บทที่ 481 นี่นายไม่รู้จักกัปตันเรียวนันเหรอ!

บทที่ 481 นี่นายไม่รู้จักกัปตันเรียวนันเหรอ!

"นี่นายไม่รู้จักกัปตันเรียวนันเหรอ!"

เด็กสาวคนหนึ่งถามด้วยความไม่อยากเชื่อ สายตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เด็กหนุ่มแว่นหนาเตอะถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ "เขา... เขาโด่งดังมากเลยเหรอครับ?"

"ไม่ใช่แค่ดังธรรมดาแล้วย่ะ! ให้คุณหนูอย่างฉันแนะนำให้ฟังนะ"

"กัปตันเรียวนัน!"

"เขาคือคนแรกที่นำทีมเทนนิสเซย์งาคุคว้าแชมป์ระดับคันโต และเป็นกัปตันคนแรกที่นำทีมเซย์งาคุคว้าแชมป์ระดับประเทศ!"

"เป็นกัปตันทีม U-17 เยอรมันคนแรกที่เป็นคนเอเชีย และนำทีมเยอรมันคว้าแชมป์เวิลด์คัพ 9 สมัยติดต่อกัน!"

"หลังจากนั้น ตอนอายุ 15 เขาก็เทิร์นโปร และคว้าแชมป์แกรนด์ซัมเมอร์ทัวร์ในปีเดียวกัน"

"และที่สำคัญ ที่สุด ที่สุด ที่สุด... ที่สุดเลยนะ!"

"กัปตันเรียวนันคว้าแชมป์ในรายการโอเพ่นแรกที่ลงแข่ง กลายเป็นนักเทนนิสอาชีพที่คว้าแชมป์แกรนด์สแลมได้เร็วที่สุดในประวัติศาสตร์ และในทัวร์นาเมนต์นั้นเขาไม่เสียแต้มเลยแม้แต่แต้มเดียว แถมทุกแมตช์จบภายในไม่เกินครึ่งชั่วโมง!"

"ในสองทัวร์นาเมนต์เมื่อต้นปี รวมทั้งออสเตรเลียนโอเพ่น กัปตันเรียวนันก็กวาดแชมป์เรียบ!"

"จนถึงทุกวันนี้ ตั้งแต่กัปตันเรียวนันเข้าสู่วงการอาชีพ เขายังไม่เคยเสียแต้มให้ใครเลย จนได้รับฉายาจากสหพันธ์เทนนิสนานาชาติว่า 'เทพเจ้าแห่งเทนนิส'!"

"ถึงเขาจะยังไม่ได้คว้า 'คาเรียร์แกรนด์สแลม' (Career Grand Slam - ได้แชมป์รายการใหญ่ครบทั้ง 4 รายการตลอดอาชีพ) แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าเขามีความสามารถนั้น!"

ขณะร่ายยาว

เด็กสาวก็ควักนิตยสารที่มีลายเซ็นสดๆ ร้อนๆ ออกมา ชี้ไปที่รูปเรียวนันในเล่ม

ตอนที่เธอพูดเรื่องพวกนี้ คนรอบข้างต่างแสดงสีหน้าชื่นชมบูชา

ในโลก Prince of Tennis ที่เทนนิสเป็นใหญ่

ความสำเร็จของเรียวนันเพียงพอที่จะทำให้สาวๆ นับไม่ถ้วนหลงใหล และแม้แต่ผู้ชายก็ยังอดชื่นชมไม่ได้

โดยเฉพาะสไตล์การเล่นที่เต็มไปด้วย 'สุนทรียศาสตร์แห่งความรุนแรง' ทุกช็อตกระตุ้นต่อมความมันส์ของผู้ชายได้ถึงขีดสุด บวกกับหน้าตาที่ใครเห็นก็ต้องชอบ

เรียวนันคือผู้เล่นที่ได้รับความนิยมสูงสุดในโลกอย่างไม่ต้องสงสัย

"สุด... สุดยอดไปเลย"

ได้ยินคำบรรยายสรรพคุณจากเด็กสาว หนุ่มแว่นก็อึ้งไปเหมือนกัน

แม้เขาจะเอาแต่ก้มหน้าอ่านหนังสือ แต่เขาก็รู้ว่าความสำเร็จเหล่านั้นหมายความว่ายังไง

ทุกวงการย่อมมีกลุ่มหัวกะทิที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด

และเรียวนันก็คือหัวกะทิในหมู่หัวกะทิของโลก Prince of Tennis อย่างไม่ต้องสงสัย

ประเด็นหลักคืออายุของเขา

เมื่อก่อนพอได้ยินคำว่าแกรนด์สแลม มักจะเป็นเรื่องของผู้เล่นวัย 30 อัพ

แต่นี่แชมป์แกรนด์สแลมวัย 15 ปี

แถมคว้าแชมป์โดยไม่เสียแต้มเลยสักแต้ม

ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังเข้าใจได้ว่าคนคนนี้มีค่าแค่ไหน

"รู้ไหมว่าสามีฉันเก่งแค่ไหน? เขาคือนักเทนนิสที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้"

"เฮ้ยๆๆ หล่อนอธิบายก็อธิบายไปสิ อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปน 'สามีฉัน' อะไรกันยะ? ชัดๆ ว่าสามี ฉัน ต่างหาก ไปไกลๆ เลย!"

"เรียวนันเป็นสามีฉัน พวกหล่อนนั่นแหละถอยไป!"

.....

อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังรุมหนุ่มแว่น เรียวนันก็สบโอกาสชิ่งหนี

ยังอยู่ในช่วงลงทะเบียนนักเรียนใหม่

เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา เขาควรปิดบังตัวเองให้มิดชิดหน่อย เลยหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาใส่

จากนั้นก็เดินออกจากเซย์งาคุ

ยามหน้าประตูไม่ได้ห้ามเรียวนัน

อย่าว่าแต่บอร์ดบริหารโรงเรียนสั่งกำชับไว้แล้วเลย ด้วยชื่อเสียงของเรียวนันตอนนี้ ต่อให้เขามาอึหน้าโรงเรียน พวกเขาก็ต้องหาทางอำนวยความสะดวกให้

.....

.....

กิจกรรมชมรมเริ่มขึ้นในช่วงบ่าย

ตามธรรมเนียมปฏิบัติ

กิจกรรมชมรมช่วงบ่ายมักจะเป็นการรับสมัครสมาชิกใหม่

แน่นอน เพราะเทซึกะอยู่ปี 3 และยังเหลือเวลาอีกปีกว่าจะจบการศึกษา เลยไม่ต้องมีพิธีส่งมอบตำแหน่งกัปตัน

เมื่อมาถึงชมรมเทนนิส

ยามาโตะและสมาชิกชมรมหลายคนกำลังง่วนอยู่กับการรับสมัคร

พอเห็นเรียวนันเดินมา โออิชิและคนอื่นๆ รีบลุกขึ้นยืน ทักทายอย่างตื่นเต้น "กัปตันเรียวนัน มาแล้วเหรอครับ!"

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันเป็นผู้จัดการทีม ไม่ใช่กัปตันนะ"

เรียวนันโบกมือพร้อมรอยยิ้ม

ริวซากิ สุมิเระ สร้างตำแหน่งผู้จัดการชมรมเทนนิสขึ้นมาให้เขาโดยเฉพาะ เพื่อให้เขาอยู่ 'สิง' ในชมรมต่อไปได้อย่างสมเหตุสมผล

"ครับ ผู้จัดการ!"

โออิชิและคนอื่นๆ ขานรับเสียงดัง

จากนั้นเรียวนันก็โบกมือให้นักเรียนที่กำลังต่อแถว พูดด้วยรอยยิ้ม "เข้าชมรมแล้วก็ทำความคุ้นเคยกันไว้นะ ขอให้โชคดีทุกคน"

พวกเด็กปี 1 ที่กำลังลงชื่ออยู่ถึงกับอึ้ง

หมายความว่าไง?

เรียวนันยังอยู่ที่เซย์งาคุได้อีกเหรอ?

เด็กใหม่รุ่นนี้ต่างคิดว่าเรียวนันจบไปแล้ว และเหตุผลหลักที่พวกเขาเลือกมาเข้าเซย์งาคุก็เพื่อซึมซับรัศมีแชมป์ระดับประเทศ หรือมาดูโรงเรียนเก่าของเรียวนัน

แต่ไม่นึกเลยว่า เรียวนันที่กลายเป็นโปรเพลเยอร์ไปแล้ว จะยังมารับจ๊อบเป็นผู้จัดการทีมที่เซย์งาคุอีก?

คิดได้ดังนั้น

เด็กปี 1 ขนลุกซู่กันเป็นแถบ

"ระ... เรียวนันจะทำหน้าที่ผู้จัดการชมรมเทนนิสต่อเหรอ?"

"จริงดิ? เราจะได้อยู่ชมรมเดียวกับเรียวนันเหรอเนี่ย? แล้ววิมเบิลดันกับเฟรนช์โอเพ่นที่จะถึงนี้ล่ะ?"

"ไม่รู้เหรอ? เอเยนต์ของเรียวนันประกาศแล้วว่าปีนี้เขาจะไม่ลงแข่งวิมเบิลดันและเฟรนช์โอเพ่น"

"คุณพระช่วย นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า? ฉันจะได้อยู่ทีมเดียวกับเรียวนันจริงๆ เหรอ"

"ว่าแล้วเชียว เลือกมาเซย์งาคุคิดถูกจริงๆ เยี่ยมไปเลย เรียวนันคือไอดอลของฉัน!"

เพราะการปรากฏตัวของเรียวนัน

บรรยากาศทั้งทีมคึกคักขึ้นทันตา

ท่ามกลางผู้คน โทยามะ คินทาโร่ ทำหน้าสงสัย

"โชวมะ กัปตันเรียวนันดูท่าจะดังมากเลยนะ คนพูดถึงกันใหญ่เลย"

'โชวมะ'  คือชื่อเล่นที่คินทาโร่ตั้งให้เรียวมะ (เป็นการออกเสียงชื่อ 'Ryoma' เพี้ยนๆ ตามสไตล์คินทาโร่ ในต้นฉบับจะเรียกว่า 'Koshimae')

แม้จะไม่ค่อยชินหู แต่เรียวมะก็ไม่ได้ถือสา

เรียวมะตอบ "ตั้งแต่พี่ชายคว้าแชมป์รายการโอเพ่น ชื่อเสียงก็ดังไปทั่วโลก ไม่แปลกหรอกที่ทุกคนจะมีปฏิกิริยาแบบนี้"

"รายการโอเพ่น... คืออะไรอ่ะ? อร่อยไหม?"

"เอ่อ..."

หลังจากอยู่ด้วยกันมาครึ่งวัน

เรียวมะรู้แล้วว่าคินทาโร่เพิ่งเริ่มเล่นเทนนิสได้ไม่นาน เรื่องหลายๆ อย่างก็รู้แค่ครึ่งๆ กลางๆ

.....

.....

ชมรมเทนนิสเซย์งาคุ

ด้วยความสำเร็จอันน่าทึ่งของเรียวนัน

บวกกับชื่อเสียงแชมป์ระดับประเทศ 3 สมัยซ้อน ทำให้คนแห่มาสมัครเข้าชมรมเทนนิสกันล้นหลาม

เรียวนันกะคร่าวๆ ว่ามีอย่างน้อย 200 คน แต่คนที่มีพื้นฐานเทนนิสจริงๆ มีน้อยมาก

อย่างไรก็ตาม ในรุ่นของเรียวมะ นอกจากโทยามะ คินทาโร่ ก็ไม่มีตัวละครเก่งๆ โผล่มาเท่าไหร่

จะมีก็ อาโออิ เคนทาโร่ (จากโรงเรียนรคคาคุ) ที่พอจะนับเป็นอัจฉริยะได้แบบถูไถ

แต่หมอนั่นขนาดทีมสำรวจ U-17 ยังไม่ติด พรสวรรค์คงมีแค่นั้นแหละ แถมยังใช้เทคนิคสายควบคุมที่ต้องพึ่งไม้เทนนิสพิเศษ ซึ่งไม่เหมาะกับเวทีใหญ่

หลังจากปรับปรุงชมรมเทนนิสรอบใหม่ มีการนำเข้าเครื่องเก็บลูกเทนนิสอัตโนมัติมาหลายเครื่อง ทำให้ไม่ต้องเสียเวลาเก็บลูกเอง

ประสิทธิภาพในการเก็บลูกเพิ่มขึ้นมาก มีเวลาซ้อมกันมากขึ้น

"เรียวมะ ถึงตานายแล้ว ยื่นใบสมัครเสร็จก็ไปรอที่คอร์ต 7 นะ การซ้อมอย่างเป็นทางการจะเริ่มหลังวันพรุ่งนี้"

พอถึงคิวเรียวมะ โออิชิยิ้ม

ผู้นำคนต่อไปของเซย์งาคุมาถึงแล้ว

เรียวมะพยักหน้า "ขอบคุณครับ กัปตันโออิชิ"

ต่อมาคือโทยามะ คินทาโร่

มองดูใบสมัคร โออิชิมองคินทาโร่อย่างมีความหมายแล้วพูดว่า "ยินดีต้อนรับสู่ชมรมเทนนิสเซย์งาคุนะ"

ไม่กี่วันก่อน เรียวนันพูดถึงโทยามะ คินทาโร่ ให้ทุกคนฟังแล้ว

เขารู้ดีว่าการมาของคินทาโร่ นอกจากจะเสริมความแข็งแกร่งให้รุ่นใหม่แล้ว ยังทำหน้าที่เป็น 'เครื่องยนต์' กระตุ้นเรียวมะด้วย

เพื่อให้คนคนหนึ่งเติบโตเร็วที่สุด

แค่มีคนเก่งๆ อยู่ข้างบนยังไม่พอ ต้องมีคนไล่ตามมาจากข้างหลังด้วย

การกดดันทั้งสองทางคือแรงกระตุ้นที่สมบูรณ์แบบที่สุด

โปรดติดตามตอนต่อไป ฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน