บทที่ 31 อริยยุทธปี่เสวียน ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

“พี่จิว อย่ามัวพูดจาไร้สาระกับเขาเลย ราชครูกิมลุ้นจะต้องตาย!”

ก๊วยเจ๋งก็กล้าหาญไร้เทียมทานเช่นกัน

ท่ามกลางทหารนับหมื่น เขานั้นราวกับเสือร้ายเข้าฝูงแกะ ทุกครั้งที่ซัดฝ่ามือออกไป พลังที่แข็งแกร่งดุดันก็สามารถกระแทกศัตรูให้ปลิวออกไปราวกับกองฟางได้

ดาบและกระบี่ที่ฟาดฟันเข้าใส่เขายังไม่ทันสัมผัสร่างกาย ก็ถูกปราณคุ้มกายของเขากระแทกจนแตกละเอียดไปแล้ว

วันนี้ เขาร่วมมือกับอึ้งเยียะซือพ่อตาของเขา และเฒ่าทารกจิวแป๊ะทง

เป้าหมายของเขาไม่ได้มีเพียงราชครูกิมลุ้น แต่ยังมีมงกุฎข่านอีกด้วย

เมื่อเห็นกระโจมบัญชาการของมงกุฎข่านอยู่ใกล้เข้ามาทุกที การลงมือของก๊วยเจ๋งก็ยิ่งดุเดือดและเผด็จการมากขึ้น

ทุกครั้งที่เขากระแทกฝ่ามือออกไป อย่างน้อยก็สามารถกระแทกทหารตายได้เจ็ดแปดคน

“แปลกจริง ราชครูกิมลุ้นเหตุใดถึงไม่ขัดขวางข้าไปสังหารมงกุฎข่าน กลับต่อสู้กับพี่ใหญ่อย่างดุเดือดไม่เลิกรา?”

แม้ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปตามแผน

แต่เมื่อใกล้จะถึงกระโจมบัญชาการของมงกุฎข่าน ในใจของก๊วยเจ๋งกลับเกิดความสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย

จากนั้น อึ้งเยียะซือก็หยุดเป่าขลุ่ย

ในขณะเดียวกัน อึ้งเยียะซือก็ตะโกนเสียงดังว่า “เจ๋งเอ๋อร์ ระวัง!”

ก๊วยเจ๋งใจกระตุก สีหน้ากลายเป็นดูไม่ได้อย่างยิ่งในชั่วพริบตา

ในตอนนั้นเอง เขาก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติแล้ว

คลื่นที่ร้อนระอุราวกับไฟปะทุขึ้นมาอย่างกะทันหัน เพียงเห็นทหารที่เดิมทีล้อมโจมตีเขาอยู่ ถูกพลังอันแข็งแกร่งขุมหนึ่งกวาดต้อนจนปลิวออกไปทั้งหมด

ชายร่างกำยำผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน บนร่างของเขาแผ่ซ่านกลิ่นอายอันแปลกประหลาด ดูป่าเถื่อนไร้ที่เปรียบ

ชายร่างกำยำผู้นี้สูงแปดฉื่อ ผิวสีทองแดง กล้ามเนื้อทั่วร่างปูดโปนขึ้นสูง ราวกับแฝงไปด้วยพลังอันไร้ขีดจำกัด อาจจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

ในมือของเขาถือทวนยาวที่หนักอึ้ง บนทวนส่องประกายแสงเย็นเยียบของโลหะ

สิ่งที่ทำให้ผู้คนรู้สึกน่ากลัวยิ่งกว่าก็คือ คนผู้นี้ราวกับเตาไฟที่เคลื่อนที่ได้

สถานที่ที่เขาเดินผ่าน หญ้าสีเขียวใต้ดินราวกับเผชิญกับอุณหภูมิสูง กลายเป็นสีเหลืองเหี่ยวเฉาในชั่วพริบตา กระทั่งยังมีควันสีเขียวลอยขึ้นมาอีกด้วย

“อริยยุทธปี่เสวียน!”

ก๊วยเจ๋งเพียงแค่ทันได้ตะโกนคำเหล่านี้ออกมา ก็ถูกปี่เสวียนแทงทวนจนลอยกระเด็น

หากไม่ใช่ในยามคับขัน เขาใช้กระบวนท่ามังกรพิโรธมีทุกข์ กระแทกหัวทวนให้เบี่ยงเบนไป ทวนเล่มนี้ก็สามารถแทงทะลุร่างกายของเขาได้โดยตรง

ถึงกระนั้น ก็ยังมีปราณแท้ก่อกำเนิดที่ร้อนระอุไร้ที่เปรียบสายหนึ่งพุ่งเข้าสู่เส้นลมปราณของเขา ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บภายในทันที

“วิชาสุริยันอัศจรรย์ถึงกับเผด็จการถึงเพียงนี้!”

ภายในใจของก๊วยเจ๋งสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

แม้ว่าตนเองจะมีปัจจัยที่ถูกลอบโจมตี แต่เขาก็ต้องยอมรับว่า วิชาสุริยันอัศจรรย์ของปี่เสวียนนั้นมีอานุภาพที่น่าทึ่งจริง ๆ

18 ฝ่ามือพิชิตมังกรของตนเอง ถึงกับไม่สามารถสลายปราณแท้ที่ติดมากับอาวุธของปี่เสวียนได้

“ฉึก!”

ก๊วยเจ๋งกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

เลือดนั้นหยดลงบนพื้น ถึงกับเผาไหม้จนเกิดควันสีเขียวขึ้นมากลุ่มหนึ่ง หมอกควันลอยฟุ้งขึ้นมา

“จอมยุทธก๊วยเจ๋ง ก็เป็นเพียงเท่านี้เองกระมัง!”

ปี่เสวียนเปล่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ท่าทางราวกับเทพมารที่ดุร้าย

กลิ่นอายอันป่าเถื่อนขุมหนึ่งปะทุขึ้นมาบนร่างของเขา

ในเวลานี้ของเขา ราวกับเสือร้ายและเสือดาวที่พุ่งออกมาจากป่าลึก เหิมเกริมอย่างสุดขีด ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา

เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็รวดเร็วราวกับลมพายุ ไล่ตามก๊วยเจ๋งที่ลอยกระเด็นออกไปทัน

ตามมาด้วย ทวนยาวในมือของเขาฟาดกวาดออกไปอย่างรุนแรง

พลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้นหอบเอาลมพายุพัดกระหน่ำ สถานที่ที่มันผ่านไป แผ่นดินก็ราวกับคลื่นทะเลที่ปั่นป่วน ขึ้นลงอย่างรุนแรง

กล้าหาญ!

เผด็จการ!

บ้าคลั่ง!

คุณสมบัติเหล่านี้ ถูกแสดงออกมาอย่างเต็มที่ผ่านร่างของปี่เสวียน

“เจ้าถึงกับร่วมมือกับมงกุฎข่าน!”

สีหน้าของก๊วยเจ๋งกลายเป็นดูไม่ได้อย่างยิ่งในชั่วพริบตา สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอย่างไม่หยุดนิ่ง

นี่คือใครกันแน่?

คนผู้นี้ก็คืออริยยุทธปี่เสวียน ผู้ซึ่งมีชื่อเสียงเทียบเท่ากับหนิงเต้าฉี และได้รับการยกย่องจากชาวโลกว่าเป็นหนึ่งในสามปรมาจารย์วรยุทธแห่งใต้หล้า

เขาคือยอดฝีมือวรยุทธที่ใกล้เคียงกับขอบเขตแห่งตำนานมากที่สุด ขอบเขตวรยุทธของเขาได้ก้าวข้ามระดับไร้ผู้ต่อต้านไปนานแล้ว บรรลุถึงระดับปรมาจารย์ที่หาดูได้ยากในใต้หล้า

ในยุทธภพ เขาคือยอดฝีมือที่แท้จริง

ตราบใดที่ตำนานแห่งยุทธภพยังไม่ปรากฏตัว ก็ไม่มีผู้ใดกล้าพูดว่าตนเองสามารถต่อกรกับปี่เสวียนได้

เขาคือบุคคลที่ร้ายกาจไร้เทียมทานที่ท่องไปในยุทธภพ ไม่มีผู้ใดกล้าระราน

“รับมือ!”

เมื่อมองดูทวนยาวที่ฟาดกวาดเข้ามา สีหน้าของก๊วยเจ๋งก็เคร่งขรึมถึงขีดสุด

ไม่ว่าจะเป็นขอบเขตหรือกำลังภายใน ปี่เสวียนล้วนเหนือกว่าเขา

ตามสถานการณ์เช่นนี้ ดีไม่ดีวันนี้ตนเองจะต้องจบชีวิตลงที่นี่

ก๊วยเจ๋งไม่เก็บงำความสามารถอีกต่อไป ปราณแท้ก่อกำเนิดทั่วร่างพลุ่งพล่านและสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง

ปราณแท้ทั้งหมดรวมตัวกันอยู่ที่ฝ่ามือของเขาอย่างรวดเร็ว

ตามมาด้วย เขาใช้กระบวนท่า “มังกรพิโรธมีทุกข์” ที่ดุดันไร้ที่เปรียบ

ครืน ครืน……

เสียงดังสนั่นราวกับภูเขาชนกัน หูแทบหนวก

ทหารจำนวนไม่น้อยที่อยู่ใกล้ ๆ เลือดออกหูทันที ถูกเสียงดังสนั่นนี้ทำให้กลายเป็นคนหูหนวก

ในบริเวณตรงกลางที่ปราณแท้ปะทะกัน พื้นดินถูกพลังอันแข็งแกร่งฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกโดยตรง

ปี่เสวียนส่งเสียงครางเบา ๆ ภายในใจเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

ในเวลานี้ เขารู้สึกเพียงว่าปราณแท้ภายในร่างกายพลุ่งพล่าน เลือดลมก็เริ่มสับสนวุ่นวาย

ทว่า ก็เป็นเพียงเท่านี้เท่านั้น

เมื่อมองดูก๊วยเจ๋งอีกครั้ง ก็ถูกทวนยาวของปี่เสวียนฟาดจนลอยกระเด็นออกไปอีกครั้ง

ฝ่ามือที่เพิ่งจะใช้กระบวนท่า “มังกรพิโรธมีทุกข์” ในเวลานี้แดงก่ำไปหมด

สีนั้นราวกับเหล็กเผาที่ถูกเผาจนแดงฉาน ยังคงสั่นสะเทือนเล็กน้อยอย่างไม่หยุดยั้ง

บริเวณง่ามมือของเขา ฉีกขาดออกเป็นรอยแตกหลายสาย เลือดซึมออกมา

“ยอดวิชาของพรรคกระยาจก 18 ฝ่ามือพิชิตมังกร สมคำร่ำลือจริง ๆ”

“นี่คือวิชาฝ่ามืออันดับหนึ่งที่แข็งแกร่งดุดันที่สุดในใต้หล้าอย่างแท้จริง”

แม้แต่ปี่เสวียนก็ยังอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความประหลาดใจเช่นนี้

แม้ว่ากำลังภายในและขอบเขตของเขาจะเหนือกว่าก๊วยเจ๋ง

ทว่า 18 ฝ่ามือพิชิตมังกรกระบวนท่านี้ของก๊วยเจ๋ง ก็ยังคงทำให้ปราณแท้ภายในร่างกายของเขาพลุ่งพล่าน เลือดลมพุ่งขึ้นมา

“เจ๋งเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรกระมัง!”

ในตอนนั้นเอง อึ้งเยียะซือก็มาถึงทันเวลา

เขารับก๊วยเจ๋งที่ถูกปี่เสวียนกระแทกจนลอยกระเด็นไว้ในอ้อมแขนกลางอากาศอย่างมั่นคง

กำลังภายในอันบริสุทธิ์ของอึ้งเยียะซือราวกับกระแสน้ำ ถ่ายทอดเข้าสู่ร่างกายของก๊วยเจ๋งอย่างไม่ขาดสาย

กำลังภายในขุมนี้ช่วยก๊วยเจ๋งสยบปราณแท้ที่เผด็จการของวิชาสุริยันอัศจรรย์ของปี่เสวียนไว้

ในเวลานี้ ก๊วยเจ๋งที่ถูกอึ้งเยียะซือรับไว้ในอ้อมแขน สั่นสะท้านไปทั้งตัวอย่างควบคุมไม่ได้

ร่างกายของเขาร้อนระอุราวกับกำลังลุกไหม้

อึ้งเยียะซือสีหน้าอึมครึม สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

อริยยุทธปี่เสวียน ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

เพียงแค่สองกระบวนท่า ก็สามารถทำให้ก๊วยเจ๋งลูกเขยของตนเองบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้

“รับมือ!”

อึ้งเยียะซือไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

ในขณะที่ช่วยก๊วยเจ๋งสยบกำลังภายในของปี่เสวียน เขาก็โบกขลุ่ยหยกในมือ

ปราณกระบี่ที่สว่างไสวสายหนึ่งพุ่งออกมาจากขลุ่ยหยก ฟาดฟันเข้าใส่ปี่เสวียนโดยตรง

ในขณะเดียวกัน เขาก็พาก๊วยเจ๋งถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว

“ไสหัวไป!”

เฒ่าทารกจิวแป๊ะทงตวาดเสียงดัง พยายามฆ่าฟันมาทางนี้อย่างสุดกำลัง

แต่ราชครูกิมลุ้นที่เมื่อครู่ถูกเขาตีจนถอยร่นไปเรื่อย ๆ ในเวลานี้กลับราวกับเสียสติไปแล้ว

ราชครูกิมลุ้นสู้ตายกับเขาอย่างไม่สนใจสิ่งใด เพียงเพื่อไม่ให้เขาจากไป

“ฮ่าฮ่า…… คิดจะหนีหรือ?”

“วันนี้พวกเจ้ากับก๊วยเจ๋ง อย่าได้หวังว่าจะหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!”

“ท่านผู้ยิ่งใหญ่ปี่เสวียน ขอโปรดลงมือสังหารพวกเขาด้วยเถิด”

ราชครูกิมลุ้นพลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พลางโจมตีใส่จิวแป๊ะทงอย่างบ้าคลั่ง

บางครั้ง เขากระทั่งยอมรับการโจมตีของจิวแป๊ะทงอย่างแข็งกร้าว เพื่อที่จะยึดเหนี่ยวจิวแป๊ะทงไว้ให้แน่น

ตูม!

การปะทะกันของปราณแท้ที่รุนแรง ก่อให้เกิดพลังที่บ้าคลั่ง

พลังขุมนี้ราวกับระลอกคลื่น กระจายออกไปในอากาศอย่างต่อเนื่อง

กระโจมทหารจำนวนนับไม่ถ้วนภายใต้การกระแทกของพลังขุมนี้ ถูกฉีกกระชากเป็นชิ้น ๆ โดยตรง กลายเป็นเศษผ้าชิ้นแล้วชิ้นเล่า

[จบบท]