บทที่ 10 ซุนซวี่: นี่ฉันทะลวงระดับผิดเวลาเหรอ?

บทที่ 10 ซุนซวี่: นี่ฉันทะลวงระดับผิดเวลาเหรอ?

"โอ้? ลูกค้ามีคำขออะไร เชิญพูดมาได้เลยครับ"

สวีเทียนหลินยังคงรักษารอยยิ้มที่เป็นมิตรไว้เช่นเดิม

ฉินซวี่ไม่ได้เอ่ยปากในทันที แต่กวาดสายตามองไปรอบๆ ร้าน

โถงต้อนรับขนาดสิบกว่าตารางเมตร เศษไหที่แตกกระจายเกลื่อนพื้น และห้องพักหลังเคาน์เตอร์ที่หลัวอวี่โหรวบอกว่ามีความเร็วในการบำเพ็ญเพียรเพิ่มขึ้น 10 เท่า

รวมถึง—— หวงหยางและคนอื่นๆ ที่กำลังถือสมบัติที่สุ่มได้จากไหด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความปีติยินดี

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้ มันดูสมจริงมาก แต่ก็ดู... เหนือจริงสุดๆ

ที่นี่—— ไม่ใช่ภาพลวงตาจริงๆ ใช่ไหม?

คำถามนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในใจของฉินซวี่

หากทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง

นั่นหมายความว่า ความเสียเปรียบของเผ่ามนุษย์ในสงครามหมื่นเผ่าพันธุ์ กำลังจะได้พบกับแสงสว่างแห่งความหวังแล้ว

เรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด เขาจึงต้องรอบคอบเป็นพิเศษ

"เถ้าแก่สวีครับ"

ในที่สุดเขาก็เอ่ยปาก น้ำเสียงไม่ดังนัก แฝงความหยั่งเชิงอยู่เล็กน้อย

"ถ้าเป็นไปได้ หลังจากที่ผมซื้อไหสุ่มที่เหลือแล้ว ผมอยากจะขอนำกลับไปเปิดที่อื่นน่ะครับ"

"โอ้?"

"บอกตามตรง ที่เมืองชางอวิ๋น ผมมีพื้นที่มงคลส่วนตัวอยู่แห่งหนึ่ง ผมเชื่อว่าถ้าเอาไปเปิดที่นั่น โอกาสที่จะสุ่มได้ของดีน่าจะมีมากกว่าครับ"

"เอ๊ะ อาจารย์ฉิน คุณมีสถานที่แบบนั้นด้วยเหรอ ทำไมผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย"

หวงหยางที่เพิ่งจะเก็บสมบัติอย่างระมัดระวัง และกำลังเตรียมจะดูฉินซวี่เปิดไหเพื่อเป็นขวัญตา รีบพูดแทรกขึ้นมาทันที

ฉินซวี่ได้ยินดังนั้นก็หน้าตึง หันไปถลึงตาใส่หวงหยางวงเบ้อเริ่ม ก่อนจะฝืนยิ้มอธิบาย

"สถานที่แห่งนั้นเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของผมน่ะ..."

"ไม่มีปัญหาครับ ของที่ลูกค้าซื้อไปแล้ว ย่อมตกเป็นกรรมสิทธิ์ของลูกค้า จะเอาไปเปิดยังไง ที่ไหน ก็ตามสบายเลยครับ"

ยังไม่ทันที่ฉินซวี่จะพูดจบ สวีเทียนหลินก็ชิงพูดตัดบทเสียก่อน

เขา—— ยอมตกลงง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?

ทำเอาฉินซวี่ที่เตรียมคำพูดโน้มน้าวไว้เป็นกระบุงถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

สวีเทียนหลินลอบขำในใจเมื่อเห็นท่าทางงงเป็นไก่ตาแตกของฉินซวี่

ตาคนนี้ คงจะไม่เชื่อตั้งแต่แรกแล้วสินะ? ยังคงระแวดระวังตัวเขาและรีสอร์ตแห่งนี้อยู่

ที่อยากจะเอาไหสุ่มกลับไป ก็คงตั้งใจจะเอาไปศึกษาวิจัยดูล่ะสิ? สวีเทียนหลินเดาความคิดของฉินซวี่ออกในพริบตา

แต่เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรหรอก ของที่ระบบสร้างขึ้นมา เชิญเอาไปศึกษาได้ตามสบายเลย ถ้าแกวิจัยจนรู้หลักการทำงานของมันได้ล่ะก็——

ฉันยอมกราบแกเลยเอ้า!

"งั้นก็—— ขอบคุณเถ้าแก่สวีมากครับ"

ฉินซวี่ไม่เซ้าซี้เรื่องนี้อีก เขารีบโอนเงินจ่ายค่าเสียหายทันที พร้อมกับสะบัดมือวูบเดียว เก็บไหสุ่ม 4 ใบสุดท้ายลงในแหวนมิติสำหรับนักสู้โดยเฉพาะ

จู่ๆ พลังหยวนในโถงต้อนรับก็เดือดพล่านขึ้นมา

คลื่นพลังหยวนอันทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจากร่างของซุนซวี่ ที่กำลังนั่งขัดสมาธิทะลวงระดับอยู่ตั้งแต่ต้น

จากนั้น ซุนซวี่ก็ลืมตาโพลง พร้อมกับระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

"ฉันทะลวงระดับแล้ว! ระดับเหินเวหาขั้นห้า!"

"ไอ้คอขวดเวรตะไลนี่มันติดแหง็กมาตั้งสามปี ในที่สุดวันนี้ก็ทะลวงผ่านไปได้สักที ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

ซุนซวี่ลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าเบิกบานใจ สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากทะลวงระดับก็คือ ปรี่เข้าไปโอ้อวดกับเพื่อนร่วมงานเก่าแก่สองคนอย่างหวงหยางและโจวจื้อเฉียง

"เหล่าหวง เหล่าโจว ฉันทะลวงระดับแล้วเว้ย!"

"ระดับเหินเวหาขั้นห้าเลยนะ!"

"ตั้งแต่นี้ไป ถ้าอยู่ในสมรภูมิทั่วทุกมิติล่ะก็ พี่ใหญ่คนนี้จะคอยคุ้มครองพวกนายเอง... ฮ่าฮ่าฮ่า!"

"อ้อ"

"สุดยอด สุดยอด สุดยอด..."

คำแสดงความยินดีที่ดูขอไปที ทำให้ซุนซวี่ที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับความสำเร็จรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อย

"เหล่าโจว เป็นอะไรไปวะ? ฟังดูเหมือนแกไม่ค่อยจะยอมรับเท่าไหร่เลยนะ?"

"มาๆ มาประลองกันหน่อยไหม พอดีฉันเพิ่งทะลวงระดับ อยากจะลองทดสอบพลังของเหินเวหาขั้นห้าดูสักหน่อย!"

"อย่าเลย ฉันกลัวจะเผลอยิงแกหัวแบะน่ะสิ"

"????"

ซุนซวี่ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก เขาหันไปมองหวงหยางที่กำลังพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเอาจริงเอาจัง ด้วยสีหน้าประหลาดใจว่า 'ไอ้หมอนี่มันไปเอาความมั่นใจมาจากไหนวะ?'

กำลังจะอ้าปากด่า ก็ถูกเสียงของหลัวอวี่โหรวขัดจังหวะเสียก่อน

"อาจารย์ซุนคะ หนูว่าหนูเล่าให้ฟังดีกว่าค่ะ ว่าตอนที่อาจารย์กำลังทะลวงระดับ มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง"

หลัวอวี่โหรวพูดจบก็ดึงตัวซุนซวี่ออกไปด้านข้าง

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงแหกปากร้องลั่นราวกับหมูถูกเชือดก็ดังขึ้น

"เธอพูดว่าอะไรนะ?!!!"

ซุนซวี่เบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน จ้องมองขวดหยกใส่น้ำทิพย์ชำระไขกระดูกในมือของหลัวอวี่โหรวสลับกับปืนสไนเปอร์ Dragon Lore ที่โจวจื้อเฉียงกอดไว้แน่นราวกับของล้ำค่า

เดี๋ยวสิพวก!

แค่ตอนที่ฉันนั่งสมาธิทะลวงระดับแป๊บเดียว พวกนายถึงกับเปิดโปรเล่นเกมเลยเหรอ?

ไม่ต้องพูดถึงสมบัติระดับ S อย่างน้ำทิพย์ชำระไขกระดูกของหลัวอวี่โหรวหรอกนะ การันตีการเป็นยอดฝีมือระดับหลอมวิถีนี่มันขี้โกงชัดๆ

แล้วอะไรคือร่างกายเนื้อต้านทานการโจมตีจากระดับเก้าชั้นฟ้าขั้นสูงได้?

แล้วอะไรคือการยิงนัดเดียวรุนแรงเท่ากับยอดฝีมือระดับเก้าชั้นฟ้าขั้นสูงสุดโจมตี?

พวกนายคนนึงระดับเหินเวหาขั้นสาม อีกคนขั้นสี่ เมื่อก่อนพวกเรายังเป็นคู่หูร่วมทุกข์ร่วมสุขกันอยู่เลย ทำไมจู่ๆ ตอนนี้พวกนายถึงไปท้าตีท้าต่อยกับยอดฝีมือระดับเก้าชั้นฟ้าได้แล้วล่ะ?

จู่ๆ ซุนซวี่ก็รู้สึกว่า เขาคงจะทะลวงระดับผิดเวลาแน่ๆ

ความรู้สึกภูมิใจในระดับเหินเวหาขั้นห้า—— มลายหายไปในพริบตา!

ไหสุ่มจากทั่วทุกมิติเหรอ?

ซุนซวี่รีบทบทวนเหตุการณ์ก่อนที่เขาจะเริ่มทะลวงระดับอย่างรวดเร็ว

อย่าบอกนะว่า—— ที่พูดมาทั้งหมดนั่นเป็นความจริง???

เชี่ยเอ๊ย?!

เขาหันขวับไปมองที่ซุ้มขายไหสุ่มจากทั่วทุกมิติ

บนโต๊ะปูผ้าตารางสีแดงสลับขาวว่างเปล่า มีเพียงเศษซากกระเบื้องแตกๆ สองสามชิ้นตกอยู่บนพื้นเงียบๆ

"หมดแล้วเหรอ?"

ซุนซวี่หันไปมองสวีเทียนหลินด้วยสายตาอ้อนวอน

"ไหสุ่มไอเทมขายหมดเกลี้ยงแล้วครับ ถ้าลูกค้าสนใจ เชิญแวะมาใหม่สัปดาห์หน้านะครับ!"

เมื่อเห็นสายตาของซุนซวี่ สวีเทียนหลินก็ฉีกยิ้มกว้าง

"ม้ายยย!!"

"ฉันก็อยากจะเปิดไหสุ่มด้วยเหมือนกัน!!"

"วาสนาของฉานน!!"

เสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดของซุนซวี่ดังระงมไปทั่วโถงต้อนรับของรีสอร์ต

"อาจารย์ฉิน คุณยังมีไหสุ่มเหลืออีก 4 ใบใช่ไหม?"

"ขายให้ผมสักสองใบเถอะนะ..."

"ไม่สิ! ใบเดียวก็ได้!"

"ขอแค่ใบเดียวก็พอ!!"

ซุนซวี่พุ่ง "ฟุ่บ" ไปปรากฏตัวตรงหน้าฉินซวี่ เกาะขาฉินซวี่ไว้แน่นหนึบ ไม่ยอมปล่อยไม่ว่ายังไงก็ตาม

"อะแฮ่ม อาจารย์ซุน อย่าทำแบบนี้สิ..."

แม้ฉินซวี่จะยังเคลือบแคลงใจกับทุกสิ่งในร้านของสวีเทียนหลินอยู่บ้าง

แต่ถ้ามันเป็นเรื่องจริงล่ะ?

วาสนามาเกยถึงหน้าตัก จะปล่อยให้คนอื่นได้ยังไง?

อีกอย่าง ไหพวกนี้เขาจะเอากลับไปวิจัยที่มหาวิทยาลัย เพื่ออนาคตของมวลมนุษยชาติเชียวนะ!

ใช่ ต้องเป็นแบบนั้นสิ

เมื่อหาข้ออ้างให้ตัวเองได้แล้ว ฉินซวี่ก็พยายามแกะตัวซุนซวี่ออก และปฏิเสธคำขอร้องของเขาอย่างไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย

"อาจารย์ซุน คุณก็อย่าตื่นเต้นไปหน่อยเลย เถ้าแก่เขาก็บอกแล้วไงว่าสัปดาห์หน้าของก็จะเข้ามาใหม่แล้ว"

พูดจบ ฉินซวี่ก็หันไปทางสวีเทียนหลิน โค้งคำนับเล็กน้อยเพื่อบอกลา

"เถ้าแก่สวี รบกวนมามากแล้ว พวกเราขอตัวลาก่อนนะครับ"

"เดินทางปลอดภัยครับ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ"

สวีเทียนหลินประสานมือคารวะตอบ

กลุ่มของฉินซวี่เดินจากไปด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันไป

ส่วนซุนซวี่ยังคงยืนปักหลักอยู่ที่หน้าประตูรีสอร์ต "ไม่ ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น!"

เขาหันขวับกลับมา

"เถ้าแก่สวี ผมขอเปิดห้อง 7 วัน! จะอยู่จนกว่าไหสุ่มลอตใหม่จะมาส่ง!"

"ไม่มีปัญหาครับ วันละ 1,000 เครดิต โอนเงินตรงนี้เลยครับ"

ลูกค้าเอาเงินมาประเคนให้ถึงที่ สวีเทียนหลินไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปฏิเสธ

เขาเชื่อว่าลูกค้าประเภทเปิดห้องเพื่อรอของเข้าแบบนี้ ในอนาคตคงมีให้เห็นอีกเพียบแน่นอน

"เอาล่ะ ทีนี้ก็ต้องมาวางแผนเรื่องการขยายกิจการรีสอร์ตในขั้นต่อไปแล้วสิ"

หลังจากจัดการลงทะเบียนเข้าพักให้ซุนซวี่เสร็จ สวีเทียนหลินก็บิดขี้เกียจ พลางพึมพำกับตัวเอง