บทที่ 20 เด็กสองขวบฉีกหน้าพนักงานเด็กเส้นของบริษัท

บทที่ 20 เด็กสองขวบฉีกหน้าพนักงานเด็กเส้นของบริษัท

"พระเจ้าช่วย เห็นได้ชัดว่าหัวหน้าเย่เซี่ยเป็นคนส่งต่อข้อมูลไปเองแท้ๆ แต่เธอกลับโกหกหน้าด้านๆ!"

"ใช่แล้ว เธอพยายามจะใส่ร้ายแผนกเราทั้งสองแผนก พวกเราทำงานที่ตระกูลกงมาตั้งนานและเซ็นข้อตกลงรักษาความลับกันหมดแล้ว พวกเราจะเอาความลับของบริษัทไปปล่อยได้ยังไง"

"ถ้าคิดตามหลักการนั้น บางทีหัวหน้าเย่เซี่ยอาจจะเป็นคนแอบแก้ข้อมูลเองก็ได้"

เสียงซุบซิบนินทาที่ดังขึ้นระงมทำให้เย่เซี่ยมองไปที่กงหลิงเซียวด้วยความมึนงง

ต้ากัวเอาโทรศัพท์ของเธอไปได้ยังไง!

ยัยเด็กบ้าเอ๊ย

ต้ากัวจิ้มเปิดเอกสารในข้อความ "คุณพ่อ... ตัวหนังสือเต็มไปหมดเลย!"

นิ้วเล็กๆ ป้อมๆ ของเธอเลื่อนไปมาบนหน้าจออย่างคล่องแคล่ว

เย่เซี่ยรู้สึกอยากจะบ้าตาย

เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าชื่อเสียงของตัวเองจะต้องมาป่นปี้เพราะเด็กอายุสองขวบคนนี้

"เย่เซี่ย คุณมีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม" สีหน้าของกงหลิงเซียวเย็นเยียบจนน่ากลัว

เย่เซี่ยกัดฟันแน่น เผชิญหน้ากับทุกคนด้วยความอับอาย

"คุณป้า ไม่มีอะไรจะพูดแล้วล่ะสิ" ต้ากัวเงยหน้าจ้ำม่ำขึ้นและตอบแทนเย่เซี่ยเสียงดัง

กงหลิงเซียวโกรธจัด เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา "ในฐานะหัวหน้าแผนกเลขาธิการ คุณไม่รู้แม้กระทั่งกฎพื้นฐานที่สุดของวงการนี้ด้วยซ้ำ จะมีคุณไว้ทำไม"

ต้ากัวพยักหน้าหงึกหงัก เลียนแบบกงหลิงเซียวด้วยการขมวดคิ้ว และพูดด้วยน้ำเสียงเล็กๆ ที่พยายามดุดันว่า "ใช่แล้ว คุณป้าไม่มีประโยชน์เลยสักนิด"

การรับส่งมุกกันระหว่างพ่อลูกทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์รู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก

ปกติแล้ว เย่เซี่ยมักจะอาศัยการเป็นเด็กเส้นรังแกคนอื่นในบริษัท และหลายคนก็เอือมระอาเธอมานานแล้ว

"เย่เซี่ย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณไม่ใช่หัวหน้าแผนกเลขาธิการของกงกรุ๊ปอีกต่อไป"

ดวงตาของเย่เซี่ยเบิกกว้าง น้ำตาหยดโตเท่าเมล็ดถั่วร่วงหล่นลงมา "ไม่นะคะ!"

ต้ากัวพูดแทรกขึ้นมาด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว "เป็นหัวหน้าไม่ได้แล้ว อย่าให้ป้าเขาเป็นหัวหน้านะ! อย่าให้เป็นหัวหน้า!"

เย่เซี่ยถลึงตาใส่ยัยเด็กเหม็นช่างจ้อด้วยความเกลียดชังและพูดอย่างไม่ยินยอมว่า "ท่านประธานกง ฉันรู้ว่าฉันทำผิด ฉันไม่คิดว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้ อีกฝ่ายก็เป็นผู้เชี่ยวชาญในอุตสาหกรรมยานยนต์ ยอดขายรถยนต์พลังงานใหม่ของบริษัทเราช่วงหลายปีมานี้ก็ไม่ค่อยดี ฉันก็แค่อยากให้ผู้เชี่ยวชาญช่วยดูว่าปัญหาอยู่ตรงไหนและจะแก้ไขได้ไหม ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าจะมีคนเอาไปปั่นกระแสในเน็ต"

พูดจบ เธอก็สะอื้นไห้อย่างน้อยเนื้อต่ำใจ "ท่านประธานกง ถึงคุณจะไม่เห็นแก่ความดีความชอบที่ฉันทำให้บริษัทมาหลายปี แต่ได้โปรดเห็นแก่พี่สาวของฉันด้วยเถอะค่ะ พี่สาวของฉันยังคงหายตัวไปจนถึงทุกวันนี้ ฉันคิดว่าถ้าเธออยู่ที่นี่ เธอคงจะยอมผ่อนปรนให้ฉันบ้าง ยังไงซะพวกเราก็เป็นญาติกัน มีสายเลือดเดียวกันนะคะ"

ต้ากัวพองแก้มแล้วปีนขึ้นไปบนไหล่ของกงหลิงเซียว ก่อนจะตบหน้าผากเขาดังแปะ "ตัวซวย ออกไป ออกไป ออกไปนะ! ห้ามมาตีสนิท พวกเราไม่ได้สนิทกัน ไม่สนิท!"

กงหลิงเซียวฟังเจ้าตัวเล็กที่กำลังพูดเจื้อยแจ้วเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง

แต่หน้าผากของเขาเจ็บจริงๆ

เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเจ้าตัวเล็กข่มเหงรังแกอยู่อย่างน่าประหลาด

"ตำแหน่งหัวหน้าแผนกเลขาธิการจะมีการเปิดรับสมัครจากภายใน ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เย่เซี่ยจะไม่ต้องรับผิดชอบงานของแผนกเลขาธิการอีก และให้ย้ายไปอยู่ฝ่ายโลจิสติกส์ในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ธุรการ"

"แปะ!"

เจ้าตัวเล็กที่อยู่บนหัวตบหน้าผากของกงหลิงเซียวอย่างแรง "ออกไป ออกไป ออกไปเลย! ตัวซวย! อยากให้ 'ลาอ๊อก' ลาออก!"

เจ้าตัวเล็กพยายามออกเสียงคำว่า 'ลาออก' เท่าไหร่ก็ออกเสียงไม่ชัดสักที จนเธอเริ่มร้อนใจ

กงหลิงเซียวหมดความอดทนและดึงเจ้าตัวเล็กลงมาจากหัว "อย่าตีหน้าผากสิ! ไม่งั้นจะไม่ให้กินข้าวนะ!"

เกิดมาเขายังไม่เคยถูกใครตีมาก่อนเลย แต่ตอนนี้กลับต้องมาโดนเจ้าตัวเล็กคนนี้ตีติดกันถึงสองวันซ้อน

ต้ากัวสะบัดหน้าหนีด้วยความโกรธพร้อมกับกอดอก "ชิ! เจ้าคนโง่เอ๊ย!"

กงหลิงเซียวไม่สนใจเธอและหันไปมองคนจากทั้งสองแผนก "ทุกคนแยกย้ายกันไปได้แล้ว แผนกประชาสัมพันธ์ เตรียมแผนรับมือกับกระแสสังคมด้วย"

ทุกคนทยอยเดินออกจากห้องทำงานไป

เมื่อพ้นจากข้อกล่าวหาเท็จ แผนกเทคโนโลยีและแผนกวิจัยและพัฒนาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมต้ากัว "ลูกสาวของท่านประธานกงนี่สุดยอดไปเลย!"

"ใช่! ทั้งน่ารักแถมยังฉลาดอีก ถ้าไม่ได้เธอ พวกเราอาจจะโดนเย่เซี่ยทำลายอนาคตไปแล้วก็ได้"

"ทำเอาฉันอยากจะมีลูกสาวบ้างเลยแฮะ"

"คุณพ่อขา~"

จู่ๆ เสียงเล็กๆ หวานใสก็ดังขึ้นในห้องทำงานของพวกเขา