บทที่ 37 บรรยากาศ

บทที่ 37 บรรยากาศ

แฟนบอลที่สนามบินยังคงตามมาส่งนักเตะถึงรถบัส

สาว ๆ ชาวญี่ปุ่นพากันซุบซิบและแอบมองอิซานอย่างไม่วางตา แม้การจ้องมองคนอื่นตรง ๆ จะถือว่าเสียมารยาทในวัฒนธรรมญี่ปุ่น แต่สำหรับซูเปอร์สตาร์ พวกเธออดใจไม่ไหวจริง ๆ

อิซานไม่ถือสา เพราะรู้ดีว่าการเป็นบุคคลสาธารณะต้องเจอกับเรื่องแบบนี้

บาเลนเซียมีโปรแกรมลงเตะกระชับมิตร 4 นัด เริ่มจากเจอกับ คาวาซากิ ฟรอนตาเล่ และ โยโกฮาม่า เอฟ มารินอส สองทีมดังเจ้าถิ่น จากนั้นจะดวลกับ ท็อตแนม ฮ็อตสเปอร์ และ โบรุสเซีย ดอร์ทมุนด์ ที่มาทัวร์ญี่ปุ่นเช่นกัน

หลังแจกลายเซ็นและถ่ายรูปกับแฟน ๆ เสร็จ นักเตะก็ขึ้นรถบัส

“ดูเหมือนสาว ๆ ที่นี่ยังไม่รู้จักนายนะพ่อหนุ่มมหัศจรรย์”

ปิเอโตรแซว เพราะนอกจากเด็กน้อยคนนั้นแล้ว ไม่มีใครเข้ามาขอถ่ายรูปหรือลายเซ็นอิซานเลย

เพื่อนร่วมทีมหัวเราะชอบใจ

“เดี๋ยวพวกเขาก็รู้จัก”

อิซานตอบเรียบ ๆ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง โฆเซ่ กาย่า ที่นั่งอยู่ข้างหลังแอบยิ้มให้กับความมั่นใจของรุ่นน้อง

รถบัสพาพวกเขามาถึงโรงแรมที่พัก ซึ่งหรูหราและเงียบสงบเกินคาด เหมาะแก่การพักผ่อนหลังซ้อมหนัก

โค้ชบาราฮาแจกคีย์การ์ดและแจ้งรายชื่อรูมเมท... อิซานได้คู่กับ ปิเอโตร

อิซานทำหน้าเซ็ง ส่วนปิเอโตรยิ้มกว้าง

“ดวงกุดชะมัด”

อิซานบ่นในใจ

“ไม่ได้ดวงกุดหรอก ฉันไปขอเขาเองแหละว่าอยากนอนห้องเดียวกับนาย”

ปิเอโตรเฉลยหน้าตาเฉย

อิซานเดินตรงดิ่งไปหาผู้จัดการที่ดูแลเรื่องที่พักทันที

“ขอเปลี่ยนรูมเมทได้ไหมครับ?”

เขาถามหน้านิ่ง

ปิเอโตรรีบวิ่งมาล็อกคออิซานไว้

“จะเปลี่ยนทำไมเล่า! อย่าทำตัวเป็นเด็กน่า!”

“ก็ฉันเป็นเด็ก!”

อิซานสวนกลับทันควัน

เพื่อนร่วมทีมคนอื่นหัวเราะลั่น โค้ชโมเรโน่และโค้ชบาราฮาส่ายหัวด้วยความเอ็นดู

“เดี๋ยวก่อน”

อิซานเบรกปิเอโตร แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“ครับแม่”

โคมิโทรมาบอกว่าเธอและโฮริถึงญี่ปุ่นแล้ว อิซานคุยกับแม่อยู่พักหนึ่ง ฝากความคิดถึงไปให้คุณตาคุณยาย ก่อนจะวางสาย

ทันทีที่วางสาย ปิเอโตรทำท่าจะเข้ามาวอแวต่อ แต่อิซานรู้ทัน รีบคว้าคีย์การ์ดแล้ววิ่งหนีขึ้นห้องไป

ปิเอโตรคว้ากระเป๋าวิ่งตามไปติด ๆ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของทุกคน

“สองคนนี้สร้างสีสันให้ทีมได้เยอะเลยนะ”

โค้ชโมเรโน่เปรย

หลังมื้อสาย  นักเตะส่วนใหญ่ออกไปเดินเที่ยว แต่อิซานกับปิเอโตรเลือกที่จะหมกตัวอยู่ในห้อง เล่นเกมคอนโซลที่ปิเอโตรขนมาด้วย

ตกเย็น พวกที่ออกไปเที่ยวกลับมาช้ากว่ากำหนด โดนโค้ชบาราฮาดุไปตามระเบียบ ปิเอโตรยืนหัวเราะเยาะเพื่อน ๆ อย่างสะใจ

เพื่อนร่วมทีมหมั่นไส้เลยวางแผนเอาคืน...

พวกเขารู้ว่าปิเอโตรชอบดูหนังผีแต่กลัวผีขึ้นสมอง เลยจัดชุดใหญ่ไฟกระพริบ

อิซานร่วมขบวนการด้วย เขาแกล้งทำเป็นออกไปข้างนอก ปล่อยให้ปิเอโตรดูหนังผีอยู่ในห้องคนเดียว

เพื่อน ๆ แต่งตัวเป็นผี ตัวตลก และมนุษย์หมาป่า แอบย่องมายืนรอหน้าห้อง

อิซานแง้มประตูทิ้งไว้ แล้วยืนถือโทรศัพท์ถ่ายคลิป

เพื่อนคนหนึ่งแกล้งปิดประตูดัง ปัง!

“อ้าว ไหนบอกว่าจะไปซื้อของ...”

ปิเอโตรหันกลับมา

“แฮ่!!!”

ผีทั้งโขยงยืนแสยะยิ้มอยู่ข้างหลัง

“ว๊ากกกกกกกก!!!”

ปิเอโตรแหกปากลั่นห้อง กระโดดหนีจนสะดุดขาตัวเองล้มกลิ้งไม่เป็นท่า

ทุกคนระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมถอดหน้ากาก

ปิเอโตรนอนหมดสภาพอยู่บนพื้น วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

อิซานถ่ายรูปช็อตเด็ดเก็บไว้ แล้วโพสต์ลงโซเชียล พร้อมส่งเข้ากลุ่มไลน์ของทีม

ทุกคนแยกย้ายกันไปอย่างสะใจ อิซานรีบชิ่งหนีไปข้างนอกก่อนจะโดนปิเอโตรเอาคืน

ระหว่างเดินเล่น อิซานวิดีโอคอลหาโอลิเวีย เขาพาเธอชมวิวจากระเบียงโรงแรม บรรยากาศโรแมนติกจนทั้งคู่เผลอพูดออกมาพร้อมกัน

“ไว้เรามาด้วยกันนะ”

อิซานและโอลิเวียยิ้มให้กันผ่านหน้าจอ หัวใจเต้นแรง

[เช้าวันต่อมา]

อิซานตื่นแต่เช้าออกไปวิ่งทำภารกิจประจำวัน ขากลับเขาเจอกลุ่มวัยรุ่นกำลังจะเตะบอลกันที่สนามหญ้าเทียมใกล้ ๆ โรงแรม

“ขอแจมด้วยคนได้ไหมครับ?”

อิซานเดินเข้าไปถามเป็นภาษาญี่ปุ่น

เด็กหนุ่มกลุ่มนั้นหันมามองอิซาน โดยเฉพาะดวงตาสีฟ้าที่สะดุดตา

“ได้สิ... แต่ต้องมีของหน่อยนะ”

คนหนึ่งโยนบอลให้อิซาน

อิซานดูดบอลลงพื้นนิ่ม ๆ

“ใช้ได้นี่หว่า”

อิซานได้อยู่ทีมเดียวกับ ชู เด็กหนุ่มจากทีมเยาวชน โยโกฮาม่า เอฟ มารินอส ที่เพิ่งถูกดันขึ้นชุดใหญ่

ส่วนอีกฝั่งนำโดย ชินจิ คู่ปรับของชู จากทีม โยโกฮาม่า เอฟซี

เด็ก ๆ แถวนั้นซุบซิบกันเรื่องอิซาน เพราะเขาดูไม่ใช่คนญี่ปุ่นแท้ แต่พูดญี่ปุ่นคล่องปร๋อ แถมยังมีรองเท้าสตั๊ด Nike Phantom รุ่นท็อปติดมาด้วย

อิซานขอเล่นปีกขวา

คนเริ่มมุงดูมากขึ้นเมื่อรู้ว่ามีดาวรุ่งจากมารินอสและโยโกฮาม่า เอฟซี มาเตะบอลกัน และยังมีหนุ่มลูกครึ่งหน้าหล่อปริศนาอีกคน

เสียงนกหวีดเริ่มเกมดังขึ้น

ทีมของชินจิเปิดเกมบุกใส่ทันที พวกเขาเล่นกันเป็นระบบและเข้าขากันมาก

ชินจิทำชิ่งหนึ่ง-สองหลุดเข้าไปจ่ายบอลให้ ชิน เพื่อนร่วมทีม หลุดเข้าไปแตะหลบผู้รักษาประตูยิงเข้าไปง่าย ๆ

1–0

อิซานยืนมองด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เลวแฮะ”

เขาพึมพำพร้อมขยี้ผมตัวเองเบา ๆ

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน