บทที่ 151 ผลโมอา โมอา

บทที่ 151 ผลโมอา โมอา

ทันทีที่คำว่า "นรกนิรันดร์กาล"  หลุดออกมา ทุกคนที่ได้ยินต่างตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว

ชั้นนั้นไม่ได้คุมขังนักโทษธรรมดา...แม้แต่ชิกิ ราชสีห์ทองคำ ก็เคยถูกขังอยู่ที่นั่น

เจ้าหน้าที่เรือนจำหลายคนไม่กล้าแม้แต่จะเฉียดเข้าไปใกล้ แค่แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากห้องขังก็ทำให้พวกเขารู้สึกหายใจไม่ออกแล้ว

แมกเจลแลนพยักหน้าช้า ๆ ในเมื่อชิกะต้องการไป เขาจะอนุญาต อย่างไรก็ตาม ด้วยความอันตราย แมกเจลแลนจึงไม่อนุญาตให้โดมิโน่และคนอื่น ๆ ตามไปด้วย เขาจะนำทางชิกะลงไปที่นรกนิรันดร์กาลด้วยตัวเอง

ระหว่างทาง ชิกะเดินผ่านฮันนิบาลและตบไหล่เขาหนัก ๆ ทีหนึ่ง ทำเอาฮันนิบาลยืนอึ้งและปลาบปลื้มจนทำตัวไม่ถูก

ชิกะยิ้มบาง ๆ และพูดว่า

"พยายามต่อไปล่ะ รองพัศดีไม่ใช่จุดสิ้นสุดของนายหรอกนะ ชั้นคาดหวังในตัวนายไว้สูง"

จากนั้นเขาก็หันหลังเดินจากไปพร้อมกับแคลิเฟอร์ ทิ้งให้ฮันนิบาลยืนจ้องมองแผ่นหลังของเขาตาค้าง

จนกระทั่งชิกะลับสายตาไป ฮันนิบาลถึงได้สติ น้ำตาเอ่อล้นเบ้าตา เขาตะโกนลั่นทางเดิน

"ผมจะพยายามครับ! ขอบคุณครับ พลเรือเอกกิเลน!"

แม้เขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมพลเรือเอกคนนี้ถึงรู้ความฝันของเขา แต่การได้รับการยอมรับนั้นจุดไฟในใจเขาให้ลุกโชน

ชิกะที่เดินไปไกลแล้วได้ยินเสียงตะโกนนั้น รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก แคลิเฟอร์ที่เดินอยู่ข้าง ๆ ทำหน้าสงสัย

"บอสคะ ฮันนิบาลคนนั้นมีอะไรพิเศษเหรอคะ? ทำไมบอสถึงดูจะคาดหวังกับเขาจัง?"

แมกเจลแลนที่เดินนำหน้าอยู่ก็เงี่ยหูฟังเช่นกัน เขาเองก็สงสัยเหมือนกัน

ชิกะหัวเราะเบา ๆ

"อย่าให้รูปลักษณ์ภายนอกที่ดูซื่อบื้อหลอกตาเอาล่ะ ชั้นมองเห็นความยุติธรรมในใจของเขา...มันแข็งแกร่งไม่แพ้ใครเลยนะ คนแบบนั้นสมควรได้รับหน้าที่ที่สำคัญกว่านี้"

แน่นอน ที่ชิกะพูดแบบนี้เพราะเขานึกถึงฉากที่ฮันนิบาลเคยสร้างความประทับใจให้เขาในอนิเมะ

ตอนนั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับลูฟี่และฝูงนักโทษแหกคุก ฮันนิบาลรู้ตัวดีว่าสู้ไม่ได้ ความแข็งแกร่งของเขาเทียบไม่ได้เลย แต่เขาก็ยังยืนหยัดขวางทางและตะโกนคำพูดที่ชิกะชื่นชมที่สุด:

"เพื่อให้คนอ่อนแอรู้สึกปลอดภัย ข้าจะขังพวกแกไอ้พวกอาชญากรชั่วร้ายกลับเข้าไปในคุกให้หมด!"

เขาไม่ได้อ้างถึงรัฐบาลโลกหรือความยุติธรรมเพื่อสร้างภาพ เขาแค่ต้องการปกป้องคนธรรมดา

ในสายตาของชิกะ นั่นคือความยุติธรรมที่บริสุทธิ์ที่สุด

ได้ยินคำชมของชิกะ แมกเจลแลนก็ยิ้ม ความเคารพที่เขามีต่อชิกะเพิ่มมากขึ้น เขาเองก็คิดแบบเดียวกัน แม้ฮันนิบาลจะชอบพูดจาใหญ่โตและฝีมือก็งั้น ๆ แต่จิตใจที่ดีงามทำให้เกลียดไม่ลงจริง ๆ

ตัวแมกเจลแลนเองก็เป็นชายหน้าโหดที่มีจิตใจอ่อนโยนเหมือนกัน

ขณะเดินลึกลงไปในคุก ชิกะและแมกเจลแลนเข้ากันได้ดี ชิกะถึงขั้นแซวเรื่องที่แมกเจลแลนดูเหมือนจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ไม่ในห้องน้ำก็ระหว่างทางไปห้องน้ำ

แมกเจลแลนไม่โกรธ...แค่เกาคางแก้เขิน ผลพิษ  มันก็มีผลข้างเคียงน่าเศร้าแบบนี้แหละนะ

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงเลเวล 6 ของอิมเพลดาวน์...นรกนิรันดร์กาล

สีหน้าของแคลิเฟอร์เคร่งเครียดลง แรงกดดันจากภายในชั้นนี้มหาศาล เธอสัมผัสได้ถึงจิตสังหารรุนแรงหลายสายที่เพ่งเล็งมาที่พวกเขา

ชิกะดึงแคลิเฟอร์เข้ามากอดเบา ๆ กระซิบปลอบโยนเธอ จากนั้นเขาก็แค่นเสียงเย็นชา และระเบิดฮาคิราชันย์อันทรงพลังออกมา กวาดผ่านนรกนิรันดร์กาลไปทั่วทุกทิศทาง

ชั้นทั้งชั้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พื้นดินปริแตกจากแรงกดดัน

แมกเจลแลนยืนตัวแข็งทื่อ เหงื่อเม็ดโตไหลลงมาตามหน้าผาก

แม้ฮาคินั้นจะไม่ได้มุ่งเป้ามาที่เขา แต่ความเข้มข้นมหาศาลทำให้เขาตระหนักได้ทันทีว่าชิกะนั้นน่ากลัวขนาดไหน

แค่จากพลังนี้อย่างเดียว แมกเจลแลนสงสัยว่าเขาจะยืนหยัดสู้กับชิกะได้ถึงสิบยกหรือเปล่า

และนี่คือแมกเจลแลน...คนที่ในพื้นที่แคบ ๆ ของอิมเพลดาวน์ มีฝีมือแทบจะทัดเทียมกับพลเรือเอก

แต่ตอนนี้ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จิตใจสั่นคลอนอย่างหนัก

เขาได้เห็นความแข็งแกร่งของพลเรือเอกกิเลนกับตาแล้ว

เมื่อเทียบกับเขา พวกนักโทษมีสภาพแย่กว่ามาก บางคนสลบเหมือดน้ำลายฟูมปากทันที คนที่ยังพอมีสติก็เกาะลูกกรงเหล็กด้วยใบหน้าซีดเผือด พยายามมองหาเจ้าของพลังอำนาจที่กดขี่พวกเขา

สายตาของพวกมันล็อกเป้ามาที่เนตรสังสาระของชิกะอย่างรวดเร็ว สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแบบเดียวกันที่แผ่ออกมาจากดวงตานั้น

พวกมันกระซิบกระซาบกันด้วยความสับสน ไม่มีใครเคยได้ยินชื่อชายที่ชื่อชิกะมาก่อน

ต่างจากพวกเสพติดข่าวสารอย่างโดฟลามิงโก้ นักโทษพวกนี้หลายคนถูกขังลืมและไม่ได้ยินข่าวจากโลกภายนอกมานานหลายปีแล้ว

ชิกะเมินเฉยต่อพวกเขา

ยังคงโอบไหล่แคลิเฟอร์ เขาเดินตรงไปข้างหน้า นักโทษเงียบกริบ ถูกสยบด้วยบารมีของเขา

หยุดอยู่ที่หน้าห้องขังห้องหนึ่ง ชิกะหันไปพยักหน้าให้แมกเจลแลน โดยไม่ลังเล แมกเจลแลนเปิดประตูให้ทันที...เขาเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งของชิกะอย่างหมดใจแล้ว

ภายในห้องขัง ร่างยักษ์ที่มีหนวดเคราสีเขียวถูกแช่แข็งอยู่ในก้อนน้ำแข็งขนาดมหึมา

นั่นคือ เบิร์นดี้ เวิลด์  ฉายา "ผู้ทำลายโลก" เช่นเดียวกับชิกิ เขาพ่ายแพ้ในเดอะมูฟวี่ภาคหนึ่ง แต่ต่างจากผลลอยตัว  ของชิกิ ผล โมอา โมอา (Moa Moa no Mi - ผลเพิ่มพูน) ของเวิลด์เป็นผลสายพารามีเซียที่หายากและทรงพลังมาก

ชิกะเล็งผลนี้มานานแล้ว

มือขวาของเขาส่งเสียงดัง เปรี๊ยะ ด้วยสายฟ้าสีม่วงเจิดจ้า ขณะที่เขากดมือลงบนก้อนน้ำแข็ง ความร้อนมหาศาลทำให้น้ำแข็งละลายหายไปในพริบตา

ร่างของเวิลด์ถูกเปิดเผยออกมาอย่างสมบูรณ์

ร่างกายของโจรสลัดนี่อึดถึกทนอย่างเหลือเชื่อ แม้จะถูกแช่แข็งมานานหลายปี ทันทีที่ถูกปลดปล่อย เวิลด์ก็คำรามลั่นเหมือนสัตว์ร้าย

จิตใจของเขายังคงติดอยู่ ณ ช่วงเวลาที่ถูกจับกุม ความโกรธแค้นเดือดพล่านในอก

แต่ชิกะไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ทำอะไร

แขนขวาทั้งข้างของชิกะเปลี่ยนสภาพเป็นสายฟ้าความเข้มข้นสูง และเสียบทะลุอกของเวิลด์เข้าไปตรง ๆ

ฉึก!

เวิลด์อ้าปากค้าง จ้องมองแขนของชิกะที่ฝังอยู่ในหัวใจด้วยความไม่อยากเชื่อ

"แก... เป็นใคร?" เขาถามเสียงแหบพร่า

"ไร้สาระ"

เปรี้ยง!

สายฟ้าระเบิดออกภายในร่างของเวิลด์ อวัยวะภายในถูกเผาไหม้กลายเป็นไอในชั่วพริบตา

เพียงแค่นั้น ผู้ทำลายโลกที่น่าเกรงขามก็สิ้นชีพลงก่อนจะได้สูดอากาศเต็มปอด เขาตายโดยไม่ทันได้รู้ชื่อของคนที่ฆ่าเขาด้วยซ้ำ

ชิกะดึงแขนกลับ เลือดถูกความร้อนระเหยไปหมดแล้ว...แขนของเขาสะอาดเอี่ยม

แมกเจลแลนก้าวเข้ามาตรวจสอบศพ ยืนยันว่าเวิลด์ตายสนิทแล้ว

แคลิเฟอร์ ที่รู้ดีว่าชิกะเพิ่งดูดซับผลปีศาจอีกผลเข้าไป รีบเข้ามาดูอาการเขา เธอจำได้ว่าการดูดซับบางครั้งทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัว

"บอสคะ เป็นอะไรไหมคะ?" เธอถามด้วยความกังวล

ชิกะค่อย ๆ หันมาหาเธอ ลูกน้ำ  ตัวที่สองปรากฏขึ้นในดวงตาข้างซ้ายของเขา

เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

"ไม่ต้องห่วง ชั้นรู้สึกดีกว่าที่เคยเป็นมาซะอีก"