บทที่ 24: ควบคุมแสงสว่างได้ ก็ควบคุมคุณพ่อได้

บทที่ 24: ควบคุมแสงสว่างได้ ก็ควบคุมคุณพ่อได้

ดวงตาของต้ากัวเป็นประกาย ราวกับค้นพบเรื่องสนุกบางอย่าง

"คุณพ่อคะ หนูควบคุมแสงได้ด้วยแหละ!"

เธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น สองมือน้อยๆ กำหมัดแน่นราวกับกำลังจะพิชิตโลก "ควบคุมแสงสว่างได้ ก็ควบคุมคุณพ่อได้!"

"..." กงหลิงเซียวคิดว่าเขาควรจะพาเด็กคนนี้ไปหาหมอระบบประสาทเร็วๆ นี้แล้วล่ะ ขืนปล่อยไว้ช้า อาการของเธออาจจะแย่ลงไปกว่านี้

"ประธานกงครับ! ฟังอยู่หรือเปล่าครับ"

เสียงของหลี่เซียวจากแผนกประชาสัมพันธ์ดังขึ้นที่ข้างหู

กงหลิงเซียวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "พูดมาสิ"

"ประธานกงครับ ทางแผนกประชาสัมพันธ์ลงความเห็นตรงกันว่าคุณควรใช้บัญชีทางการของบริษัทโพสต์ชี้แจงความคืบหน้าของเรื่องนี้ นี่คือร่างคำขอโทษที่เราเขียนเตรียมไว้ให้คุณครับ"

แผนกประชาสัมพันธ์ส่งข้อมูลมาให้

กงหลิงเซียวเปิดอีเมลในคอมพิวเตอร์และเห็นข้อความที่แผนกประชาสัมพันธ์เขียนเอาไว้

"ฮิฮิ!"

จู่ๆ เสียงของต้ากัวก็ดังขึ้นที่ข้างหูของกงหลิงเซียว

เด็กน้อยปีนขึ้นมาบนเก้าอี้ของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

จากนั้น เธอก็เอนตัวเล็กๆ เข้ามา โอบแขนรอบคอกงหลิงเซียว แล้วเอาแก้มยุ้ยๆ แนบชิดกับเขา

ถูไถไปกับตอหนวดของเขา

ว่าแล้วเชียว!

ต้ากัวปีนขึ้นมาเกาะหลังเขา แล้วเริ่มเอาแก้มยุ้ยๆ ถูไถกับเขาอีกแล้ว

"ลงไปเลยนะ" กงหลิงเซียวพูดลอดไรฟัน

ต้ากัวส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก คราวนี้แทนที่จะเกาะอยู่บนหลัง เธอกลับลื่นไหลตัวลงมาจากไหล่ของเขา

ร่างเล็กจ้ำม่ำนั้นหล่นตุ้บลงมาบนตักของกงหลิงเซียวพอดิบพอดี

"อั้ก!"

กงหลิงเซียวหลุดเสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวดออกมาเบาๆ

ก้นน้อยๆ อวบอั๋นนั้นเกือบจะเอาชีวิตเขาไปแล้วจริงๆ

ทำเอาเขาแทบจะเป็นหมันอยู่แล้ว

"ถึงฉันจะยังไม่มีผู้หญิง แต่เธอก็ทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ!" กงหลิงเซียวตวาดแหว

ต้ากัวหัวเราะคิกคัก และในขณะที่กงหลิงเซียวกำลังจุกกับความเจ็บปวด เธอก็ลบข้อความที่แผนกประชาสัมพันธ์ส่งมาทิ้งไปซะแล้ว

"ตูกต้อง! ตูกต้องที่ฉุด!"

เธอตะโกนเสียงดังลั่น

เสียงแหลมปรี๊ดของเธอฟังดูเหมือนพวกที่โดนล้างสมองในเครือข่ายแชร์ลูกโซ่ไม่มีผิด

กงหลิงเซียวมองดูไฟล์ที่ถูกลบไป "ยัยเด็กแสบ ใครอนุญาตให้เธอลบของของฉัน!"

"เราม่ายผิด!" เด็กน้อยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "พูยขอโต๊ดไม่ได้นะ ขอโต๊ดตือคงผิด!"

กงหลิงเซียวและผู้ช่วยพิเศษหลี่ถึงกับทำหน้าเหวอ

เธอพล่ามอะไรของเธอต่อไปเรื่อยเปื่อย

แต่ภาษาจีนกลางของเด็กน้อยนั้นไม่ชัดเอาเสียเลย แถมครึ่งหนึ่งยังเป็นคำพ้องเสียง ฟังแล้วเข้าใจยากสุดๆ

กงหลิงเซียวอุ้มต้ากัวขึ้นมาวางบนโต๊ะทำงาน แล้วจ้องตาเธอ "เธอกำลังจะบอกว่าพวกเราไม่ผิด ก็เลยไม่ต้องขอโทษหรือจ่ายค่าชดเชยใช่ไหม"

ดวงตาของต้ากัวเป็นประกาย ใบหน้าเล็กที่เคยจริงจังเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้าง "จ้ายๆๆ! คุนพ่อไม่โง่หยอก!"

พูดจบ เธอก็ไม่ลืมที่จะคว้าหน้าของกงหลิงเซียวมาจุ๊บฟอดใหญ่

ผู้ช่วยพิเศษหลี่เอ่ยขึ้น "ผมก็คิดว่าคุณหนูพูดถูกนะครับ พวกเราไม่ผิด แล้วทำไมต้องขอโทษด้วยล่ะ เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ทีไร จะมาโทษบริษัทผลิตรถยนต์ทุกครั้งได้ยังไง!"

ต้ากัวชูนิ้วกลางขึ้นมา "ตั๊งทีมตืบชวน แย้วไปช้วยคุนยุงต๋ำหนวดตืบชวนเยย"

เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วนี้ทำเอาชายฉกรรจ์ทั้งสองคนตรงหน้าถึงกับเงียบกริบไปอีกครั้ง

"มีใครแปลภาษาเด็กวัยเตาะแตะได้บ้างไหม" กงหลิงเซียวเริ่มจะปวดหัวกับการพยายามทำความเข้าใจ

ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเด็กคนนี้สักเท่าไหร่

แต่เขารู้สึกได้ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้กำลังมีเบาะแสบางอย่าง

ผู้ช่วยพิเศษหลี่ยิ้มเจื่อนๆ "ประธานกงครับ พวกเราไม่มีคนที่มีความสามารถด้านนั้นเลยครับ"

กงหลิงเซียวนวดขมับด้วยความหงุดหงิด "ทีมสืบสวนของเราไปถึงที่เกิดเหตุหรือยัง"

"ปายๆๆๆ! ปายที่เกิดเหตุ! คนไม่ดีกะลังจะมาเปี่ยน... จุ๊กจิ๊กจู้จี้..." ต้ากัวกลับมาทำหน้าจริงจังอีกครั้ง

ชายทั้งสองขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม "จุ๊กจิ๊กจู้จี้ คืออะไร"

ต้ากัวเกาหัวเหม่งๆ ของตัวเองด้วยความหงุดหงิด หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน จู่ๆ เธอก็ลุกขึ้นยืนบนโต๊ะแล้วพูดอย่างห้าวหาญว่า "ปายกานเถอะ! คนไม่ดีกะลังจะทำจุ๊กจิ๊กจู้จี้แย้ว"