บทที่ 651 ศึกปะทะมัธยมต้นฮิงะ

บทที่ 651 ศึกปะทะมัธยมต้นฮิงะ

วูบ...!

เสียงคำรามประหลาดก้องไปทั่วคอร์ต

ลำแสงเจิดจ้าพุ่งทะลุสนาม กระแสลมรุนแรงพัดร่างของ ไค ยูจิโร ปลิวไปทางคอร์ตหลัง จนล้มกลิ้งลงกับพื้น

ในเวลาเดียวกัน ลูกเทนนิสก็อัดกระแทกรั้วลวดเหล็กด้านหลังคอร์ตจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่

ทั่วทั้งคอร์ตตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้าในพริบตา

ผู้คนรอบข้างต่างแสดงสีหน้าเหลือเชื่อออกมา

ในจำนวนนั้น ไค ยูจิโร ที่ล้มลงไปกองกับพื้น ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ รูม่านตาสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้

“เอจิเซ็น... หมอนั่นไม่รู้จักคำว่ายั้งมือเลยหรือไง ถ้าโดนคนเข้าจะเป็นเรื่องยุ่งเอานะ”

ยูตะ นวดขมับ

ไคโด ที่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น “หึ ฝั่งนั้นทำตัวเองต่างหาก”

“พูดแบบนั้นก็ไม่ได้นะ ยังไงนี่ก็ไม่ใช่แมตช์ของพวกเรา...”

แม้จะเป็นความจริง...

แต่ทีม เซย์งาคุ ไม่คิดว่านั่นเป็นการกระทำที่เกินกว่าเหตุเลยสักนิด

แม้พวกเขาจะผ่านการฝึกค่าย U-17 มาแล้ว และทัศนคติต่อการแข่งขันของทุกคนจะเปลี่ยนไป ตระหนักดีถึงความโหดร้ายของการแข่งขันระดับโลก

แต่ทว่า ในแมตช์ที่ดุเดือดระดับนี้ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องเล่นเทนนิสที่มุ่งทำร้ายคู่แข่ง และยิ่งไปกว่านั้น คนที่ได้รับบาดเจ็บไม่ใช่คู่ต่อสู้ แต่เป็นโค้ชของอีกฝ่าย

“ขอบใจนะ...”

โคจิโร ที่ตั้งสติได้แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก

ถ้าเมื่อกี้ เรียวมะ ไม่ได้เข้ามาสกัดไว้ ชะตากรรมของโค้ชคงน่าเศร้าสลดแน่

ด้วยอายุอานามของโค้ชเฒ่า อย่าว่าแต่โดนลูกเทนนิสอัดเต็มแรงเลย แค่ล้มลงไปเฉย ๆ ก็คงเกิดเรื่องใหญ่แล้ว

เรียวมะ โบกมือ จากนั้นก็หันไปพูดกับ ไค ยูจิโร

“ถ้ามีคราวหน้า ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะอัดลูกใส่หน้านายบ้างหรอกนะ”

“กรุณาออกจากคอร์ตด้วยครับ!”

กรรมการพูดเตือนขึ้น

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะไม่ลงโทษ เรียวมะ เพราะเจตนาเดิมของ เรียวมะ คือการช่วยคน

หากมีใครได้รับบาดเจ็บในสนาม สถานการณ์คงจะเลวร้ายมากแน่ ๆ

เมื่อไตร่ตรองถี่ถ้วนแล้ว กรรมการจึงหันไปทาง ไค ยูจิโร แล้วกล่าวว่า “นักกีฬาโรงเรียน มัธยมต้นฮิงะ กรุณาควบคุมพฤติกรรมด้วยครับ หากเกิดเหตุการณ์เดิมขึ้นอีก ผมจะปรับคุณแพ้ฟาวล์ทันที”

“เข้าใจแล้วน่า ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย”

ไค ยูจิโร ที่ลุกขึ้นมายืนแล้วยังคงทำปากเก่ง

แต่เขาก็ไม่กล้าทำแบบนั้นอีกแล้ว

จากสายตาของ เรียวมะ เมื่อครู่ ดูออกได้ไม่ยากเลยว่าขืนเขาทำอีก ลูกบอลแห่งแสง นั่นคงได้ประทับบนตัวเขาในวินาทีถัดไปแน่

เรียวมะ พาดไม้แร็กเกตไว้บนบ่าแล้วมองไปที่ โคจิโร พลางพูดว่า “นายไม่สังเกตเหรอ...”

หือ?

โคจิโร ชะงักไปครู่หนึ่ง

เรียวมะ พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ชุคุจิโฮ ของหมอนั่นเคลื่อนที่ได้แค่หน้า–หลัง ไม่ใช่ด้านข้าง”

“ว่าไงนะ...”

ภาพการแข่งเมื่อครู่ย้อนกลับเข้ามาในหัวของ โคจิโร ทันที

อย่างที่ เรียวมะ พูดจริง ๆ

รวมถึง ไค ยูจิโร ด้วย ชุคุจิโฮ ของทุกคนใช้เคลื่อนที่แค่หน้าและหลัง ไม่มีใครเคลื่อนที่ออกด้านข้างเลย

“เข้าใจแล้ว!”

โคจิโร พยักหน้า

ปัง...!

การแข่งเริ่มขึ้นอีกครั้ง

ทั้งสองฝ่ายตกอยู่ในสภาวะประจันหน้ากันอีกหน

ขณะตีโต้ลูก ไค ยูจิโร ก็พูดยั่วยุ “อะไร ยังอยากเล่นต่ออีกเหรอ? นายไม่ใช่คู่มือของฉันหรอก”

“หึ จะให้ฉันแพ้พวกไร้มารยาทอย่างพวกนายได้ยังไงกัน?”

โคจิโร ง้างไม้กลับหลังเพื่อเตรียมรีเทิร์น

เทียบกับช่วงก่อนหน้า โคจิโร ดูมั่นใจขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และลูกรีเทิร์นของเขาก็กดดันหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ

ในจังหวะนั้น คิกุมารุ ที่อยู่ข้างสนามก็ตะโกนเชียร์เสียงดัง “ลุยเลย โคจิโร! ห้ามแพ้เจ้าหมอนั่นเด็ดขาดนะ! ชนะแมตช์นี้ให้ได้!”

ปัง ~ ปัง ~ ปัง ~

ไม่นานนัก

โคจิโร ก็ไล่ตีเสมอสกอร์มาเป็น 4–4!

นักเรียน มัธยมต้นฮิงะ ที่ชมเกมอยู่ข้างสนามอดไม่ได้ที่จะโวยวายด้วยความโกรธแค้น “ไอ้เด็กนั่นไม่ใช่คนของ รคคาคุ สักหน่อย ทำไมถึงเข้าไปในคอร์ตโดยไม่โดนลงโทษได้วะ? ฉันจะประท้...”

“หุบปาก!”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ไคเตะ เอย์ชิโร่ ก็พูดขัดขึ้น

ในขณะเดียวกัน เขาก็จ้องเขม็งไปที่ เอจิเซ็น เรียวมะ

ลูกบอลแห่งแสง!

เทคนิคระดับท็อปเทียร์

แม้เขาจะรู้อยู่แล้วว่า เอจิเซ็น เรียวมะ ใช้มันได้ แต่ก็ไม่คิดว่าจะเชี่ยวชาญถึงขนาดนี้

แม้แต่ตัวเขาเอง การจะรีเทิร์นลูกนั้นก็ยังถือเป็นเรื่องยากมาก

ถ้าไปกระตุกหนวดเสือพวก เซย์งาคุ เข้าจริง ๆ ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แถมฝ่ายพวกเขายังเป็นคนเริ่มเล่นสกปรกก่อนด้วย

ปัง ~ ปัง ~ ปัง ~

บนคอร์ต

โคจิโร เริ่มแสดงความเหนือชั้นออกมา โดยเจาะจงตีลูกฉีกออกมุมเบสไลน์ทั้งสองฝั่ง กดดันให้ ไค ยูจิโร ต้องตรึงอยู่แต่ท้ายคอร์ต

ความต่างของ ค่าพลังทั้งห้า ระหว่างทั้งสองฝ่ายไม่ได้ห่างกันมากนัก

แต่การเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้ทำลายจังหวะของ ไค ยูจิโร ไปจนหมด

ในเวลาไม่ถึงสองนาที เขาก็เสียไปอีกหนึ่งเกม

ไค ยูจิโร อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง ไคเตะ เอย์ชิโร่ ที่ข้างสนาม

อีกฝ่ายส่ายหน้าให้เขา เมื่อเห็นดังนั้น เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมตัดใจ

“ไม่มีความแตกต่างหรอก”

เรียวนัน ยิ้มพลางส่ายหน้า

เขามองออกว่าคำใบ้ของทั้งสองคนหมายถึงอะไร

มันก็คงไม่พ้นการแกล้งทำเป็นอ่อนแอของ ไค ยูจิโร หรือท่า ‘ไวกิ้งฮอร์น’ ที่สร้างปัญหาให้ เซย์งาคุ พอสมควรในต้นฉบับ

แต่นั่นมัน เซย์งาคุ ในต้นฉบับ

สำหรับตอนนี้ ต่อให้เป็น คาวามุระ ที่เงอะงะที่สุด ก็ยังรับลูกนั้นได้สบาย ๆ

การแกล้งทำเป็นอ่อนแอนี้จึงไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง

อย่างไรก็ตาม หลังจากได้รับคำใบ้จาก ไคเตะ เอย์ชิโร่ ว่าห้ามใช้ท่านี้

ฟอร์มการเล่นของ ไค ยูจิโร กลับดีขึ้นเสียอย่างนั้น

ในที่สุด หลังจากดวลกันอย่างดุเดือดกว่าสิบนาที เขาก็เอาชนะ โคจิโร ไปได้ด้วยสกอร์ 7–5

ชนะห้าคู่รวด และ ไคเตะ เอย์ชิโร่ ในฐานะ กัปตัน ก็ไม่ได้ลงแข่ง

หลังจากแมตช์นี้จบลง

การแข่งของ ริคไค ก็เริ่มขึ้นเช่นกัน

ทว่าทุกคนไม่ได้ไปดูการแข่ง เพราะเหตุผลที่ว่าคู่ต่อสู้อ่อนเกินไป ไม่มีอะไรน่าสนใจให้ติดตาม

หลังจากพักผ่อนไปหนึ่งคืน

วันรุ่งขึ้น การแข่งขันรอบสองก็เปิดฉากขึ้น

พวกเขาจะต้องเจอกับ มัธยมต้นฮิงะ เมื่อวานนี้

เรียวนัน ไม่ได้เข้าไปแทรกแซงการจัดทัพของ เซย์งาคุ

เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้ รายชื่อผู้เล่นภายใต้อิทธิพลแฝงของเจตจำนงแห่งโลก ยังคงลำดับการลงเล่นตามต้นฉบับเป๊ะ ๆ

ในคำพูดของ เทซึกะ คือ

ให้ทุกคนได้ฝึกฝนในรูปแบบที่แตกต่างกันไป

เดี่ยว 3: เอจิเซ็น เรียวมะ

คู่ 2: ฟูจิ ชูสุเกะ, คาวามุระ ทาคาชิ

เดี่ยว 2: ฟูจิ ยูตะ

คู่ 1: อินุอิ ซาดาฮารุ, ไคโด คาโอรุ

เดี่ยว 1: เทซึกะ คุนิมิตสึ

ยกเว้นตำแหน่งเดี่ยว 2 อย่างอื่นเหมือนกับต้นฉบับทั้งหมด

เดิมที คิกุมารุ ควรจะได้ลงเล่นเดี่ยว 2

แต่เมื่อไม่มีเนื้อเรื่องแมตช์ระหว่าง เรียวมะ กับ โออิชิ แมตช์เดี่ยวในตำแหน่งนี้จึงหายไป

ทั้งสองทีมเดินลงมาที่เซ็นเตอร์คอร์ตเพื่อเตรียมทำพิธีจับมือ

ข้างสนามระเบิดเสียงเชียร์ให้ เซย์งาคุ ดังกระหึ่มขึ้นทันที

“เซย์งาคุ ราชาผู้ไร้พ่าย!”

“ลุยเลย เซย์งาคุ!”

.....

ในฐานะโรงเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างไม่มีข้อกังขา

ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ความนิยมที่สั่งสมมาของ เซย์งาคุ พุ่งสูงขึ้นถึงระดับที่จินตนาการไม่ถึง

เทียบไม่ได้เลยกับเสียงเชียร์อันเบาหวิวของ มัธยมต้นฮิงะ

เมื่อได้ฟังเสียงตะโกนรอบตัว ไคเตะ เอย์ชิโร่ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “น่าเสียดายจริง ๆ”

ในขณะเดียวกัน เฮียวเทย์ ก็กำลังแข่งอยู่อีกคอร์ตข้าง ๆ แต่ความสนใจของทุกคนกลับพุ่งเป้าไปที่ เซย์งาคุ เพราะคู่ต่อสู้ของ เฮียวเทย์ นั้นอ่อนมากและไม่มีอะไรให้ดู

มัธยมต้นฮิงะ เป็นตัวแทนจาก โอกินาวะ ในปีนี้ ที่ก้าวข้ามเจ้าถิ่นแห่งคิวชูมาได้ เรื่องความแข็งแกร่งจึงไม่ต้องพูดถึง

“ไอ้หนู อยากให้ฉันบอกข้อมูลความเก่งของ ทะนิชิ ให้ฟังไหม?”

เรียวนัน มองดู เรียวมะ ที่กำลังวอร์มอัพอยู่ด้วยสีหน้าหยอกล้อ

เรียวมะ ส่ายหน้า “คราวที่แล้วผมก็เห็นแล้วนี่ แถมมันไม่ใช่แมตช์ที่น่าสนใจอะไรตั้งแต่แรกแล้ว ถ้าพี่บอกผม มันจะยิ่งน่าเบื่อเข้าไปใหญ่”

พรูด ~

เมื่อได้ยินดังนั้น ยูตะ และคนอื่น ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา

“เอจิเซ็น เรียวมะ งั้นเหรอ”

อีกด้านหนึ่ง ไคเตะ เอย์ชิโร่ ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปมอง ทะนิชิ แล้วกระซิบอะไรบางอย่างกับเขา

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน