บทที่ 551 เรียวนัน ปะทะ โนอาห์

บทที่ 551 เรียวนัน ปะทะ โนอาห์

ผู้เล่นทีมเยอรมนี: เรียวนัน

ผู้เล่นทีมออสเตรเลีย: โนอาห์ กอร์เกีย

นักกีฬาคู่ที่ 2 ยังไม่ทันเดินออกจากสนาม ชื่อของคู่แข่งในแมตช์ต่อไปก็ฉายหราบนหน้าจอยักษ์ ทันทีที่ปรากฏ เสียงปรบมือก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วสนาม

“มาแล้ว! มาแล้ว! เรียวนันจะลงแข่งแล้ว! วู้ววว รอมาตั้งนานเพื่อแมตช์นี้โดยเฉพาะเลยนะเนี่ย”

“ฮ่าฮ่า ของดีต้องใจเย็นๆ มาแล้ว มาแล้ว!”

“เรียวนัน... แมตช์ที่ทุกคนตั้งตารอ 99% ของค่าตั๋วก็เพื่อมาดูเขานี่แหละ”

“โนอาห์คือน้องชายของผู้เล่นทีมออสเตรเลียในเวิลด์คัพคราวก่อนใช่ไหม? ได้ข่าวว่าเป็นเด็กมัธยมต้นเองนะ”

“มัธยมต้นแล้วไง? เขาเอาชนะฟิตซ์เจอรัลด์จนได้เป็นกัปตันทีมออสเตรเลียนะ ตอนนี้เขาเก่งที่สุดในทีมแล้ว”

“หา?! ฟิตซ์เจอรัลด์แพ้เด็กมัธยมต้นเนี่ยนะ?”

“ช่างเถอะ ไม่ได้หวังให้ชนะอยู่แล้ว แค่หวังว่าแมตช์นี้จะยื้อได้สักชั่วโมงก็พอ”

“เลิกฝันเถอะ ขนาดรอบชิงแกรนด์สแลม เรียวนันยังปิดเกมไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลย ชั่วโมงนึงนี่เพ้อเจ้อเกินไปแล้ว”

“ถึงโนอาห์จะชนะฟิตซ์เจอรัลด์ได้เป็นกัปตัน แต่เขาก็ไม่ใช่เทพจุติซะหน่อย คำขอนายมัน...”

ผู้ชมข้างสนามวิจารณ์กันอย่างออกรส

ฟิตซ์เจอรัลด์เดินคอตกออกจากสนาม

เห็นสีหน้าผิดหวังของเพื่อนร่วมทีม เขาก็โทษตัวเอง

“ขอโทษทุกคนด้วย ฉันทำให้ผิดหวัง”

“......”

โนอาห์ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“รุ่นพี่ทำได้ดีมากแล้วครับ แฟรงเกนสไตเนอร์ไม่ใช่คนอ่อนแอ เราทุกคนเห็นฟอร์มเขาในแมตช์นี้แล้ว”

ฟิตซ์เจอรัลด์เล่นแย่เหรอ?

ไม่เลย

ตรงกันข้าม เขาเล่นได้ดีกว่ามาตรฐานปกติด้วยซ้ำ

ต้องบอกว่าแฟรงเกนสไตเนอร์เล่นดีกว่า จนปิดโอกาสไม่ให้ฟิตซ์เจอรัลด์เจาะไข่แดงได้เลยต่างหาก

โนอาห์ลุกขึ้นยืน

“ถึงตาผมแล้ว ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อชิงแต้มจากรุ่นพี่เรียวนันมาให้ได้ครับ”

.....

เห็นเรียวนันเดินลงสนามทั้งที่ยังสวมแจ็คเก็ต กรรมการก็เป่านกหวีดเริ่มเกมทันที

“แมตช์กระชับมิตรออสเตรเลีย-เยอรมนี เดี่ยวมือหนึ่งเริ่มได้! ขอให้ผู้เล่นทั้งสองเตรียมตัว!”

จังหวะนั้นเอง

โนอาห์ที่กำลังวอร์มอัพอยู่ถึงกับเหวอ

เรียวนันยิ้มบอกกรรมการ

“ผู้เล่นออสเตรเลียยังวอร์มอยู่เลย ไม่ต้องรีบประกาศขนาดนั้นก็ได้มั้ง”

“เอ่อ... ครับๆๆ ขอโทษครับ”

กรรมการบิดชายเสื้อแก้เก้อ ในหัวคิดแต่ว่าจะขอลายเซ็นหรือขอถ่ายรูปกับเรียวนันหลังจบเกมยังไงดี

ประมาณสิบนาทีต่อมา

โนอาห์เดินมาที่หน้าเน็ตเพื่อจับมือกับเรียวนัน

โนอาห์พูดอย่างตื่นเต้น

“รุ่นพี่เรียวนันครับ หวังว่าพี่จะรักษาสัญญานะครับ ถ้าผมทำแต้มได้ ช่วยรักษาพี่ชายผมให้กลับมาเล่นเทนนิสได้อีกครั้งด้วยนะครับ”

“แน่นอน ได้อยู่แล้ว”

ปากรับคำ แต่ในใจเรียวนันเตรียมแผนรับมือไว้พร้อมสรรพ เขาตัดสินใจว่าจะใช้ ‘สัมผัสทั้งสิบ’  ได้ทุกเมื่อเพื่อป้องกันเหตุสุดวิสัย

ถ้ายังไม่พอ เขาจะเปิดใช้งาน ‘เทพจุติ’  ด้วยซ้ำ... ยังไงแมตช์นี้ก็เสียแต้มไม่ได้เด็ดขาด

ตอนนั้นโนอาห์ยังไม่รู้ตัว

ว่ารุ่นพี่ที่เขาเคารพรัก กำลังเตรียมงัดอัลติเมตสกิลทุกอย่างมาถล่มใส่เขา

เรียวนันเหลือบมองไปที่พื้นที่พักของทีมออสเตรเลีย แล้วถาม

“พี่ชายนายไม่มาเหรอ?”

โนอาห์ส่ายหน้า

“เขาอยู่ที่บ้านครับ บอกว่าอากาศร้อน ไม่อยากออกมา”

“งั้นเหรอ...”

ทั้งสองเดินไปประจำที่เส้นท้ายคอร์ต

ปัง... ปัง... ปัง...

โนอาห์เดาะลูกเทนนิสกับพื้น

ฟังเสียงลูกกระทบพื้นดังก้องในหัว เขาค่อยๆ สงบจิตใจที่ตื่นเต้นลง

“แค่แต้มเดียว... ขอแค่แต้มเดียว”

เมื่อเดือนก่อน ตอนรู้ข่าวว่าทีมเยอรมนีตอบรับคำเชิญแข่งกระชับมิตร โนอาห์ตื่นเต้นแทบบ้า

จะเอาชนะเรียวนันน่ะเป็นไปไม่ได้หรอก

แต่ขอแค่ได้แต้มเดียว... แค่แต้มเดียว เขาก็จะช่วยพี่ชายให้หายดีได้

ด้วยพรสวรรค์ของพี่ชาย เขามั่นใจว่าจะเรียกฟอร์มเก่งกลับมาทันก่อนเวิลด์คัพแน่นอน

คิดได้ดังนั้น

ออร่ารอบตัวเขาก็เริ่มคมกริบขึ้น

สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของโนอาห์ เรียวนันยิ้มมุมปากบางๆ

ฟุ่บ...!

โนอาห์สะบัดข้อมือโยนลูกขึ้นฟ้า

เขาเหวี่ยงไม้หวดลูกออกไปทันที ลูกพุ่งไปพร้อมสปินที่รุนแรงมาก

โนอาห์ฉลาด

เขารู้ว่าถ้าดวลกันตรงๆ ไม่มีทางได้แต้มจากเรียวนันแน่ เป้าหมายหลักของเขาคือการกดดันคุณภาพลูกรีเทิร์นของคู่แข่ง เพื่อสร้างโอกาสให้ตัวเอง

วูบ วูบ วูบ...!

สปินที่รุนแรงส่งเสียงบาดหู

ผู้ชมทุกคนหันขวับไปมอง

เซฟฟรีดอุทาน

“สปินแรงขนาดนั้นเลยเหรอ? ดูท่าหมอนี่จะมีของดีอยู่เหมือนกันแฮะ”

“คู่แข่งเป็นถึงกัปตันทีมออสเตรเลีย ฝีมือส่วนตัวคงไม่ธรรมดาหรอก คอยดูเถอะ”

“แต่สำหรับกัปตัน คงไม่มีอะไรต่างกันหรอกมั้ง”

ทุกคนวิจารณ์กันไปต่างๆ นานา

ในสนาม

เรียวนันโผล่ไปดักที่จุดตกในพริบตา เหวี่ยงไม้เข้าสกัดอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ลูกกระดอนขึ้น เสียง ‘ปัง’ ดังสนั่น แล้วลูกเทนนิสก็หายวับไปจากสายตา

“ระ... เร็วมาก!”

ผู้ชมสูดหายใจเฮือก

นึกว่าจะเริ่มเกมกันเบาๆ ใครจะไปคิดว่าเรียวนันจะจัดหนักตั้งแต่ลูกรีเทิร์นแรกด้วยความเร็วระดับนี้?

สปีดกันข้างสนามแสดงตัวเลข 240 กม./ชม. ทันที

“ล้อกันเล่นน่า!”

สมาชิกทีมออสเตรเลียอ้าปากค้าง

ลูกตีโต้ชิลๆ ความเร็ว 240 กม./ชม. เนี่ยนะ?

ความเร็วระดับนี้ หลายคนทั้งชีวิตยังเสิร์ฟไม่ได้เลย อย่าว่าแต่ตีโต้

ช่องว่างระหว่างคนเรามันห่างกันขนาดนี้เชียวเหรอ?

“240 กม./ชม.”

รูม่านตาของโนอาห์หดเกร็ง

เสียงตุบดังมาจากพื้น นอกจากฝุ่นควันแล้ว เขามองไม่เห็นอะไรเลย

จนกระทั่งรู้สึกเย็นวาบที่ด้านหลัง ถึงรู้ตัวว่าลูกพุ่งไปแดนหลังแล้ว หลุดจากระยะป้องกันของเขาไปโดยสิ้นเชิง

“15–0!”

“เรียวนัน ได้แต้ม!”

กรรมการขานคะแนนอย่างรวดเร็ว!

[การสวนกลับสัมบูรณ์] : สามารถดักทางลูกใดก็ตามที่มองเห็นได้ เมื่อตีโต้กลับไป จะสะท้อนพลัง สปิน และความเร็วของคู่ต่อสู้กลับไปแบบทวีคูณ พร้อมทั้งคงเอฟเฟกต์พิเศษเดิมของลูกนั้นไว้ด้วย

นี่คือพรสวรรค์ของโนอาห์

เรียวนันรู้ดี ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะให้คู่แข่ง ‘มองเห็น’ ลูกตีโต้ของเขา เพื่อตัดปัญหาความยุ่งยากที่จะตามมา

คิ้วของโนอาห์ขมวดมุ่น ลูกเมื่อกี้ความเร็ว 240 กม./ชม. เกินขีดจำกัดที่เขาจะรับไหวไปไกล

เหมือนกับคนส่วนใหญ่

เขาคิดว่าเรียวนันจะออมมือให้บ้าง

หรือว่า... นี่คือออมมือแล้ว? โนอาห์ไม่รู้ ตอนนี้เขารู้สึกเพียงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้าใส่

ปัง...!

โนอาห์เสิร์ฟลูกอีกครั้ง

ท็อปสปินที่รุนแรงกว่าเดิม พยายามกดดันลูกรีเทิร์นของเรียวนัน

แต่...

ตัวเลข 240 กม./ชม. ปรากฏบนสปีดกันอีกครั้ง

มองไม่ทัน!

มันเกินขอบเขตการป้องกันของเขาไปโดยสิ้นเชิง!

ปัง...!

240 กม./ชม.!

“30–0!”

“เรียวนัน ได้แต้ม!”

……

ปัง...!

240 กม./ชม.!

“40–0!”

“เรียวนัน ได้แต้ม!”

……

ปัง...!

240 กม./ชม.!

“1–0!”

“เรียวนัน ได้แต้ม!”

……

เสิร์ฟสี่ลูกรวด

เรียวนันสวนกลับด้วยความเร็ว 240 กม./ชม. ทุกลูก ไม่เปิดโอกาสให้โนอาห์ได้แตะบอลเลย

“เป... เป็นไปได้ยังไง?”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล