด คุณแม่ผู้อำนวยการก็ยุ่งมาก นางเองก็ไม่ใช่เด็กช่างประจบ ไม่มีความโดดเด่นอะไรท่ามกลางฝูงเด็ก ตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยได้รับความรู้สึกที่ถูกใครสักคนรักและห่วงใย และไม่เคยรู้เลยว่าการมีพ่อแม่มันเป็นรสชาติแบบไหน

ซ่งซื่อแบกลูกสาวเดินไป ชาวบ้านก็เดินตามไปเป็นพรวนจนถึงหน้าบ้านตระกูลจ้าว แถมยังชะเง้อหน้าดูความสนุกอยู่ที่ประตู คนตระกูลจ้าวที่ได้รับข่าวว่าจ้าวเสี่ยวอวี่โดดน้ำ ต่างก็กำลังเปิดประชุมใหญ่กันอยู่ในห้องโถง

ผู้เฒ่าจ้าวนั่งอยู่ที่ประธาน "ปึดๆ" ดูดยาสูบจากกล้องไม่หยุด คิดไม่ถึงว่านังเด็กเสี่ยวอวี่นั่นจะดื้อด้านขนาดนี้ ฝ่ายนี้เพิ่งบอกให้เตรียมตัว วันสองวันนี้ต้องไปบ้านเศรษฐีหวัง ฝ่ายนั้นก็ดันไปโดดน้ำประชดเสียได้ ตอนนี้เขาทำได้เพียงภาวนาไม่ให้คนภายนอกล่วงรู้ มิฉะนั้น หน้าตาของตระกูลจ้าวเราคง...

จ้าวเหล่าต้ามีสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง ลูกสาวของน้องสามนี่ช่างหาเรื่องปวดหัวมาให้เขาเสียจริง "ท่านพ่อ ลูกสาวของน้องสามเล่นตลกแบบนี้ เรื่องมันก็บานปลายสิขอรับ ลำบากแน่ๆ ถ้านางไม่เต็มใจก็พูดออกมาตรงๆ โดดน้ำนี่มันหมายความว่ายังไง นางไม่รู้หรือไงว่าพวกเราผู้มีการศึกษาสิ่งที่ให้ความสำคัญที่สุดคือขนบธรรมเนียมและหน้าตา? อีกไม่กี่เดือนข้าก็ต้องไปสอบเคอจวี่แล้ว มาเกิดเรื่องในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ นางจงใจจะขวางหูขวางตาใครกันแน่?"

ผู้เฒ่าจ้าวไม่ได้พูดอะไร แต่นางเฒ่าที่อยู่ข้างๆ กลับสวนขึ้นมา "นั่นสิ ต้องเป็นเพราะนังแม่ของมันเสี้ยมสอนแน่ๆ สองแม่ลูกนี่มันสันดานเหมือนกันไม่มีผิด ใจดำอำมหิตนัก"

จมน้ำตายไปเลยได้ก็ดี ตายๆ ไปเรื่องจะได้จบ ใครก็จะได้ไม่รู้ ก็แค่บอกว่านางไปวิ่งเล่นแล้วพลัดตกน้ำไปเอง

หลานสาวน่ะมันก็แค่ไอ้ตัวขาดทุน นางไม่เสียดายหรอก สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออนาคตของลูกชายสุดที่รักของนางต่างหากที่จะโดนกระทบไม่ได้เด็ดขาด

(จบบท)