บทที่ 11 โคลนผี?

【ชื่อ: ลู่เฟิง】

[สายพันธุ์: ปลาหมึกยักษ์ผี]

[สายโลหิต: ระดับหายาก (ปานกลาง)]

[เพศ: ชาย]

[อายุ: 1 เดือน / 30 ปี]

[สถานะ: ทารก]

[น้ำหนัก: 2000 กก. / 5000 กก.]

[ความแข็งแกร่ง: 20,000 กก. / 50,000 กก.]

[ความเร็ว: 50 เมตรต่อวินาที / 150 เมตรต่อวินาที]

[พลังป้องกัน: ความอดทน 2000 กก. / ความอดทน 5000 กก.]

[ทักษะ: "ลายพรางเปลี่ยนสี", "พิษมฤตยู", "ปืนฉีดน้ำแรงดันสูง", "แสงแฟลช", "โคลนผี"]

[พรสวรรค์: "การฟื้นฟู", "การทํานายขั้นสูง", "เทคนิคการตรวจจับ", "อำนาจสุดยอดสัมผัส", "เนตรมายา"]

【คะแนนพลังงาน: 36500】

หลังจากอ่าน "หน้าสถานะ" ลู่เฟิงก็แสดงความสงสัยออกมา แม้ว่าคุณลักษณะพื้นฐานของเขาจะแข็งแกร่งขึ้น แต่ทักษะและพรสวรรค์ของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก!

"เปลี่ยนสี" และ "พรางร่าง" รวมกันเป็นหนึ่งเดียว และ "พิษ" กลายเป็น "พิษมฤตยู!

"การรับรู้ล่วงหน้า" กลายเป็น "การทํานายขั้นสูง" และ "สนามแม่เหล็กตรวจสอบ" และ "การมองเห็นในความมืด" รวมกันเป็นหนึ่งเดียว กลายเป็น "พลังจิตสัมผัส"!

วิวัฒนาการของสายพันธุ์นี้ได้เปลี่ยนแปลงทักษะเขาเป็นอย่างมาก เขารู้สึกได้ว่าเขาเปลี่ยนไปมากจากเมื่อก่อนโดยเฉพาะบริเวณสมอง

ตอนนี้การรับรู้ของเขาได้กลายเป็นพรสวรรค์ เขารู้สึกถึงสถานการณ์ภายในร่างกายของเขาทุกส่วน และยังมีระยะพลังจิตสัมผัสที่มีรัศมี 5 กิโลเมตร!

และข้อมูลที่ป้อนกลับโดยเซ็นเซอร์ตรวจสอบนี้จะถูกกรองผ่านหัวหนวดแปดหัวของเขาก่อน จากนั้นจึงส่งไปยังสมองหลักเพื่อตัดสินใจ ความเร็วในการคิดคำนวณเร็วกว่าเดิมหลายเท่า

ในขณะเดียวกันขนาดลําตัวก็พัฒนาจาก 30 เมตรเป็นประมาณ 45 เมตรแล้ว!

"ข้ามีทักษะใหม่ด้วย มาดูกันว่าคุณลักษณะของมันคืออะไร?" ลู่เฟิง คลิกที่ "โคลนผี" อย่างตื่นเต้น

[ชื่อสกิล: "โคลนผี"]

[ประเภททักษะ: ทักษะการต่อสู้เสริม]

[แนะนําทักษะ: ใช้หนวดเส้นใดเส้นหนึ่งเป็นสื่อเพื่อรวมสร้างร่างโคลนโดยย่อขึ้น

คุณลักษณะของโคลน มีความสามารถหนึ่งในสามของร่างหลัก ไม่มีสกิลและพรสวรรค์ติดตัว

การเคลื่อนไหวของโคลนถูกควบคุมโดยร่างหลัง

หากสมองหลักของร่างโคลนถูกทําลาย มันจะตายทันที

ปัจจุบันคุณสามารถ ควบแน่นสร้างร่างโคลนได้สามร่าง]

“เฮ้ย ๆ นี่ไม่ใช่ทักษะที่ปรับแต่งมาสําหรับข้าโดยเฉพาะเหรอ? ตอนนี้ข้าสามารถเป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังได้แล้ว! ฮ่าฮ่า!” ลู่เฟิงพูดอย่างมีความสุข

มันจะดีกว่าหากเติบโตเป็นตัวเต็มวัย ก่อนรวบรวมร่างโคลน!

【ติง! โฮสต์สามารถใช้ "แต้มพลังงาน" 10,000 คะแนนเพื่อเติบโตเป็นวัยหนุ่มหรือไม่? 】

"ใช่!"

【ติง! โฮสต์สามารถใช้ "แต้มพลังงาน" 10,000 จุดเพื่อเติบโตเป็นตัวเต็มวัยหรือไม่? 】

"ใช่! เติบโตทันที!"

อีกสิบวินาทีผ่านไป ขนาดของเขาก็เพิ่มขึ้นจาก 45 เมตรเป็น 90 เมตร!

ขนาดที่น่าสะพรึงกลัวเกือบจะเท่ากับมังกรสีน้ำเงินกลายพันธุ์แล้ว ถ้าลู่เฟิงต้องเผชิญหน้ากับมังกรสีน้ำเงินกลายพันธุ์ตอนนี้ เขาจะไม่วิ่งหนีอีกต่อไป

ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งวิ่งหนีมันมานั่นเอง

ปรัชญาการต่อสู้ของเขาคือการบดขยี้ บดขยี้อย่างมั่นใจ! ไม่เช่นนั้นก็จะไม่ลงมือโดยเด็ดขาด จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาไปเจอกับผู้ถูกเลือกล่ะ?

ในเวลานั้นคลื่นแห่งความหิวโหยกำลังรุกรานเขา จากนั้นเขาก็นําศพของมังกรสีน้ำเงินกลายพันธุ์ออกมากิน!

【ติง! โฮสต์กลืนกิน "มังกรสีน้ำเงินกลายพันธุ์" และได้รับ 1,000 แต้มพลังงาน! 】

...........

สิบนาทีต่อมาเขาได้กินหนึ่งในห้าของมังกรสีน้ำเงินกลายพันธุ์แล้ว เมื่อร่างกายของเขาใหญ่ขึ้นความอยากอาหารของเขาก็เพิ่มมากขึ้น

"อืม! ความรู้สึกอิ่มทําให้สบายใจจริง ๆ!" ลู่เฟิง สัมผัสร่างกายของเขาด้วยหนวด

หลังจากมองดู "คะแนนพลังงาน"  เขามี 66,500 คะแนนแล้ว แต่วิวัฒนาการครั้งต่อไปต้องใช้ถึง 100,000 คะแนน ดังนั้นเขาจึงยังต้องสะสมต่อไปอีกระยะหนึ่ง

แต่เขาประเมินว่าหลังจากกินมังกรสีน้ำเงินกลายพันธุ์หมดทั้งตัว เขาจะได้รับ"คะแนนพลังงาน" อีก 200,000 คะแนน!

เพียงพอวิวัฒนาการครั้งเดียว แต่หากต้องการพัฒนาเป็นวัยรุ่นและตัวเต็มวัยจำเป็นต้องมี"จุดพลังงาน"มากกว่านี้สองสามเท่า

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เขาก็ทำการสะบั้นหนวดสามหนวด สะกดความเจ็บปวดเอาไว้

"นายน้อยผู้นี้ได้ใช้แต้มพลังงานที่หามาอย่างยากลําบากไปกับการพัฒนา หวังว่าร่างโคลนจะทรงพลัง!"

จากนั้นเขาก็เหยียดหนวดที่สมบูรณ์และพูดกับหนวดที่ขาดออกทั้งสาม: "โคลนผี"!

ทันใดนั้นแสงสีน้ำเงินสามสายก็พุ่งออกมาจากหนวดของเขา พุ่งไปยังหนวดที่ขาดออกทั้งสามอัน หลังจากการควบแน่นในไม่กี่นาที ปลาหมึกยักษ์สามตัวที่มีขนาดเล็กกว่าเขาขั้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในถ้ำ

โคลนทั้งสามนี้เชื่อมต่อกับจิตสํานึกของเขา เขาที่สามารถควบคุมโคลนได้ราวกับขยับหนวดของตัวเอง

"ถ้าอย่างนั้น เรามาตั้งชื่อพวกเจ้าก่อนเถอะ! เอิ่ม~! ข้าจะเรียกเจ้าว่าหมายเลข 1 หมายเลข 2 และหมายเลข 3!" สําหรับลู่เฟิงนี่เป็นการตั้งชื่อที่ไม่เลวเลย

เขาสั่งให้โคลนหมายเลข 1 ว่ายน้ำไปยังทะเลทางเหนือทันที ตรงไปยังมหาสมุทรเหนือ

เขาต้องการทดสอบว่าโคลนสามารถควบคุมได้ไกลแค่ไหนเพื่อป้องกันสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดนั่นเอง!

สําหรับหมายเลข 2 และหมายเลข 3 เขา ไม่ปล่อยให้พวกมันนั่งเฉยๆ เขาเริ่มสั่งงาน เพื่อตรวจสอบระดับการควบคุม ตรวจสอบว่ามันสามารถทำงานได้ซับซ้อนในระดับไหน

จากการทดลอง เขาพบว่าโคลนเหล่านี้ไม่สามารถปลดปล่อยทักษะและพรสวรรค์ของเขาได้ ความแข็งแกร่งและพลังโจมตีเองก็มีเพียงหนึ่งในสามของร่างหลัก

เป็นไปตามคาด เหมือนกับคำอธิบายทักษะเลย สิบนาทีต่อมา เขารู้สึกเจ็บปวดที่หัวของเขา

"บัดซบ โคลนหมายเลข 1 ถูกสัตว์ร้ายยักษ์กินในทะเล! ลู่เฟิงถึงกับพูดไม่ออก

หมายเลข 1 ซึ่งใช้ความพยายามมากมายในการควบแน่นสร้างขึ้นมา ข้อมูลผ่านสายตาของร่างโคลนหมายเลข 1 เขาเห็นฉลามยักษ์กลืนมันไป

โคลนทั้งหมดมีวิสัยทัศน์เดียวกับเขา ฉลามยักษ์มีความยาวอย่างน้อย 150 เมตร

และร่างโคลนของเขามีขนาดเพียง 30 เมตรเท่านั้น จึงเป็นได้แค่เหยื่อของฉลามเช่นนี้

จากนั้นเขาก็ตัดหนวดข้างหนึ่งของเขาออกอีก และสร้างโคลนหมายเลข 1 ขึ้นมาใหม่

โคลนหมายเลข 1 เพิ่งว่ายน้ำไปทางเหนือเป็นเวลาสิบห้านาที เขายังสามารถควบคุมโคลนได้เหมือนแขนที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 15 กิโลเมตร

"อืม คงต้องทดสอบต่อไปหน่อย!" ลู่เฟิงสั่งให้โคลนสามตัวว่ายน้ำไปในทิศทางที่ต่างกันในครั้งนี้

ในขณะเดียวกันเขาก็ให้ความสนใจกับสถานการณ์รอบตัวโคลนทั้งสามอยู่เสมอ หากเขาพบสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังกว่า เขาก็จะแอบบันทึกจดจำเอาไว้ในใจทันที

ด้วยนิสัยของสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ พวกมันมักจะมีอาณาเขตของตัวเอง ตราบใดที่เขาสังเกตเห็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังเหล่านี้ ในอนาคตเขาก็จะตกอยู่ในอันตรายน้อยลง

หนวดที่ขาดของเขาเติบโตขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หากเขาจงใจฟื้นฟูมัน  สามารถงอกมันกลับมาด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ร่างโคลนของเขายังคงว่ายน้ำออกไปไกลมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาได้ตรวจพบข้อมูลหลายอย่าง จากพื้นที่บางแห่งได้ ยกตัวอย่างพื้นที่ทางเหนือนั้นเป็นอาณาเขตของฉลามขาว ห่างออกไปจากเขาเพียง  15 กิโลเมตร

ในทะเลทางทิศใต้มีเต่ายักษ์ เจ้าตัวที่เอาชนะมังกรสีน้ำเงินกลายพันธุ์ก่อนหน้านี้นั่นเอง ซึ่งอยู่ห่างจากเขา 50 กิโลเมตร

สุดท้ายคือ พื้นที่ทะเลตะวันออกซึ่งมีงูหลามยักษ์ครอบครองอยู่ ห่างจากตัวเขา 70 กิโลเมตร

ในเวลานี้เขาจดจ่อกับการควบคุมโคลนทั้งสาม และพวกมันทั้งหมดสามารถหลีกเลี่ยงอันตรายได้ก่อนเวลา

เมื่อโคลนสามตัวของเขาอยู่ห่างจากเขา 500 กิโลเมตร การควบคุมของเขาก็เริ่มลดลง เมื่อระยะทาง 600 กิโลเมตร เขาสามารถควบคุมโคลนเพื่อเคลื่อนไหวขั้นพื้นฐานที่สุดเท่านั้น และเขาไม่สามารถใช้มันต่อสู้ได้เลย

เมื่อห่างออกไปเกิน 700 กิโลเมตร ความสามารถในการควบคุมหายไปโดยตรง

"คงเป็นเรื่องดีหากข้าควบคุมโคลนเพื่อออกล่าแทนข้า!" ลู่เฟิงกล่าวว่า

หลังจากเชี่ยวชาญทักษะทั้งหมดแล้ว เขาก็เริ่มตระเวนล่าสัตว์ทันที!