บทที่ 24 ความตกตะลึงของเจียงชิงจู๋ เป็นไปได้อย่างไร!

6,800 กิโลกรัม? นี่มันระดับไหนกัน? เจียงชิงจู๋นึกถึงพลังหมัดสูงสุดของตัวเองที่เพียงแค่ 2,000 กิโลกรัมเท่านั้น แม้จะเหนือกว่านักรบขอบเขตสร้างรากฐานขั้นที่สี่ส่วนใหญ่ และเคยครองอันดับหนึ่งของโรงเรียน... แต่ตอนนี้กลายเป็นอันดับสองไปแล้ว

นักรบทั่วไปที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ขอบเขตแปรสภาพจิต มีพลังหมัดสูงสุดอยู่ที่ 6,000 กิโลกรัม ซึ่งเป็นตัวเลขที่สามารถขัดขวางนักรบธรรมดาได้เป็นสิบปีหรือแม้แต่ตลอดชีวิต แต่กลับถูกนักรบที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐานและยังไม่ได้ฝึกฝนวิชาควบคุมลมหายใจทำลายสถิติไปแล้ว

เจียงชิงจู๋นึกขึ้นมาได้ หากตัวเลข 6,800 กิโลกรัมนี้คือพลังหมัดสูงสุดของเยี่ยหลี่ เขาก็มีความสามารถมากพอที่จะหาโอกาสทำร้ายเธออย่างหนักได้ด้วยหมัดเดียวในการแข่งขันเมื่อตอนบ่าย แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ทำเช่นนั้น เพียงแค่ชกและตบหน้าเธอเบาๆ แค่พอให้หมดสติไปเท่านั้น

นี่ไม่ใช่แค่การออมมือธรรมดา แต่เป็นการออมมืออย่างมหาศาล!

เจียงชิงจู๋รู้สึกสั่นสะเทือนใจอย่างรุนแรง ความอับอายผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เยี่ยหลี่ออมมือขนาดนี้ แต่ตอนนั้นเธอกลับพูดจาโอหังว่า "เจ้าชนะข้าไม่ได้หรอก" "จบกันแล้ว" อะไรทำนองนั้น

ช่าง...น่าอับอายเหลือเกิน!

อัจฉริยะที่แท้จริงควรจะเป็นเหมือนเยี่ยหลี่ ไม่เพียงแต่ซ่อนพลังที่แท้จริงเอาไว้ แต่ยังไม่ให้ศัตรูรู้ตัว ทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดว่าเป็นการต่อสู้ที่สูสีกัน

"ถ้าวันนี้ข้าเอาหอกใหญ่มาด้วย รับรองว่าแค่หอกเดียวก็ทำให้เจ้าลอยไปแล้ว!"

เมื่อนึกถึงคำพูดของเยี่ยหลี่ เจียงชิงจู๋ก็เม้มริมฝีปากแน่น เดิมทีคิดว่าเป็นแค่คำโอ้อวดไร้สาระ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้พูดผิดเลย

การที่สามารถเอาชนะเธอที่ถือหอกเงินมังกรขาวได้ด้วยมือเปล่า ด้วยพลังเช่นนี้ การที่จะโดดเด่นในการสอบวิชาต่อสู้ครั้งนี้ก็เป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว

และยังมีพรสวรรค์ด้านวิทยายุทธ์ที่สามารถฟื้นฟูร่างกายได้อย่างรวดเร็ว แม้จะไม่รู้ว่าอยู่ในระดับไหน แต่ก็คงไม่ต่ำกว่าระดับ A แน่นอน

เมื่อพิจารณาจากทั้งหมดนี้ พลังของเยี่ยหลี่น่าจะติดอันดับต้นๆ ในบรรดาโรงเรียนมัธยมสายวิทยายุทธ์ทั้งหมดในมณฑลอิงแล้ว และโอกาสที่จะคว้าตำแหน่งแชมป์ก็มีสูงมากเช่นกัน!

ในขณะที่เจียงชิงจู๋กำลังตกตะลึงกับตัวเลขบนเครื่องวัดพลังหมัด ข้อความก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอของเยี่ยหลี่อย่างต่อเนื่อง

[ใช้ค่าความชั่วร้าย 1,000 คะแนน เริ่มยกระดับวิชายุทธ์ขั้นสาม วิชามังกรเล่นลม!]

[ร่างกายศักดิ์สิทธิ์แห่งหอกของท่านเริ่มทำงาน วิชายุทธ์ที่เคยเหมือนตำราสวรรค์ ตอนนี้ดูเหมือนจะง่ายขึ้นมากสำหรับท่าน...]

[ได้รับผลบวกเพิ่มเติม: ความเร็วในการฝึกฝนเพิ่มขึ้น 500%!]

[เหมือนกับการบอกคำตอบของโจทย์คณิตศาสตร์ขั้นสูงที่ซับซ้อนให้ท่านโดยตรง ตอนนี้ท่านแค่ต้องคัดลอกคำตอบที่ยืดยาวลงไปเท่านั้น!]

[กำลังเร่งความเร็วในการฝึกฝน!]

[เมื่อใช้ค่าความชั่วร้ายไป ความเข้าใจของท่านต่อวิชายุทธ์อันล้ำค่านี้ก็ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ เริ่มเข้าใจความหมายของคำว่า "มังกรเล่น" แล้ว]

[สิ่งที่เรียกว่ามังกรเล่น ก็คือเมื่อใช้วิชายุทธ์นี้ จะสามารถหมุนหอกได้อย่างว่องไวราวกับมังกรที่กำลังเล่นน้ำ ทั้งหัวหอกและลำหอกล้วนมีพลังทำลายล้างสูง สามารถฉีกทำลายการป้องกันของนักรบระดับเดียวกันได้อย่างง่ายดาย!]

[หลังจากเข้าใจจุดนี้แล้ว ท่านก็เริ่มทุ่มเทฝึกฝนในด้านนี้...]

[ติ๊ง! การฝึกฝนเสร็จสิ้น!]

[วิชามังกรเล่นลม: ขั้นชำนาญ (70%)]

[คำวิจารณ์: ผลลัพธ์จากการฝึกฝนครั้งนี้ เทียบเท่ากับการฝึกฝนอย่างหนักของท่านเป็นเวลา 20 ปี ไม่รู้ว่าจะมีใครต้านทานพลังที่ได้จากการฝึกฝน 20 ปีนี้ได้!]

[ค่าความชั่วร้ายคงเหลือ: 3,400 คะแนน]

20 ปีของการฝึกฝนอย่างหนัก เพียงแค่ทำให้วิชามังกรเล่นลมถึงขั้นชำนาญเท่านั้นหรือ?

มุมปากของเยี่ยหลี่กระตุกเล็กน้อย เขาไม่ได้เลือกที่จะทุ่มทุกอย่างลงไปทีเดียว

ระดับความชำนาญของวิชายุทธ์แบ่งออกเป็น 5 ขั้น คือ เริ่มต้น, คล่องแคล่ว, เชี่ยวชาญ, ชำนาญ และสมบูรณ์แบบ

ตามอัตรานี้ อีกไม่ถึง 1,000 คะแนนค่าความชั่วร้าย ก็จะสามารถยกระดับวิชามังกรเล่นลมให้ถึงขั้นสมบูรณ์แบบได้แล้ว

เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้ วิชายุทธ์ขั้นสองที่หายากต้องใช้ค่าความชั่วร้ายถึง 3,000 คะแนน แต่ตอนนี้วิชายุทธ์ขั้นสูงกว่าที่หายากกว่ากลับใช้เพียง 1,000 คะแนนก็ถึงขั้นชำนาญแล้ว

นี่ไม่เพียงแต่เป็นเพราะการเสริมพลังของ "ร่างกายศักดิ์สิทธิ์แห่งหอก" เท่านั้น แต่เยี่ยหลี่รู้สึกว่ามันยังเกี่ยวข้องกับความพยายามและความมุ่งมั่นของเขาด้วย

นักรบเก่าที่ฝึกฝนมานาน กับนักรบหนุ่มที่เพิ่งเริ่มฝึกฝน แม้ว่าทั้งสองจะมีพรสวรรค์เท่ากันในตอนเป็นหนุ่ม แต่ความเร็วในการเรียนรู้วิชายุทธ์หนึ่งๆ ก็ย่อมแตกต่างกัน

คนแรกจะเร็วกว่าคนหลังพอสมควร

"ข้าอ่านจบแล้ว" เยี่ยหลี่มองไปที่เจียงชิงจู๋ที่กำลังเหม่อลอย ส่งตำราเล่มนั้นคืนให้เธอ แล้วพูดว่า "ตอนนี้จะเริ่มสอนเจ้าแล้ว เจ้าพร้อมหรือยัง?"

"เร็วขนาดนี้เลยหรือ?" เจียงชิงจู๋รู้สึกตัวและถามอย่างประหลาดใจ แล้วลุกขึ้นยืน "งั้นข้าจะลองใช้ให้ท่านดูสักครั้ง?"

เธอคิดว่าเยี่ยหลี่แค่อ่านผ่านๆ และต้องการดูระดับความชำนาญของเธอก่อน

"ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น" เยี่ยหลี่ลุกขึ้นตามและเดินไปที่ชั้นวางอาวุธที่มุมห้อง หยิบหอกใหญ่สีดำมาอันหนึ่ง

เขาหันมามองเจียงชิงจู๋แล้วพูดเรียบๆ ว่า "เจ้าใช้วิชามังกรเล่นลมโจมตีมาเลย การต่อสู้เป็นวิธีที่เร็วที่สุดในการพัฒนาฝีมือเสมอ"

แน่นอนว่าการเพิ่มคะแนนด้วยระบบเป็นข้อยกเว้น

"โจมตีมาเลยหรือ?" เจียงชิงจู๋ชะงัก นี่เขาจะแนะนำให้เธอพัฒนาฝีมืออย่างไรกัน?

หรือว่าเขาจะชี้จุดบกพร่องในวิชายุทธ์ของเธอ?

แม้จะสงสัย แต่เมื่อเห็นเยี่ยหลี่พยักหน้ายืนยัน เธอก็รีบลูบแหวนบนมือเบาๆ เรียกหอกยาวสีขาวบริสุทธิ์ออกมา

เช่นเคย หอกนั้นกลมกลืนเข้ากับลมปราณของเธอ เสริมบารมีให้แก่เธอ

ครั้งที่แล้วก็รู้สึกว่าหอกนี้น่าสนใจ พอได้เห็นครั้งที่สองก็ยิ่งรู้สึกเช่นนั้น...

เยี่ยหลี่มองหอกสีเงินขาวนั้นแล้วพยักหน้าเบาๆ

"หอกเงินมังกรขาว อาวุธวิเศษระดับสูงสุดของขอบเขตสร้างรากฐาน"

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเยี่ยหลี่จับจ้องที่อาวุธของตน เจียงชิงจู๋ก็พูดเสียงเย็นว่า

"นอกจากจะเพิ่มพลังความเย็นของข้าแล้ว ยังช่วยเสริมพลังของวิชายุทธ์ด้วย"

"เริ่มได้" เยี่ยหลี่เชิดคางขึ้น ยกหอกขึ้น สายตามองไปยังฝ่ายตรงข้ามอย่างสงบ

เจียงชิงจู๋พยักหน้า สูดหายใจลึก

เธอเริ่มใช้วิชาควบคุมลมหายใจ ลมปราณแท้ในร่างกายเริ่มไหลเวียนอย่างรวดเร็ว

ในวินาถัดมา ร่างของเธอหายวับไปจากที่เดิม

เมื่อเธอตั้งใจจริง ความเร็วยังสูงกว่าตอนต่อสู้ช่วงบ่ายเสียอีก!

พอปรากฏตัวอีกครั้ง เจียงชิงจู๋ก็อยู่ห่างจากเยี่ยหลี่ไม่ถึงสามฉื่อ

หอกขาวยาวเจ็ดฉื่อพุ่งออกมาราวกับมังกรทะยานออกจากทะเล พุ่งเข้าใส่ร่างกายส่วนกลางของเยี่ยหลี่อย่างรุนแรง

ปลายหอกแหลมคมเปล่งแสงสีขาว ทะลวงอากาศ ไม่มีอะไรหยุดยั้งได้!

เยี่ยหลี่หรี่ตาลง

วิชามังกรเล่นลมของเจียงชิงจู๋น่าจะอยู่ในระดับ "คล่องแคล่ว" ปลายหอกมีแสงสีขาวที่สามารถ "ทำลายเกราะ" ได้ปรากฏ

ถ้าเทียบกับคนรุ่นเดียวกัน ก็นับว่าเป็นฝีมือที่ยอดเยี่ยมมากแล้ว

แต่หลังจากที่เยี่ยหลี่ฝึกวิชามังกรเล่นลมจนถึงขั้นชำนาญ เส้นทางการโจมตีของเจียงชิงจู๋ก็ดูชัดเจนเกินไปในสายตาของเขา

ลมปราณอันทรงพลังพลุ่งพล่านในร่างของเยี่ยหลี่ ไหลเวียนอย่างรวดเร็วผ่านจุดลมปราณที่วิชามังกรเล่นลมเปิดไว้

โอ้ม!——

พร้อมกับเสียงหอกดังกังวาน ภาพลวงตาของมังกรก็ปรากฏขึ้นบนหอกสีดำของเยี่ยหลี่อย่างฉับพลัน!

ตอนนี้ ปลายหอกของเจียงชิงจู๋มาถึงตรงหน้าแล้ว

เยี่ยหลี่เบี่ยงตัวเล็กน้อย หลบปลายหอกของอีกฝ่ายด้วยการเคลื่อนไหวเพียงนิดเดียว มือขวาที่จับหอกยกขึ้นเล็กน้อย แล้วออกแรงทันที ฟาดไปทางร่างของเจียงชิงจู๋อย่างไม่ใส่ใจ

ท่วงท่าทั้งหมดราบรื่นดั่งสายน้ำ ไม่มีความล่าช้าแม้แต่น้อย

และในขณะที่หอกสีดำนั้นเคลื่อนไหว อากาศก็ส่งเสียงฉีกขาดในทันที เกล็ดมังกรจางๆ ปรากฏขึ้นมา!

นี่มัน!

เมื่อเห็นภาพประหลาดบนลำหอก ดวงตาของเจียงชิงจู๋ก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง

ภาพลวงตานี้คือสิ่งที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด

นี่คือปรากฏการณ์ที่จะเกิดขึ้นเมื่อฝึกวิชามังกรเล่นลมถึงขั้นชำนาญเท่านั้น!

เป็นไปได้อย่างไร?

ตั้งแต่อีกฝ่ายได้รับตำรามังกรเล่นลมมาจนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ!

(จบบท)