บทที่ 13 ไปถนนหนานไห่มีแต่ตายกับตาย

บทที่ 13 ไปถนนหนานไห่มีแต่ตายกับตาย

กงหลิงเซียวเผลอมองไปที่รถคันข้างหลังโดยสัญชาตญาณ

"ปะป๊า ห้ามไปถนนหนานไห่นะ ปะป๊าได้ยิงหมายยย?"

เสียงกรีดร้องกะทันหันของเด็กน้อยแทงทะลุเข้าไปในโสตประสาทของเขา

เห็นตัวเล็กแค่นี้ แต่เสียงกรีดร้องของเธอกลับแหลมปรี๊ดราวกับเสียงนกหวีด

กงหลิงเซียวรู้สึกพังทลายในใจสุดๆ เขาหลับตาลงด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าเจียนตาย

แต่ทว่า จังหวะที่เขาหันหน้าไป เขากลับบังเอิญจุ๊บเข้าที่แก้มยุ้ยๆ เด้งดึ๋งของต้ากัวเข้าพอดี

สัมผัสที่นุ่มนิ่มเด้งดึ๋งนี้มันดีเกินคาด!

"คิกคิก~"

จู่ๆ ต้ากัวก็หัวเราะคิกคักแล้วจับหน้าผากตัวเองด้วยความเขินอาย "ปะป๊าแอบจุ๊บหนูอีกแย้ว! คิกคิก~ เขินจางเยย"

ใบหน้าอวบอิ่มเล็กๆ ของเธอแดงระเรื่อ ดูราวกับลูกพีชน้ำผึ้งอันแสนนุ่มนวลภายใต้แสงแดด

กงหลิงเซียวกุมขมับ พลางสงสัยว่าสิ่งมีชีวิตตัวนี้จะเป็นเด็กบ๊องหรือเปล่า

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เป็นลูกแท้ๆ ของเขา ต่อให้จะบ๊องไปสักหน่อย เขาก็ยังต้องการเธออยู่ดี

"ท่านประธานครับ พวกเราควรไปที่ถนนหนานไห่เพื่อพาคุณหนูเย่เซี่ยกลับไปที่บ้านตระกูลเย่ไหมครับ" ผู้ช่วยพิเศษหลี่เอ่ยถาม

"ม่ายปาย!" ต้ากัวแผดเสียงร้องด้วยความดุดันแบบเด็กๆ "หนูบอกไปกี่รอบแย้ว ห้ามไปถนนหนานไห่! ถ้าปะป๊ายังดื้ออีก หนูจาตีตูดปะป๊าเยยนะ"

เสียงเจื้อยแจ้วและเสียงกรีดร้องนั้นทำให้ทุกคนในรถรู้สึกปวดหนึบขึ้นมาในหัว

กงหลิงเซียวได้แต่จนใจ "โอเค ไม่ไปก็ไม่ไป จะตะโกนเสียงดังทำไม พ่อเธอยังไม่หูหนวกสักหน่อย!"

ต้ากัว: "คิกคิก~"

เธอประสานมือไว้ตรงหน้าด้วยความเขินอาย ดูท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัว "ปะป๊าชมหนูอีกแย้ว!"

บอกว่าเสียงดังเนี่ยนับเป็นคำชมด้วยเหรอ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่กงหลิงเซียวรู้สึกหมดหนทางขนาดนี้

ฝ่ามือใหญ่ของเขาวางแหมะลงบนหน้าผากของเจ้าตัวเล็ก

"นี่เธอเป็นเด็กบ๊องหรือเปล่าเนี่ย"

ต้ากัวส่ายหน้าแล้วถามกลับอย่างจริงจัง "แย้วปะป๊าบ๊องอ๊ะป่าว?"

กงหลิงเซียวถึงกับพูดไม่ออก "ฉันไม่ได้บ๊องอย่างแน่นอน"

ต้ากัวเอียงคอเล็กๆ มองเขา "ถ้าปะป๊าม่ายบ๊อง งั้นหนูก็ม่ายบ๊องแน่ๆ นอกซะจากปะป๊าจาบ๊อง ปะป๊าก็เยยคลอดเด็กบ๊องออกมาไง"

กงหลิงเซียว:... เด็กคนนี้ทำเอาเขาปวดตับเพราะความโมโหตั้งแต่เช้าตรู่เลยจริงๆ

"ต่อไปเป็นรายงานข่าวด่วนค่ะ เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งใหญ่บนถนนหนานไห่ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 3 ราย และได้รับบาดเจ็บ 4 ราย"

ทันทีที่วิทยุในรถกระจายเสียงจบ โทรศัพท์ของกงหลิงเซียวก็ดังขึ้น

เป็นสายจากคุณแม่เย่

กงหลิงเซียวรับสาย และได้ยินน้ำเสียงร้อนรนของคุณแม่เย่ "หลิงเซียว ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม แม่ได้ยินมาว่ามีอุบัติเหตุรถชนบนถนนหนานไห่น่ะ"

กงหลิงเซียวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ผมไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้ผ่านไปทางนั้น"

คุณแม่เย่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ลูกทำเอาแม่ตกใจแทบแย่ เมื่อคืนเย่เซี่ยบอกว่าจะแวะมาหาตอนเช้า แม่ก็เลยนึกว่าลูกสองคนจะเดินทางผ่านไปแถวนั้นซะอีก!"

กงหลิงเซียวมองไปที่รถคันข้างหลัง รถของเย่เซี่ยยังคงขับตามมา "เราสองคนไม่ได้ไปครับ เพราะช่วงเช้าที่บริษัทมีประชุม"

คุณแม่เย่: "แบบนั้นก็ดีแล้วจ้ะ"

"ครายเหยอ" ใบหน้าเล็กๆ ของต้ากัวแนบชิดกับใบหน้าของกงหลิงเซียวอีกครั้ง

กงหลิงเซียวสัมผัสได้ถึงความผิดปกติอย่างเฉียบไว เพราะในวินาทีถัดมา แก้มยุ้ยๆ นั่นกำลังจะถูไถเข้ากับตอหนวดของเขา

กงหลิงเซียวรีบดันใบหน้าของเจ้าตัวเล็กออกไปเบาๆ ทันที "ออกไปเลย"

คุณแม่เย่ได้ยินเสียงเด็ก จึงถามด้วยความประหลาดใจ "ทำไมถึงมีเสียงเด็กได้ล่ะ"

"ลูกผมเองครับ" กงหลิงเซียวไม่ได้บ่ายเบี่ยงที่จะตอบคำถามนี้เลยแม้แต่น้อย แม้ภายนอกเขาจะดูเหมือนรำคาญต้ากัวแค่ไหน แต่เมื่อมีคนถาม เขาก็พร้อมจะยอมรับอย่างเปิดเผย

"ลูกของลูกเหรอ ลูกของลูกเนี่ยนะ!" คุณแม่เย่แทบไม่อยากจะเชื่อ

กงหลิงเซียวตอบกลับ "ใช่ครับ เย่ฮุยเป็นคนคลอดเธอให้ผม"

"กรี๊ด! ว่าไงนะ!"

เสียงกรีดร้องของผู้หญิงดังลอดออกมาจากโทรศัพท์

เมื่อได้ยินดังนั้น ต้ากัวก็ยิ่งตื่นเต้นและกรีดร้องใส่โทรศัพท์กลับไปบ้าง "กรี๊ด! ว่างายยยย!"