บทที่ 13 "มังกรเขียวทะเลลึก"!

สิบนาทีต่อมาปลาจํานวนมากถูกโคลนสามตัวไล่กวาดมาถึง  ลู่เฟิงค่อย ๆ ว่ายน้ำขึ้น

เมื่อเห็นว่าพวกปลาไม่ทันสังเกตเห็นเขา ทันใดนั้นร่างกายของเขาก็ปะทุระเบิดแสงที่เจิดจ้าออกมา ทำให้ ปลาตกใจทันทีและบางตัวหวาดกลัวมากจนหนีกระเจิงออกไปสะเปะสะปะทุกทิศทุกทางเหมือนแมลงวันหัวขาด

จากนั้น ลู่เฟิง ก็อ้าปากขนาดใหญ่และรอให้ปลามันว่ายน้ำเข้าใกลัปากของเขา หนวดแปดหนวดตวัดคว้าปลา จับมันเข้าปากไม่หยุดด้วยเช่นกัน

【ติง! โฮสต์ได้รับ 300 คะแนนพลังงานโดยการกลืน "ปลาแมคเคอเรลกลายพันธุ์"! 】

【ติง! โฮสต์ได้รับ 300 คะแนนพลังงานจากการกลืน "ปลากะพงขาวกลายพันธุ์"! 】

【ติง! โฮสต์ได้รับ 300 คะแนนพลังงานโดยการกลืน "ปลาแมคเคอเรลกลายพันธุ์"! 】

........

ลู่เฟิงได้สัมผัสกับความหมายของเสรีภาพในอาหารทะเลอีกครั้ง แน่นอนว่าชีวิตในมหาสมุทรนั้นสนุกกว่าบนบกมาก!

เมื่อนึกถึงจํานวนสัตว์บกจำนวนมาก เช่น เสือและหมีที่เป็นเหยื่อที่ยากจะจับ การจัดการปลากลายพันธุ์ดูเหมือนว่าจะง่ายดายยิ่งกว่า

เขาอิ่มอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังมีปลากลายพันธุ์ที่หมดสติมากมายที่เขายังไม่ได้กิน เขายิงพวกมันให้ตายทีละตัวโดยตรงและใส่มันลงไปใน"กระเป๋าเป้ระบบ"

ปลากลายพันธุ์เหล่านี้ซึ่งมีขนาดเพียงสองหรือสามเมตรไม่ได้ใช้กินช่องเก็บของกระเป๋าเป้สะพายหลังระบบมากนัก หลังจากรวบรวมปลากลายพันธุ์ทั้งหมดแล้ว เขาก็นับจำนวนพบว่าเขาสามารถได้รับ "คะแนนพลังงาน" 52,100 จุดจากการล่าครั้งนี้ และยังมีปลากลายพันธุ์อีก 261 ตัวอยู่ในกระเป๋าเป้ระบบของเขา

ด้วยเหตุนี้ "คะแนนพลังงาน"สะสมจึงมีถึง 17,710 และเมื่อเขาวิวัฒนาการอีกครั้ง ก็สามารถนำคะแนนสะสม "คะแนนพลังงาน"มาใช้ได้ การวิวัฒนาการครั้งต่อไป เขาต้องใช้พลังงานถึง 120,000 คะแนน!

เมื่อเขากําลังคํานวณ "จุดพลังงาน" ความรู้สึกอันตรายก็ถูกส่งมาจากทิศตะวันออก คราวนี้การคาดการณ์อันตรายชัดเจนและแม่นยํากว่าเดิม และเขารู้ด้วยว่าอันตรายมาจากทิศทางใด

ในไม่ช้างูหลามยักษ์ที่มีความยาวมากกว่า 200 เมตรและลําตัวมีขนาดมากกว่าสิบเมตรก็ปรากฏตัวขึ้นในสัมผัสของเขา

"บัดซบ! นี่ยังเรียกว่างูหลามอีกรึ? นี่มันมังกรชัด ๆ!" ลู่เฟิง พูดด้วยความประหลาดใจ

เพราะเขารู้สึกว่างูหลามยักษ์ตัวนี้ไม่เพียงมีเขา 3 เขาบนหัวเท่านั้น แต่ยังมี 6 ขาใต้ลําตัวด้วย!

งูหลามยักษ์ตัวนี้คล้ายกับงูหลามที่เขาพบมาก่อนหน้านี้มาก สีของลําตัวเป็นสีเขียวและตําแหน่งเขาบนศีรษะก็เหมือนกันทุกประการ

ดูเหมือนว่าเจ้าตัวนี้ก็วิวัฒนาการด้วยเช่นกัน และทิศทางของวิวัฒนาการของมันก็มุ่งสู่มังกรด้วย!

"เทคนิคการตรวจจับ"!

[ชื่อ: มังกรเขียวทะเลน้ำลึก]

[สายโลหิต: ตํานาน (ระดับ 2)]

[เพศ: ชาย]

[สถานะ: ตัวเต็มวัย]

[น้ำหนัก: 200 ตัน]

[ความแข็งแกร่ง: 260 ตัน]

[ความเร็ว: 300 เมตรต่อวินาที]

[พลังป้องกัน: ความอดทน 100 ตัน]

[ทักษะ: "รัดมรณะ", "ฟาดหาง", "กัด", "พิษกร่อนชีวิต ", "สาปหิน"]

[พรสวรรค์: "แรงกดดันเบอีมอธ", "จ้าวแห่งทะเลน้ำลึก", "สัมผัสสิ่งมีชีวิต"]

ไอ้บ้า! ทําไมพวกมัน ถึงมีแต่ตัวที่ยอดเยี่ยมกัน! นี่พวกมันมีระบบวิวัฒนาการที่เร็วกว่า ปู่ผู้นี้หรือไม่? ! มันจะเกินไปแล้ว เร็วขนาดนี้เลยรึ?

ความเร็วของมังกรเขียวตัวนี้สูงถึง 300 เมตรต่อวินาที ดังนั้นเขาจะต้องหลบหนีให้เร็ว!

มิฉะนั้นคงยากที่จะสะบัดหลุดหนีจากการไล่ตาม และไม่รอดแน่หากถูกตามทัน

จากนั้นเขาก็นําโคลนสามตัวและหนีไปทางทิศตะวันตก หลังจากนั้นไม่นาน "มังกรเขียวทะเลลึก" ก็มาถึงพื้นที่ที่เขาเพิ่งล่าสัตว์ มังกรเขียวดมกลิ่นแล้วแสดงท่าทางงุนงง

มันลาดตระเวนพื้นที่อีกครั้งก่อนที่จะค่อย ๆ ออกจากพื้นที่ไป

ลู่เฟิงไม่กล้าอยู่ที่นี่อีกต่อไป เขาได้หนีไปทางทิศตะวันออก เขาว่ายน้ำเป็นเวลา 2 ชั่วโมงก่อนที่จะค่อย ๆ ชะลอตัวลง

ตอนนี้เขาน่าจะปลอดภัยแล้ว!

ในเวลานี้สัมผัสของเขาได้พบเข้ากับสัตว์มากมายหลากหลาย แม้แต่ผืนแผ่นดินของมนุษย์แล้ว

ตอนนี้ไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน ตัดสินจากสิ่งก่อสร้างในหมู่บ้าน มันควรเป็นโลกที่มีคนเคยอยู่มาก่อน แต่ตอนนี้มันถูกครอบครองโดยสัตว์กลายพันธุ์

"น่าเศร้า! ดูเหมือนว่าโลกจะแตกต่างจากเมื่อก่อนมาก!" ลู่เฟิงถอนหายใจ

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตราบใดที่เขามีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว เขาไม่มีญาติในโลกแล้ว มีเพียงปู่ของเขาที่เพิ่งจากไปเมื่อสามปีก่อน

คนเดียวที่เขาห่วงใยคือเมียวซูหนิงเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเขา เขาแอบชอบเธอมาโดยตลอดและไม่กล้าสารภาพรักกับเธอ เพราะสถานะของเขา เขารู้สึกว่าตัวเองนั้นไม่คู่ควรกับเธอเลย

อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายดูแลเขาเป็นอย่างดีเสมอมา เมียวซูหนิง ไม่เพียงแต่เป็นลูกสาวของข้าราชการระดับสูงในเมืองเท่านั้น แต่ยังเป็นหัวหน้าชั้นเรียนอีกด้วย จึงไม่มีใครกล้ายุ่งกับเธอ

เธอเป็นคนชอบธรรมมาก!

นี่คือความรู้สึกของลู่เฟิงที่มีต่อเธอ แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว! ถ้าเขาปรากฏตัวต่อหน้าเธอแบบนี้ เขาคงทำให้เธอตายด้วยความตกใจอย่างแน่นอน

หลังจากนึกถึงสิ่งที่เขาทําเมื่อเขายังเป็นมนุษย์เขาก็ดําดิ่งลงไปในทะเลอีกครั้ง พบถ้ำจากนั้นก็มุดเข้าไป

เขาไม่ได้ออกไปหาอาหารเมื่อเร็ว ๆ นี้ อย่างไรก็ตาม อาหารที่เขาเก็บไว้ก็เพียงพอสําหรับเขา เป็นเวลาหลายวันแล้ว

จากนั้นเขาก็ควบคุมโคลนหมายเลข 1 ให้แฝงตัวอยู่ใกล้ ๆ ถ้ำของเขา โดยทําหน้าที่เป็นเหยื่อล่อเพื่อดึงดูดสัตว์ร้ายที่น่าสะพรึงกลัวที่อาจค้นพบที่ซ่อนได้

เขาซ่อนตัวอยู่ในถ้ำอย่างเงียบ ๆ และนอนหลับไป

ฝากไว้ก่อนเจ้าฉลามขาวยักษ์ หรือเจ้ามังกรเขียวก็ดี รอข้าก่อน! สักวันข้าจะกลับไปจัดการกับพวกเจ้าแน่

ในไม่ช้าเขาก็หลับสนิท!

...........

ตัดมาที่ภาพฉากของป้อมปราการเหล็กหมายเลข 1 ทางตอนเหนือของอาณาจักรมังกร ป้อมปราการใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว และผู้นําระดับชาติ ทุกระดับได้เดินทางมาตรวจสอบด้วยตัวเอง

ผู้บัญชาการหมายเลข 1 ตรวจสอบประตูของป้อมเหล็กแห่งนี้และระบบอาวุธอย่างระมัดระวังเทียบกับพิมพ์เขียวการออกแบบ

"ผู้บัญชาการ ทุกอย่างได้รับการออกแบบอย่างเคร่งครัดตามพิมพ์เขียว ไม่มีความแตกต่างเลย!" เจ้าหน้าที่หนึ่งดาวรายงาน

"ป้อมปราการเหล็กอื่น ๆ อีกหลายแห่งในประเทศของเราถูกสร้างขึ้นล่วงหน้า ป้อมปราการหมายเลข 1 ทางเหนือนี้เป็นป้อมปราการสุดท้ายที่จะสร้างเสร็จ ดังนั้นข้าจึงโล่งใจ!" ผู้บัญชาการหมายเลข 1 กล่าวขณะดูพิมพ์เขียว

"ผู้บัญชาการ โปรดมากับข้า ภายในป้อมปราการและตรวจสอบ!" เจ้าหน้าที่กล่าว

จากนั้นทุกคนก็เข้าไปในป้อมปราการ ด้านในพวกเขาสามารถเห็นระบบอาวุธป้อมปราการโดยละเอียด ไม่เพียงแต่ปืนใหญ่เลเซอร์อัตโนมัติและปืนใหญ่อัตโนมัติเท่านั้น แต่ยังรวมถึงปืนกลหนักอัตโนมัติจํานวนมากด้วย

"ผู้บัญชาการ ระบบอาวุธของพวกเราถูกประกอบเข้าที่พร้อมใช้ทันที ไม่เพียงแต่ติดตั้งอาวุธหนักและขีปนาวุธวิถีไกลเท่านั้น แต่ยังรวมถึงอาวุธนิวเคลียร์ด้วย! ตราบใดที่สัตว์กลายพันธุ์เหล่านั้นกล้าโจมตี พวกมันจะไม่มีวันได้กลับไปอีก!" เจ้าหน้าที่กล่าวอย่างภาคภูมิใจ

"ดีมาก! การเตรียมการสําหรับที่อยู่อาศัยและเวชภัณฑ์ชีวภาพของผู้อยู่อาศัยเป็นอย่างไร" ผู้บัญชาการถาม

"รายงานต่อผู้บัญชาการ วัสดุทั้งหมดได้ถูกส่งเข้าสู่ป้อมปราการเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ซึ่งผู้คน 300 ล้านคนสามารถใช้ได้เป็นเวลา 10 ปี นอกจากนี้ในแง่ของที่อยู่อาศัยสําหรับผู้อยู่อาศัย..."

ผู้นํามองไปที่นายพลที่ลังเลและพูดว่า "นายพลหลิว แค่บอกข้าว่าคุณต้องการอะไร ที่นี่ไม่มีคนนอก!"

"ครับ ผู้บัญชาการ! ปัจจุบันที่อยู่อาศัยสร้างเสร็จเพียงครึ่งเดียว ผู้ลี้ภัยจํานวนมากที่เข้ามาในป้อมปราการแล้ว ทำให้พื้นที่แน่นขนัดไปหมด ด้วยเหตุนี้ทำให้การก่อสร้างป้อมปราการหยุดชงักแม้แต่ล่าช้าอีกด้วย น่าเสียดาย! ข้าไม่สามารถทําอะไรกับพวกเขาได้เลย!" นายพลหลิวพูดด้วยท่าทางทำอะไรไม่ถูก

"โอ้?! มา พาข้าไปพบพวกเขา!" ผู้บัญชาการพูดอย่างจริงจัง

ในไม่ช้าทุกคนก็มาถึงย่านที่อยู่อาศัยซึ่งเต็นท์ขนาดต่างๆได้ปรากฏขึ้นในสายตาของทุกคน